Azytromycyna-Farmex

INSTRUKCJA stosowania leku do celów medycznych Azytromycyna-Farmex (AZITHROMYCIN-PHARMEX)

Skład:

substancja czynna: azithromycin;

1 fiolka zawiera 500 mg azytromycyny (w postaci azytromycyny dwuwodnej);

substancje pomocnicze: kwas cytrynowy jednowodny, sodu hydroksyd.

Postać leku. Liofilizat do sporządzania roztworu do wlewania.

Główne właściwości fizykochemiczne: liofilizowana, porowata masa biała lub prawie biała.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Leki przeciwbakteryjne do stosowania systemowego.

Makrolidy, lankozamidy i streptograminy. Azitromycyna. Kod ATC J01FA10.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Azytromycyna jest antybiotykiem makrolidowym należącym do grupy azalidów. Cząsteczka powstaje w wyniku wprowadzenia atomu azotu do pierścienia laktonowego erytromycyny A. Mechanizm działania azytromycyny polega na hamowaniu syntezy białka bakteryjnego poprzez wiązanie się z podjednostką 50 S rybosomu i hamowanie translokacji peptydów.

Mechanizm oporności.

Istnieje pełna oporność krzyżowa między Streptococcus pneumoniae, beztawym hemolizującym streptokokiem grupy A, Enterococcus faecalis oraz Staphylococcus aureus, w tym metycylinoodpornym złocistykiem (MRSA), na erytromycynę, azytromycynę oraz inne makrolidy i liniwamidy.

Makrolidy podawane dożylnie są aktywne wobec Legionella pneumophila. Makrolidy stosuje się w leczeniu zakażeń wywołanych przez Campylobacter jejuni. Azytromycynę stosuje się w leczeniu zakażeń wywołanych przez S. typhi i Shigella spp.

Zakres nabytej oporności może się różnić w zależności od regionu i czasu dla wyizolowanych gatunków, dlatego lokalne informacje na temat oporności są szczególnie potrzebne, zwłaszcza przy leczeniu ciężkich zakażeń. W razie potrzeby należy skonsultować się z doświadczonym specjalistą, jeśli lokalna częstość występowania oporności jest taka, że skuteczność leku w leczeniu przynajmniej niektórych typów zakażeń jest wątpliwa.

Spektrum działania przeciwbakteryjnego azytromycyny

*Staphylococcus aureus oporny na metycylinę wykazuje bardzo wysokie rozpowszechnienie nabytej oporności na makrolidy i został tu wymieniony ze względu na rzadką wrażliwość na azytromycynę.

Farmakokinetyka.

U pacjentów z zapaleniem płuc nabytym spoza szpitala, którzy otrzymywali codziennie 500 mg azytromycyny w formie wlewu dożylnego przez 1 godzinę w stężeniu 2 mg/ml, średnie maksymalne stężenie (Cmax) ± odchylenie standardowe (SD) wynosiło 3,63±1,6 μg/ml, natomiast stężenie najniższe (po 24 godzinach) wynosiło 0,2±0,15 μg/ml, a pole pod krzywą „stężenie-czas” (AUC) wynosiło 9,6±4,8 μg·godz./ml.

U zdrowych ochotników, którzy otrzymywali 500 mg azytromycyny w formie wlewu dożylnego przez 3 godziny w stężeniu 1 mg/ml, średnie wartości Cmax ± SD, stężenie najniższe (po 24 godzinach) oraz AUC wynosiły odpowiednio 1,14±0,14 μg/ml, 0,18±0,02 μg/ml oraz 8,03 μg·godz./ml.

Po podaniu doustnym znacznie wyższe stężenia azytromycyny stwierdzono w różnych tkankach, takich jak płuca, migdałki lub prosta, gdzie stężenia azytromycyny były nawet do 50 razy wyższe niż we krwi. Wysokie stężenia azytromycyny odnotowano w tkankach narządów płciowych po 96 godzinach od podania jednorazowej dawki 500 mg azytromycyny doustnie.

Średni objętość rozkładu wynosi około 30 l/kg. Okres półtrwania wynosi 2–4 dni zarówno we krwi, jak i w tkankach.

Metabolizm odbywa się poprzez demetylację, hydroksylację i hydrolizę.

Oczyszczanie z osocza wynosi około 600 ml/min. Główną drogą wydalania azytromycyny jest wątroba. W żółci wykryto wysokie stężenia niezmienionej substancji oraz wiele mikrobiologicznie nieaktywnych metabolitów. Oколо 12% dawki podanej dożylnie wydalono w niezmienionej formie z moczem w ciągu 3 dni po podaniu, głównie w pierwszych 24 godzinach.

Nie ma danych dotyczących zmian farmakokinetyki azytromycyny u pacjentów z niewydolnością nerek lekkiego stopnia (klirens kreatyniny > 40 ml/min) w porównaniu z pacjentami z prawidłową czynnością nerek. Brak danych farmakokinetycznych dotyczących stosowania azytromycyny u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek.

Nie stwierdzono różnic w farmakokinetyce przy łagodnym lub umiarkowanym uszkodzeniu wątroby.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Infekcje wymagające wstępnego leczenia dożylnej infuzji, wywołane mikroorganizmami wrażliwymi na azytromycynę:

• zapalenie płuc nabyte poza szpitalem;
• zapalenie narządów miednicy.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na azytromycynę, erytromycynę lub na którykolwiek antybiotyk makrolidowy lub ketolidowy, albo na którykolwiek inny składnik leku.

Z uwagi na teoretyczną możliwość wystąpienia ergotyzmu, azytromycyna nie powinna być stosowana jednocześnie z pochodnymi kwasu ergowego.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Azytromycynę należy stosować ostrożnie u pacjentów równocześnie przyjmujących inne leki, które mogą wydłużać odstęp QT.

Antacyna. W badaniach wpływu jednoczesnego stosowania antacyn na farmakokinetykę azytromycyny ogólnie nie zaobserwowano zmian w biodostępności, choć stężenia maksymalne azytromycyny w osoczu obniżyły się o około 25%. Azytromycynę należy przyjmować co najmniej 1 godzinę przed lub 2 godziny po przyjęciu antacyn.

Ceteryzyna. U zdrowych ochotników przy jednoczesnym stosowaniu azytromycyny przez 5 dni i ceteryzyny 20 mg w stanie równowagi nie zaobserwowano zjawisk interakcji farmakokinetycznej ani istotnych zmian odstępu QT.

Didanozyna. Przy jednoczesnym stosowaniu dziennej dawki 1200 mg azytromycyny z didanozyną nie stwierdzono wpływu na farmakokinetykę didanozyny w porównaniu z placebo.

Cyfrowina i kolchicyna. Donoszono, że jednoczesne stosowanie antybiotyków makrolidowych, w tym azytromycyny, oraz substratów glikoproteiny P, takich jak cyfrowina i kolchicyna, może prowadzić do podwyższenia stężenia substratu glikoproteiny P w surowicy. W związku z tym przy jednoczesnym stosowaniu azytromycyny i cyfrowiny należy pamiętać o możliwości wzrostu stężenia cyfrowiny i prowadzić monitorowanie jej poziomów.

Zidowudyna. Jednorazowe dawki 1000 mg i 1200 mg oraz wielokrotne dawki 600 mg azytromycyny nie wpływały na farmakokinetykę zidowudyny w osoczu ani na jej wydalanie z moczem ani metabolitów glukuronidowych. Jednak przyjmowanie azytromycyny zwiększało stężenie fosforylowanej zidowudyny, klinicznie aktywnego metabolitu, w mononuklearych komórkach krwi obwodowej. Kliniczne znaczenie tych danych jest niejasne, ale może być korzystne dla pacjentów.

Pochodne kwasu ergowego. Z uwagi na teoretyczną możliwość wystąpienia ergotyzmu jednoczesne stosowanie azytromycyny z pochodnymi kwasu ergowego nie jest zalecane.

Azytromycyna nie wykazuje istotnych interakcji z wątrobowym układem cytochromu P450. Uważa się, że lek nie wykazuje farmakokinetycznej interakcji lekowej, która występuje z erytromycyną i innymi makrolidami. Azytromycyna nie wywołuje indukcji ani inaktywacji wątrobowego cytochromu P450 poprzez kompleks cytochrom-metabolit.

Przeprowadzono badania stosowania azytromycyny z poniższymi lekami, których metabolizm odbywa się w znacznym stopniu przy udziale cytochromu P450.

Atorwastatyna. Jednoczesne stosowanie atorwastatyny (10 mg na dobę) i azytromycyny (500 mg na dobę) nie powodowało zmian stężenia atorwastatyny w osoczu (na podstawie analizy inhibicji reduktazy HMG-CoA). Jednak w okresie postmarketingowym odnotowano przypadki rabdomiolizy u pacjentów stosujących azytromycynę ze statynami.

Karbamazepina. W badaniu farmakokinetycznej interakcji u zdrowych ochotników azytromycyna nie wykazała istotnego wpływu na stężenia karbamazepiny w osoczu ani na jej aktywne metabolity.

Cymetydyna. W badaniu farmakokinetycznym wpływu jednorazowej dawki cymetydyny podanej 2 godziny przed podaniem azytromycyny na farmakokinetykę azytromycyny nie zaobserwowano żadnych zmian.

Leki przeciwkrzepliwe doustne typu kumaryn. W badaniu farmakokinetycznej interakcji azytromycyna nie zmieniała działania przeciwkrzepliwego jednorazowej dawki 15 mg warfaryny u zdrowych ochotników. Otrzymano doniesienia o wzmożeniu działania przeciwkrzepliwego po jednoczesnym stosowaniu azytromycyny i doustnych leków przeciwkrzepliwych typu kumaryn. Choć związek przyczynowo-skutkowy nie został potwierdzony, należy uwzględnić konieczność częstego monitorowania czasu protrombinowego u pacjentów otrzymujących azytromycynę i doustne leki przeciwkrzepliwe typu kumaryn.

Cyklosporyna. W badaniu farmakokinetycznym z udziałem zdrowych ochotników, którzy otrzymywali doustnie azytromycynę w dawce 500 mg/dobę przez 3 dni, a następnie jednorazową dawkę doustną cyklosporyny 10 mg/kg, zaobserwowano istotne zwiększenie Cmax i AUC0-5 cyklosporyny. Dlatego należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu tych leków. Jeśli leczenie kombinowane jest uznawane za uzasadnione, konieczne jest staranne monitorowanie poziomów cyklosporyny i odpowiednie dostosowanie dawkowania.

Efawirenz. Jednoczesne stosowanie jednorazowej dawki azytromycyny 600 mg i 400 mg efawirenzu codziennie przez 7 dni nie powodowało żadnej klinicznie istotnej interakcji farmakokinetycznej.

Flukenazol. Jednoczesne stosowanie jednorazowej dawki azytromycyny 1200 mg nie prowadzi do zmiany farmakokinetyki jednorazowej dawki flukenazolu 800 mg. Ogólna ekspozycja i okres półtrwania azytromycyny nie zmieniały się przy jednoczesnym stosowaniu flukenazolu, jednak zaobserwowano klinicznie nieistotne obniżenie Cmax (18%) azytromycyny.

Indynawir. Jednoczesne stosowanie jednorazowej dawki azytromycyny 1200 mg nie powoduje statystycznie istotnego wpływu na farmakokinetykę indynawiru podawanego w dawce 800 mg trzy razy dziennie przez 5 dni.

Metyloprednizolon. W badaniu farmakokinetycznej interakcji u zdrowych ochotników azytromycyna nie wpływała istotnie na farmakokinetykę metyloprednizolonu.

Midazolam. U zdrowych ochotników jednoczesne stosowanie azytromycyny 500 mg dziennie przez 3 dni nie powodowało klinicznie istotnych zmian farmakokinetyki i farmakodynamiki midazolamu.

Nelfinawir. Jednoczesne stosowanie azytromycyny (1200 mg) i nelfinawiru w stanie równowagi (750 mg trzy razy dziennie) powoduje wzrost stężenia azytromycyny. Nie zaobserwowano klinicznie istotnych działań niepożądanych, dlatego nie ma potrzeby dostosowywania dawki.

Rifabutyna. Jednoczesne stosowanie azytromycyny i rifabutyny nie wpływało na stężenia tych leków w surowicy. Neutropenia występowała u osób przyjmujących jednocześnie azytromycynę i rifabutynę. Choć neutropenia była związana z przyjmowaniem rifabutyny, związek przyczynowo-skutkowy z jednoczesnym przyjmowaniem azytromycyny nie został potwierdzony.

Syldenafil. U zdrowych ochotników płci męskiej nie uzyskano dowodów wpływu azytromycyny (500 mg dziennie przez 3 dni) na wartość AUC i Cmax syldenafila ani jego głównego krążącego metabolitu.

Terfenadyna. Nie było doniesień o interakcji między azytromycyną a terfenadyną. W niektórych przypadkach nie można całkowicie wykluczyć możliwości takiej interakcji; jednak nie ma specjalnych danych potwierdzających jej istnienie.

Teofilina. Brak danych dotyczących klinicznie istotnej interakcji farmakokinetycznej przy jednoczesnym stosowaniu azytromycyny i teofiny.

Triazolam. Jednoczesne stosowanie azytromycyny 500 mg w pierwszym dniu i 250 mg w drugim dniu z 0,125 mg triazolamu nie wpływało istotnie na wszystkie parametry farmakokinetyczne triazolamu w porównaniu z triazolamem i placebo.

Trimetoprym/sulfametoksazol. Jednoczesne stosowanie trimetoprymu/sulfametoksazolu (160 mg/800 mg) przez 7 dni z 1200 mg azytromycyny w 7. dniu nie powodowało istotnego wpływu na maksymalne stężenia, ogólną ekspozycję ani wydalanie z moczem trimetoprymu ani sulfametoksazolu. Stężenia azytromycyny w surowicy były zbliżone do stężeń obserwowanych w innych badaniach.

Szczególne środki ostrożności.

Reakcje alergiczne. Podobnie jak w przypadku erytromycyny i innych antybiotyków makrolidowych, donoszono o pojedynczych poważnych reakcjach alergicznych, w tym o obrzęku naczynioruchowym i anafilaksji (w pojedynczych przypadkach zakończonych śmiercią), reakcjach skórnych, w tym ostrym uogólnionym egzantemacie pęcherzycowym. Niektóre z tych reakcji wywołanych azitromycyną prowadziły do nawrotów objawów i wymagały dłuższej obserwacji oraz leczenia.

Zaburzenia funkcji wątroby. Ponieważ wątroba jest główną drogą wydalenia azitromycyny, należy ostrożnie stosować azitromycynę u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby. Donoszono o przypadkach ostrego zapalenia wątroby prowadzącego do zagrażającej życiu niewydolności wątroby podczas stosowania azitromycyny. U niektórych pacjentów w wywiadzie mogą występować choroby wątroby lub stosowanie innych leków hepatotoksycznych. W przypadku wystąpienia objawów i oznak dysfunkcji wątroby, takich jak szybko postępująca osłabienie, towarzysząca żółtaczce, ciemny mocz, skłonność do krwawień lub encefalopatia wątrobowa, należy wykonać badania/próby funkcji wątroby. W przypadku potwierdzenia zaburzeń funkcji wątroby należy przerwać stosowanie azitromycyny.

Pochodne ergotyny. U pacjentów przyjmujących pochodne ergotyny jednoczesne stosowanie niektórych antybiotyków makrolidowych może prowadzić do szybkiego rozwoju ergotyzmu. Brak danych dotyczących możliwości interakcji między pochodnymi ergotyny a azitromycyną. Jednakże ze względu na teoretyczną możliwość rozwoju ergotyzmu nie należy stosować azitromycyny jednocześnie z pochodnymi ergotyny.

Superinfekcje. Podobnie jak w przypadku innych antybiotyków, zaleca się obserwację pod kątem objawów superinfekcji wywołanych organizmami opornymi, w tym grzybami.

Podczas stosowania prawie wszystkich leków przeciwbakteryjnych, w tym azitromycyny, donoszono o biegunce spowodowanej przez Clostridium difficile (CDAD), której ciężkość wahała się od łagodnej do zapalenia okrężnicy zakończonego śmiercią. Leczenie lekami przeciwbakteryjnymi zmienia normalną florę jelita grubego, co prowadzi do nadmiernego wzrostu C. difficile.

C. difficile wytwarza toksyny A i B, które sprzyjają rozwojowi CDAD. Odmiany C. difficile hiperprodukujące toksyny są przyczyną zwiększonej zachorowalności i śmiertelności, ponieważ te infekcje mogą być oporne na terapię przeciwmikrobiową i wymagać kolektomii. Należy rozważyć możliwość rozwoju CDAD u wszystkich pacjentów z biegunką wywołaną przez antybiotyki. Wymagane jest staranne prowadzenie historii choroby, ponieważ donoszono o przypadkach CDAD nawet do 2 miesięcy po zakończeniu stosowania leków przeciwbakteryjnych.

Zaburzenia funkcji nerek. U pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (prędkość filtracji kłębuszkowej < 10 ml/min) obserwowano zwiększenie ekspozycji systemowej na azitromycynę o 33%.

Wydłużenie repolaryzacji serca i odcinka QT, które zwiększa ryzyko wystąpienia arytmii serca i komorowego trzepotania-migotania (torsade de pointes), obserwowano podczas leczenia innymi antybiotykami makrolidowymi. Nie można całkowicie wykluczyć podobnego działania azitromycyny u pacjentów z podwyższonym ryzykiem wydłużenia repolaryzacji serca, dlatego należy ostrożnie przepisywać leczenie pacjentom:

• z wrodzonym lub zdiagnozowanym wydłużeniem odcinka QT;
• aktualnie leczonymi lekami, które jak wiadomo wydłużają odcinek QT, np. lekami przeciwarytmicznymi klasy IA (chinidyna i prokainamid) i klasy III (dofetylid, amiodaron i sotalol), cizaprydem i terfenadyną, neuroleptykami, takimi jak pimozyd; antydepresyjnymi (takimi jak cytalopram) i fluorochinolonami, w szczególności moxifloksacyną i lewofloksacyną;
• z zaburzeniami gospodarki elektrolitowej, szczególnie w przypadku hipokaliemii i hipomagnezjemii;
• z klinicznie istotną bradykardią, arytmią serca lub ciężką niewydolnością serca.

Myasthenia gravis. Donoszono o nasileniu objawów choroby miastenii gravis lub o nowym rozwoju zespołu miastenicznego u pacjentów otrzymujących terapię azitromycyną.

Zakażenia paciorkowcowe. Azitromycyna jest ogólnie skuteczna w leczeniu zakażeń paciorkowcowych gardła i gardła, jednak nie ma danych potwierdzających skuteczność azitromycyny w zapobieganiu atakom reumatycznym. Należy stosować lek przeciwbakteryjny o działaniu przeciwwstrętnym w połączeniu z azitromycyną, jeśli podejrzewa się, że mikroorganizmy beztlenowe przyczyniają się do rozwoju infekcji.

Bezpieczeństwo stosowania azitromycyny dożylnie oceniano tylko w ramach czasowych opisanych w badaniach klinicznych z zastosowaniem leku u pacjentów z zapaleniem płuc pozaszpitalnym i zapaleniem narządów miednicy.

Lek należy przygotować i rozcieńczyć zgodnie z instrukcją i podawać w postaci dożylnej infuzji przez co najmniej 60 minut. Nie wolno podawać leku w postaci dożylnej bolusowej ani wstrzykiwać do mięśni.

1 fiolka zawiera około 170 mg sodu. Należy to uwzględnić przy przepisywaniu leku pacjentom przestrzegającym diety z kontrolowaną zawartością sodu.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ze względu na niewystarczające dane dotyczące bezpieczeństwa stosowania azitromycyny nie zaleca się przepisywania leku w czasie ciąży lub karmienia piersią, z wyjątkiem przypadków, w których oczekiwany pozytywny efekt dla matki przewyższa możliwy ryzyko dla płodu lub dziecka, w przypadku braku odpowiednich alternatywnych leków.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwanie maszyn.

Brak danych potwierdzających, że azitromycyna może pogarszać zdolność prowadzenia pojazdów lub pracy z innymi maszynami, jednak należy uwzględnić możliwość wystąpienia działań niepożądanych, takich jak zawroty głowy, senność, zaburzenia wzroku.

Sposób stosowania i dawki.

Dorośli.

Pneumonia pozaszpitalna: 500 mg dożylne jednorazowo na dobę przez co najmniej 2 dni, następnie leczenie kontynuuje się doustnie, podając 500 mg azytromycyny-Farmex jako pojedynczą dawkę dzienną. Całkowity czas leczenia – 7–10 dni.

Zapalenie narządów miednicy, w tym infekcje układu moczowo-płciowego, takie jak zapalenie endometrium i zapalenie jajowodów: 500 mg dożylne jednorazowo na dobę, następnie leczenie kontynuuje się doustnie, podając 250 mg azytromycyny-Farmex jednorazowo na dobę jako pojedynczą dawkę dzienną. Całkowity czas leczenia – 7 dni.

Pacjenci w podeszłym wieku.

Leczenie pacjentów w podeszłym wieku nie wymaga korekty dawki.

Ponieważ pacjenci w podeszłym wieku mogą należeć do grupy ryzyka pod względem zaburzeń przewodnictwa elektrycznego serca, zaleca się zachowanie ostrożności przy stosowaniu azytromycyny ze względu na ryzyko wystąpienia arytmi serca oraz arytmi typu torsade de pointes.

Pacjenci z zaburzeniem funkcji nerek.

Pacjentom z niewielką dysfunkcją nerek (filtracja kłębuszkowa 10–80 ml/min) można podawać taką samą dawkę, jak pacjentom z prawidłową funkcją nerek. Azytromycynę należy stosować z ostrożnością u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (filtracja kłębuszkowa < 10 ml/min).

Pacjenci z zaburzeniem funkcji wątroby.

Pacjentom z niewielką lub umiarkowaną dysfunkcją wątroby można podawać taką samą dawkę, jak pacjentom z prawidłową funkcją wątroby.

Sposób stosowania

Lek należy stosować w postaci dożylnej infuzji trwającej 3 godziny, przy stężeniu 1 mg/ml lub przez 1 godzinę przy stężeniu 2 mg/ml. Należy unikać stosowania wyższych stężeń, ponieważ u ochotników otrzymujących infuzje o stężeniu wyższym niż 2 mg/ml obserwowano reakcje w miejscu wlewu.

Czas trwania infuzji azytromycyny powinien wynosić co najmniej 60 minut.

Azytromycyny nie można podawać bolusowo ani domięśniowo.

INSTRUKCJE DOTYCZĄCE PRZYGOTOWANIA ROZTWORU DO INFUZJI

Etap 1

Przygotować pierwotny stężony roztwór do infuzji poprzez dodanie 4,8 ml wody do wstrzykiwania do fiolki z proszkiem liofilizowanym. Wstrząsnąć fiolką aż do całkowitego rozpuszczenia proszku. 1 ml odtworzonego stężonego roztworu do infuzji zawiera 100 mg azytromycyny-Farmex. Otrzymany roztwór powinien być przejrzysty i bezbarwny.

Etap 2

Rozcieńczyć otrzymane 5 ml stężonego roztworu do infuzji odpowiednim roztworem do infuzji w celu uzyskania końcowego roztworu do infuzji zawierającego azytromycynę w stężeniu 1 mg/ml lub 2 mg/ml (patrz tabela 1 poniżej).

Tabela 1

Przygotowanie końcowego roztworu do infuzji

Stężony roztwór do wlewania dożylnego można rozcieńczać przy użyciu:

• 0,9 % roztworu chlorku sodu,
• 5 % roztworu glukozy,
• roztworu Ringera.

Przed podaniem należy wizualnie sprawdzić odtworzony i rozcieńczony roztwór pod kątem obecności cząstek. Można stosować wyłącznie przezroczyste roztwory bez cząstek. Jeśli roztwór zawiera cząstki, należy go wyrzucić. Nieużywany lek należy zniszczyć.

Dzieci.

Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania azytromycyny-Farmex dożylnej w leczeniu zakażeń u dzieci nie zostały ustalone.

Przedawkowanie.

Typowe objawy przedawkowania: nudności, wymioty, biegunka, ból brzucha oraz odwracalna utrata słuchu.

W przypadku przedawkowania, w razie potrzeby, zaleca się podanie węgla aktywowanego oraz leczenie objawowe skierowane na utrzymanie funkcji życiowych organizmu.

Efekty uboczne.

Podczas stosowania azytromycyny dożylnie lub doustnie w leczeniu zapalenia płuc niezwiązanych z hospitalizacją, najczęściej notowanymi niepożądanymi zjawiskami były biegunka/wydzielenia wodniste, nudności, ból w żołądku, wymioty. Podczas podawania azytromycyny dożylnie zgłaszano lokalne zapalenie/ból w miejscu infuzji. Częstość i nasilenie tych reakcji były podobne do tych obserwowanych podczas infuzji 500 mg azytromycyny trwającej 1 godzinę (2 mg/ml w postaci 250 ml roztworu do wlewu) lub 3 godziny (1 mg/ml w postaci 500 ml roztworu do wlewu).

U dorosłych kobiet stosujących azytromycynę dożylnie lub doustnie w leczeniu zapalenia narządów miednicy, najczęściej notowanymi niepożądanymi zjawiskami były biegunka, nudności, wagnicznica, ból w żołądku, anoreksja, wysypka i świąd. Podczas jednoczesnego stosowania azytromycyny i metronidazolu u większości kobiet obserwowano takie niepożądane zjawiska jak nudności, ból w żołądku, wymioty, podrażnienie w miejscu infuzji, stomatyt, zawroty głowy lub duszność.

Efekty uboczne są pogrupowane według układu „Organ-Klasa”, częstość ich występowania określono następująco: często (od > 1/100 do <1/10), rzadko (od > 1/1000 do <1/100), rzadko (od > 1/10000 do <1/1000), bardzo rzadko (< 1/10000), częstość nieznana (nie można określić na podstawie dostępnych danych). Dla każdej klasy układu narządów efekty uboczne wymienione są w kolejności malejącego nasilenia.

Infekcje i inwazje.

Rzadko: kandydoza, kandydoza jamy ustnej, infekcje pochwowe, zapalenie płuc, infekcja grzybicza, infekcja bakteryjna, zapalenie gardła, gastroenteryt, zaburzenia funkcji oddechowej, katar.

Częstość nieznana: kolit pseudobłoniasty.

Układ krwionośny.

Rzadko: leukopenia, neutropenia, eozynofilia.

Częstość nieznana: trombocytopenia, anemia hemolityczna.

Układ odpornościowy.

Rzadko: obrzęk naczynioruchowy, reakcje nadwrażliwości.

Częstość nieznana: reakcja anafilaktyczna.

Układ metaboliczny.

Rzadko: anoreksja.

Układ psychiczny.

Rzadko: niepokój, bezsenność.

Rzadko: pobudzenie.

Częstość nieznana: agresywność, niepokój, delirium, halucynacje.

Układ nerwowy.

Często: ból głowy.

Rzadko: zawroty głowy, senność, dysgezja, parestezje.

Częstość nieznana: omdlenie, drgawki, hipestezja, zwiększona aktywność psychomotoryczna, anosmia, parosmia, ageuzja, miastenia gravis.

Układ wzroku.

Rzadko: zaburzenia widzenia.

Układ słuchu.

Rzadko: zaburzenia ze strony narządów słuchu; zawroty głowy.

Częstość nieznana: zaburzenia słuchu, w tym głuchota i/lub szum w uszach.

Układ sercowo-naczyniowy.

Rzadko: kołatanie serca.

Częstość nieznana: trzepotanie/kołatanie komór (torsade de pointes); arytmia, w tym tachykardia komorowa, wydłużenie odcinka QT w EKG.

Układ naczyniowy.

Rzadko: zaczerwienienie skóry.

Częstość nieznana: hipotensja tętnicza.

Układ oddechowy.

Rzadko: duszność, krwawienie z nosa.

Układ pokarmowy.

Bardzo często: biegunka.

Często: wymioty, ból brzucha, nudności.

Rzadko: zaparcia, wzdęcia, niestrawność, zapalenie żołądka, dysfagia, suchość w ustach, odbijanie, owrzodzenia w jamie ustnej, nadmierna sekrecja śliny.

Częstość nieznana: zapalenie trzustki, zmiana koloru języka.

Układ wątrobowo-żółciowy.

Rzadko: zaburzenia funkcji wątroby, żółtaczka cholestatyczna.

Częstość nieznana: niewydolność wątroby (rzadko prowadząca do śmiertelnego skutku), zaawansowany zapalenie wątroby, zapalenie wątroby z martwicą.

Układ skórny.

Rzadko: wysypka, świąd, pokrzywka, zapalenie skóry, suchość skóry, hiperhidroza.

Rzadko: nadwrażliwość na światło, ostra ogólna zespół egzantematyczny pustulopodobny.

Częstość nieznana: zespół Stevensa-Johnsona, toksyczny epidermalny nekroliz, wielopostaciowa rumień, reakcja lekowa z eozynofilią i objawami ogólnymi.

Układ mięśniowo-szkieletowy.

Rzadko: osteoartretyzm, mialgia, ból pleców, ból szyi.

Częstość nieznana: artrologia.

Układ moczowy.

Rzadko: dysuria, ból w nerkach.

Częstość nieznana: ostra niewydolność nerek, zapalenie nerek śródmiąższowe.

Układ rozrodczy.

Rzadko: krwawienie maciczne, zaburzenia jąder.

Zaburzenia ogólne i reakcje miejscowe.

Często: ból w miejscu wstrzyknięcia, zapalenie w miejscu wstrzyknięcia.

Rzadko: obrzęk, osłabienie, niedobór samopoczucia, zmęczenie, obrzęk twarzy, ból w klatce piersiowej, hipertermia, ból, obrzęk obwodowy.

Badania laboratoryjne.

Często: obniżona liczba limfocytów, podwyższona liczba eozynofili, obniżony poziom węglanu wodorotlenowego we krwi, podwyższony poziom bazofilów, podwyższony poziom monocytów, podwyższony poziom neutrofili.

Rzadko: podwyższenie poziomu aminotransferazy asparaginianowej, podwyższenie poziomu aminotransferazy alaninowej, podwyższenie poziomu bilirubiny we krwi, podwyższenie poziomu mocznika we krwi, podwyższenie poziomu kreatyniny we krwi, odchylenie poziomu potasu we krwi, podwyższenie poziomu fosfatazy alkalicznej, podwyższenie poziomu chlorków, podwyższenie poziomu glukozy, podwyższenie poziomu płytek krwi, obniżenie hematokrytu, podwyższenie poziomu węglanu wodorotlenowego, odchylenie poziomu sodu.

Urazy i zatrucia.

Rzadko: komplikacje po zabiegu.

Informacja o niepożądanych reakcjach, które mogą być związane z zapobieganiem i leczeniem Mycobacterium Avium Complex, oparta jest na danych z badań klinicznych i obserwacji w okresie postmarketingowym. Te niepożądane reakcje różnią się pod względem rodzaju lub częstości od tych, o których informowano podczas stosowania leków działających szybko i leków o długim działaniu.

Niepożądane reakcje, które mogą być związane z zapobieganiem i leczeniem Mycobacterium Avium Complex.

Układ metaboliczny.

Często: anoreksja.

Układ psychiczny.

Często: zawroty głowy, ból głowy, parestezje, dysgezja.

Rzadko: hipestezja.

Układ wzroku.

Często: zaburzenia widzenia.

Układ słuchu.

Często: głuchota.

Rzadko: zaburzenia słuchu, szum w uszach.

Układ sercowy.

Rzadko: kołatanie serca.

Układ pokarmowy.

Bardzo często: biegunka, ból brzucha, nudności, wzdęcia, dyskomfort przewodu pokarmowego, częste wodniste wypróżnienia.

Układ wątrobowo-żółciowy.

Rzadko: zapalenie wątroby.

Układ skórny i podskórny.

Często: wysypka, świąd.

Rzadko: zespół Stevensa-Johnsona, nadwrażliwość na światło.

Układ mięśniowo-szkieletowy.

Często: artrologia.

Zaburzenia ogólne i reakcje miejscowe.

Często: zwiększona zmęczliwość.

Rzadko: osłabienie, niedobór samopoczucia.

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Niezgodność.

Stosować wyłącznie rozpuszczalniki wymienione w sekcji „Sposób stosowania i dawka”.

Opakowanie.

500 mg w fiolce, 1 fiolka w kartoniku.

Kategoria wydania. Na receptę.

Producent.

TOV „Farmex Grupa”.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Ukraina, 08301, obwód kijowski, miasto Borispol, ulica Szewczenki, 100.

O wszystkich przypadkach efektów ubocznych należy powiadomić producenta:

TOV „Farmex Grupa”, Ukraina, 08301, obwód kijowski, miasto Borispol, ulica Szewczenki, 100, tel. +38(044)391-19-19, faks: +38(044)391-19-18, lub za pomocą formularza na stronie: http://www.pharmex.com.ua/kontakty/forma-137-o/

Data ostatniego przeglądu.