Bendamustyn-Wista

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU Bendamustyn-Wista (Bendamustyn-Wista)

Skład:

substancja czynna: bendamustyna;

1 fiolka zawiera 25 mg lub 100 mg bendamustyny chlorowodorku;

substancja pomocnicza: manitol (E 421);

1 ml odtworzonego stężonego roztworu zawiera 2,5 mg bendamustyny chlorowodorku.

Postać farmaceutyczna. Proszek do sporządzenia stężonego roztworu do przygotowania roztworu do infuzji.

Główne właściwości fizykochemiczne: biały lub prawie biały liofilizowany proszek.

Grupa farmakoterapeutyczna. Środki przeciwnowotworowe. Związki alkilujące. Bendamustyna. Kod ATC L01A A09.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Bendamustynu hydrochloride – lek przeciwnowotworowy z grupy środków alkilujących. Działanie antyneoplastyczne i cytotoksyczne bendamustyny hydrochloridu jest głównie związane z powstawaniem poprzecznych wiązań w jedno- i dwuniciowej cząsteczce DNA w wyniku alkilacji. W efekcie zaburzana jest funkcja matrycowania DNA, jego synteza oraz naprawa.

Działanie przeciwnowotworowe bendamustyny hydrochloridu zostało potwierdzone w wielu badaniach in vitro na różnych liniach komórkowych nowotworów człowieka (rak piersi, rak niedrobnokomórkowy i drobnokomórkowy płuc, rak jajnika oraz różne typy białaczek) oraz badaniach in vivo na różnych eksperymentalnych modelach nowotworów u zwierząt i ludzi (melanoma, rak piersi, sarkoma, chłoniak, białaczka oraz drobnokomórkowy rak płuc).

Bendamustyny hydrochloride wykazuje profil aktywności na liniach komórkowych nowotworów człowieka, który różni się od profili innych środków alkilujących. Substancja czynna nie wykazuje lub wykazuje jedynie w niewielkim stopniu oporności krzyżowej na liniach komórkowych nowotworów człowieka z różnymi mechanizmami oporności, co przynajmniej częściowo wynika z stosunkowo trwałego wiązania się z DNA. Ponadto bendamustyna wykazuje jedynie częściową oporność krzyżową w stosunku do antracyklin, środków alkilujących oraz rytyksymabu. Jednakże liczba przeanalizowanych pacjentów była niewielka.

Farmakokinetyka.

Rozkład.

Okres półtrwania w fazie beta (t1/2ß) po 30-minutowej wewnątrzżylnej infuzji w dawce 120 mg/m² powierzchni ciała wynosi 28,2 minuty. Po 30-minutowej wewnątrzżylowej infuzji objętość rozkładu w okresie centralnym wynosi 19,3 l. Po dożylnej iniekcji bolusowej w stanie równowagi objętość rozkładu wynosi 15,8–20,5 l. Ponad 95 % substancji czynnej wiąże się z białkami osocza krwi (głównie z albuminą).

Metabolizm.

Główną drogą klirensu bendamustyny jest jej hydroliza, prowadząca do powstawania monohydroksy- i dihydroksy-bendamustyny. W powstawaniu N-desmetylobendamustyny oraz gamma-hydroksy-bendamustyny w wątrobie uczestniczy izoenzym cytochromu P450 (CYP) 1A2. Inną główną drogą metabolizmu bendamustyny jest koniugacja z glutationem.

Badania in vitro wykazały, że bendamustyna nie hamuje enzymów CYP 1A4, CYP 2C9/10, CYP 2D6, CYP 2E1 oraz CYP 3A4.

Wydalanie.

Średni całkowity klirens po 30-minutowej wewnątrzżylowej infuzji w dawce 120 mg/m² powierzchni ciała wynosi 639,4 ml/min. Około 20 % podanej dawki wydala się z moczem w ciągu 24 godzin. Nieużywana bendamustyna oraz jej metabolity wydalane z moczem są ułożone w kolejności malejącej ilości następująco: monohydroksy-bendamustyna > bendamustyna > dihydroksy-bendamustyna > metabolit utleniony > N-desmetylobendamustyna. Z żółcią wydzielane są głównie metabolity polarne.

Niewydolność wątroby.

U pacjentów z 30–70 % nowotworowym zaangażowaniem wątroby oraz niewielką niewydolnością wątroby (poziom bilirubiny w surowicy krwi <1,2 mg/dl) farmakokinetyka leku nie ulega zmianie. W porównaniu z pacjentami z prawidłową funkcją wątroby i nerek nie stwierdzono istotnych różnic w wartościach Cmax (maksymalne stężenie w osoczu krwi), tmax (czas osiągnięcia maksymalnego stężenia), AUC (pole pod krzywą stężenia w funkcji czasu), t1/2ß (okres półtrwania w fazie beta), objętości rozkładu ani klirensie.

AUC oraz całkowity klirens bendamustyny są odwrotnie proporcjonalne do poziomu bilirubiny w surowicy krwi.

Niewydolność nerek.

W porównaniu z pacjentami z prawidłową funkcją wątroby i nerek, u pacjentów z klirensiem kreatyniny >10 ml/min (w tym u pacjentów poddawanych dializie) nie stwierdzono istotnych różnic w wartościach Cmax, tmax, AUC, t1/2ß, objętości rozkładu ani klirensie.

Pacjenci w wieku podeszłym.

W badaniach farmakokinetycznych uczestniczyli pacjenci w wieku do 84 lat. Wydaje się, że wiek nie wpływa na farmakokinetykę bendamustyny.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Leczenie pierwszego rzutu przewlekłej białaczki limfatycznej (stopień B lub C wg klasyfikacji Bineta), gdy nie jest stosowana terapia kombinowana z zastosowaniem fluwraryny.

Monoterapia leniwych chłoniaków nieziarniczych w przypadku postępu choroby lub po upływie 6 miesięcy od leczenia rytuksymabem lub terapii zawierającej rytuksymab.

Leczenie pierwszego rzutu w kombinacji z prednizonem w przypadku szpiczaka plazmocytowego (stopień II z postępem choroby lub stopień III wg klasyfikacji Durie-Salmona) u pacjentów powyżej 65. roku życia, u których nie można przeprowadzić transplantacji autologicznych komórek macierzystych oraz u których podczas diagnostyki stwierdzono neuropatię kliniczną, która wyklucza możliwość zastosowania talidomidu lub bortezomibu.

Przeciwwskazania.

• Nadwrażliwość na bendamustynę chlorowodoran i/lub manitol;
• okres karmienia piersią;
• ciężka niewydolność wątroby (poziom bilirubiny >3,0 mg/dl);
• żółtaczka;
• ciężkie zahamowanie szpiku kostnego i wyraźne zmiany liczby elementów morfotycznych we krwi (zmniejszenie liczby leukocytów do <3 x10⁹/l i/lub płytek krwi <75 x10⁹/l);
• zabieg chirurgiczny mniej niż 30 dni przed rozpoczęciem leczenia;
• infekcje, szczególnie te towarzyszące leukopenii;
• szczepienie przeciw gorączce żółtej.

Środki ostrożności.

Podczas pracy z lekiem Bendamustyn-Wista należy unikać wdychania, kontaktu z skórą lub błonami śluzowymi (należy używać rękawic i odzieży ochronnej). Skaleczone obszary ciała należy dokładnie przemyć wodą z mydłem, oczy przemyć roztworem fizjologicznym. W razie możliwości zaleca się pracę na specjalnych stanowiskach bezpiecznych (z laminarnym przepływem powietrza). Kobiety w ciąży nie mogą pracować z cytostatykami.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Badania interakcji in vivo nie były prowadzone.

W przypadku stosowania bendamustyny chlorowodoranu w połączeniu z lekami mielosupresyjnymi działanie bendamustyny chlorowodoranu i/lub współadministracyjnych leków działających na szpik kostny może być wzmacniane. Każda terapia, która pogarsza ogólny stan pacjenta lub hamuje funkcję szpiku kostnego, może nasilać toksyczność bendamustyny chlorowodoranu.

Połączenie bendamustyny chlorowodoranu z cyklosporyną lub tarkolimusem może prowadzić do nadmiernej immunosupresji z ryzykiem limfoproliferacji.

Cytostatyki mogą wpływać na produkcję przeciwciał po szczepieniu żywą szczepionką wirusową oraz zwiększać ryzyko infekcji, co może prowadzić do skutku śmiertelnego. Ryzyko zwiększa się u pacjentów, u których odporność jest już osłabiona z powodu choroby podstawowej.

Metabolizm bendamustyny jest związany z izoenzymem cytochromu P450 (CYP) 1A2. Dlatego istnieje możliwość interakcji z inhibitorami CYP1A2, takimi jak fluwoksymina, cyprowoksacyna, acyklowir i cyklotydyna.

Badania interakcji lekowych prowadzono wyłącznie wśród dorosłych pacjentów.

Особливости stosowania.

Mezosupresja.

U pacjentów przyjmujących bendamustynę chlorowodorek może dojść do rozwoju mezosupresji. Dlatego poziom leukocytów, płytek krwi, hemoglobiny i neutrofili należy kontrolować co najmniej raz w tygodniu. Przed rozpoczęciem kolejnego cyklu terapii zalecane są następujące wartości: liczba leukocytów i/lub płytek >4000/μl lub >100000/μl odpowiednio.

Zakażenia.

Zgłaszano przypadki rozwoju zakażeń o ciężkim, w tym śmiertelnym przebiegu, w tym zakażeń bakteryjnych (zapalenie płuc i sepsa), zakażeń spowodowanych drobnoustrojami oportunisticznymi, takimi jak patogeny zapalenia płuc Pneumocystis jirovecii, odrzyczki i cytomegalowirusa.

Zgłaszano przypadki postępującej multifokalnej leukoenkefalopatii (PML), w tym śmiertelnych, po stosowaniu bendamustyny głównie w połączeniu z rytymuszabem lub obinutuzumabem. Należy wziąć pod uwagę PML w różnicowaniu diagnostycznym u pacjentów z nowymi objawami neurologicznymi, kognitywnymi lub zachowawczymi albo z nasileniem istniejących objawów. W przypadku podejrzenia PML należy przeprowadzić odpowiednie badania diagnostyczne i wstrzymać leczenie do wykluczenia PML.

Leczenie bendamustyną chlorowodorek może prowadzić do trwałej limfocytopenii (<600/μl) i obniżenia poziomu limfocytów CD4-poz. (T-chelprzy) (<200/μl) przez co najmniej 7–9 miesięcy po zakończeniu leczenia. Limfocytopenia i zmniejszenie liczby limfocytów CD4-poz. są bardziej nasilone, gdy bendamustyna jest stosowana w połączeniu z rytymuszabem. Pacjenci z limfocytopenią i niską liczbą limfocytów CD4-poz. spowodowaną stosowaniem bendamustyny są bardziej wrażliwi na rozwój zakażeń oportunisticznych. W przypadku niskiej liczby limfocytów CD4-poz. (<200/μl) należy rozważyć możliwość profilaktyki zapalenia płuc spowodowanego Pneumocystis jirovecii.

W związku z tym pacjenci powinni obserwować objawy zaburzeń oddychania podczas leczenia. Pacjenci z mezosupresją po leczeniu bendamustyną chlorowodorek powinni udać się do lekarza, jeśli u nich wystąpią objawy zakażenia, w szczególności gorączka lub objawy ze strony dróg oddechowych. W przypadku objawów zakażeń oportunisticznych należy rozważyć konieczność przerwania terapii bendamustyną chlorowodorek.

Reaktywacja wirusa żółtaczki typu B.

Zgłaszano przypadki reaktywacji wirusa żółtaczki typu B u pacjentów z przewlekłym przebiegiem choroby, która występuje po leczeniu bendamustyną chlorowodorek. W pojedynczych przypadkach obserwowano ostrą niewydolność wątroby, w tym ze śmiertelnym przebiegiem. Przed rozpoczęciem leczenia bendamustyną chlorowodorek pacjenci powinni zostać przebadani pod kątem zakażenia HBV. Pacjenci z dodatnim wynikiem testu na wirusa żółtaczki typu B (w tym z aktywną chorobą) oraz pacjenci z dodatnim wynikiem testu na zakażenie HBV podczas leczenia powinni skonsultować się z lekarzem (hepatologiem). Nosiociele HBV, którzy wymagają leczenia bendamustyną chlorowodorek, powinni być poddawani dokładnemu nadzorowi w celu wykrycia aktywnych objawów zakażenia HBV przez cały okres terapii i kilka miesięcy po jej zakończeniu.

Reakcje skórne.

Zgłaszano przypadki reakcji skórnych: wysypka, ciężkie reakcje skórne i bąblowata egzantema. Niektóre reakcje wystąpiły przy stosowaniu bendamustyny chlorowodorek w połączeniu z innymi lekami przeciwnowotworowymi, choć bezpośredni związek nie został udowodniony. W związku ze stosowaniem bendamustyny chlorowodorek odnotowano przypadki zespołu Stevensa-Johnsona, toksycznego nekrolio epidermy i zespołu DRESS (wysypka spowodowana lekami z eozynofilią i objawami ogólnoustrojowymi), czasem ze śmiertelnym przebiegiem. Reakcje skórne mogą się nasilać, a ich ciężkość może się pogłębiać w trakcie dalszego leczenia.

Lekarz przepisujący lek powinien poinformować pacjentów o objawach i symptomach tych reakcji skórnych i zalecić im natychmiastową pomoc medyczną w przypadku wystąpienia tych objawów.

Jeśli reakcje skórne się nasilają, stosowanie leku Bendamustyn-Wista należy tymczasowo wstrzymać. W przypadku wystąpienia ciężkich reakcji skórnych, które prawdopodobnie są związane ze stosowaniem bendamustyny chlorowodorek, leczenie należy przerwać.

Zaburzenia serca.

Podczas leczenia bendamustyną chlorowodorek należy stale monitorować stężenie potasu we krwi. Jeśli K+ <3,5 mEq/l, należy podać dodatkowy potas i wykonać EKG.

Podczas leczenia bendamustyną odnotowano przypadki zawału mięśnia sercowego i niewydolności serca ze śmiertelnym przebiegiem. Pacjenci z chorobami serca lub z wywiadem chorób serca powinni być poddawani dokładnemu nadzorowi medycznemu.

Nudności, wymioty.

W celu leczenia objawowego nudności i wymiotów można przepisać leki przeciwwymiotne.

Zespół lizy nowotworu.

Podczas badań zgłaszano przypadki zespołu lizy nowotworu związanego z leczeniem bendamustyną chlorowodorek. Zazwyczaj pojawia się w ciągu 48 godzin po podaniu pierwszej dawki bendamustyny chlorowodorek i, jeśli nie udzieli się pomocy medycznej, może prowadzić do ostrej niewydolności nerek i śmierci. Profilaktycznymi działaniami są dokładna kontrola odwodnienia i biochemicznego badania krwi, w szczególności poziomów potasu i kwasu moczowego. Można rozważyć zastosowanie leków hipourykemicznych (allopurinol, rozburilaza). Ponadto przy jednoczesnym stosowaniu bendamustyny chlorowodorek i allopurinolu odnotowano kilka przypadków wystąpienia zespołu Stevensa-Johnsona i toksycznego nekrolio epidermy.

Anafilaksja.

Podczas badań często występowały reakcje infuzyjne na bendamustynę chlorowodorek. Objawy są zazwyczaj łagodne i objawiają się gorączką, dreszczami, świądem i wysypką. Rzadko występują reakcje anafilaktyczne i anafilakto-idne. Po pierwszym cyklu leczenia należy wywiadować pacjentów o objawach wskazujących na reakcje infuzyjne. Pacjentom, u których wystąpiły reakcje infuzyjne, należy rozważyć zastosowanie środków zapobiegających ciężkim reakcjom, np. przeciwhistaminowych, leków przeciwgorączkowych i kortykosteroidów.

Pacjentom, u których wystąpiły reakcje alergiczne III stopnia lub cięższe, nie zaleca się ponownego przepisywania leku.

Podanie pozajelitowe.

W przypadku przypadkowego podania pozajelitowego należy natychmiast przerwać iniekcję. Przed usunięciem igły należy aspirować lek, który dostał się do tkanek poza naczyniem. Następnie obszar dotknięty należy schłodzić. Rękę należy trzymać w pozycji uniesionej. Dodatkowe leczenie, np. zastosowanie kortykosteroidów, nie przynosi widocznych korzyści.

Nieczerniakowy rak skóry.

W badaniach klinicznych zaobserwowano zwiększone ryzyko nieczerniakowego raka skóry (rak podstawnokomórkowy i rak płaskokomórkowy) u pacjentów otrzymujących terapię bendamustyną. Okresowe badanie skóry zaleca się wszystkim pacjentom, w szczególności tym z czynnikami ryzyka raka skóry.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża.

Dane dotyczące stosowania bendamustyny chlorowodorek u ciężarnych kobiet są ograniczone. Badania przedkliniczne wykazały, że bendamustyna chlorowodorek wykazuje działanie embrio/fetolatalne, teratogenne i genotoksyczne. W okresie ciąży Bendamustyn-Wista można stosować tylko w przypadku wskazań życiowych. Należy poinformować kobietę o ryzyku dla przyszłego dziecka. Jeśli leczenie bendamustyną chlorowodorek w okresie ciąży jest absolutnie konieczne lub jeśli ciąża wystąpi podczas leczenia, pacjentkę należy poinformować o ryzyku dla przyszłego dziecka i prowadzić stały monitoring. Należy rozważyć możliwość konsultacji genetycznej.

Antykoncepcja.

Bendamustyna chlorowodorek wykazuje działanie teratogenne i mutagenne. Przed i podczas leczenia zaleca się stosowanie skutecznych metod antykoncepcji. Pacjentom-mężczyznom zaleca się unikanie poczęcia dziecka podczas terapii i przez 6 miesięcy po zakończeniu stosowania leku. Ze względu na możliwość wystąpienia nieodwracalnej bezpłodności zaleca się konserwację nasienia przed rozpoczęciem leczenia bendamustyną chlorowodorek.

Karmienie piersią.

Nie wiadomo, czy bendamustyna chlorowodorek przenika do mleka matki. Bendamustyn-Wista jest przeciwwskazany w okresie karmienia piersią. Karmienie piersią należy przerwać na okres leczenia Bendamustyn-Wista.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi urządzeń.

Bendamustyna chlorowodorek ma istotny wpływ na zdolność prowadzenia samochodu i obsługi urządzeń. Podczas leczenia bendamustyną chlorowodorek zgłaszano zaburzenia koordynacji ruchowej, neuropatię obwodową i senność (patrz sekcja „Efekty uboczne”). Pacjentów należy poinformować, że w przypadku wystąpienia wskazanych objawów powinni unikać potencjalnie niebezpiecznej działalności, takiej jak prowadzenie samochodu lub pracy z innymi urządzeniami.

Sposób stosowania i dawki.

Roztwór podaje się w formie wlewu dożylnego przez 30–60 minut.

Falkony przeznaczone są wyłącznie do jednorazowego użytku.

Wlew należy wykonywać pod nadzorem lekarza posiadającego kwalifikacje i doświadczenie w pracy z lekami stosowanymi w chemioterapii.

Uszkodzenie szpiku kostnego związane jest z nasilonymi zaburzeniami hematologicznymi wywołanymi chemioterapią. Leczenia nie można rozpoczynać, jeśli liczba leukocytów i/lub trombocytów wynosi odpowiednio < 3000/μl lub < 75 000/μl.

Monoterapia w przewlekłej białaczce limfocytowej.

100 mg bendamustyny chlorowodoranu na 1 m² powierzchni ciała w dniu 1. i 2.; cykl powtarzany co 4 tygodnie do 6 cykli.

Monoterapia opornych limfom nieziarniczych typu indolentnego, słabo reagujących na rytymab.

120 mg bendamustyny chlorowodoranu na 1 m² powierzchni ciała w dniu 1. i 2.; cykl powtarzany co 3 tygodnie nie mniej niż 6 cykli.

Chłoniak plazmocytowy.

120–150 mg bendamustyny chlorowodoranu na 1 m² powierzchni ciała w dniu 1. i 2., 60 mg prednizonu na 1 m² powierzchni ciała dożylnie lub doustnie w dniach od 1. do 4.; cykl powtarzany co 4 tygodnie nie mniej niż 3 cykle.

Leczenie należy przerwać lub odłożyć, jeśli liczba leukocytów i/lub trombocytów wynosi odpowiednio < 3000/μl lub < 75 000/μl. Leczenie można wznowić po wzroście liczby leukocytów powyżej 4000/μl, a trombocytów – powyżej 100 000/μl.

Maksymalne obniżenie liczby leukocytów i trombocytów obserwuje się po 14–20 dniach, przywracanie do normy następuje po 3–5 tygodniach. W okresach między cyklami zaleca się stałą kontrolę rozmazu krwi obwodowej.

W przypadku toksyczności niehematologicznej zmniejszenie dawki powinno opierać się na najwyższym stopniu ogólnej toksyczności w poprzednim cyklu. W przypadku stwierdzenia toksyczności stopnia III zaleca się zmniejszenie dawki o 50%; w przypadku toksyczności stopnia IV zaleca się przerwanie leczenia.

Jeśli pacjent wymaga dostosowania dawki, należy podać indywidualnie obliczoną zmniejszoną dawkę w dniu 1. i 2. cyklu leczenia.

Grupy specjalne pacjentów.

Niewydolność wątroby.

Zgodnie z danymi farmakokinetycznymi nie ma potrzeby dostosowywania dawki u pacjentów z niewielką niewydolnością wątroby (stężenie bilirubiny w surowicy < 1,2 mg/dl). U pacjentów z umiarkowaną niewydolnością wątroby (stężenie bilirubiny w surowicy 1,2–3,0 mg/dl) zaleca się zmniejszenie dawki o 30%.

Brak danych dotyczących pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby (stężenie bilirubiny w surowicy > 3,0 mg/dl).

Niewydolność nerek.

Zgodnie z danymi farmakokinetycznymi nie ma potrzeby dostosowywania dawki u pacjentów z klirem kreatyniny > 10 ml/min. Doświadczenie w leczeniu pacjentów z ciężką niewydolnością nerek jest ograniczone.

Pacjenci w wieku podeszłym.

Nie ma podstaw do przypuszczeń, że pacjenci w wieku podeszłym wymagają dostosowania dawki.

Wskazówki dotyczące przygotowania roztworu do wlewu.

Podczas przygotowywania roztworu personel medyczny powinien chronić drogi oddechowe, skórę i błony śluzowe (należy założyć rękawice i odzież ochronną). W przypadku kontaktu leku ze skórą lub błonami śluzowymi należy przemyć je wodą z mydłem, w przypadku kontaktu z oczami – przemyć roztworem fizjologicznym. Jeśli to możliwe, zaleca się stosowanie jednorazowych specjalnych środków ochrony z wodoodporną, wchłaniającą powierzchnią. Ciężarne kobiety nie powinny przygotowywać cytostatyków.

Należy stosować technikę jałową.

Proszek do sporządzenia stężonego roztworu do wlewu należy rozpuścić w wodzie do wstrzykiwań, następnie rozcieńczyć roztworem chlorku sodu do wstrzykiwań 9 mg/ml (0,9%), po czym podać wlew dożylny. Po przygotowaniu lek należy zastosować natychmiast.

Przygotowanie roztworu.

Do falkonu z lekiem Bendamustyn-Wista zawierającym 25 mg bendamustyny chlorowodoranu dodać 10 ml wody do wstrzykiwań, a następnie zawartość falkonu wymieszać.

Do falkonu z lekiem Bendamustyn-Wista zawierającym 100 mg bendamustyny chlorowodoranu dodać 40 ml wody do wstrzykiwań, a następnie zawartość falkonu wymieszać.

Otrzymany stężony roztwór zawiera 2,5 mg bendamustyny chlorowodoranu na 1 ml i stanowi przezroczysty, bezbarwny roztwór.

Rozcieńczenie.

Natychmiast po uzyskaniu przezroczystego roztworu (zwykle po 5–10 minutach) zalecaną całkowitą dawkę Bendamustyn-Wista należy rozcieńczyć roztworem chlorku sodu 0,9%, przy czym końcowy objętość roztworu powinna wynosić około 500 ml.

Bendamustyn-Wista należy rozpuszczać wyłącznie w roztworze chlorku sodu 0,9%; nie wolno stosować innych roztworów do wstrzykiwań.

Po rekonstytucji i rozcieńczeniu stabilność fizyczna i chemiczna leku jest zachowana przez 3,5 godziny w temperaturze 25 ℃ oraz przez 2 dni w temperaturze 2–8 ℃.

Niezużyte leki lub odpady/środki jednorazowego użytku należy utylizować zgodnie z obowiązującymi przepisami lokalnymi.

Dzieci.

Bendamustyn-Wista nie powinien być stosowany u dzieci z powodu braku danych dotyczących skuteczności i bezpieczeństwa stosowania.

**Przedawkowanie. **

Po 30-minutowym wlewie bendamustyny chlorowodoranu podawanym raz na 3 tygodnie maksymalna dawka tolerowana (MDT) wynosiła 280 mg/m². Obserwowano zdarzenia kardiologiczne stopnia II zgodnie z ogólnymi kryteriami nomenklatury dotyczącymi niepożądanych zjawisk, towarzyszące zmianom ischemicznym w EKG.

W jednym z badań wykazano, że przy 30-minutowym wlewie bendamustyny chlorowodoranu w dniu 1. i 2. cyklu powtarzanego co 3 tygodnie MDT wynosiła 180 mg/m². Toksyczność ograniczająca dawkę objawiała się trombocytopenią stopnia IV. W tym trybie leczenia toksyczność serca nie była toksycznością ograniczającą dawkę.

Nie istnieje specyficzny antydot. W razie potrzeby korekcji hematologicznych działań niepożądanych może być wymagana transplantacja szpiku kostnego, terapia przetoczna (trombocyty, stężone erytrocyty) lub zastosowanie hematologicznych czynników wzrostu. Bendamustyny chlorowodoran i jego metabolity słabo dializują się.

Niepożądane działania.

Najczęstsze niepożądane działania związane z bendamustyną chlorowodorkową to reakcje hematologiczne (leukopenia, trombocytopenia), toksyczność skórna (reakcje alergiczne), objawy systemowe (gorączka), objawy ze strony przewodu pokarmowego (nudności, wymioty).

Częstość występowania określa się następująco: bardzo często (≥1/10), często (od ≥1/100 do <1/10), rzadko (od ≥1/1000 do <1/100), bardzo rzadko (od ≥1/10000 do <1/1000), niezwykle rzadko (<1/10000) oraz nieznane (nie można określić na podstawie dostępnych danych).

BDU – bez dodatkowych wyjaśnień;

* terapia skojarzona z zastosowaniem rytuksymabu.

Opis poszczególnych niepożądanych reakcji.

Istnieją pojedyncze doniesienia o rozwoju nekrozy po przypadkowym podaniu pozajelitowym, a także wystąpieniu toksycznego epidermalnego nekrolioza, zespołu lizy nowotworu oraz anafilaksji.

Ryzyko zespołu mielodysplastycznego i ostrej białaczki szpikowej wzrasta u pacjentów otrzymujących leki alkilujące (w tym bendamustynę). Wystąpienie nowotworów wtórnych może rozwinąć się kilka lat po zakończeniu chemioterapii.

Donoszenie o podejrzewanych niepożądanych reakcjach.

Donoszenie o podejrzewanych niepożądanych reakcjach po rejestracji produktu leczniczego jest ważnym postępowaniem. Pozwala to na ciągłe monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w odniesieniu do danego leku. Osoby pracujące zawodowo w ochronie zdrowia powinny donosić o wszystkich podejrzewanych niepożądanych reakcjach poprzez krajowy system zgłaszania.

Niezgodność.

Nie wolno mieszać leku z innymi lekami, z wyjątkiem tych wymienionych w sekcji „Sposób stosowania i dawki”.

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać we włościwej opakowaniu w miejscu chronionym przed światłem, w temperaturze nie wyższej niż 25 ºC. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

25 mg lub 100 mg proszku w fiolce; 1 fiolka w pudełku kartonowym.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent.

Syndan Pharma S.R.L.

Miejsce położenia producenta oraz adres miejsca prowadzenia działalności.

bł. Ion Mihalache nr 11, sector 1, 011171, Bukareszt, Rumunia.