AziAar

INSTRUKCJA stosowania leku leczniczego AZIAAR (AZIAAR)

Skład:

substancja czynna: azithromycin;

1 buteleczka zawiera azitromycyny dihydratu odpowiadającego azitromycynie 500 mg;

substancje pomocnicze: kwas cytrynowy, monohydrat; sodu wodorotlenek.

Postać leku. Liofilizat do sporządzenia roztworu do wlewania.

Główne właściwości fizykochemiczne: liofilizat lub proszek od białego do prawie białego koloru.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Leki przeciwbakteryjne do stosowania systemowego. Makrolidy, linkozamidy i streptograminy. Azitromycyna.

Kod ATC J01F A10.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Azitromycyna jest antybiotykiem z grupy makrolidów, zaliczanym do azalidów. Cząsteczka powstaje w wyniku wprowadzenia atomu azotu do pierścienia laktonowego erytromycyny A. Mechanizm działania azitromycyny polega na hamowaniu syntezy białek bakteryjnych poprzez wiązanie się z podjednostką 50 S rybosomu i hamowanie translokacji peptydów.

Mechanizm oporności.

Oporność na azitromycynę może być dziedziczna lub nabyta. Występuje pełna oporność krzyżowa między Streptococcus pneumoniae, beata-hemolitycznym streptokokiem grupy A, Enterococcus faecalis oraz Staphylococcus aureus, w tym metycylinoodpornym złocistyym paciorkowcem (MRSA), na erytromycynę, azitromycynę, inne makrolidy i lankozamidy.

Makrolidy stosowane dożylnie są aktywne wobec Legionella pneumophila. Makrolidy stosuje się w leczeniu zakażeń wywołanych przez Campylobacter jejuni. Azitromycyna jest wskazana w leczeniu zakażeń wywołanych przez S. typhi i Shigella spp.

Rozpowszechnienie oporności nabytej poszczególnych szczepów może różnić się w zależności od regionu i czasu, dlatego lokalna informacja na temat oporności jest niezbędna, szczególnie przy leczeniu ciężkich zakażeń. W razie potrzeby należy skonsultować się z ekspertem, jeżeli lokalne rozpowszechnienie oporności jest takie, że skuteczność leku w leczeniu przynajmniej niektórych typów zakażeń pozostaje wątpliwa.

Wrażliwość antybiotykowa azitromycyny

*Stały złocisty gronkowiec oporny na metycylinę wykazuje bardzo wysoki poziom nabytej oporności na makrolidy i został tu wymieniony ze względu na rzadką wrażliwość na azitromycynę.

Farmakokinetyka.

U pacjentów z zapaleniem płuc nabywanym poza szpitalem, którzy otrzymywali codziennie 500 mg azitromycyny w formie wlewu dożylnego przez 1 godzinę w stężeniu 2 mg/ml, średnie maksymalne stężenie Cmax ± SD (odchylenie standardowe) wynosiło 3,63 ± 1,60 µg/ml, podczas gdy najniższe stężenie (po 24 godzinach) wynosiło 0,2 ± 0,15 µg/ml, a AUC24 wynosiło 9,6 ±
4,80 µg·godz/ml.

U zdrowych ochotników, którzy otrzymywali 500 mg azitromycyny w formie wlewu dożylnego przez 3 godziny w stężeniu 1 mg/ml, średnie wartości Cmax ± SD, najniższe stężenie
(po 24 godzinach) oraz AUC24 wynosiły odpowiednio 1,14 ± 0,14 µg/ml, 0,18 ± 0,02 µg/ml i 8,03 µg·godz/ml.

Po podaniu doustnym znacznie wyższe stężenia azitromycyny stwierdzono w różnych tkankach, takich jak płuca, migdałki czy prosta, gdzie stężenia azitromycyny były do 50 razy wyższe niż w osoczu. Wysokie stężenia azitromycyny odnotowano w tkankach narządów płciowych po 96 godzinach od podania 500 mg azitromycyny doustnie w formie dawki pojedynczej.

Średni objętość rozłożenia wynosi około 30 l/kg. Okres półtrwania
wynosi 2–4 dni zarówno w osoczu, jak i w tkankach.

Metabolizm zachodzi poprzez demetylację, hydroksylację i hydrolizę.

Oczyszczanie z osocza wynosi około 600 ml/min. Główną drogą eliminacji azitromycyny jest wątroba. Wysokie stężenia niezmienionej substancji stwierdzono w żółci razem z wieloma mikrobiologicznie nieaktywnymi metabolitami. Około 12% dawki podanej dożylnie wydalono w niezmienionej formie z moczem w ciągu 3 dni po podaniu, głównie w pierwszych 24 godzinach.

U pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (filtracja kłębuszkowa < 10 ml/min) zaobserwowano 33-procentowy wzrost ekspozycji systemowej na azitromycynę. Nie stwierdzono różnic w farmakokinetyce przy łagodnej lub umiarkowanej niewydolności wątroby.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Infekcje wymagające wstępnego leczenia dożylnej infuzji, wywołane przez mikroorganizmy wrażliwe na azitromycynę:

− zapalenie płuc nabyte pozaszpitalnie;

− zapalne choroby narządów miednicy.

Przeciwwskazania.

Azitromycyna jest przeciwwskazana u pacjentów z podwyższoną wrażliwością na azitromycynę, erytromycynę, jakikolwiek antybiotyk makrolidowy lub ketolidowy lub jakikolwiek inny składnik leku.

Z uwagi na teoretyczną możliwość wystąpienia ergotyzmu nie należy podawać azitromycyny jednocześnie z pochodnymi jagody bornetki.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Należy ostrożnie przepisywać azitromycynę pacjentom jednocześnie przyjmującym inne leki, które mogą wydłużać interwał QT.

Antacida. W badaniach wpływu jednoczesnego stosowania antacyd na farmakokinetykę azitromycyny ogólnie nie zaobserwowano zmian w biodostępności, choć stężenia maksymalne azitromycyny w osoczu zmniejszyły się o około 25%. Pacjenci nie powinni przyjmować azitromycyny i antacyd jednocześnie. Stosowanie antacyd doustnie nie wpływa na rozkład azitromycyny stosowanej dożylnie.

Ceteryzyna. U zdrowych ochotników przy jednoczesnym stosowaniu azitromycyny przez 5 dni z ceteryzyną w dawce 20 mg w stanie stacjonarnym nie zaobserwowano zjawisk interakcji farmakokinetycznej ani istotnych zmian interwału QT.

Didanozyna. Przy jednoczesnym stosowaniu dawek dobowych 1200 mg azitromycyny z didanozyną nie stwierdzono wpływu na farmakokinetykę didanozyny w porównaniu z placebo.

Dygoxyna. Donoszono, że współczesne stosowanie antybiotyków makrolidowych, w tym azitromycyny, oraz substratów białka P-glikoproteiny, takich jak dygoxyna, prowadzi do zwiększenia stężenia substratu białka P-glikoproteiny w surowicy krwi. Dlatego przy jednoczesnym stosowaniu azitromycyny i dygoxyny należy uwzględnić możliwość podwyższenia stężenia dygoxyny w surowicy krwi.

Zydowudyna. Jednorazowe dawki 1000 mg i 1200 mg oraz wielokrotne dawki 600 mg azitromycyny nie wpływały na farmakokinetykę w osoczu ani wydalanie z moczem zydowudyny ani jej metabolitów glukuronidowych. Jednak przyjmowanie azitromycyny zwiększało stężenie fosforylowanej zydowudyny, klinicznie aktywnego metabolitu, w mononukleach krążących obwodowo. Kliniczne znaczenie tych danych jest niejasne.

Jagoda bornetka. Z uwagi na teoretyczną możliwość wystąpienia ergotyzmu jednoczesne podawanie azitromycyny z pochodnymi jagody bornetki nie jest zalecane.

Azitromycyna nie wykazuje istotnych interakcji z wątrobowym układem cytochromu P450. Uważa się, że lek ten nie wykazuje farmakokinetycznej interakcji lekowej, która występuje przy erytromycynie i innych makrolidach. Azitromycyna nie powoduje indukcji ani inaktywacji wątrobowego cytochromu P450 poprzez kompleks cytochrom-metabolit.

Przeprowadzono badania farmakokinetyczne stosowania azitromycyny i poniższych leków, których metabolizm odbywa się w znacznym stopniu przy udziale cytochromu P450.

Atorwastatyna. Jednoczesne stosowanie atorwastatyny (10 mg na dobę) i azitromycyny (500 mg na dobę) nie powodowało zmian stężeń atorwastatyny w osoczu (na podstawie analizy hamowania HMG-CoA reduktazy).

Karbamazepina. W badaniu farmakokinetycznej interakcji u zdrowych ochotników azitromycyna nie wykazała istotnego wpływu na stężenia karbamazepiny w osoczu ani na jej aktywne metabolity.

Cymetydyna. W badaniu farmakokinetycznym wpływu jednorazowej dawki cymetydyny podanej 2 godziny przed podaniem azitromycyny nie zaobserwowano żadnych zmian farmakokinetyki azitromycyny.

Peroralne leki przeciwkrzepliwe typu kumaryny. W badaniu farmakokinetycznej interakcji azitromycyna nie zmieniała działania przeciwkrzepliwego jednorazowej dawki 15 mg warfaryny podanej zdrowym ochotnikom. W okresie postmarketingowym otrzymano doniesienia o nasileniu działania przeciwkrzepliwego po jednoczesnym stosowaniu azitromycyny i doustnych leków przeciwkrzepliwych typu kumaryny. Choć związek przyczynowy nie został potwierdzony, należy uwzględnić konieczność częstego monitorowania czasu protrombinowego u pacjentów przyjmujących azitromycynę i doustne leki przeciwkrzepliwe typu kumaryny.

Cyklosporyna. Niektóre pokrewne antybiotyki makrolidowe wpływają na metabolizm cyklosporyny. Ponieważ nie przeprowadzono badań farmakokinetycznych i klinicznych możliwych interakcji azitromycyny i cyklosporyny, należy dokładnie rozważyć sytuację terapeutyczną przed przepisaniem jednoczesnego stosowania tych leków. Jeśli leczenie skojarzone uznaje się za uzasadnione, należy dokładnie monitorować stężenia cyklosporyny i odpowiednio dostosować dawkowanie.

Efawiirenz. Jednoczesne stosowanie jednorazowej dawki azitromycyny 600 mg i 400 mg efawiirenzu codziennie przez 7 dni nie powodowało żadnej klinicznie istotnej interakcji farmakokinetycznej.

Flukonazol. Jednoczesne stosowanie jednorazowej dawki azitromycyny 1200 mg nie prowadzi do zmiany farmakokinetyki jednorazowej dawki flukonazolu 800 mg. Ogólne narażenie i okres półtrwania azitromycyny nie zmieniały się przy jednoczesnym stosowaniu flukonazolu, jednak zaobserwowano klinicznie nieistotne zmniejszenie Cmax (18%) azitromycyny.

Indynawir. Jednoczesne stosowanie jednorazowej dawki azitromycyny 1200 mg nie powoduje statystycznie istotnego wpływu na farmakokinetykę indynawiru podawanego w dawce 800 mg trzy razy dziennie przez 5 dni.

Metyloprednizolon. W badaniu farmakokinetycznej interakcji u zdrowych ochotników azitromycyna nie wpływała istotnie na farmakokinetykę metyloprednizolonu.

Midazolam. U zdrowych ochotników jednoczesne stosowanie azitromycyny 500 mg dziennie przez 3 dni nie powodowało klinicznie istotnych zmian farmakokinetyki i farmakodynamiki midazolamu.

Nelfinawir. Jednoczesne stosowanie azitromycyny (1200 mg) i nelfinawiru w stanie równowagi stężeniowej (750 mg trzy razy dziennie) powoduje zwiększenie stężenia azitromycyny. Nie zaobserwowano klinicznie istotnych działań niepożądanych, zatem nie ma potrzeby dostosowywania dawki.

Ryfabutyna. Jednoczesne stosowanie azitromycyny i ryfabutyny nie wpływało na stężenia tych leków w surowicy krwi. U pacjentów przyjmujących jednocześnie azitromycynę i ryfabutynę obserwowano neutropenię. Choć neutropenia była związana ze stosowaniem ryfabutyny, związek przyczynowy z jednoczesnym przyjmowaniem azitromycyny nie został potwierdzony.

Syldenafil. U zdrowych ochotników płci męskiej nie stwierdzono dowodów wpływu azitromycyny (500 mg dziennie przez 3 dni) na wartości AUC i Cmax syldenafiru ani jego głównego krążącego metabolitu.

Terfenadyna. W badaniach farmakokinetycznych nie doniesiono o interakcji między azitromycyną a terfenadyną. W niektórych przypadkach nie można całkowicie wykluczyć możliwości takiej interakcji; jednak nie ma specjalnych danych potwierdzających jej istnienie.

Teofilina. Brak danych dotyczących klinicznie istotnej interakcji farmakokinetycznej przy jednoczesnym stosowaniu azitromycyny i teofliny.

Triazolam. Jednoczesne stosowanie azitromycyny 500 mg w pierwszym dniu i 250 mg w drugim dniu z 0,125 mg triazolamu nie wpływało istotnie na parametry farmakokinetyczne triazolamu w porównaniu ze stosowaniem triazolamu i placebo.

Trimetoprym/sulfametoksazol. Jednoczesne stosowanie trimetoprymu/sulfametoksazolu w podwójnej stężeniu (160 mg/800 mg) przez 7 dni z azitromycyną 1200 mg dziennie przez 7 dni nie wykazywało istotnego wpływu na maksymalne stężenia, ogólne narażenie ani wydalanie z moczem trimetoprymu ani sulfametoksazolu. Wartości stężeń azitromycyny w surowicy krwi odpowiadały tym, które obserwowano w innych badaniach.

Szczególne ostrzeżenia dotyczące stosowania.

Reakcje alergiczne. Podobnie jak w przypadku erytromycyny i innych antybiotyków z grupy makrolidów, donoszono o pojedynczych przypadkach ciężkich reakcji alergicznych, w tym o obrzęku naczynioruchowym i anafilaksji (w pojedynczych przypadkach zakończonych śmiercią). Niektóre z tych reakcji wywołanych azitromycyną powodowały nawracające objawy i wymagały dłuższej obserwacji oraz leczenia.

Zaburzenia funkcji wątroby. Ponieważ wątroba jest główną drogą eliminacji azitromycyny, należy zachować ostrożność przy przepisywaniu azitromycyny pacjentom z ciężkimi chorobami wątroby. Donoszono o przypadkach fulminantnego zapalenia wątroby podczas stosowania azitromycyny, które prowadziło do zagrażającej życiu niewydolności wątroby. Prawdopodobnie niektórzy pacjenci mieli w wywiadzie chorobę wątroby lub stosowali inne leki hepatotoksyczne.

W przypadku wystąpienia objawów zaburzeń funkcji wątroby, takich jak szybko postępująca osłabienie towarzyszone żółtaczką, ciemnym moczem, skłonnością do krwawień lub encefalopatią wątrobowa, należy wykonać badania/analizy funkcji wątroby.

W przypadku stwierdzenia zaburzeń funkcji wątroby należy przerwać stosowanie azitromycyny.

Alkaloidy szczytowe. U pacjentów przyjmujących pochodne alkaloidów szczytowych jednoczesne stosowanie niektórych antybiotyków z grupy makrolidów sprzyja szybkiemu rozwojowi ergotyzmu. Brak danych dotyczących możliwego oddziaływania między alkaloidami szczytowymi a azitromycyną. Jednakże ze względu na teoretyczną możliwość wystąpienia ergotyzmu, azitromycyny nie należy stosować jednocześnie z pochodnymi alkaloidów szczytowych.

Superinfekcje. Podobnie jak w przypadku innych antybiotyków, zaleca się obserwację pod kątem objawów superinfekcji wywołanych organizmami opornymi, w tym grzybami.

Podczas stosowania niemal wszystkich leków przeciwbakteryjnych, w tym azitromycyny, donoszono o biegunce związanej z Clostridium difficile (CDAD), której ciężkość wahała się od łagodnej biegunki po zapalenie okrężnicy zakończone śmiercią. Leczenie lekami przeciwbakteryjnymi zmienia normalną florę jelita grubego, co prowadzi do nadmiernego wzrostu C. difficile.

C. difficile wytwarza toksyny A i B, które sprzyjają rozwojowi CDAD. Szczepy C. difficile wytwarzające hiper-toksyny są przyczyną zwiększonej zachorowalności i śmiertelności, ponieważ te infekcje mogą być oporne na terapię przeciwmikrobową i mogą wymagać wykonania kolektomii. Należy wziąć pod uwagę możliwość rozwoju CDAD u wszystkich pacjentów z biegunką wywołaną przez antybiotyki. Wymaga to dokładnego prowadzenia wywiadu, ponieważ donoszono, że CDAD może występować nawet do dwóch miesięcy po zakończeniu stosowania leków przeciwbakteryjnych.

Zaburzenia funkcji nerek. U pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (prędkość filtracji kłębuszkowej < 10 ml/min) zaobserwowano zwiększenie ekspozycji systemowej na azitromycynę o 33%.

Wydłużenie repolaryzacji serca i odcinka QT, które zwiększa ryzyko wystąpienia arytmii serca i komorowego trzepotania-mergotania (torsade de pointes), obserwowano podczas leczenia innymi antybiotykami z grupy makrolidów, w tym azitromycyną. Ponieważ stany, które wiążą się z zwiększonym ryzykiem wystąpienia arytmii komorowych (w tym trzepotania-mergotania komorowego), mogą prowadzić do zatrzymania serca, azitromycynę należy przepisywać z ostrożnością pacjentom z czynnikami ryzyka wystąpienia arytmii (szczególnie u kobiet i pacjentów starszych), a mianowicie:

• pacjentom z wrodzonym lub stwierdzonym wydłużeniem odcinka QT;
• pacjentom aktualnie leczonym innymi substancjami czynnymi wydłużającymi odcinek QT, np. lekami przeciwarytmicznymi klasy IA (chinidyna i prokainamid) i klasy III (dofetylid, amiodaron i sotalol), cisaprydem i terfenadyną, neuroleptykami, takimi jak pimozyd; antydepresyjnymi (takimi jak cytalopram) i fluorochinolonami, np. moxifloksacyną i lewofloksacyną;
• pacjentom z zaburzeniami gospodarki elektrolitowej, szczególnie w przypadku hipokaliemii i hipomagnezjemii;
• pacjentom z klinicznie istotną bradykardią, arytmiami serca lub ciężką niewydolnością serca.

Miastenia gravis. Donoszono o nasileniu objawów miastenii gravis lub o nowym wystąpieniu zespołu miastenijnego u pacjentów leczonych azitromycyną.

Zakażenia paciorkowcami. Azitromycyna jest ogólnie skuteczna w leczeniu zakażeń paciorkowcowych gardła i gardła. Nie ma danych potwierdzających skuteczność azitromycyny w zapobieganiu atakom reumatycznym. Należy stosować lek przeciwbakteryjny o działaniu przeciwbakteryjnym beztlenowym w połączeniu z azitromycyną, jeśli podejrzewa się, że mikroorganizmy beztlenowe przyczyniają się do rozwoju infekcji.

Bezpieczeństwo i skuteczność leku w zapobieganiu lub leczeniu Mycobacterium Avium Complex u dzieci nie są ustalone.

Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania azitromycyny dożylnie oceniano tylko w ramach czasowych opisanych w badaniach klinicznych z zastosowaniem leku u pacjentów z zapaleniem płuc nabytym spoza szpitala i zapaleniem narządów miednicy.

Azitromycynę do wstrzykiwań należy rekonstytuować i rozcieńczać zgodnie z instrukcją oraz podawać jako dożylne wlewy przez co najmniej 60 minut. Nie można podawać leku w formie dożylnej bolusowej ani w formie wstrzyknięcia do mięśni.

Środek leczniczy zawiera około 188 mg sodu (w postaci wodorotlenku) w każdej fiolce. Należy to wziąć pod uwagę przy przepisywaniu leku pacjentom przestrzegającym diety o kontrolowanej zawartości sodu.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

Brak wystarczających i dobrze kontrolowanych badań u kobiet w ciąży. Podczas badań toksyczności rozrodczej przeprowadzonych na zwierzętach stwierdzono zdolność azitromycyny do przenikania przez barierę łożyskową, jednak nie obserwowano efektów teratogennych. Bezpieczeństwo azitromycyny w czasie ciąży nie zostało potwierdzone. Dlatego azitromycynę należy przepisywać w czasie ciąży tylko wtedy, gdy oczekiwana korzyść dla matki przewyższa potencjalne ryzyko dla płodu.

Karmienie piersią

Donoszono, że azitromycyna przenika do mleka ludzkiego, jednak nie przeprowadzono odpowiednich i dobrze kontrolowanych badań klinicznych pozwalających scharakteryzować farmakokinetykę wydzielania azitromycyny do mleka matki. Dlatego stosowanie azitromycyny w czasie karmienia piersią jest możliwe, jeśli oczekiwana korzyść dla matki przewyższa potencjalne ryzyko dla dziecka.

Płodność

Badania płodności przeprowadzone na szczurach wykazały zmniejszenie wskaźnika ciążenia po podaniu azitromycyny. Znaczenie tych danych dla człowieka jest nieznane.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów.

Brak dowodów, że azitromycyna może pogarszać zdolność prowadzenia pojazdów lub pracy z innymi mechanizmami, jednak należy wziąć pod uwagę możliwość wystąpienia działań niepożądanych, takich jak zawroty głowy, senność, zaburzenia widzenia.

Sposób stosowania i dawki.

Dorośli.

Pneumonia pozaszpitalna: 500 mg dożylnie raz na dobę przez co najmniej 2 dni, następnie leczenie kontynuuje się doustnie, podając 500 mg azytromycyny w postaci jednorazowej dawki dobowej. Całkowity czas leczenia – 7–10 dni. Przejście na leczenie doustne należy wykonać na polecenie lekarza i zgodnie z odpowiedzią kliniczną.

Zapalne choroby miednicy, w tym infekcje układu moczowo-płciowego, takie jak endometryt i salpingit: 500 mg dożylnie raz na dobę przez 1–2 dni, następnie leczenie kontynuuje się doustnie, podając 250 mg azytromycyny raz na dobę w postaci jednorazowej dawki dobowej. Całkowity czas leczenia – 7 dni. Przejście na leczenie doustne należy wykonać na polecenie lekarza i zgodnie z odpowiedzią kliniczną.

Pacjenci w wieku podeszłym.

Leczenie pacjentów w wieku podeszłym nie wymaga korekty dawki.

Ponieważ u pacjentów w wieku podeszłym mogą występować zaburzenia przewodnictwa elektrycznego serca, zaleca się zachowanie ostrożności przy stosowaniu azytromycyny ze względu na ryzyko wystąpienia arytmii serca oraz arytmii typu torsade de pointes.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek.

U pacjentów z niewielkimi zaburzeniami funkcji nerek (przepływ kłębuszkowy 10–80 ml/min) można stosować takie same dawki, jak u pacjentów z prawidłową funkcją nerek. Azytromycynę należy stosować z ostrożnością u pacjentów z ciężkim zaburzeniem funkcji nerek (przepływ kłębuszkowy < 10 ml/min).

Pacjenci z zaburzeniami funkcji wątroby.

Ponieważ azytromycyna jest metabolizowana w wątrobie i wydalana z żółcią, nie należy stosować leku u pacjentów z ciężkim zaburzeniem funkcji wątroby. Nie przeprowadzono badań związanych z leczeniem takich pacjentów azytromycyną.

Sposób stosowania

Ten lek należy stosować w postaci dożylnej infuzji przez 3 godziny z koncentracją 1 mg/ml lub przez 1 godzinę z koncentracją 2 mg/ml. Należy unikać stosowania wyższych stężeń, ponieważ u wszystkich uczestników badań klinicznych, którzy otrzymywali infuzje o stężeniu powyżej 2 mg/ml, obserwowano miejscowe reakcje w miejscu podania infuzji.

Czas trwania infuzji azytromycyny powinien wynosić co najmniej 60 minut.

AziAar nie można stosować bolusowo ani domięśniowo.

PRZYGOTOWANIE ROZTWORU DO INFUZJI

Etap 1

Przygotować pierwotny roztwór koncentratu do infuzji poprzez dodanie 4,8 ml sterylnej wody do wstrzykiwania do fiolki z proszkiem AziAar. Wstrząsać fiolką aż do całkowitego rozpuszczenia proszku. 1 ml odtworzonego koncentratu do infuzji zawiera 100 mg azytromycyny. Otrzymany roztwór powinien być przezroczysty i bezbarwny.

Etap 2

Rozcieńczyć otrzymane 5 ml koncentratu do infuzji odpowiednim roztworem do infuzji w celu uzyskania końcowego roztworu do infuzji zawierającego azytromycynę w stężeniu 1 mg/ml lub 2 mg/ml (patrz tabela 1 poniżej).

Tabela 1. Przygotowanie końcowego roztworu do infuzji

Stężenie do roztworu do infuzji można rozcieńczać za pomocą:

0,9 % roztworu chlorku sodu;

0,45 % roztworu chlorku sodu;

5 % wodnego roztworu d-glukozy;

roztworu Ringera;

5 % roztworu d-glukozy w 0,3 % roztworze chlorku sodu;

5 % roztworu d-glukozy w 0,45 % roztworze chlorku sodu.

Przed podaniem należy wizualnie sprawdzić odtworzony i rozcieńczony roztwór pod kątem obecności cząstek. Należy stosować wyłącznie przezroczyste roztwory bez cząstek. Jeśli roztwór zawiera cząstki, należy go wyrzucić. Nieużywany lek należy zniszczyć. Nieużywany lek lub pozostałości należy usunąć zgodnie z lokalnymi wymaganiami.

Dzieci.

Bezpieczeństwo i skuteczność leczenia infekcji u dzieci za pomocą azytromycyny podawanej dożylnie nie zostały ustalone.

Przedawkowanie.

Doświadczenie klinicznego stosowania azytromycyny wskazuje, że działania niepożądane pojawiające się po przyjęciu dawek wyższych niż zalecane są podobne do tych obserwowanych przy stosowaniu zwykłych dawek terapeutycznych, a mianowicie mogą obejmować biegunkę, nudności, wymioty, odwracalną utratę słuchu.

W przypadku przedawkowania zaleca się podanie węgla aktywnego oraz przeprowadzenie ogólnych zabiegów leczniczych objawowych i wspomagających.

Efekty uboczne.

Podczas stosowania azytromycyny dożylnie lub doustnie w leczeniu zapalenia płuc niepowikłanego najczęściej występującymi niepożądanymi zjawiskami były biegunka/wydzielenie stolca, nudności, ból brzucha, wymioty. W przypadku podania azytromycyny dożylnie zgłaszano lokalne zapalenie/ból. Częstość i nasilenie tych reakcji były podobne do obserwowanych podczas infuzji 500 mg azytromycyny przez 1 godzinę (2 mg/ml w postaci 250 ml roztworu do wlewu) lub przez 3 godziny (1 mg/ml w postaci 500 ml roztworu do wlewu).

U dorosłych kobiet stosowanych dożylnie lub doustnie azytromycynę w leczeniu zapalenia narządów miednicy, najczęściej występującymi niepożądane zjawiska były: biegunka, nudności, zapalenie pochwy, ból brzucha, anoreksja, wysypka i swędzenie. Podczas jednoczesnego stosowania azytromycyny i metronidazolu u większości kobiet obserwowano niepożądane zjawiska takie jak nudności, ból brzucha, wymioty, podrażnienie w miejscu infuzji, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, zawroty głowy lub duszność.

W poniższej tabeli przedstawiono reakcje niepożądane ustalone na podstawie badań klinicznych i w okresie obserwacji pozawytwórczych, przy stosowaniu wszystkich form leku azytromycyny, z podziałem na układy narządów i częstość występowania. Niepożądane reakcje zgłoszone w okresie obserwacji pozawytwórcowych oznaczono kursywą. Grupy według częstości określono za pomocą następującej skali: bardzo często (≥ 1/10); często (≥ 1/100 do < 1/10); rzadko (≥ 1/1000 do < 1/100); niezbyt często (≥ 1/10000 do < 1/1000); bardzo rzadko (< 1/10000); nieznane (nie można określić na podstawie dostępnych danych). W ramach każdej grupy według częstości zdarzenia niepożądane są wymienione według malejącego nasilenia.

Niepożądane reakcje, które mogą być związane z azytromycyną, na podstawie danych uzyskanych w trakcie badań klinicznych i w okresie obserwacji pozawytwórcowej

Informacja o niepożądanych reakcjach, które mogą być związane z zapobieganiem i leczeniem MycobacteriumAviumComplex, oparta jest na danych z badań klinicznych oraz obserwacji z okresu posprzedażowego. Te niepożądane reakcje różnią się pod względem rodzaju lub częstości w porównaniu z tymi, o których zgłaszano przy stosowaniu form działających szybko i form o przedłużonym działaniu:

Termin ważności. 2 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać we wkładzie oryginalnym w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Roztwór po rekonstytucji jest chemicznie i fizycznie stabilny przez 24 godziny w temperaturze nie wyższej niż 25 °C lub przez 7 dni w temperaturze od 2 °C do 8 °C. Z mikrobiologicznego punktu widzenia, roztwór po rekonstytucji należy użyć natychmiast.

Niezgodność.

Stosować wyłącznie rozpuszczalniki wymienione w sekcji „Sposób stosowania i dawki”.

Opakowanie.

Butelki szklane, zamknięte za pomocą korka gumowego i aluminiowego kapturka zabezpieczającego, wyposażonego w pokrywkę typu flip-off, umożliwiającą kontrolę pierwszego otwarcia.

Po 10 butelek w pudełku z tektury.

Kategoria wydawania.

Na receptę.

Producent.

IMMAKUL LIFESCIENCES PRIVATE LIMITED

IMMACULE LIFESCIENCES PRIVATE LIMITED

Miejsce produkcji oraz adres siedziby producenta.

Village Thanthewal, Ropar Road, Nalagarh, District Solan, Himachal Pradesh, 174101, Indie

Village Thanthewal, Ropar Road, Nalagarh, District Solan, Himachal Pradesh, In 174101, India

Wniosek składający.

M.BIOTECH LIMITED

M.BIOTECH LIMITED

Adres siedziby wnioskodawcy.

Gladstone House, 77-79 High Street, Egham TW20 9HY, Surrey, Wielka Brytania

Gladstone House, 77-79 High Street, Egham TW20 9HY, Surrey, United Kingdom