Azytromycyna-Vista

INSTRUKCJA dotyczÄ cÄ zastosowania leku Azytromycyna-Vista (Azithromycin-Vista)

SkÅ ad:

substancja czynna: azithromycin;

1 butelka zawiera azitromycyny dihydrazu odpowiadajÄ cÄ 500 mg azitromycyny;

substancje pomocnicze: kwas cytrynowy, sody chloroazotan.

PostaÄ leku. Proszek do sporzÄ dzenia roztworu do infuzji.

GÅ wne wÅ asciwoÅ ci fizyczno-chemiczne: proszek liofilizowany od biaÅ ego do prawie biaÅ ego koloru.

Grupa farmakoterapeutyczna. Å rodki przeciwbakteryjne do stosowania systemowego. Makrolidy, linkozamidy i streptograminy. Azitromycyna.

Kod ATX J01F A10.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Azytromycyna jest antybiotykiem makrolidowym należącym do grupy azalidów. Cząsteczka powstaje w wyniku wprowadzenia atomu azotu do pierścienia laktonowego erytromycyny A. Mechanizm działania azytromycyny polega na hamowaniu syntezy białek bakteryjnych poprzez wiązanie się z podjednostką 50S rybosomu i hamowanie translokacji peptydów. Mechanizm oporności.

Oporność na azytromycynę może być dziedziczna lub nabyta. Istnieje pełna oporność krzyżowa do erytromycyny, azytromycyny, innych makrolidów i linkozamidów u Streptococcus pneumoniae, beata-hemolitycznego paciorkowca grupy A, Enterococcus faecalis oraz Staphylococcus aureus, w tym metycylinoodpornego złocistego paciorkowca (MRSA).

Makrolidy podawane dożylnie są aktywne wobec Legionella pneumophila. Makrolidy stosuje się w leczeniu zakażeń wywołanych przez Campylobacter jejuni. Azytromycyna jest wskazana w leczeniu zakażeń wywołanych przez S. typhi i Shigella spp. Zakres oporności nabytej wyizolowanych gatunków może się różnić w zależności od regionu i czasu, dlatego lokalna informacja o oporności jest niezbędna, szczególnie podczas leczenia ciężkich zakażeń. W razie potrzeby należy skonsultować się z doświadczonym specjalistą, jeśli lokalne rozpowszechnienie oporności jest takie, że skuteczność leku w leczeniu przynajmniej niektórych typów zakażeń jest wątpliwa.

Zakres działania przeciwbakteryjnego azytromycyny.

*Staphylococcus aureus oporny na metycylinę wykazuje bardzo wysokie rozpowszechnienie nabytej oporności na makrolidy i został tu wymieniony ze względu na rzadką wrażliwość na azytromycynę.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie.

Biologiczna dostępność azytromycyny po doustnym podaniu wynosi około 37%. Maksymalne stężenie w osoczu osiągane jest po 2–3 godzinach od przyjęcia leku.

Rozkład.

Podana doustnie azytromycyna dobrze rozkłada się w organizmie. Badania farmakokinetyczne wykazały, że stężenia azytromycyny w tkankach są znacznie wyższe (aż 50-krotnie) niż w osoczu, co wskazuje na silne wiązanie azytromycyny z tkankami.

W badaniach na zwierzętach stwierdzono wysokie stężenia azytromycyny w fagocytach. Wykazano również, że podczas aktywnego fagocytozy azytromycyna jest uwalniana z nieaktywnych fagocytów w wysokich stężeniach. W modelach zwierzęcych prowadzi to do napływu azytromycyny w wysokich stężeniach do ogniska infekcji. Badania farmakokinetyczne wykazały, że stężenia azytromycyny w tkankach docelowych, takich jak płuca, migdałki i prosta, przekraczają wartość MIC90 (minimalne stężenie hamujące) dla potencjalnych patogenów po podaniu pojedynczej dawki 500 mg azytromycyny. Wysokie stężenia azytromycyny stwierdzono w tkankach narządów płciowych kobiet nawet 96 godzin po jednorazowym doustnym przyjęciu 500 mg.

Wydalanie.

Okres półtrwania wydalenia z osocza jest podobny do okresu półtrwania z tkanki i wynosi 2–4 dni. Około 12% dawki azytromycyny podanej dożylnie wydala się w niezmienionej formie z moczem w ciągu kolejnych 3 dni. Szczególnie wysokie stężenia niezmienionej azytromycyny stwierdzono w żółci człowieka. W żółci wykryto również 10 metabolitów, powstających w wyniku demetylacji N- i O-, hydroksylacji pierścieni dezozaminy i aglikonu oraz rozszczepienia konjugatu kladinozy. Porównanie wyników chromatografii cieczowej i analiz mikrobiologicznych wykazało, że metabolity azytromycyny nie są mikrobiologicznie aktywne.

Farmakokinetyka u szczególnych grup pacjentów.

Pacjenci w podeszłym wieku.

U ochotników w podeszłym wieku (powyżej 65 roku życia) zaobserwowano nieznaczny wzrost wartości AUC po 5 dniach leczenia w porównaniu z młodymi ochotnikami (poniżej 40 roku życia). Wzrost ten nie jest uważany za klinicznie istotny, dlatego nie jest wymagana korekta dawki azytromycyny.

Pacjenci z zaburzeniem funkcji nerek.

Po podaniu pojedynczej dawki 1 g farmakokinetyka azytromycyny u pacjentów z łagodną i umiarkowaną niewydolnością nerek (GFR 10–80 ml/min) nie ulega zmianie. Statystycznie istotne różnice zaobserwowano u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (GFR < 10 ml/min) w porównaniu z pacjentami z prawidłową funkcją nerek: AUC0–120 8,8 μg × h/ml kontra 11,7 μg × h/ml, Cmax 1,0 μg/ml kontra 1,6 μg/ml oraz CLr 2,3 ml/min/kg kontra 0,2 ml/min/kg.

Zaburzenia funkcji wątroby.

Brak danych na temat istotnych zmian farmakokinetyki azytromycyny w surowicy krwi u pacjentów z łagodną (kategoria A) i umiarkowaną (kategoria B) dysfunkcją wątroby w porównaniu z pacjentami z prawidłową funkcją wątroby. U tych pacjentów stwierdza się zwiększenie nerkowego klirensu azytromycyny, prawdopodobnie w celu zrównoważenia zmniejszonego klirensu wątrobowego.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Infekcje wymagające wstępnego leczenia dożylnego, wywołane mikroorganizmami wrażliwymi na azytromycynę:

− zapalenie płuc nabyte poza szpitalem;

− zapalenia narządów miednicy małej.

Aby zmniejszyć ryzyko rozwoju oporności na antybiotyki oraz zachować skuteczność azytromycyny i innych leków przeciwbakteryjnych, lek Azytromycyna-Vista należy stosować wyłącznie w leczeniu infekcji wywołanych mikroorganizmami wrażliwymi na ten lek.

Przeciwwskazania.

• Wysoka wrażliwość na azytromycynę, erytromycynę, jakikolwiek antybiotyk makrolidowy lub ketolidowy lub na którykolwiek składnik leku.
• W przeszłości wystąpiła żółtaczka cholestatyczna/choroba wątroby związana z wcześniejszym stosowaniem azytromycyny.
• Jednoczesne stosowanie z cyzaprydem.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Azytromycynę należy przepisywać ostrożnie w połączeniu z innymi lekami, które mogą wydłużać odstęp QT.

Antacida. Podczas badań wpływu jednoczesnego stosowania antacyd na farmakokinetykę azytromycyny ogólnie nie zaobserwowano zmian w biodostępności, choć stężenia maksymalne azytromycyny w osoczu były obniżone o około 25%. Pacjenci nie powinni przyjmować azytromycyny i antacyd jednocześnie. Stosowanie antacyd doustnie nie wpływa na rozkład azytromycyny stosowanej dożylnie.

Ceteryzyna. U zdrowych ochotników przy jednoczesnym stosowaniu azytromycyny przez 5 dni i ceteryzyny w dawce 20 mg w stanie stacjonarnym nie zaobserwowano farmakokinetycznych interakcji ani istotnych zmian odstępu QT.

Didanozyna. Przy jednoczesnym stosowaniu dziennej dawki 1200 mg azytromycyny z didanozyną nie stwierdzono wpływu na farmakokinetykę didanozyny w porównaniu z placebo.

Digoksyna i kolchicyna. Donoszono, że jednoczesne stosowanie antybiotyków makrolidowych, w tym azytromycyny, z substratami białka P-glikoproteinowego, takimi jak digoksyna i kolchicyna, prowadzi do podwyższenia poziomu tych substancji w surowicy krwi. W związku z tym, gdy azytromycyna i substraty białka P-glikoproteinowego, takie jak digoksyna, są stosowane jednocześnie, możliwe jest zwiększenie stężenia digoksyny w surowicy krwi. W trakcie leczenia azytromycyną i po zakończeniu jej stosowania konieczna jest kliniczna kontrola poziomu digoksyny w surowicy krwi.

Zidowudyna. Jednorazowe dawki 1000 mg i 1200 mg oraz wielokrotne dawki 600 mg azytromycyny nie wpływały na farmakokinetykę zidowudyny w osoczu ani na jej wydalanie z moczem ani na wydalanie jej metabolitów glukuronidowych. Jednak przyjmowanie azytromycyny zwiększało stężenie fosforylowanej zidowudyny, czyli klinicznie aktywnego metabolitu, w mononuklearych komórkach krwi obwodowej. Kliniczne znaczenie tych danych nie jest ustalone.

Alkaloidy sporyszowe. Z uwagi na teoretyczną możliwość wystąpienia ergotyzmu jednoczesne podawanie azytromycyny z pochodnymi sporyszu nie jest zalecane.

Azytromycyna nie wykazuje istotnych interakcji z wątrobowym układem cytochromu P450. Uważa się, że lek nie wykazuje farmakokinetycznych interakcji lek-lek obserwowanych przy stosowaniu erytromycyny i innych makrolidów. Azytromycyna nie powoduje indukcji ani inaktywacji cytochromu P450 w wątrobie poprzez kompleks cytochrom-metabolit.

Przeprowadzono badania farmakokinetyczne dotyczące jednoczesnego stosowania azytromycyny i poniższych leków, których metabolizm odbywa się w znacznym stopniu przy udziale cytochromu P450.

Atorwastatyna. Jednoczesne stosowanie atorwastatyny (10 mg na dobę) i azytromycyny (500 mg na dobę) nie powodowało zmian stężenia atorwastatyny w osoczu (na podstawie analizy hamowania HMG-CoA reduktazy).

Karbamazepina. W badaniu farmakokinetycznej interakcji u zdrowych ochotników azytromycyna nie wykazała istotnego wpływu na stężenia karbamazepiny w osoczu ani na jej aktywne metabolity.

Cymetydyna. W badaniu farmakokinetycznym wpływu jednorazowej dawki cymetydyny podanej 2 godziny przed podaniem azytromycyny na farmakokinetykę azytromycyny nie zaobserwowano żadnych zmian w farmakokinetyce azytromycyny.

Leki przeciwkrzepliwe doustne typu kumaryny. W badaniu farmakokinetycznej interakcji azytromycyna nie zmieniała działania przeciwkrzepliwego jednorazowej dawki 15 mg warfaryny u zdrowych ochotników. W okresie pogwarancyjnym otrzymano doniesienia o nasileniu działania przeciwkrzepliwego po jednoczesnym stosowaniu azytromycyny i doustnych leków przeciwkrzepliwych typu kumaryny. Choć związek przyczynowy nie został potwierdzony, należy brać pod uwagę konieczność częstego monitorowania czasu protrombinowego u pacjentów otrzymujących doustne leki przeciwkrzepliwe typu kumaryny.

Cyklosporyna. Niektóre pokrewne antybiotyki makrolidowe wpływają na metabolizm cyklosporyny. Ponieważ nie przeprowadzono badań farmakokinetycznych i klinicznych możliwych interakcji azytromycyny i cyklosporyny, należy dokładnie rozważyć sytuację terapeutyczną przed zastosowaniem jednoczesnego leczenia tymi lekami. Jeśli leczenie kombinowane jest uznane za uzasadnione, należy dokładnie monitorować poziom cyklosporyny i odpowiednio dostosować dawkowanie.

Efawiernz. Jednoczesne stosowanie jednorazowej dawki azytromycyny 600 mg i 400 mg efawiernzu codziennie przez 7 dni nie powodowało żadnych klinicznie istotnych interakcji farmakokinetycznych.

Flukenazol. Jednoczesne stosowanie jednorazowej dawki azytromycyny 1200 mg nie prowadzi do zmiany farmakokinetyki jednorazowej dawki flukenazolu 800 mg. Ogólna ekspozycja i okres półtrwania azytromycyny nie zmieniały się przy jednoczesnym stosowaniu flukenazolu, jednak zaobserwowano klinicznie nieistotne obniżenie Cmax (18%) azytromycyny.

Indynawir. Jednoczesne stosowanie jednorazowej dawki azytromycyny 1200 mg nie powoduje statystycznie istotnego wpływu na farmakokinetykę indynawiru podawanego w dawce 800 mg trzy razy dziennie przez 5 dni.

Metylprednizolon. W badaniu farmakokinetycznej interakcji u zdrowych ochotników azytromycyna nie wpływała istotnie na farmakokinetykę metyloprednizolonu.

Midazolam. U zdrowych ochotników jednoczesne stosowanie azytromycyny 500 mg dziennie przez 3 dni nie powodowało klinicznie istotnych zmian farmakokinetyki i farmakodynamiki midazolamu.

Nelfinawir. Jednoczesne stosowanie azytromycyny (1200 mg) i nelfinawiru w stanie stacjonarnym (750 mg trzy razy dziennie) prowadzi do podwyższenia stężenia azytromycyny. Wymagany jest szczegółowy monitoring pod kątem wystąpienia działań niepożądanych, takich jak zaburzenia funkcji wątroby i zaburzenia słuchu.

Ryfabutyna. Jednoczesne stosowanie azytromycyny i ryfabutyny nie wpływało na stężenia tych leków w surowicy krwi. U pacjentów przyjmujących jednocześnie azytromycynę i ryfabutynę obserwowano neutropenię. Choć neutropenia była związana z przyjmowaniem ryfabutyny, związek przyczynowy z jednoczesnym przyjmowaniem azytromycyny nie został potwierdzony.

Syldenafil. U zdrowych ochotników płci męskiej nie stwierdzono wpływu azytromycyny (500 mg dziennie przez 3 dni) na wartości AUC i Cmax syldenafila ani jego głównego krążącego metabolitu.

Terfenadyna. W badaniach farmakokinetycznych nie zgłaszano interakcji między azytromycyną a terfenadyną. W niektórych przypadkach nie można całkowicie wykluczyć możliwości takiej interakcji, jednak nie ma specjalnych danych potwierdzających jej istnienie.

Teofilina. Brak danych dotyczących klinicznie istotnej farmakokinetycznej interakcji przy jednoczesnym stosowaniu azytromycyny i teofoliny.

Triazolam. Jednoczesne stosowanie azytromycyny 500 mg w pierwszym dniu i 250 mg w drugim dniu z 0,125 mg triazolamu nie wpływało istotnie na parametry farmakokinetyczne triazolamu w porównaniu z podawaniem triazolamu i placebo.

Trimetoprym/sulfametoksazol. Jednoczesne stosowanie podwójnej dawki trimetoprymu/sulfametoksazolu (160 mg/800 mg) przez 7 dni z azytromycyną 1200 mg w 7. dniu nie wykazywało istotnego wpływu na maksymalne stężenie, ogólną ekspozycję ani wydalanie z moczem trimetoprymu ani sulfametoksazolu.

Stężenia azytromycyny w surowicy krwi odpowiadały wartościom obserwowanym w innych badaniach.

Cyzapryd. Cyzapryd jest metabolizowany w wątrobie przy udziale enzymu CYP 3A4. Wspólne podawanie cyzaprydu z makrolidami może zwiększyć ryzyko wystąpienia arytmii serca (wydłużenie odstępu QT, torsades de pointes), ponieważ makrolidy hamują enzym CYP 3A4.

Szczególne ostrzeżenia dotyczące stosowania.

Zwiększona wrażliwość

Zgłaszano poważne reakcje alergiczne, w tym obrzęk naczynioruchowy, anafilaksję oraz reakcje skórne, takie jak ostrze pustulopodobne, zespół Stevensa-Johnsona i toksyczne martwicze zapalenie nabłonka. Wystąpiły przypadki śmiertelne. Zgłoszono również przypadki reakcji lekowych z eozynofilią i objawami ogólnoustrojowymi. Mimo wdrożenia początkowej terapii objawowej objawy alergii na azytromycynę-Vista ponownie się pojawiały u niektórych pacjentów krótko po zakończeniu leczenia, nawet bez dalszego działania azytromycyny-Vista. Takich pacjentów wymagało długotrwałe obserwowanie i leczenie objawowe. Powiązanie tych epizodów z okresem półtrwania azytromycyny-Vista w tkankach i dalszym długotrwałym działaniu antygenu pozostaje nieznane.

W przypadku wystąpienia reakcji alergicznej należy przerwać przyjmowanie leku i rozpocząć leczenie objawowe. Należy pamiętać, że objawy alergii mogą ponownie się pojawić po zakończeniu leczenia objawowego.

Zaburzenia funkcji wątroby. Ponieważ wątroba jest główną drogą wydalania azytromycyny-Vista, należy ostrożnie stosować azytromycynę-Vista u pacjentów z ciężkimi chorobami wątroby. Zgłaszano przypadki zaawansowanego zapalenia wątroby, żółtaczki cholestatycznej i martwicy wątroby podczas stosowania azytromycyny-Vista, prowadzące do wątrobowej niewydolności zagrażającej życiu. Prawdopodobnie niektórzy pacjenci mieli w wywiadzie chorobę wątroby lub stosowali inne leki hepatotoksyczne. Należy wykonywać badania/analizy funkcji wątroby w przypadku wystąpienia objawów zaburzeń funkcji wątroby, takich jak szybko rozwijająca się osłabienie towarzyszone żółtaczką, ciemny mocz, skłonność do krwawień lub encefalopatia wątrobową. W przypadku stwierdzenia zaburzeń funkcji wątroby należy przerwać stosowanie azytromycyny-Vista.

Alkaloidy ergotu. U pacjentów przyjmujących pochodne ergotu jednoczesne stosowanie niektórych antybiotyków makrolidowych powoduje szybki rozwój ergotyzmu. Brak danych dotyczących możliwego oddziaływania między pochodnymi ergotu a azytromycyną-Vista. Jednakże ze względu na teoretyczną możliwość wystąpienia ergotyzmu azytromycynę-Vista nie należy stosować jednocześnie z pochodnymi ergotu.

Superinfekcje. Podobnie jak w przypadku stosowania innych antybiotyków, zaleca się obserwację objawów superinfekcji wywołanych przez organizmy oporne, w tym grzyby.

Podczas stosowania prawie wszystkich leków przeciwbakteryjnych, w tym azytromycyny-Vista, zgłaszano biegunkę związaną z Clostridium difficile (CDAD), której ciężkość wahała się od łagodnej do zapalenia okrężnicy zakończonego śmiercią. Leczenie lekami przeciwbakteryjnymi zmienia normalną florę w jelicie grubym, co prowadzi do nadmiernej proliferacji C. difficile.

C. difficile wytwarza toksyny A i B, które powodują rozwój CDAD. Szczepy C. difficile produkujące hiper-toksyny są przyczyną zwiększonego poziomu zachorowań i śmiertelności, ponieważ takie infekcje mogą być oporne na terapię przeciwmikrobową i wymagać kolektomii. Należy rozważyć możliwość rozwoju CDAD u wszystkich pacjentów z biegunką wywołaną przez antybiotyki. Wymaga to dokładnego prowadzenia wywiadu, ponieważ CDAD może wystąpić nawet do dwóch miesięcy po przyjęciu leków przeciwbakteryjnych.

Zaburzenia funkcji nerek. U pacjentów z ciężką dysfunkcją nerek (filtracja kłębuszkowa < 10 ml/min) zaobserwowano zwiększenie ekspozycji systemowej azytromycyny-Vista o 33%.

Wydłużenie repolaryzacji serca i odstępu QT, które zwiększa ryzyko wystąpienia zaburzeń rytmu serca i komorowego trzepotania/ migotania (torsade de pointes), obserwowano podczas leczenia antybiotykami makrolidowymi, w tym azytromycyną-Vista. Ponieważ stany towarzyszące zwiększonym ryzykiem wystąpienia arytmii komorowych (w tym trzepotania/migotania komór) mogą prowadzić do zatrzymania serca, azytromycynę-Vista należy stosować ostrożnie u pacjentów z czynnikami ryzyka wystąpienia arytmii (szczególnie u kobiet i osób starszych), a mianowicie:

• u pacjentów z wrodzonym lub stwierdzonym wydłużeniem odstępu QT, z wywiadem trzepotania/migotania komór (torsade de pointes);
• u pacjentów aktualnie leczonych innymi substancjami aktywnymi wydłużającymi odstęp QT, takimi jak leki przeciwarytmiczne klasy IA (chinidyna i prokainamid) i klasy III (dofetylid, amiodaron i sotalol), cyzapryd i terfenadyna, neuroleptyki, takie jak pimozyd; antydepresanty (takie jak cytalopram) i fluorochinolony, np. moxifloksacyna i lewofloksacyna;
• u pacjentów z zaburzeniami gospodarki elektrolitowej, szczególnie w przypadku hipokaliemii i hipomagnezjemii;
• u pacjentów z klinicznie istotną bradykardią, zaburzeniami rytmu serca lub ciężką niewydolnością serca.

Miastenia gravis. Zgłaszano nasilenie objawów miastenii gravis lub nowy rozwój zespołu miastenicznego u pacjentów leczonych azytromycyną-Vista.

Zakażenia paciorkowcowe. Azytromycyna-Vista jest ogólnie skuteczna w leczeniu zakażeń paciorkowcowych gardła i jamy ustnej. Nie ma danych potwierdzających skuteczność azytromycyny-Vista w zapobieganiu atakom reumatycznym. Lek przeciwmikrobiotyczny o działaniu przeciwanerobowym należy stosować w połączeniu z azytromycyną-Vista, jeśli podejrzewa się udział bakterii beztlenowych w rozwoju infekcji.

Bezpieczeństwo i skuteczność leku w profilaktyce lub leczeniu Mycobacterium Avium Complex u dzieci nie są ustalone.

Bezpieczeństwo i skuteczność wstrzykiwania azytromycyny-Vista oceniano tylko w ramach czasowych opisanych w badaniach klinicznych, u pacjentów z zapaleniem płuc pozaszpitalnym i zapaleniem narządów miednicy. Azytromycynę-Vista do wstrzykiwania należy przygotować i rozcieńczyć zgodnie z instrukcją i podawać w formie dożylnej infuzji przez co najmniej 60 minut. Nie wolno stosować leku dożylnej bolusowo ani w formie wstrzyknięcia domięśniowego.

Ważne informacje dotyczące substancji pomocniczych.

Ten lek zawiera około 188 mg sodu (w postaci wodorotlenku) w każdej fiolce. Należy to wziąć pod uwagę przy przepisywaniu leku pacjentom przestrzegającym diety o kontrolowanej zawartości sodu.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża.

Brak wystarczających i dobrze kontrolowanych badań u kobiet w ciąży. Podczas badań toksyczności rozrodczej na zwierzętach stwierdzono zdolność azytromycyny-Vista do przechodzenia przez barierę łożyskową, jednak nie zaobserwowano efektów teratogennych. Bezpieczeństwo azytromycyny-Vista podczas ciąży nie zostało potwierdzone. Dlatego azytromycynę-Vista należy przepisywać w czasie ciąży tylko wtedy, gdy oczekiwana korzyść dla kobiety przewyższa potencjalne ryzyko dla płodu.

Okres karmienia piersią.

Zgłaszano, że azytromycyna-Vista przenika do mleka matki, jednak nie przeprowadzono odpowiednich i dobrze kontrolowanych badań klinicznych pozwalających scharakteryzować farmakokinetykę wydzielania azytromycyny-Vista do mleka ludzkiego. Dlatego stosowanie azytromycyny-Vista w czasie karmienia piersią jest możliwe, jeśli oczekiwana korzyść dla matki przewyższa potencjalne ryzyko dla dziecka. W przypadku stosowania leku należy podjąć decyzję o przerwaniu lub zaniechaniu karmienia piersią.

Plodność.

Badania dotyczące płodności przeprowadzone na szczurach wykazały zmniejszenie wskaźnika zajścia w ciążę po podaniu azytromycyny-Vista. Znaczenie tych danych dla człowieka jest nieznane.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów.

Brak dowodów, że azytromycyna-Vista może pogarszać zdolność prowadzenia pojazdów lub pracy z innymi mechanizmami, jednak należy wziąć pod uwagę możliwość wystąpienia działań niepożądanych, takich jak zawroty głowy, senność, zaburzenia widzenia.

Sposób stosowania i dawki.

Dorośli.

Zapalenie płuc nabyte pozaszpitalnie. 500 mg dożylnie raz na dobę przez co najmniej 2 dni, następnie leczenie kontynuuje się doustnie, podając 500 mg azytromycyny jako jednorazową dawkę dzienną przez 7–10 dni. Przejście na leczenie doustne należy wykonać zgodnie z zaleceniem lekarza i odpowiednią reakcją kliniczną.

Zapalne choroby narządów miednicy. 500 mg dożylnie raz na dobę przez 1–2 dni, następnie leczenie kontynuuje się doustnie, podając 250 mg azytromycyny raz na dobę jako jednorazową dawkę dzienną przez 7 dni. Przejście na leczenie doustne należy wykonać zgodnie z zaleceniem lekarza i odpowiednią reakcją kliniczną.

Pacjenci w podeszłym wieku.

Stosowanie leku pacjentom w podeszłym wieku nie wymaga korekty dawki. Ponieważ pacjenci w podeszłym wieku mogą mieć zaburzenia przewodnictwa elektrycznego serca, zaleca się zachowanie ostrożności przy stosowaniu azytromycyny ze względu na ryzyko wystąpienia arytmi serca oraz arytmi typu torsade de pointes.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek.

Pacjentom z niewielkimi zaburzeniami funkcji nerek (przepływ kłębuszkowy 10–80 ml/min) można stosować taką samą dawkę, jak pacjentom z prawidłową funkcją nerek. Azytromycynę należy stosować z ostrożnością u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji nerek (przepływ kłębuszkowy < 10 ml/min).

Pacjenci z zaburzeniami funkcji wątroby.

Ponieważ azytromycyna jest metabolizowana w wątrobie i wydalana z żółcią, leku nie należy stosować pacjentom z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby. Nie przeprowadzono badań związanych z leczeniem tych pacjentów azytromycyną.

Sposób stosowania.

Ten lek należy stosować za pomocą dożylnej infuzji trwającej 3 godziny w stężeniu 1 mg/ml lub przez 1 godzinę w stężeniu 2 mg/ml. Należy unikać stosowania wyższych stężeń, ponieważ u wszystkich uczestników badań klinicznych, którzy otrzymywali infuzje leku w stężeniu wyższym niż 2 mg/ml, obserwowano miejscowe reakcje w miejscu infuzji.

Czas trwania infuzji azytromycyny powinien wynosić co najmniej 60 minut.

Azytromycyna-Vista nie może być stosowana bolusowo ani domięśniowo.

Przygotowanie roztworu do infuzji.

Etap 1.

Przygotować pierwotny roztwór stężony do infuzji poprzez dodanie 4,8 ml sterylnej wody do wstrzykiwań do fiolki z proszkiem leku Azytromycyna-Vista. Fiolkę należy wstrząsać aż do całkowitego rozpuszczenia proszku. 1 ml odtworzonego roztworu stężonego do infuzji zawiera 100 mg azytromycyny. Otrzymany roztwór powinien być klarowny i bezbarwny.

Etap 2.

Rozcieńczyć uzyskane 5 ml roztworu stężonego do infuzji odpowiednim roztworem do infuzji w celu uzyskania końcowego roztworu do infuzji zawierającego azytromycynę w stężeniu 1 mg/ml lub 2 mg/ml (patrz tabela 1 poniżej).

Tabela 1

Przygotowanie końcowego roztworu do infuzji

Stężony roztwór do wstrzykiwań dożylnych można rozcieńczać za pomocą:

0,9 % roztworu chlorku sodu;

0,45 % roztworu chlorku sodu;

5 % wodnego roztworu d-glukozy;

roztworu Ringera;

5 % roztworu d-glukozy w 0,3 % roztworze chlorku sodu;

5 % roztworu d-glukozy w 0,45 % roztworze chlorku sodu.

Przed podaniem należy wizualnie sprawdzić odtworzony i rozcieńczony roztwór pod kątem obecności cząstek. Należy stosować wyłącznie przezroczyste roztwory bez cząstek.

Jeśli roztwór zawiera cząstki, należy go wyrzucić. Nieużywany lek lub jego pozostałości należy zutylizować zgodnie z lokalnymi przepisami.

Dzieci.

Bezpieczeństwo i skuteczność leczenia zakażeń u dzieci za pomocą azytromycyny podawanej dożylnie nie zostały ustalone.

Przedawkowanie.

Objawy. Doświadczenie klinicznego stosowania azytromycyny wskazuje, że działania niepożądane pojawiające się po podaniu dawek wyższych niż zalecane są podobne do tych obserwowanych po podawaniu zwykłych dawek terapeutycznych, a mianowicie: mogą obejmować biegunkę, nudności, wymioty, odwracalną utratę słuchu. Leczenie. W przypadku przedawkowania zaleca się podanie węgla aktywowanego oraz prowadzenie ogólnych zabiegów objawowych i wspomagających.

Reakcje niepożądane

Podczas stosowania azytromycyny dożylnie lub doustnie w leczeniu zapalenia płuc nabywanego spoza szpitala najczęściej odnotowywanymi niepożądanymi zjawiskami były biegunka/wydalenia stolnych o charakterze wodnistym, nudności, ból brzucha, wymioty. W przypadku podania azytromycyny dożylnie zgłaszano stan zapalny/reakcje miejscowe w miejscu wstrzyknięcia. Częstość i nasilenie tych reakcji były podobne do obserwowanych podczas infuzji 500 mg azytromycyny przez 1 godzinę (2 mg/ml w postaci 250 ml roztworu do wlewu) lub przez 3 godziny (1 mg/ml w postaci 500 ml roztworu do wlewu).

U dorosłych kobiet stosowanie azytromycyny dożylnie lub doustnie w leczeniu zapalenia narządów małej miednicy wiązało się z najczęściej występującymi niepożadanymi zjawiskami takimi jak biegunka, nudności, zapalenie pochwy, ból brzucha, anoreksja, wysypka oraz swędzenie. W przypadku jednoczesnego stosowania azytromycyny i metronidazolu u większości kobiet obserwowano niepożądane zjawiska takie jak nudności, ból brzucha, wymioty, podrażnienie w miejscu infuzji, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, zawroty głowy lub duszność.

W poniższej tabeli przedstawiono reakcje niepożądane ustalone na podstawie badań klinicznych oraz w okresie obserwacji pogwarancyjnej przy stosowaniu wszystkich postaci leczniczych azytromycyny-Vista, pogrupowane według narządów i układów oraz częstości występowania. Reakcje niepożądane zgłoszone w okresie obserwacji pogwarancyjnej oznaczono kursywą. Grupy według częstości określa się za pomocą następującej skali: bardzo często (≥ 1/10); często (≥ 1/100, < 1/10); nieczęsto (≥ 1/1000, < 1/100); rzadko (≥ 1/10000, < 1/1000); bardzo rzadko (< 1/10000); częstość nieznana (nie można określić na podstawie dostępnych danych). W ramach każdej grupy według częstości reakcje niepożądane wymieniono w kolejności zmniejszania się ich nasilenia.

Tabela 2

Reakcje niepożądane, które mogą być powiązane ze stosowaniem azytromycyny-Vista, ustalone na podstawie danych uzyskanych w trakcie badań klinicznych i w okresie obserwacji pogwarancyjnej.

Informacja o niepożądanych reakcjach, które mogą być związane z zapobieganiem i leczeniem Mycobacterium Avium Complex, opiera się na danych z badań klinicznych oraz obserwacji z okresu postmarketingowego. Te niepożądane reakcje różnią się pod względem rodzaju lub częstości w porównaniu z tymi, o których donoszono przy stosowaniu postaci leku o działaniu natychmiastowym i przedłużonym (patrz tabela 3).

Tabela 3

Wykazywanie podejrzewanych działań niepożądanych

Wykazywanie podejrzewanych działań niepożądanych po rejestracji leku jest ważnym elementem postępowania. Umożliwia ono kontynuowanie monitorowania stosunku korzyści do ryzyka w odniesieniu do danego leku. Osoby pracujące w zawodach medycznych powinny zgłaszać wszystkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem krajowego systemu wykazywania.

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania.

Nie są wymagane specjalne warunki przechowywania leku. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Odtworzony roztwór można przechowywać przez 24 godziny w temperaturze nie wyższej niż 30 °C lub przez 72 godziny w temperaturze 2–8 °C.

Niezgodność.

Stosować wyłącznie rozpuszczalniki wymienione w sekcji „Sposób stosowania i dawki”.

Opakowanie.

500 mg w fiolce, 1 fiolka w opakowaniu.

Kategoria wydawania.

Na receptę.

Producent.

ANFARM HELLAS S.A / ANFARM HELLAS S.A

Miejsce położenia producenta oraz adres siedziby prowadzonej działalności.

61-й km Nat. Rd. Athens-Lamia, Schimatari Viotias 32009, Greece /
61st km Nat. Rd. Athens-Lamia, Schimatari Viotias 32009, Greece