Azibiot®

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU Azibiot® (AZIBIOT®)

Skład:

substancja czynna: azytromycyna;

1 tabletka zawiera 500 mg azytromycyny w postaci azytromycyny dihydrażu;

substancje pomocnicze: skrobia prażelatynizowana, crospovidon, wapnia wodorofosforan, sodu laurylosiarczan, magnezu stearynian, hipromeloza, dwutlenek tytanu (E 171), laktoza monohydrat, triacetyna.

Postać leku. Tabletki powlekane.

Główne właściwości fizykochemiczne: owalne białe tabletki powlekane, z ryflowaniem.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Leki przeciwbakteryjne do stosowania systemowego. Makrolidy, linkozamidy i streptograminy. Azytromycyna. Kod ATC J01FA10.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Azitromycyna jest przedstawicielem grupy antybiotyków makrolidowych – azalidów, które charakteryzują się szerokim zakresem działania przeciwbakteryjnego. Mechanizm działania azitromycyny polega na hamowaniu syntezy białek bakteryjnych poprzez wiązanie się z podjednostką 50 S rybosomu i zapobieganie translokacji peptydów przy braku wpływu na syntezę polinukleotydów.

Mechanizm oporności

Oporność na azitromycynę może być wrodzona lub nabyta. Istnieją trzy podstawowe mechanizmy oporności bakterii: modyfikacja celu działania, zmiana transportu antybiotyku oraz modyfikacja antybiotyku. U Streptococcus pneumoniae, beata-hemolitycznego paciorkowca grupy A, Enterococcus faecalis oraz Staphylococcus aureus, w tym metycylinoodpornego złocistego paciorkowca (MRSA), występuje pełna oporność krzyżowa do erytromycyny, azitromycyny, innych makrolidów i linkozamidów.

Azitromycyna wykazuje oporność krzyżową wobec opornych na erytromycynę izolatów Gram-dodatnich. Obserwowano zmniejszenie wrażliwości na makrolidy w czasie, w szczególności u Streptococcus pneumoniae i Staphylococcus aureus. Podobnie stwierdza się obniżoną wrażliwość wśród Streptococcus viridans oraz Streptococcus agalactiae (paciorkowce grupy B) wobec innych makrolidów i linkozamidów.

Granice wartości

Punkty pośredniej wrażliwości azitromycyny dla typowych bakteryjnych patogenów opublikowane przez EUCAST:

Wrażliwość

Rozprzestrzenienie nabytej oporności może różnić się w zależności od regionu i czasu, dlatego niezbędna jest lokalna informacja na temat oporności, szczególnie podczas leczenia ciężkich zakażeń. W razie potrzeby należy skonsultować się z doświadczonym specjalistą, jeśli lokalne rozpowszechnienie oporności jest na tyle duże, że skuteczność leku w leczeniu przynajmniej niektórych typów zakażeń budzi wątpliwości.

Spektrum działania przeciwbakteryjnego azitromycyny

*Staphylococcus aureus** metycylinoodporny wykazuje bardzo wysokie rozpowszechnienie nabytej oporności na makrolidy i jest wymieniony tutaj ze względu na rzadką wrażliwość na azitromycynę.

Dzieci.

Zgodnie z danymi z badań przeprowadzonych u dzieci, stosowanie azitromycyny nie jest zalecane w leczeniu malarii, ani jako monoterapia, ani jednoczesnie z lekami zawierającymi chlorochinę lub artemizynę, ponieważ skuteczność leczenia malarii niepowikłanej nie została potwierdzona.

Farmakokinetyka.

Biodostępność po doustnym podaniu wynosi około 37%. Maksymalne stężenie w osoczu osiągane jest po 2–3 godzinach od przyjęcia leku.

Po podaniu doustnym azitromycyna rozprowadza się po całym organizmie. Badania farmakokinetyczne wykazały, że stężenia azitromycyny w tkankach są znacznie wyższe (aż 50-krotnie) niż w osoczu, co wskazuje na silne wiązanie leku z tkankami.

Wiązanie z białkami osocza zmienia się w zależności od stężenia w osoczu i wynosi od 12% przy stężeniu 0,5 μg/ml do 52% przy stężeniu 0,05 μg/ml w osoczu. Ustalona objętość rozprowadzenia (VVss) wynosiła 31,1 l/kg.

Okres półtrwania azitromycyny w osoczu końcowego etapu wydalenia z tkanki trwa 2–4 dni.

Około 12% dawki azitromycyny podanej dożylnie wydala się w niezmienionej postaci z moczem w ciągu kolejnych 3 dni. Szczególnie wysokie stężenia niezmienionej azitromycyny stwierdzono w żółci człowieka. W żółci wykryto również 10 metabolitów powstających poprzez demetylację N- i O-, hydroksylację pierścieni dezozaminy i aglikonu oraz rozszczepienie koniugatu kladinozy. Porównanie wyników chromatografii cieczowej i analiz mikrobiologicznych wykazało, że metabolity azitromycyny nie wykazują aktywności mikrobiologicznej.

W badaniach na zwierzętach stwierdzono wysokie stężenia azitromycyny w fagocytach. Wykazano, że podczas aktywnego fagocytozy wydzielane są wyższe stężenia azitromycyny niż z fagocytów nieaktywnych, co prowadzi do wysokiego stężenia azitromycyny w miejscu zakażenia.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Leczenie następujących infekcji wywołanych przez jeden lub więcej wrażliwych mikroorganizmów:

• zapalenie oskrzeli;
• zapalenie płuc nabyte pozaszpitalnie;
• zapalenie zatok;
• zapalenie gardła/angina (zob. sekcję „Szczególne wskazania” dotyczące infekcji streptokokowych);
• zapalenie ucha środkowego;
• infekcje skóry i tkanek miękkich: migrujące rumień (wczesny etap choroby Lyme’a), bartoneloza, impetigo, wtórne piodermy;
• niepowikłane infekcje narządów rodnych wywołane przez Chlamydia trachomatis oraz Neisseria gonorrhoeae.

Należy również wziąć pod uwagę oficjalne wytyczne dotyczące odpowiedniego stosowania leków przeciwbakteryjnych.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na azitromycynę, erytromycynę, dowolny antybiotyk makrolidowy lub ketolidowy, jak również na dowolny inny składnik leku.

Interakcje z innymi lekami oraz inne rodzaje interakcji.

Antacidy. W badaniach wpływu jednoczesnego stosowania antacydów na farmakokinetykę azitromycyny ogólnie nie obserwowano zmian bio dostępności, jednak stężenia maksymalne w osoczu zmniejszyły się o około 24%. Azitromycynę należy przyjmować co najmniej godzinę przed lub dwie godziny po zażyciu antacydów.

Cetyryzyna. Przy jednoczesnym stosowaniu azitromycyny przez 5 dni i cetyryzyny w dawce 20 mg w stanie stacjonarnym nie zaobserwowano zjawisk interakcji farmakokinetycznej ani istotnych zmian interwału QT.

Didanozyna (Didedoksyzydyna). Przy jednoczesnym stosowaniu dawek dobowych 1200 mg azitromycyny i 400 mg didanozyny nie stwierdzono wpływu na farmakokinetykę didanozyny w porównaniu z placebo.

Digoksyna i kolchicyna. Jednoczesne stosowanie antybiotyków makrolidowych, w tym azitromycyny, z substratami białka P-glikoproteinowego, takimi jak digoksyna i kolchicyna, prowadzi do zwiększenia stężenia P-glikoproteiny w surowicy. Dlatego przy jednoczesnym stosowaniu azitromycyny i substratów P-glikoproteinowych, takich jak digoksyna, należy uwzględnić możliwość podwyższenia stężenia digoksyny w surowicy. Wymagany jest monitorowanie kliniczne oraz, być może, oznaczenie stężenia digoksyny w surowicy podczas i po zakończeniu leczenia azitromycyną.

Zydowudyna. Jednorazowe dawki 1000 mg oraz wielokrotne dawki 1200 mg lub dawki 600 mg azitromycyny nie wpływały na farmakokinetykę zydowudyny w osoczu ani na jej wydalanie z moczem ani metabolitów glukuronidowych. Jednak przyjmowanie azitromycyny zwiększało stężenie fosforylowanej zydowudyny, czyli klinicznie aktywnego metabolitu, w mononukleach krwi obwodowej. Kliniczne znaczenie tych danych nie jest znane, ale może być korzystne dla pacjentów.

Azitromycyna nie wykazuje istotnych interakcji z wątrobowym układem cytochromu P450. Uważa się, że azitromycyna nie wykazuje farmakokinetycznej interakcji lekowej, która występuje przy stosowaniu erytromycyny i innych makrolidów. Azitromycyna nie indukuje ani nie inaktywuje cytochromu P450 w wątrobie poprzez kompleks metabolit-cytochrom.

Pochodne jagody lawendy (ergotamin). U pacjentów przyjmujących pochodne jagody lawendy, jednoczesne stosowanie niektórych antybiotyków makrolidowych może sprzyjać szybkiemu rozwojowi ergotyzmu. Ze względu na teoretyczną możliwość wystąpienia ergotyzmu, azitromycynę nie należy stosować jednocześnie z pochodnymi jagody lawendy (zob. sekcję „Szczególne wskazania”).

Przeprowadzono badania farmakokinetyczne dotyczące stosowania azitromycyny i poniższych leków, których metabolizm odbywa się w znacznym stopniu przy udziale cytochromu P450.

Atorwastatyna. Jednoczesne stosowanie atorwastatyny (10 mg na dobę) i azitromycyny (500 mg na dobę) nie powodowało zmian stężenia atorwastatyny w osoczu (na podstawie analizy inhibicji reduktazy HMG CoA).

Karbamazepina. W badaniu farmakokinetycznej interakcji u zdrowych ochotników azitromycyna nie wykazała istotnego wpływu na stężenia karbamazepiny w osoczu ani na jej aktywne metabolity.

Cymetydyna. W badaniu farmakokinetycznym wpływu jednorazowej dawki cymetydyny podanej dwie godziny przed azitromycyną na farmakokinetykę azitromycyny – nie zaobserwowano żadnych zmian farmakokinetyki azitromycyny.

Leki przeciwkrzepliwe doustne typu kumarynowego. W badaniu farmakokinetycznej interakcji azitromycyna nie zmieniała działania przeciwkrzepliwego jednorazowej dawki 15 mg warfaryny u zdrowych ochotników. W okresie postmarketingowym otrzymano doniesienia o nasileniu działania przeciwkrzepliwego po jednoczesnym stosowaniu azitromycyny i leków przeciwkrzepliwych doustnych typu kumarynowego. Choć związek przyczynowy nie został potwierdzony, należy monitorować czas protrombinowy u pacjentów otrzymujących azitromycynę i leki przeciwkrzepliwe doustne typu kumarynowego.

Cyklosporyna. Według wyników badania farmakokinetyki, jednoczesne doustne stosowanie azitromycyny w dawce 500 mg przez 3 dni i następnie jednorazowej dawki cyklosporyny 10 mg/kg wewnątrznie wykazało istotne zwiększenie wartości Cmax i AUC0-5 cyklosporyny (odpowiednio o 24% i 21%), natomiast wartość AUC0-∞ istotnie się nie zmieniła. Jeśli jednoczesne stosowanie jest uznane za uzasadnione, należy dokładnie monitorować poziomy cyklosporyny i odpowiednio dostosować dawkowanie.

Efawiorenc. Jednoczesne stosowanie jednorazowej dawki azitromycyny 600 mg i 400 mg efawiorencu codziennie przez 7 dni nie powodowało żadnej klinicznie istotnej interakcji farmakokinetycznej.

Flukenazol. Jednoczesne stosowanie jednorazowej dawki azitromycyny 1200 mg nie prowadzi do zmiany farmakokinetyki jednorazowej dawki flukenazolu 800 mg. Ogólna ekspozycja i okres półtrwania azitromycyny nie zmieniały się przy jednoczesnym stosowaniu flukenazolu, jednak zaobserwowano klinicznie nieistotne obniżenie Cmax (o 18%) azitromycyny.

Indynawir. Jednoczesne stosowanie jednorazowej dawki azitromycyny 1200 mg nie powoduje statystycznie istotnego wpływu na farmakokinetykę indynawiru podawanego w dawce 800 mg trzy razy dziennie przez 5 dni.

Metyloprednizolon. W badaniu farmakokinetycznej interakcji u zdrowych ochotników azitromycyna nie wywierała istotnego wpływu na farmakokinetykę metyloprednizolonu.

Midazolam. Jednoczesne stosowanie azitromycyny 500 mg dziennie przez 3 dni nie powodowało klinicznie istotnych zmian farmakokinetyki i farmakodynamiki midazolamu w dawce 15 mg.

Nelfinawir. Jednoczesne stosowanie azitromycyny (1200 mg) i nelfinawiru w stanie stacjonarnym (750 mg trzy razy dziennie) powoduje zwiększenie stężenia azitromycyny. Nie zaobserwowano klinicznie istotnych działań niepożądanych, dlatego nie ma potrzeby korekty dawkowania.

Ryfabutyna. Jednoczesne stosowanie azitromycyny i ryfabutyny nie wpływało na stężenia tych leków w osoczu. Neutropenia była obserwowana u podmiotów przyjmujących jednocześnie azitromycynę i ryfabutynę. Choć neutropenia była związana ze stosowaniem ryfabutyny, związek przyczynowy z jednoczesnym przyjmowaniem azitromycyny nie został potwierdzony (zob. sekcję „Działania niepożądane”).

Syldenafil. Nie uzyskano dowodów wpływu azitromycyny (500 mg dziennie przez 3 dni) na wartości AUC i Cmax syldenafila ani jego głównego krążącego metabolitu u zdrowych ochotników płci męskiej.

Terfenadyna. W badaniach farmakokinetycznych nie zgłaszano interakcji między azitromycyną a terfenadyną. Nie można całkowicie wykluczyć możliwości takiej interakcji, jednak brak danych potwierdzających jej występowanie.

Teofilina. Brak danych dotyczących klinicznie istotnej interakcji farmakokinetycznej przy jednoczesnym stosowaniu azitromycyny i teofiny u zdrowych ochotników.

Triazolam. Jednoczesne stosowanie azitromycyny 500 mg w pierwszym dniu i 250 mg w drugim dniu z 0,125 mg triazolamu nie wpływało istotnie na żadne parametry farmakokinetyczne triazolamu w porównaniu z podawaniem triazolamu i placebo.

Trimetoprym/sulfametoksazol. Jednoczesne stosowanie podwójnej dawki trimetoprymu/sulfametoksazolu (160 mg/800 mg) przez 7 dni z azitromycyną 1200 mg w 7. dniu nie wpływało istotnie na Cmax, ogólną ekspozycję ani wydalanie z moczem trimetoprymu ani sulfametoksazolu. Stężenia azitromycyny w osoczu odpowiadały wartościom obserwowanym w innych badaniach.

Leki wydłużające interwał QT. Azitromycynę nie należy stosować jednocześnie z innymi lekami, które mogą wydłużać interwał QT.

Szczególne zagadnienia dotyczące stosowania.

Reakcje nadwrażliwości

Tak jak w przypadku erytromycyny i innych antybiotyków makrolidowych, donoszono o rzadkich, ciężkich reakcjach alergicznych, w tym o obrzęku naczynioruchowym, anafilaksji (w pojedynczych przypadkach zakończonej śmiercią), reakcjach skórnych, w tym ostrym ogólnym egzantematycznym pustulowym (AGEP) oraz reakcji na lek z eozynofilią i objawami ogólnymi (zespoł DRESS). Niektóre z tych reakcji wywołanych azitromycyną prowadziły do nawrotów objawów i wymagały dłuższej obserwacji oraz leczenia.

W przypadku wystąpienia reakcji nadwrażliwości należy przerwać stosowanie azitromycyny i rozpocząć odpowiednie leczenie. Po odstawieniu azitromycyny możliwe jest ponowne wystąpienie reakcji nadwrażliwości.

Zaburzenia funkcji wątroby

Ponieważ wątroba jest główną drogą wydalania azitromycyny, należy ostrożnie przepisywać azitromycynę pacjentom z ciężkimi chorobami wątroby. Donoszono o przypadkach fulminantnego zapalenia wątroby prowadzącego do zagrożenia życia zaburzeń funkcji wątroby podczas stosowania azitromycyny (patrz sekcja „Efekty uboczne”). Prawdopodobnie niektórzy pacjenci mieli w wywiadzie choroby wątroby lub stosowali inne leki hepatotoksyczne.

Donoszono o przypadkach zaburzeń funkcji wątroby, zapalenia wątroby, żółtaczki cholesterycznej, martwicy wątroby i niewydolności wątroby, z których niektóre kończyły się śmiercią. Stosowanie azitromycyny należy natychmiast przerwać po pojawieniu się objawów lub oznak zapalenia wątroby.

Należy wykonywać badania/oznaczenia funkcji wątroby w przypadku rozwoju objawów i oznak dysfunkcji wątroby, takich jak szybko rozwijająca się osłabienie towarzyszone żółtaczką, ciemny kolor moczu, skłonność do krwawień lub encefalopatia wątrobowa.

W przypadku stwierdzenia zaburzeń funkcji wątroby należy przerwać stosowanie azitromycyny.

Wrodzony zwężenie zwieracza żołądka (IHPS)

Donoszono o występowaniu uogólnionego zwężenia zwieracza żołądka (IHPS) u noworodków po leczeniu azitromycyną, szczególnie w pierwszych 42 dniach życia. Rodzice i osoby opiekujące się dziećmi powinni być poinformowani, że w przypadku wystąpienia wymiotów lub drażliwości podczas karmienia piersią należy skontaktować się z lekarzem.

Alkaloidy ergotu

U pacjentów przyjmujących pochodne ergotu jednoczesne stosowanie niektórych antybiotyków makrolidowych może prowadzić do szybkiego rozwoju ergotyzmu. Brak danych dotyczących możliwości interakcji między pochodnymi ergotu a azitromycyną. Jednakże ze względu na teoretyczną możliwość rozwoju ergotyzmu nie należy przepisywać azitromycyny jednocześnie z pochodnymi ergotu.

Wydłużenie interwału QT

Obserwowano wydłużenie repolaryzacji serca i interwału QT, które zwiększa ryzyko wystąpienia arytmii serca i tachykardii komorowej (torsade de pointes) podczas leczenia innymi antybiotykami makrolidowymi, w tym azitromycyną (patrz sekcja „Efekty uboczne”). Ponieważ stany związane ze zwiększonym ryzykiem arytmii komorowych (w tym torsade de pointes) mogą prowadzić do zatrzymania serca, azitromycynę należy przepisywać z ostrożnością pacjentom z istniejącymi stanami proarytmicznymi (szczególnie u kobiet i osób starszych), w szczególności pacjentom:

• z wrodzonym lub potwierdzonym wydłużeniem interwału QT;
• aktualnie leczonymi przy użyciu innych leków wydłużających interwał QT, np.: leków przeciwarytmicznych klasy IA (chinidyna i prokainamid) i klasy III (dofetylid, amiodaron i sotalol), cyzaprydu i terfenadyny, neuroleptyków, takich jak pimozyd; antydepresantów, takich jak cytalopram, oraz fluorochinolonów, takich jak moxifloksacyna i lewofloksacyna, chlorochiny lub hydroksychlorochiny;
• z zaburzeniami gospodarki elektrolitowej, szczególnie w przypadku hipokaliemii i hipomagnezjemii;
• z klinicznie istotną bradykardią, arytmią serca lub ciężką niewydolnością serca;
• osoby starsze mogą być bardziej narażone na wydłużenie interwału QT.

Rozwój superinfekcji

Azitromycyna, podobnie jak inne antybiotyki, może prowadzić do rozwoju superinfekcji. Podczas stosowania leku należy obserwować objawy superinfekcji wywołanej przez organizmy oporne, w tym grzyby.

Diareę związaną z Clostridium difficile

Podczas stosowania niemal wszystkich środków przeciwbakteryjnych, w tym azitromycyny, donoszono o występowaniu biegunki związanej z Clostridium difficile (CDAD), której ciężkość wahała się od łagodnej biegunki po zapalenie okrężnicy zakończone śmiercią. Clostridium difficile wytwarza toksyny A i B, które sprzyjają rozwojowi CDAD. Szczepy Clostridium difficile nadproducentów toksyn są przyczyną zwiększonego nasilenia choroby i śmiertelności, ponieważ te infekcje mogą być oporne na terapię przeciwmikrobiologiczną i wymagać kolektomii. Dlatego należy brać pod uwagę możliwość rozwoju CDAD u wszystkich pacjentów z biegunką po stosowaniu antybiotyków. Należy dokładnie prowadzić wywiad, ponieważ CDAD może wystąpić nawet do 2 miesięcy po zakończeniu stosowania leków przeciwbakteryjnych. W przypadku podejrzenia zapalenia okrężnicy pseudobłoniastego należy natychmiast przerwać stosowanie leku i rozpocząć odpowiednie leczenie.

Infekcje streptokokowe

Penicylina jest lekiem z wyboru w leczeniu zapalenia gardła/owo dolnego spowodowanego przez Streptococcus pyogenes oraz w zapobieganiu atakom reumatycznym. Azitromycyna jest ogólnie skuteczna w leczeniu infekcji streptokokowych gardła, jednak nie ma danych potwierdzających skuteczność azitromycyny w zapobieganiu atakom reumatycznym.

Dysfunkcja nerek

U pacjentów z ciężką dysfunkcją nerek (szybkość filtracji kłębuszkowej <10 ml/min) obserwowano 33% wzrost ekspozycji systemowej na azitromycynę (patrz sekcja „Farmakokinetyka”).

Myasthenia gravis

Podczas stosowania azitromycyny donoszono o nasileniu objawów miastenii gravis lub o nowym rozwoju zespołu miastenijnego (patrz sekcja „Efekty uboczne”).

Ostrzeżenia dotyczące substancji nieczynnych

Preparat zawiera laktozę, dlatego nie należy go stosować u pacjentów z rzadkimi, dziedzicznymi zaburzeniami nietolerancji galaktozy, niedoborem laktozy Lapp lub zaburzeniami wchłaniania glukozy-galaktozy.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

Badania wpływu na funkcję rozrodczą przeprowadzone na zwierzętach wykonywano przy podawaniu dawek odpowiadających umiarkowanie toksycznym dawkom dla organizmu matki. W tych badaniach nie stwierdzono toksycznego wpływu azitromycyny na płód. Jednak brakuje odpowiednich, dobrze kontrolowanych badań u kobiet w ciąży. Ponieważ badania wpływu na funkcję rozrodczą przeprowadzone na zwierzętach nie zawsze odpowiadają efektom u ludzi, azitromycynę należy przepisywać w czasie ciąży tylko w przypadku wskazań życiowych.

Okres karmienia piersią

Ograniczone dane badań wskazują, że azitromycyna przenika do mleka matki w obliczeniowej maksymalnej średniej dawce dobowej 0,1–0,7 mg/kg/dzień. Nie obserwowano poważnych działań niepożądanych u niemowląt karmionych piersią. Decyzję o przerwaniu karmienia piersią lub stosowaniu azitromycyny należy podejmować, biorąc pod uwagę korzyści z karmienia piersią dla dziecka oraz korzyści z przyjmowania leku dla matki.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi urządzeń.

Azitromycyna nie wpływa na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi urządzeń.

Sposób stosowania i dawki.

Lek przeznaczony do stosowania doustnego. Lek należy przyjmować 1 raz dziennie. Jak wiele innych antybiotyków, lek można przyjmować z posiłkiem lub na czczo, popijając wystarczającą ilością płynu. Tabletki należy połykać nie rozgniatając.

Dorośli, w tym pacjenci w podeszłym wieku i dzieci o masie ciała powyżej 45 kg

Ogólna dawka azitromycyny wynosi 1500 mg (500 mg 1 raz dziennie) przez 3 dni.

Erytema migrans: dawka azitromycyny wynosi 1000 mg w pierwszym dniu, następnie – 500 mg 1 raz dziennie przez 4 dni.

Niepowikłane infekcje przenoszone drogą płciową wywołane przez Neisseria gonorrhoeae:

zalecana dawka azitromycyny wynosi 1000–2000 mg w połączeniu z ceftryksonelem w dawce 250–500 mg zgodnie z lokalnymi zaleceniami terapeutycznymi.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek

U pacjentów z niewielkimi zaburzeniami funkcji nerek (filtracja kłębuszkowa 10–80 ml/min) można stosować taką samą dawkę, jak u pacjentów z prawidłową funkcją nerek. Azitromycynę należy stosować z ostrożnością u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji nerek (filtracja kłębuszkowa <10 ml/min) (patrz punkty „Farmakokinetyka” i „Działania niepożądane”).

Pacjenci z zaburzeniami funkcji wątroby

Ponieważ azitromycyna jest metabolizowana w wątrobie i wydalana z żółcią, leku nie należy stosować pacjentom z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby. Badania dotyczące stosowania azitromycyny u tych pacjentów nie były przeprowadzane (patrz punkt „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Dzieci.

Lek można stosować dzieciom o masie ciała powyżej 45 kg.

Przedawkowanie.

Doświadczenie z klinicznego stosowania azitromycyny wskazuje, że działania niepożądane po przyjęciu dawek wyższych niż zalecane są podobne do tych obserwowanych przy stosowaniu zwykłych dawek terapeutycznych. Mogą one obejmować biegunkę, nudności, wymioty, odwracalną utratę słuchu. W przypadku przedawkowania w razie potrzeby zaleca się podanie węgla aktywowanego oraz prowadzenie ogólnych zabiegów objawowych i wspomagających leczenie.

Efekty uboczne.

Poniżej wymienione są efekty uboczne według układów organizmu i częstości występowania: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100, <1/10), rzadko (≥1/1000, <1/100), bardzo rzadko (≥1/10000, <1/1000).

W każdej grupie efekty uboczne są wymienione w kolejności zmniejszającego się nasilenia.

Infekcje i inwazje:

rzadko – kandydoza, kandydoza jamy ustnej, infekcje pochwowe; nieznane – kolit pseudomembranozny.

Ze strony układu krwi i chłonnego:

rzadko – leukopenia, neutropenia; nieznane – trombocytopenia, anemia hemolityczna.

Ze strony układu odpornościowego:

rzadko – obrzęk naczynioruchowy, reakcje nadwrażliwości; nieznane – reakcje anafilaktyczne.

Ze strony przemiany materii i odżywiania:

często – anoreksja.

Ze strony psychiki:

rzadko – pobudzenie nerwowe; bardzo rzadko – niepokój; nieznane – agresywność, niepokój.

Ze strony układu nerwowego:

często – zawroty głowy, ból głowy, parestezje, dysgezja; rzadko – hipestezja, senność, bezsenność; nieznane – omdlenia, drgawki, podwyższona aktywność psychomotoryczna, anosmia, parosmia, agewzja, miastenia gravis.

Ze strony narządów wzroku:

często – zaburzenia widzenia.

Ze strony narządów słuchu:

często – niedosłuch; rzadko – zaburzenia słuchu, dzwonienie w uszach; bardzo rzadko – zawroty głowy.

Ze strony serca:

rzadko – kołatanie serca; nieznane – tachykardia komorowa (torsade de pointes), arytmia, w tym tachykardia komorowa.

Ze strony układu naczyniowego:

nieznane – hipotensja tętnicza.

Ze strony przewodu pokarmowego:

bardzo często – biegunka, ból brzucha, nudności, wzdęcia; często – wymioty, dyspepsja; rzadko – zapalenie żołądka, zaparcia; nieznane – zapalenie trzustki, zmiana koloru języka.

Ze strony układu wątrobowo-żółciowego:

rzadko – zapalenie wątroby; bardzo rzadko – zaburzenia funkcji wątroby; nieznane – niewydolność wątroby (rzadko kończąca się śmiercią), zapalenie wątroby fulminans, zapalenie wątroby z martwicą, żółtaczka cholestaryczna.

Ze strony skóry i tkanki podskórnej:

często – wysypka, świąd; rzadko – zespół Stevensa-Johnsona, reakcje fotosensybilizacji, pokrzywka; bardzo rzadko – ostra ogólna pustulopatia egzantematyczna (AGEP), zespół DRESS; nieznane – toksyczny epidermalny nekroliz, czerwienica wielopostaciowa.

Ze strony układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej:

często – artrodynia.

Ze strony układu moczowego:

nieznane – ostra niewydolność nerek, nefryt śródmiąższowy.

Zaburzenia ogólne:

często – zmęczenie; rzadko – ból w klatce piersiowej, obrzęki, niedomaganie, osłabienie.

Badania laboratoryjne:

często – obniżona liczba leukocytów, zwiększona liczba eozynofilów, obniżony poziom bikarbonianu w osoczu krwi; rzadko – podwyższony poziom asparaginianaminotransferazy (AST), podwyższony poziom alaninianaminotransferazy (ALT), podwyższony poziom bilirubiny w osoczu krwi, podwyższony poziom mocznika w osoczu krwi, podwyższony poziom kreatyniny w osoczu krwi, zmiana stężenia potasu w osoczu krwi; nieznane – wydłużenie odcinka QT w EKG.

Zgłaszanie podejrzewanych efektów ubocznych.

Zgłaszanie podejrzewanych efektów ubocznych po rejestracji leku ma duże znaczenie. Pozwala to na monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka związanego z zastosowaniem tego leku. Pracownicy medyczni i farmaceutyczni, a także pacjenci lub ich ustawowo upoważnieni przedstawiciele, powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych efektów ubocznych oraz braku skuteczności leku do Państwowego Centrum Ekspertyz Ministerstwa Zdrowia Ukrainy pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

**Okres ważności. **5 lat.

Warunki przechowywania.

Dla leku nie są wymagane specjalne warunki przechowywania. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

3 tabletki w blisterze; 1 blister w pudełku kartonowym.

Kategoria wydawania.

Na receptę.

Producent.

KRKA, d.d., Ново место, Słowenia/KRKA, d.d., Novo mesto, Slovenia.

KRKA Polska Sp. z o.o., Polska/KRKA Polska Sp. z o.o., Poland.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Šmarješka cesta 6, 8501 Novo mesto, Słowenia/Smarjeska cesta 6, 8501 Novo mesto, Slovenia.

ul. Równoległa 5, 02-235 Warszawa, Polska/ul. Rownolegla 5, 02-235 Warszawa, Poland.