Betfer 1a Plus

INSTRUKCJA dot. stosowania leczniczego leku BETFER 1a PLUS (Betfer 1a PLUS)

Skład:

substancja czynna: interferon beta-1a;

1 fiolka zawiera 30 μg (6 000 000 MI) rekombinowanego interferonu beta-1a ludzkiego;

substancje pomocnicze: albumina ludzka 20 %, dinatrium wodorofosforan heptahydrat, sodu wodorofosforan monohydrat, sodu chlorek;

rozpuszczalnik: woda do wstrzykiwań sterylna.

Postać leku. Proszek do sporządzenia roztworu do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizykochemiczne: biały lub lekko kremowy proszek, nie zawierający obcych cząstek stałych.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwnowotworowe i immunomodulujące. Immunostymulatory. Interferony. Interferon beta-1a. Kod ATC L03A B07.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Interferony są naturalnymi białkami wytwarzanymi przez komórki eukariotyczne w odpowiedzi na infekcję wirusową oraz działanie innych czynników biologicznych. Interferony są cytokinami, które pełnią rolę mediatorów układu przeciwwirusowego, antyproliferacyjnego i immunomodulującego organizmu.

Interferon beta jest syntetyzowany przez różne typy komórek, w tym fibroblasty i makrofagi. Interferon naturalny oraz lek Betfer 1a Plus (interferon beta-1a) występują w postaci glikozylowanej i zawierają w swojej strukturze pojedynczy złożony fragment węglowodanowy związany z atomem N. Glikozylacja białek wpływa na ich stabilność, aktywność, rozkład i okres półtrwania.

Właściwości biologiczne leku Betfer 1a Plus wynikają ze zdolności interferonu beta-1a do wiązania się z receptorami specyficznymi na powierzchni komórek. W wyniku tego wiązania uruchamiany jest złożony kaskada interakcji międzykomórkowych, prowadząca do wywołanej interferonem ekspresji licznych produktów genowych i markerów, do których należą główny kompleks zgodności tkankowej klasy I, białko Mx, 2'/5'-oligoadezynian syntetaza, beta2-mikroglobulina i neopteryna.

Związek mechanizmu działania leku Betfer 1a Plus w leczeniu stwardnienia rozsianego z opisanymi wyżej interakcjami biologicznymi jest nieznany, ponieważ patofizjologia stwardnienia rozsianego jest niedostatecznie poznana.

Farmakokinetyka.

Właściwości farmakokinetyczne interferonu beta-1a badano na podstawie pomiarów aktywności przeciwwirusowej interferonu.

Po pojedynczym wstrzyknięciu do mięśnia interferonu beta-1a szczytowe poziomy aktywności przeciwwirusowej osiągane są w okresie od 5 do 15 godzin. Okres półtrwania wynosi około 10 godzin. Bio dostępność wynosi około 40%. Bio dostępność po wstrzyknięciu do mięśnia interferonu beta-1a jest 3 razy wyższa niż po podaniu podskórnej.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

• Nawracający postać rozsiane stwardnienie zanikowe (rozsiane), charakteryzujące się nie mniej niż dwoma nawrotami w ciągu ostatnich trzech lat i brakiem objawów ciągłego postępującego przebiegu między nawrotami.
• Ubytek mieliny w wyniku aktywnego procesu zapalnego, który wymagał wewnątrzżylnego podania kortykosteroidów, z wyjątkiem innej diagnozy niż rozsiane stwardnienie zanikowe, a także obecność wysokiego ryzyka rozwoju klinicznie wyrażonego stwardnienia rozsianego.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na naturalny lub rekombinowany interferon beta, albuminę surowicy ludzkiej lub którykolwiek składnik leku, ciężka depresja, tendencje samobójcze, padaczka bez skutecznej odpowiedniej terapii.

Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Wiadomo, że interferony mają właściwość obniżania aktywności enzymów układu cytochromu P450. Należy zachować ostrożność podczas stosowania Betfer 1a Plus z lekami o wąskim indeksie terapeutycznym, których klirens znacznie zależy od cytochromu P450, np. z lekami przeciwpadaczkowymi i lekami przeciwdrgawkowymi.

Nie badano jednoczesnego stosowania leku z kortykosteroidami lub lekami zawierającymi hormon adrenokortykotropowy (ACTH), jednak wyniki badań klinicznych wskazują, że pacjenci z rozsianym stwardnieniem zanikowym mogą otrzymywać lek w połączeniu z glikokortykosteroidami (GKS) lub ACTH podczas nawrotów choroby. Niezgodny z lekami mielosupresyjnymi.

Szczególne wskazania dotyczące stosowania.

Betfer 1a Plus należy stosować z ostrożnością u pacjentów z depresją lub zaburzeniami depresyjnymi w wywiadzie. Wiadomo, że stosowanie interferonów może prowadzić do wystąpienia stanu depresyjnego oraz myśli samobójczych; u pacjentów z rozsianym stwardnieniem częstość tych zjawisk wzrasta. W pojedynczych przypadkach takie stany mogą prowadzić do prób samobójczych. Pacjentów należy o tym poinformować i podkreślić konieczność natychmiastowego skontaktowania się z lekarzem w przypadku wystąpienia jakichkolwiek objawów depresji i/lub myśli samobójczych. U takich chorych należy prowadzić ścisłą obserwację w trakcie leczenia, a w razie potrzeby podejmować odpowiednie działania terapeutyczne. W niektórych przypadkach może zaistnieć konieczność przerwania przyjmowania leku Betfer 1a Plus.

Lek należy stosować z ostrożnością u chorych, u których wcześniej wystąpiły napady drgawkowe, oraz u pacjentów przyjmujących leki przeciwpadaczkowe. Jeśli napady padaczkowe po raz pierwszy wystąpiły w trakcie leczenia lekiem, należy ustalić ich etiologię i zastosować odpowiednią terapię przeciwdrgawkową przed wznowieniem leczenia interferonem beta-1a.

Pacjentom z chorobami układu sercowo-naczyniowego, takimi jak choroba niedokrwienna serca lub dławica piersiowa, przewlekła niewydolność serca lub zaburzenia rytmu, należy dokładnie monitorować wskaźniki kliniczne i laboratoryjne oraz obserwować przebieg choroby w trakcie terapii lekiem Betfer 1a Plus. Objawy zespołu grypopodobnego spowodowane stosowaniem leku mogą prowadzić do stanu stresu u tych pacjentów.

Pacjentom z ciężką niewydolnością nerek lub wątroby, a także pacjentom z wyraźnym zahamowaniem hematopoezy w szpiku kostnym, należy stosować lek z ostrożnością i pod ścisłym nadzorem lekarza.

W trakcie stosowania interferonu beta obserwowano zaburzenia funkcji wątroby, takie jak podwyższenie poziomu enzymów wątrobowych we krwi, zapalenie wątroby, autoimmunologiczne zapalenie wątroby, niewydolność wątroby. Należy dokładnie monitorować stan pacjentów pod kątem wystąpienia zaburzeń funkcji wątroby, szczególnie przy jednoczesnym stosowaniu leków hepatotoksycznych. Możliwość nasilenia działania przy jednoczesnym przyjmowaniu innych leków i produktów o działaniu hepatotoksycznym (np. alkoholu) nie była badana.

W trakcie leczenia lekami interferonu beta-1a zgłaszano przypadki zespołu nerczycowego, będącego konsekwencją różnych nefropatii, w tym kolapsującego ogniskowego segmentarnego stwardnienia kłębuszków, nefropatii z minimalnymi zmianami, membrano-proliferacyjnego gruczolaka nerek oraz nefropatii membranacyjnej. Przypadki te wystąpiły w różnym czasie trwania leczenia, nawet kilka lat po rozpoczęciu terapii.

W trakcie leczenia zaleca się regularne monitorowanie wczesnych objawów i oznak, takich jak obrzęki, białkomocz i zaburzenia funkcji nerek, szczególnie u pacjentów z wysokim ryzykiem rozwoju choroby nerek. W przypadku rozwoju zespołu nerczycowego należy natychmiast rozpocząć odpowiednie leczenie i rozważyć możliwość przerwania stosowania leku. Lek należy stosować z ostrożnością u pacjentów z niewydolnością nerek oraz z ciężką mielosupresją.

Pacjentom z chorobą tarczycy w wywiadzie zaleca się regularne sprawdzanie funkcji tarczycy, w innych przypadkach – według wskazań klinicznych.

Dane dotyczące bezpieczeństwa i skuteczności stosowania leku u niehospitalizowanych pacjentów z rozsianym stwardnieniem są ograniczone. Nie badano stosowania leku u pacjentów z pierwotnie postępującym przebiegiem rozsianego stwardnienia, dlatego nie należy go stosować w leczeniu takich pacjentów.

Może wystąpić ciężka reakcja nadwrażliwości (pojedyncze przypadki, ale w ostrej i ciężkiej formie, takie jak skurcz oskrzeli, anafilaksja i pokrzywka).

Zgłaszano przypadki rozwoju mikroangiopatii zakrzepowej w postaci zakrzepowej zakrzepicy małopłytkowej (TTP) lub zespołu hemolityczno-mocznicowego (HUS), z których niektóre miały charakter śmiertelny. Dlatego w trakcie leczenia lekiem zaleca się dokładne monitorowanie wczesnych objawów tych stanów, a w szczególności rozwoju nadciśnienia tętniczego i trombocytopenii, a także uszkodzenia funkcji nerek. W przypadku rozwoju TTP lub HUS należy natychmiast rozpocząć leczenie i przerwać stosowanie leku.

W trakcie stosowania leku w miejscu wstrzyknięcia może dojść do martwicy. Aby zmniejszyć ryzyko jej wystąpienia, należy za każdym razem zmieniać miejsce wstrzyknięcia i ściśle przestrzegać zasad aseptyki. Samodzielne wstrzykiwanie leku przez pacjentów należy okresowo kontrolować, szczególnie w przypadku wystąpienia reakcji miejscowych. W przypadku licznych uszkodzeń skóry należy przerwać stosowanie leku do momentu ich gojenia. Pacjenci z pojedynczymi uszkodzeniami mogą kontynuować leczenie, jeśli rozmiar martwicy jest niewielki.

Pacjentów należy poinformować o zdolności interferonu beta-1a do wywoływania poronień. W trakcie leczenia konieczna jest ścisła antykoncepcja.

W trakcie leczenia zaleca się oznaczanie liczby leukocytów i płytek krwi we krwi obwodowej, wzoru leukocytarnego, wskaźników biochemicznych, w szczególności testów funkcji wątroby w 1., 3. i 6. miesiącu leczenia.

W trakcie stosowania interferonów występują odchylenia wskaźników laboratoryjnych, dlatego oprócz badań laboratoryjnych wykonywanych u pacjentów z rozsianym stwardnieniem, w trakcie leczenia zaleca się kontrolę liczby elementów morfotycznych krwi, w szczególności płytek krwi, oznaczanie wzoru leukocytarnego oraz wykonanie biochemicznego badania funkcji wątroby, w tym enzymów wątrobowych. Pacjenci z objawami zahamowania szpiku kostnego mogą wymagać bardziej szczegółowego badania krwi.

Przy długotrwałym (ponad 12 miesięcy) stosowaniu leku Betfer 1a Plus u 4–8 % pacjentów w surowicy krwi mogą pojawiać się przeciwciała obniżające aktywność interferonu beta-1a, a tym samym zmniejszające skuteczność kliniczną leku.

Niniejszy lek zawiera 0,15 mmol (lub 3,48 mg)/dawkę sodu, co oznacza praktycznie brak sodu.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią. Przeciwwskazane.

Wpływ na zdolność do kierowania pojazdami i obsługiwanie maszyn.

Wpływ leku Betfer 1a Plus na szybkość reakcji podczas kierowania pojazdami i pracy z maszynami nie był badany. Niektóre działania niepożądane ze strony ośrodkowego układu nerwowego mogą wpływać na zdolność kierowania pojazdami lub pracy z maszynami.

Sposób stosowania i dawki

Leczenie lekiem należy rozpoczynać pod ścisłą kontrolą lekarza posiadającego doświadczenie w leczeniu podobnych chorób.

Dorośli. Zalecana dawka to 30 µg (1 ml gotowego roztworu) raz w tygodniu. Lek stosuje się w sposób dożylny.

Nie stwierdzono zwiększenia efektu terapeutycznego przy podawaniu leku w podwyższonej dawce (60 µg) raz w tygodniu.

Miejsce wstrzykiwania do mięśni należy zmieniać co tydzień.

Pacjentom zaleca się stosowanie leku przeciwbólowego i przeciwgorączkowego przed wstrzyknięciem leku oraz przez następne 24 godziny po jego podaniu w celu zmniejszenia objawów zespołu podobnego do grypy, wywołanego stosowaniem leku Betfer 1a Plus. Objawy te zazwyczaj występują w pierwszych miesiącach terapii.

Czas trwania leczenia nie został jednoznacznie ustalony i jest określany indywidualnie.

Po dwóch latach leczenia pacjent powinien przejść badanie kliniczne i kontynuować terapię zgodnie z indywidualnym zaleceniem lekarza.

Należy przerwać leczenie w przypadku rozwoju przewlekłej postaci postępującej stwardnienia rozsianego.

W miarę możliwości wstrzykiwania należy wykonywać w tym samym dniu tygodnia i o tej samej porze.

Nie wolno stosować innego rozpuszczalnika.

Po przygotowaniu należy sprawdzić wygląd zewnętrznego odtworzonego roztworu. Lek nie nadaje się do stosowania w przypadku powstania nierozpuszczonego osadu lub zmiany koloru (dopuszczalne jest słabe zabarwienie na żółto).

Po przygotowaniu odtworzony roztwór natychmiast wstrzykuje się do mięśni za pomocą strzykawki (1 ml).

W przypadku niepełnego podania dawki, pozostałą część leku należy zniszczyć.

Pacjenci w podeszłym wieku. W trakcie badań klinicznych nie było wystarczającej liczby pacjentów w wieku 65 lat i starszych, aby można było jednoznacznie określić różnice w reakcjach w porównaniu z młodszych pacjentami. Jednak na podstawie wyników badań farmakokinetycznych wydalania leku pacjenci w podeszłym wieku nie wymagają korekty dawki.

Dzieci.

Skuteczności i bezpieczeństwa stosowania u dzieci nie badano, dlatego lek nie powinien być stosowany u tej grupy wiekowej.

Przedawkowanie. Przypadki przedawkowania nie są znane. W przypadku przedawkowania należy skontaktować się z lekarzem w celu obserwacji i wczesnego podjęcia terapii objawowej.

Efekty uboczne.

Objawy podobne do grypy: ból głowy, nudności, bóle mięśni, bóle stawów, ból pleców, kończyn, artrologia, miastenia, nadmierne pocenie się, dreszcze, wstrząsy, ogólne osłabienie.

Zaburzenia ze strony układu pokarmowego: zaparcia, biegunka, wymioty, nudności, utrata apetytu, ból brzucha, anoreksja, zwiększenie/spadek masy ciała, zapalenie wątroby z żółtaczką lub bez, niewydolność wątroby, autoimmunologiczne zapalenie wątroby, interferon beta może potencjalnie powodować poważne uszkodzenia wątroby. Mechanizm rozwoju tej rzadkiej dysfunkcji towarzyszącej objawom klinicznym nie został jeszcze poznany. Większość przypadków ciężkiego uszkodzenia wątroby obserwowano w ciągu pierwszych 6 miesięcy leczenia. Nie ustalono konkretnych czynników ryzyka rozwoju tego stanu. W przypadku wystąpienia żółtaczki lub innych objawów klinicznych zaburzeń funkcji wątroby należy przerwać leczenie lekiem.

Zaburzenia psychiczne: depresja, bezsenność; próby samobójcze.

Zaburzenia ze strony OUN: ból głowy, tymczasowe objawy neurologiczne (takie jak hipestezja, skurcz mięśni, parestezje, trudności w poruszaniu się, sztywność mięśniowo-szkieletowa), które mogą przypominać zaostrzenie stwardnienia rozsianego, zawroty głowy, niepokój, bezsenność, migreny, zaburzenia koordynacji, zawroty głowy, uczucie lęku, w pojedynczych przypadkach – depresja, tendencje samobójcze, depersonalizacja, napady padaczkowe, bezsenność, niestabilność emocjonalna, objawy neurasteniczne, omdlenia³, parestezje, uczucie niepokoju, bezsenność, psychotyczne objawy, ból głowy, dezorientacja.

Zaburzenia ze strony układu sercowo-naczyniowego: wazodilatacja, zaburzenia rytmu serca, nadciśnienie tętnicze, zespół zwiększonej przepuszczalności naczyń włosowatych przy jednoklonalnej gamopatii w wywiadzie, silne bicie serca, kardiomiopatia, niewydolność serca, kołatanie serca, tachykardia, uczucie gorąca.

Zaburzenia ze strony krwi (wskazania laboratoryjne): możliwe są neutropenia, anemia, mikroangiopatia zakrzepowa, w tym zakrzepowa plamica małopłytkowa, zespół hemolityczno-mocznicowy (charakterystyczny dla klasy leków interferonu beta, patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”), pancytopenia, powikłania zakrzepowo-emboliczne. Zwiększona produkcja autoantyciał, podwyższenie poziomu potasu, azotu mocznikowego we krwi, obniżenie hematokrytu, liczby limfocytów, leukocytów, neutrofili we krwi. Zwiększenie poziomu bilirubiny we krwi, hipoglikemia. Możliwe są reakcje nadwrażliwości, zmiany w wynikach badań laboratoryjnych (leukopenia, limfopenia, trombocytopenia, podwyższenie AspAT, AlaAT, γ-glutamylotransferazy i fosfatazy alkalicznej). Zmiany te są zazwyczaj niewielkie, odwracalne i bezobjawowe.

Zaburzenia ze strony narządu wzroku: zaburzenia naczyń siatkówki (np. retinopatia, „watowate” plamy na siatkówce oraz obturacja tętnicy lub żyły siatkówki), zaburzenia widzenia, zapalenie spojówek.

Reakcje miejscowe i skórne: świąd, wysypka, pokrzywka, obrzęk naczynioruchowy, erytema wielopostaciowa i reakcje skórne przypominające wielopostaciowe wypryski, zespół Stevensa-Johnsona, zapalenie w miejscu wstrzyknięcia, zgrubienie w miejscu wstrzyknięcia, zapalenie tkanki podskórnej w miejscu wstrzyknięcia, zaburzenia pigmentacji skóry lub zaczerwienienie skóry, atrofia skóry w miejscu wstrzyknięcia, wysypka rumieniowa lub makulopapularna, zaczerwienienie skóry, pęcherzyki, wypadanie włosów, bladość skóry, nasilenie objawów łuszczycy.

Zaburzenia mięśniowo-szkieletowe i tkanki łącznej: mialgia, artrologia, lekowy toczeń rumieniowaty, skurcze mięśni, ból szyi i pleców, ból kończyn, sztywność mięśni, ból mięśni, zapalenie stawów.

Reakcje w miejscu wstrzyknięcia: zapalenie w miejscu wstrzyknięcia, zaczerwienienie, obrzęk, zgrubienie, bladość skóry, ból, objawy podobne do grypy, ból/ rumień/siniak w miejscu wstrzyknięcia, osłabienie, dreszcze, gorączka, uczucie pieczenia w miejscu wstrzyknięcia, ropień w miejscu wstrzyknięcia, nadmierne pocenie się, zapalenie tkanki tłuszczowej podskórnej w miejscu wstrzyknięcia, krwawienie w miejscu wstrzyknięcia, bardzo rzadko – martwica w miejscu wstrzyknięcia, która zazwyczaj nie wymaga odstawienia leku ani leczenia dodatkowego.

Objawy systemowe: reakcje anafilaktyczne, lekowy toczeń rumieniowaty, infekcje, zespół Stevensa-Johnsona.

Efekty charakterystyczne dla klasy leków interferonu beta

Podczas stosowania interferonów może wystąpić anoreksja, zawroty głowy, rozwój stanu lękowego, zaburzenia rytmu serca, wazodilatacja i silne bicie serca.

Podczas leczenia interferonem beta może obserwowane być zwiększone tworzenie się autoantyciał.

Zaburzenia ze strony układu oddechowego: duszność, nadciśnienie tętnic płucnych (charakterystyczne dla klasy leków interferonu beta, patrz niżej o nadciśnieniu tętnic płucnych), infekcje górnych dróg oddechowych, kaszel, dyspne, ból w klatce piersiowej, skurcz oskrzeli, rzężenie.

Zaburzenia ze strony układu moczowo-płciowego: zespół nerczy, zespół hemolityczno-mocznicowy, stwardnienie nerek, grudkowe stwardnienie nerek, menorrhagia, metrorrhagia, zatrzymanie/utrata moczu, proteinuria, naglące pęcherzykowe, algomenorrhoea, impotencja, obrzęki obwodowe.

Zaburzenia ze strony układu rozrodczego i gruczołów mlekowych: menorrhagia, metrorrhagia, algomenorrhoea, impotencja.

Zaburzenia ze strony narządu słuchu: ból w uszach, zatkanie.

Zaburzenia endokrynologiczne: możliwe są zaburzenia funkcji tarczycy (hipotyreozę lub nadczynność tarczycy).

Zaburzenia hepatobilinarne:

bezobjawowy wzrost poziomu transaminaz; ciężki wzrost poziomu transaminaz; zapalenie wątroby z żółtaczką lub bez; niewydolność wątroby (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”), autoimmunologiczne zapalenie wątroby.

Inne zaburzenia: rzadko obserwowane jest wypadanie włosów.

Nadciśnienie tętnic płucnych

Podczas stosowania leków interferonu beta zgłaszano przypadki nadciśnienia tętnic płucnych. Takie przypadki pojawiały się po różnym czasie, nawet po kilku latach od rozpoczęcia leczenia.

Zgłaszanie działań niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Umożliwia to ciągłe monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka związanego z lekiem. Osobom pracującym w opiece zdrowotnej zaleca się zgłaszanie wszelkich możliwych działań niepożądanych za pomocą krajowego systemu raportowania.

Zgłaszanie podejrzanych działań niepożądanych

Zgłaszanie podejrzanych działań niepożądanych po rejestracji leków ma istotne znaczenie. Umożliwia to ciągłe monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka związanego z lekiem. Osobom pracującym w opiece zdrowotnej zaleca się zgłaszanie wszelkich podejrzanych działań niepożądanych za pośrednictwem Krajowego Systemu Raportowania (Zautomatyzowany System Informacyjny Nadzoru Farmakologicznego).

Okres ważności.

2 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu, w celu ochrony przed światłem, w temperaturze od 2 °C do 8 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Niezgodność

Lek jest niezgodny z lekami mielosupresyjnymi.

Opakowanie. 30 µg (6 000 000 MI) leku w fiolce w zestawie z rozpuszczalnikiem: woda do wstrzykiwań, 1 ml w ampułce. 1 lub 4 zestawy w blisterze, w pudełku z tektury.

Kategoria wydania. Na receptę.

Producent. Spółka z o.o. „FZ „STADA”.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Ukraina, 09100, obwód kijowski, miasto Biała Cerkiew, ul. Kijowska 37.