Azimaks

INSTRUKCJA dotycz¹ca stosowania leczniczego leku AZIMAKS (AZIMAX)

Sk³ad:

substancja czynna: azithromycin;

1 tabletka zawiera azytromycyny dihydrazyn w ilo¶ci odpowiadaj¹cej 250 mg lub 500 mg azytromycyny;

substancje pomocnicze: wapnia hydrofosforan bezwodny, skrobia pra¿elatynizowana (skrobia kukurydziana), sodowa kroskarboksylaza, sodowy laurylosiarczan, stearyna magnezu; pow³oka tabletki: Opadry II 31K58902 white (laktoza monohydrat; hydroksypropyloceluloza; dwutlenek tytanu (E171); triacetyna).

Postaæ leku. Tabletki powlekane.

G³ówne w³a¶ciwo¶ci fizykochemiczne:

tabletki 250 mg: tabletki powlekane, od bia³ego do niemal bia³ego koloru, d³ugie, podwójnie wypuk³e, z oznaczeniem „66” z jednej strony i „D” z drugiej strony;

tabletki 500 mg: tabletki powlekane, od bia³ego do niemal bia³ego koloru, owalne, podwójnie wypuk³e, z oznaczeniem „6” i „7” po obu stronach linii na jednej stronie oraz „D” na drugiej stronie.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwbakteryjne do stosowania systemowego. Makrolidy, linkozamidy i streptograminy. Azitromycyna. Kod ATC J01F A10.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Azitromaks jest antybiotykiem makrolidowym należącym do grupy azalidów. Cząsteczka powstaje w wyniku wprowadzenia atomu azotu do 15-członowego pierścienia laktonowego erytromycyny A.

Mechanizm działania

Poprzez wiązanie się z podjednostką 50S rybosomów azitromaks zapobiega translokacji łańcuchów peptydowych z jednej strony rybosomu na drugą. W efekcie hamuje zależną od RNA syntezę białek w wrażliwych mikroorganizmach, co prowadzi do efektu bakteriostatycznego.

Związek farmakokinetyki (FK) i farmakodynamiki (FD)

Dla azitromaksu pole pod krzywą „stężenie-czas” (AUC) do minimalnego stężenia hamującego (MIC) jest głównym parametrem FK/FD, który najlepiej koreluje z efektywnością azitromaksu.

Mechanizm oporności

Oporność na azitromaks może powstawać na drodze następujących mechanizmów:

• zmiana transportu antybiotyku: oporność wynikająca ze zwiększonej ilości pomp efluksowych w błonie cytoplazmatycznej, które usuwają wyłącznie makrolidy 14- i 15-członowe (fenotyp M);
• modyfikacja celu działania antybiotyku: metylacja 23S-rRNA prowadzi do obniżenia powinowactwa do rybosomalnych miejsc wiązania, co powoduje oporność na makrolidy (M), linkozamidy (L) i streptograminy grupy B (SB) (tzw. fenotyp MLSB);
• enzymatyczna inaktywacja makrolidów ma niewielkie znaczenie kliniczne.

Fenotyp M wykazuje pełną oporność krzyżową między azitromaksem a klaritromaksem, erytromycyną i roksytromycyną. Fenotyp MLSB wykazuje dodatkową oporność krzyżową na klindamycynę i streptograminę B. Istnieje również częściowa oporność krzyżowa na 16-członowy makrolid spiramycynę.

Wartości kontrolne.

Badania wrażliwości azitromaksu przeprowadza się przy użyciu standardowych rozcieńczeń. Mikroorganizmy uznaje się za wrażliwe lub oporne według poniższych wartości MIC:

Wartości MIC ustalone przez Europejski Komitet ds. Oceny Wrażliwości na Antybiotyki (EUCAST)

1. Jako substancję testową do wykazania wrażliwości na azitromycynę można stosować erytromycynę.
2. Wartość dla dawki jednorazowej 2 g w monoterapii.

Zakres nabytej oporności może różnić się w zależności od regionu i czasu dla poszczególnych gatunków, dlatego należy uwzględniać lokalne informacje dotyczące oporności, szczególnie podczas leczenia ciężkich infekcji lub w przypadku nieskuteczności terapii. W razie potrzeby można stosować diagnostykę mikrobiologiczną z wyizolowaniem patogenu i określeniem jego indywidualnej wrażliwości na azitromycynę.

Farmakokinetyka.

Absorpcja

Maksymalne stężenie w surowicy krwi (Cmax) osiągane jest po 2–3 godzinach po doustnym podaniu leku. Okres półtrwania w osoczu odbija w pełni okres półtrwania w tkankach przez 2–4 dni. U pacjentów w wieku podeszłym (>65 lat) po pięciodniowym leczeniu obserwowano nieco wyższą wartość AUC niż u osób w wieku do 40 lat. Istotność kliniczna jest tak niewielka, że nie ma potrzeby modyfikacji dawki.

Podczas badań na zwierzętach obserwowano wysokie stężenia azitromycyny w fagocytach, przy czym wyższe stężenia wydzielane były podczas aktywnego fagocytozy w badaniach eksperymentalnych niż w niestymulowanych fagocytach. W modelach zwierzęcych prowadziło to do zwiększenia stężenia azitromycyny w miejscu zakażenia.

Nieliniowość

Dane badania wskazują na nieliniową farmakokinetykę azitromycyny w zakresie terapeutycznym.

Rozkład

Stężenia azitromycyny w tkankach są znacznie wyższe (aż 50-krotnie) niż w osoczu krwi, co wskazuje na silne wiązanie leku z tkankami. W tkankach docelowych, takich jak płuca, migdałki gardłowe i gruczoł krokowy, stężenia powyżej MIС90 oczekiwanych patogenów uzyskuje się po jednorazowym podaniu dawki 500 mg.

Wiązanie z białkami surowicy krwi zmienia się w zależności od stężenia w osoczu i wynosi od 12% przy 0,5 μg/ml do 52% przy 0,05 μg/ml w surowicy krwi. Średni objętość rozkładu w stanie równowagi (Vss) wynosi 31,1 l/kg.

Wydalanie

Po doustnym podaniu azitromycyna wydzielana jest głównie z żółcią w niezmienionej formie. U ludzi w żółci wykryto szczególnie wysokie stężenia niezmienionej azitromycyny oraz 10 metabolitów, powstających poprzez N- i O-demetylację, hydroksylację pierścieni dezozaminu i aglikonu oraz rozszczepienie koniugatów kladinozy. Odpowiednie badania wskazują, że metabolity azitromycyny nie wykazują aktywności przeciwbakteryjnej.

Upośledzenie funkcji nerek

U pacjentów ze stopniem filtracji kłębuszkowej (eGFR) od 10 do 80 ml/min parametry farmakokinetyczne po jednorazowym doustnym podaniu dawki 1 g azitromycyny nie ulegały zmianie. U pacjentów z eGFR <10 ml/min obserwowano istotne statystycznie różnice w AUC0-120 (8,8 μg × h/ml kontra 11,7 μg × h/ml), Cmax (1,0 μg/ml kontra 1,6 μg/ml) oraz CLr (klirens nerkowy) (2,3 ml/min/kg kontra 0,2 ml/min/kg) w porównaniu z pacjentami z prawidłową funkcją nerek.

Upośledzenie funkcji wątroby

U pacjentów z łagodnym (klasa A wg skali Childa-Pugh) i umiarkowanym (klasa B wg skali Childa-Pugh) upośledzeniem funkcji wątroby nie stwierdza się żadnych danych o zmianie farmakokinetyki azitromycyny w surowicy krwi w porównaniu z pacjentami z prawidłową funkcją wątroby. U tych pacjentów poprawia się wydalanie azitromycyny z moczem, prawdopodobnie w celu kompensacji obniżonego klirensu wątrobowego.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Infekcje wywołane drobnoustrojami wrażliwymi na azymaks:

• infekcje dróg oddechowych górnych (w tym zatokopłucie, zapalenie gardła, zapalenie migdałków);
• infekcje dróg oddechowych dolnych (w tym zapalenie oskrzeli, zapalenie płuc);
• infekcje narządów LOR (ostrze otępie środkowego);
• infekcje skóry i tkanek miękkich;
• infekcje przenoszone drogą płciową: niepowikłane infekcje narządów płciowych wywołane Chlamydia trachomatis lub Neisseria gonorrhoeae (z wyjątkiem szczepów wielolekoopornych).

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na azymaks, erytromycynę lub inne antybiotyki makrolidowe lub ketolidowe, lub na którykolwiek inny składnik leku.

Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Antacida lub inhibitory sekrecji żołądka. Podczas jednoczesnego stosowania minerałów antykwasowych ogólnie nie obserwuje się zmian w biodostępności, choć stężenia maksymalne azymaksu w osoczu zmniejszają się o około 24%. Azymaks należy przyjmować w odstępie 2–3 godzin przed przyjmowaniem antacyd.

Cymetydyna nie wpływa na szybkość i stopień wchłaniania azymaksu, dlatego można ją przyjmować jednocześnie z tabletkami Azimaks.

Ceteryzyna. Jednoczesne stosowanie pięciodniowego cyklu azymaksu z 20 mg ceteryzyny w stanie stacjonarnym nie prowadziło do interakcji farmakokinetycznej ani istotnych zmian odstępu QT.

Alkaloidy sporyszu. Z uwagi na teoretyczną możliwość wystąpienia ergotyzmu (efekty zwężające naczynia krwionośne, takie jak zaburzenia krążenia, szczególnie w palcach rąk i stóp) nie należy jednoczesnie stosować azymaksu z dihydroergotaminem lub niemodyfikowanymi alkaloidami sporyszu.

Leki przeciwwirusowe HIV. Brak wystarczających danych o interakcji z lekami przeciwwirusowymi HIV, aby zalecić korektę dawki.

Badano następujące leki:

Zydowidyna. Jednoczesne stosowanie azymaksu (dawki jednorazowe 1000 mg i wielokrotne dawki 1200 mg lub 600 mg) wywierało nieistotny wpływ na farmakokinetykę w osoczu lub wydalanie z moczem zydowidyny lub jej metabolitu glukuronidowego. Jednak stosowanie azymaksu powodowało zwiększenie stężenia zydowidyny fosforylowanej, klinicznie aktywnego metabolitu, w mononukleach krwi obwodowej. Kliniczne znaczenie tych danych nie jest ustalone, ale może być korzystne dla pacjentów.

Didanowyna. Podczas jednoczesnego stosowania dawek dobowych 1200 mg azymaksu z didanowyną (400 mg/doba) nie zaobserwowano wpływu na farmakokinetykę didanowyny w porównaniu z placebo.

Ryfabutyna. Jednoczesne stosowanie azymaksu i ryfabutyny nie wpływało na stężenia tych leków w osoczu. Neutropenia obserwowano u pacjentów przyjmujących jednocześnie azymaks i ryfabutynę. Chociaż neutropenia była związana z zastosowaniem ryfabutyny, związek przyczynowy z jednoczesnym przyjmowaniem azymaksu nie został ustalony.

Dygoxyna i kolchicyna. Współistnienie antybiotyków makrolidowych, w tym azymaksu, z substratami białka P-glikoproteiny, takimi jak dygoxyna i kolchicyna, prowadzi do zwiększenia stężenia substratu białka P-glikoproteiny w surowicy krwi. W związku z tym podczas jednoczesnego stosowania azymaksu i dygoxyny należy wziąć pod uwagę możliwość zwiększenia stężenia dygoxyny w surowicy krwi. Wymagany jest kontrola kliniczna podczas i po zakończeniu leczenia azymaksem.

Azymaks nie wykazuje istotnej interakcji z układem cytochromu P450 w wątrobie. Uważa się, że lek nie wykazuje farmakokinetycznej interakcji lekowej charakterystycznej dla erytromycyny i innych antybiotyków makrolidowych. Azymaks nie powoduje indukcji ani inaktywacji cytochromu P450 poprzez kompleks metabolitowy cytochromowy.

Leki atorwastatyna, karbamazepina, efawirenz, fluconazol, indynawir, metyloprednizolon, midazolam, syldenafil, triazolam, trimetoprim/sulfametoksazol, które są metabolizowane przez cytochrom P450, nie wykazały istotnych interakcji z azymaksem w badaniach klinicznych. Jednak należy zachować ostrożność podczas jednoczesnego stosowania tych leków z azymaksem.

Atorwastatyna. Jednoczesne stosowanie atorwastatyny (10 mg dziennie) i azymaksu (500 mg dziennie) nie powoduje zmian stężeń atorwastatyny w osoczu krwi (na podstawie analizy hamowania HMG-CoA reduktazy). Jednak u pacjentów, którzy otrzymywali azymaks w połączeniu ze statynami, odnotowano przypadki rabdomiolizy.

Teofilina. Azymaks nie wpływa na farmakokinetykę teofliny podczas jednoczesnego przyjmowania azymaksu i teofliny. Połączone stosowanie teofliny i innych antybiotyków makrolidowych czasem prowadzi do podwyższenia stężenia teofliny w surowicy krwi.

Kumarynowe leki przeciwzakrzepowe. W badaniu farmakokinetycznej interakcji azymaks nie zmieniał działania przeciwzakrzepowego jednorazowej dawki 15 mg warfaryny podanej zdrowym ochotnikom. W okresie postmarketingowym otrzymano doniesienia o wzmacnianiu działania przeciwzakrzepowego po jednoczesnym stosowaniu azymaksu i doustnych leków przeciwzakrzepowych typu kumarynowego. Chociaż związek przyczynowy nie został ustalony, należy wziąć pod uwagę konieczność częstego monitorowania czasu protrombinowego u pacjentów otrzymujących doustne leki przeciwzakrzepowe typu kumarynowego.

Cyklosporyna. W badaniu farmakokinetycznym z udziałem zdrowych ochotników, którzy przyjmowali doustnie dawkę azymaksu 500 mg dziennie przez 3 dni, a następnie jednorazową dawkę doustną cyklosporyny 10 mg/kg, zaobserwowano istotne zwiększenie Cmax i AUC0-5 cyklosporyny. Dlatego należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu tych leków. Jeśli jednoczesne stosowanie tych leków jest konieczne, należy monitorować poziom cyklosporyny i odpowiednio dostosować dawkę.

Terfenadyna. W badaniach farmakokinetycznych nie zgłaszano interakcji między azymaksem a terfenadyną. W niektórych przypadkach nie można całkowicie wykluczyć możliwości takiej interakcji, jednak nie ma specjalnych danych potwierdzających jej istnienie. Jak w przypadku innych antybiotyków makrolidowych, azymaks należy przepisywać z ostrożnością w połączeniu z terfenadyną.

Inne antybiotyki. Możliwe jest występowanie równoległej oporności między azymaksem a antybiotykami makrolidowymi (np. erytromycyną), a także lincomycyną i klinidamycyną. Dlatego jednoczesnego podawania leków z tych grup nie zaleca się.

Azymaks należy przepisywać z ostrożnością razem z innymi lekami, które mogą wydłużać odstęp QT.

Nelfinawir. Jednoczesne stosowanie azymaksu (1200 mg) i nelfinawiru (750 mg 3 razy dziennie) w stanie równowagi stężeniowej zwiększa stężenie azymaksu. Nie zaobserwowano klinicznie istotnych działań niepożądanych, dlatego nie ma potrzeby regulacji dawki.

Szczególne środki ostrożności.

Hepatotoksyczność. Ponieważ główną drogą wydalania azitromycyny jest droga wątrobowo-żółciowa, należy zachować ostrożność przy przepisywaniu azitromycyny pacjentom z ciężkimi chorobami wątroby. Opisywano przypadki fulminantnego zapalenia wątroby, żółtaczki cholestatycznej, martwicy wątroby i niewydolności wątroby (rzadko kończące się śmiercią) po podawaniu azitromycyny. Niektórzy pacjenci w wywiadzie mieli choroby wątroby lub stosowali inne leki hepatotoksyczne.

Należy przeprowadzić analizę/badania funkcji wątroby w przypadku wystąpienia objawów i objawów zaburzeń funkcji wątroby, takich jak szybko postępująca osłabienie towarzyszone żółtaczką, ciemnym moczem, skłonnością do krwawień lub encefalopatią wątrobowa. W przypadku zaburzeń funkcji wątroby należy przerwać stosowanie azitromycyny.

Idiopatyczny zwężenie zwieracza u noworodków (IHPS). Zarejestrowano przypadki hipertroficznego zwężenia zwieracza u niemowląt (IHPS) po stosowaniu azitromycyny u noworodków (w trakcie leczenia w ciągu pierwszych 42 dni życia). Rodzice i opiekunowie powinni skontaktować się z lekarzem, jeśli u noworodków otrzymujących azitromycynę wystąpią wymioty lub objawy podrażnienia przewodu pokarmowego podczas karmienia.

Clostridium difficile-związana biegunka. Podczas stosowania prawie wszystkich antybiotyków, w tym azitromycyny, zgłaszano Clostridium difficile-związaną biegunkę (CDAD), której ciężkość wahała się od łagodnej biegunki po zapalenie okrężnicy zakończone śmiercią. Leczenie antybiotykami zmienia normalną florę w jelicie grubym, co prowadzi do nadmiernego wzrostu C. difficile.

Odmiana C. difficile wytwarza toksyny A i B, które powodują rozwój CDAD. Odmiany C. difficile nadproducentów toksyn są przyczyną zwiększonego poziomu zachorowań i śmiertelności, ponieważ te infekcje mogą być oporne na terapię antymikrobową i wymagać kolektomii. Należy rozważyć możliwość rozwoju CDAD u wszystkich pacjentów z biegunką spowodowaną stosowaniem antybiotyków. Wymagana jest staranne prowadzenie wywiadu chorobowego, ponieważ CDAD może występować do 2 miesięcy po przyjęciu antybiotyków.

Zapalenie okrężnicy pseudobłoniaste. Istnieją doniesienia o przypadkach zapalenia okrężnicy pseudobłoniastego po stosowaniu antybiotyków makrolidowych. U pacjentów z rozpoznaniem biegunki podczas lub w ciągu około 3 tygodni po leczeniu azitromycyną należy wziąć pod uwagę możliwość jego wystąpienia. W przypadku rozwoju zapalenia okrężnicy pseudobłoniastego lub objawów antyprzestanku lek jest przeciwwskazany.

Nadkażenie. Jak w przypadku innych antybiotyków, istnieje możliwość wystąpienia nadkażenia (np. grzybiczego). Wystąpienie nadkażenia może wymagać przerwania leczenia azitromycyną i podjęcia odpowiednich działań.

Rezystencja krzyżowa. Ze względu na występowanie rezystencji krzyżowej z odmianami opornymi na erytromycynę oraz większością odmian metycylinoodpornych gronkowców, azitromycyna nie powinna być przepisywana w tych przypadkach. Należy wziąć pod uwagę regionalny poziom nabytej oporności na azitromycynę i inne antybiotyki.

Zaburzenia funkcji nerek. U pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (GFR <10 ml/min) obserwowano 33% wzrost ekspozycji systemowej na azitromycynę.

Ciężkie infekcje. Tabletki Azimaks nie nadają się do leczenia ciężkich infekcji, w których konieczne jest osiągnięcie wysokiego stężenia antybiotyku we krwi, ponieważ stężenie azitromycyny w tkankach jest znacznie wyższe niż w osoczu krwi.

Leczenie długoterminowe. Brak doświadczenia w zakresie bezpieczeństwa i skuteczności długotrwałego stosowania azitromycyny w wymienionych wskazaniach. W przypadku infekcji szybko nawracających należy rozważyć leczenie innym antybiotykiem.

Zapalenie gardła/zapalenie migdałków. Lekiem pierwszego wyboru w leczeniu zapalenia gardła/zapalenia migdałków spowodowanego Streptococcus pyogenes, a także w zapobieganiu ostrym reumatycznym zapaleniom stawów, jest penicylina. Azitromycyna ogólnie jest skuteczna w leczeniu infekcji streptokokowych w gardle, ale nie ma danych potwierdzających skuteczność azitromycyny w zapobieganiu atakom reumatycznym.

Zapalenie zatok. Azitromycyna często nie jest lekiem pierwszego wyboru w leczeniu zapalenia zatok.

Ostre zapalenie ucha środkowego. Azitromycyna często nie jest lekiem pierwszego wyboru w leczeniu ostrego zapalenia ucha środkowego.

Zainfekowane oparzenia. Azitromycyna nie jest wskazana do leczenia zainfekowanych oparzeń.

Choroby przenoszone drogą płciową. W leczeniu chorób przenoszonych drogą płciową należy wykluczyć współistniejącą infekcję T. pallidum.

Zaburzenia neurologiczne i psychiczne. Azitromycynę należy stosować z ostrożnością u pacjentów z zaburzeniami neurologicznymi i psychicznymi.

Reakcje alergiczne. Jak w przypadku erytromycyny i innych makrolidów, zgłaszano rzadkie reakcje alergiczne na azitromycynę, takie jak obrzęk naczynioruchowy i anafilaksja (rzadko – śmiertelna), reakcje dermatologiczne, w tym ostra ogólnikowa pustulkoza egzematoidna (AGEP), zespół Stevensa-Johnsona (SJS), toksyczny epidermalny nekroliz (TEN, rzadko – śmiertelny) oraz wywołana lekami eozynofilia z objawami systemowymi (DRESS). Niektóre z tych reakcji powodowały nawroty objawów i wymagały długotrwałej opieki i leczenia. Lekarze powinni przewidywać, że przerwanie leczenia objawowego może prowadzić do nawrotu objawów alergicznych.

Alkaloidy szaleju i azitromycyna. Z dostępnych obserwacji wynika, że jednoczesne podawanie alkaloidów szaleju i antybiotyków makrolidowych przyspiesza rozwój ergotyzmu. Interakcja między alkaloidami szaleju a azitromycyną nie została zbadana, jednak ze względu na teoretyczną możliwość wystąpienia ergotyzmu azitromycyna nie powinna być stosowana jednocześnie z pochodnymi szaleju.

Wydłużenie repolaryzacji serca i odcinka QT. Wydłużenie repolaryzacji serca i odcinka QT, związane z ryzykiem wystąpienia arytmii serca i trzepotania-rytmu komorowego (torsade de pointes), obserwowano podczas leczenia innymi antybiotykami makrolidowymi. Podobny efekt azitromycyny nie może być całkowicie wykluczony u pacjentów z zwiększonym ryzykiem wydłużonej repolaryzacji serca, dlatego należy zachować ostrożność przy przepisywaniu leczenia pacjentom:

• z wrodzonym lub zarejestrowanym wydłużeniem odcinka QT;
• którzy jednocześnie leczą się lekami, które znane są z wydłużania odcinka QT, np. lekami przeciwarytmicznymi klasy IA (chinidyna i prokainamid) i III (dofetylid, amiodaron i sotalol), cizaprydem i terfenadyną, neuroleptykami, takimi jak pimozyd; antydepresyjnymi, takimi jak citalopram, oraz fluorochinolonami, takimi jak moxifloksacyna i lewofloksacyna;
• z zaburzeniami gospodarki elektrolitowej, szczególnie w przypadku hipokaliemii i hipomagnezjemii;
• z klinicznie istotną bradykardią, arytmiami serca lub ciężką niewydolnością serca;
• kobietom i starszym pacjentom z istniejącymi zaburzeniami proarytmicznymi.

Miastenia gravis. Zgłaszano przypadki rozwoju zespołu miastenicznego oraz nasilenia objawów miastenii gravis u pacjentów otrzymujących azitromycynę.

Laktoza. Pacjentom z rzadkimi dziedzicznymi problemami nietolerancji galaktozy, niedoborem laktazy Lapp lub nieprawidłowym wchłanianiem glukozy-galaktozy nie powinno się stosować tego leku.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża.

Brak wystarczających danych dotyczących stosowania azitromycyny u kobiet w ciąży. W badaniach toksyczności rozrodczej na zwierzętach nie zaobserwowano teratogennego działania szkodliwego dla płodu, jednak lek przenikał przez łożysko. Bezpieczeństwo stosowania azitromycyny w ciąży nie zostało potwierdzone. Dlatego azitromycynę przepisuje się w ciąży tylko wtedy, gdy korzyści przewyższają ryzyko.

Okres karmienia piersią.

Stwierdzono, że azitromycyna przenika do mleka ludzkiego, jednak nie przeprowadzono odpowiednich i odpowiednio kontrolowanych badań klinicznych, które pozwoliłyby scharakteryzować farmakokinetykę wydalania azitromycyny do mleka ludzkiego. Stosowanie azitromycyny w okresie karmienia piersią jest możliwe tylko w przypadkach, gdy oczekiwana korzyść dla matki przewyższa potencjalne ryzyko dla dziecka.

Plodność.

Badania dotyczące płodności prowadzono na szczurach; po podaniu azitromycyny zaobserwowano zmniejszenie wskaźnika ciążenia. Relewantność tych danych dla człowieka jest nieznana.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

Wiadomo, że azitromycyna nie wpływa na koncentrację i zdolność reagowania. Jednak wystąpienie działań niepożądanych może wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwanie maszyn.

Sposób stosowania i dawki.

Dawkowanie

Tabletki Azimaks stosuje się 1 raz na dobę niezależnie od przyjmowania pokarmu. Tabletki należy połykać całkowicie, nie żuwając, popijając wodą. W przypadku pominięcia przyjęcia jednej dawki leku, pominiętą dawkę należy przyjąć jak najszybciej, a kolejne dawki – z odstępami co 24 godziny.

• Dorośli, w tym osoby starsze, dzieci i nastolatki o masie ciała powyżej 45 kg *

Całkowita dawka wynosi 1500 mg – po 500 mg 1 raz na dobę przez 3 dni. Ponadto, tę samą całkowitą dawkę (1500 mg) można stosować przez 5 dni: 500 mg w pierwszym dniu i po 250 mg w kolejne 4 dni.

W leczeniu zapalenia płuc skuteczność azytromycyny jest dobrze udokumentowana przy stosowaniu w trybie 5-dniowym. W innych przypadkach wystarczające jest leczenie w trybie 3-dniowym.

Dawkowanie w leczeniu niepowikłanych infekcji narządów płciowych wywołanych przez Chlamydia trachomatis: jednorazowa dawka 1000 mg azytromycyny;

wywołanych przez Neisseria gonorrhoeae: 1000 lub 2000 mg azytromycyny w połączeniu z 250 lub 500 mg ceftryksonezu zgodnie z ustalonymi protokołami klinicznymi. U pacjentów z alergią na penicylinę i/lub cefalosporyny należy postępować zgodnie z lokalnymi zaleceniami dotyczącymi leczenia.

• Pacjenci w wieku starszym *

U osób starszych nie ma potrzeby zmiany dawkowania. Ponieważ pacjenci w wieku starszym mogą należeć do grupy ryzyka pod względem zaburzeń przewodnictwa elektrycznego serca, zaleca się ostrożność przy stosowaniu azytromycyny ze względu na ryzyko wystąpienia arytmii serca oraz tachykardii komorowej typu torsade de pointes.

• Pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek *

Nie jest wymagana korekta dawki u pacjentów z łagodnym i umiarkowanym zaburzeniem funkcji nerek (zwytność kłębuszkowa 10–80 ml/min).

• Pacjenci z zaburzeniami funkcji wątroby *

Nie należy korygować dawki u pacjentów z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami funkcji wątroby. Leku nie należy stosować u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby, ponieważ azytromycyna jest metabolizowana w wątrobie i wydalana z żółcią.

• Dzieci *

Leku nie stosuje się dzieciom o masie ciała poniżej 45 kg.

*** Przedawkowanie. ***

Efekty niepożądane, które występowały po stosowaniu dawek wyższych niż zalecane, były podobne do tych, które obserwowano po stosowaniu dawek standardowych.

• Objawy *

Do typowych objawów przedawkowania antybiotykami makrolidowymi należą odwracalna utrata słuchu, silne nudności, wymioty i biegunka.

• Leczenie *

W przypadku przedawkowania należy w razie potrzeby podjąć ogólne środki objawowe i wspomagające.

Niepożądane działania.

Niepożądane działania wymieniono poniżej w tabeli według klas narządów i układów oraz częstości występowania. Grupy pod względem częstości określono następująco: bardzo często (≥ 1/10); często (≥ 1/100 i < 1/10); nieczęsto (≥ 1/1000 i < 1/100); rzadko (≥ 1/10000 i < 1/1000); bardzo rzadko (< 1/10000) oraz częstość nieznana (niemożliwe ustalenie na podstawie dostępnych danych). W każdej grupie według częstości niepożądane skutki uporządkowane są według malejącego stopnia nasilenia.

Informacja o niepożądanych reakcjach, które mogą być związane z profilaktyką i leczeniem Mycobacterium Avium Complex, opiera się na danych z badań klinicznych. Te niepożądane reakcje różnią się pod względem rodzaju lub częstości w porównaniu z tymi, o których zgłaszano przy stosowaniu leków o działaniu szybkim i form o przedłużonym działaniu:

Oznajmowanie podejrzewanych działań niepożądanych. Oznajmowanie podejrzewanych działań niepożądanych po rejestracji leku jest ważne. Umożliwia to kontynuowanie monitorowania stosunku korzyści do ryzyka. Lekarze i inni pracownicy służby zdrowia powinni zgłaszać podejrzewane działania niepożądane poprzez krajowy system raportowania.

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25 °C, w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 3 tabletki w blistrze; po 1 blisterze (dla dawki 500 mg) lub po 2 blistry (dla dawki 250 mg) w pudełku tekturowym.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent. Aurobindo Pharma Limited – Unit VII.

Adres siedziby producenta i miejsce wykonywania działalności.

Specjalna Strefa Ekonomiczna, TSIIC, działka nr S1, Sy. nr 411/R, 425/R, 434/R, 435/R oraz 458/R, Green Industrial Park, wieś Polipalli, Mandal Jedcherla, dystrykt Mahabubnagar, stan Telangana, 509302, Indie.