Azagilin® Asino

INSTRUKCJA dotyczÄ cza stosowania leku Azagilin® Asino (Azahilin Acino)

SkÅad:

substancja czynna: rasagilina;

1 tabletka zawiera 1,438 mg póÅwstechawianu rasagiliny, co odpowiada 1 mg rasagiliny;

substancje pomocnicze: celuloza mikrokrysztaÅcina; skrobia kukurydziana, żelatynizowana (czÄÅciowo); dwutlenek krzemu, koloidalny bezwodny; stearynian magnezu.

PostaÄ leku. Tabletki.

GÅówne wÅasnoÅci fizykochemiczne: okrÄgÅe, spÅaskie tabletki biaÅe lub prawie biaÅe z Åatami zÅoÅonymi i grawerem „1” po jednej stronie.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Leki przeciwparkinsonowe. Inhibitory monoaminooksydazy typu B. Kod ATC N04B D02.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Wyróżnia się dwa główne typy monoaminooksydaz (MAO) – typ A i typ B. MAO typu B jest głównie zlokalizowana w mózgu człowieka.

Rasagilina jest silnym, nieodwracalnym i selektywnym inhibitorem MAO typu B, co stwierdzono w badaniach ex vivo na komórkach mózgu, wątroby oraz tkankach przewodu pokarmowego.

Dokładny mechanizm działania rasagiliny nie jest znany. Uważa się, że częściowo wynika on z jej zdolności do hamowania MAO-B, co prowadzi do zwiększenia stężenia dopaminy pozakomórkowej w prążkowiu. Zwiększony poziom dopaminy oraz, jako konsekwencja, wzmocniona aktywność dopaminergiczna, prawdopodobnie zapewniają skuteczność terapeutyczną rasagiliny, co wykazano w modelach dopaminergicznej dysfunkcji ruchowej. 1-aminoindean jest aktywnym metabolitem głównym rasagiliny i nie jest inhibitorem MAO-B.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie. Rasagilina jest szybko wchłaniana, maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiągane jest po około 0,5 godziny. Bezpośrednia biodostępność leku po jednorazowym przyjęciu rasagiliny wynosi 36%. Pokarm nie wpływa na czas osiągnięcia maksymalnego stężenia (Tmax) w osoczu, jednak przy spożyciu tłustej potrawy Cmax oraz pole pod krzywą „stężenie-czas” (AUC) obniżają się odpowiednio o 60% i 20%. Rasagilinę można przyjmować niezależnie od spożycia pokarmu.

Rozkład. Średni objętość rozkładu po jednorazowym dożylnej podaniu rasagiliny wynosi 243 l. Wiązanie z białkami osocza po doustnym podaniu jednorazowej dawki 14C-oznaczonej rasagiliny waha się od 60% do 70%.

Metabolizm. Rasagilina ulega niemal całkowitej biotransformacji w wątrobie. Metabolizm zachodzi dwoma głównymi drogami: poprzez N-dealkilację i/lub hydroksylację, tworząc metabolity: 1-aminoindean, 3-hydroksy-N-propargil-1-aminoindean oraz 3-hydroksy-1-aminoindean. Badania in vitro wykazały, że oba szlaki metabolizmu rasagiliny zachodzą przy udziale izoenzymu CYP1A2 układu cytochromu P450. Wydalanie rasagiliny następuje w postaci koniugatów glukuronidowych oraz jej metabolitów.

Wydalanie. Po doustnym przyjęciu 14C-oznaczonej rasagiliny wydalanie następuje głównie z moczem (62,6%) i w mniejszym stopniu z kałem (21,8%), pełny okres wydalenia 84,4% dawki wynosi 38 dni. Mniej niż 1% leku wydala się z moczem w niezmienionej formie.

Liniowość/nieliniowość. Rasagilinie właściwa jest farmakokinetyka liniowa przy podawaniu w dawkach 0,5–2 mg. Okres półwydalenia wynosi 0,6–2 godziny.

Farmakokinetyka u określonych grup pacjentów

Pacjenci z niewydolnością wątroby

U pacjentów z niewydolnością wątroby lekkiego stopnia zaobserwowano wzrost wartości Cmax i AUC odpowiednio o 80% i 38%. U pacjentów z niewydolnością wątroby średniego stopnia zaobserwowano wzrost wartości Cmax i AUC odpowiednio o 568% i 83%.

Pacjenci z niewydolnością nerek

Parametry farmakokinetyczne rasagiliny praktycznie nie ulegają zmianie u chorych z niewydolnością nerek lekkiego i średniego stopnia nasilenia.

Dane kliniczne.

Wskazania.

• Monoterapia w parkinsonizmie idiopatycznym;
• terapia wspomagająca w połączeniu z agonistami dopaminy;
• terapia wspomagająca w połączeniu z lewodopą u pacjentów z wahaniem końcowej dawki.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na substancję czynną lub którykolwiek z pozostałych składników preparatu.

Jednoczesne leczenie innymi inhibitorem MAO (w tym lekami i ziołami, np. zawierającymi Hypericum perforatum) lub petydyną (przerwa między odstawieniem razagiliny a rozpoczęciem leczenia tymi lekami powinna wynosić co najmniej 14 dni).

Ciężka niewydolność wątroby.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Inhibitory MAO

Jednoczesne stosowanie razagiliny z innymi inhibitorami MAO (w tym lekami i ziołami zawierającymi Hypericum perforatum) jest przeciwwskazane, ponieważ w wyniku nieselektywnej inhibicji MAO istnieje ryzyko gromadzenia się noradrenaliny, co może prowadzić do rozwoju kryzysu nadciśnieniowego (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Petydyna

Zgłaszano poważne działania niepożądane po jednoczesnym stosowaniu petydyny i inhibitorów MAO, w tym innych selektywnych inhibitorów MAO-B. Jednoczesne stosowanie razagiliny i petydyny jest przeciwwskazane (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Sympatykomimetyki

Zarejestrowano interakcje inhibitorów MAO i sympatykomimetyków przy ich jednoczesnym stosowaniu. Z uwagi na działanie hamujące MAO razagiliny, nie zaleca się jednoczesnego stosowania razagiliny z sympatykomimetykami zwężającymi naczynia stosowanymi doustnie lub miejscowo w nosie oraz z lekami przeciwwirusowymi zawierającymi efedrynę lub pseudoefedrynę (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Dekstrometorfan

Zgłaszano interakcje dekstrometorfanu z nieselektywnymi inhibitorami MAO przy ich jednoczesnym stosowaniu. Z uwagi na działanie hamujące MAO razagiliny, nie zaleca się jednoczesnego stosowania razagiliny z dekstrometorfanem (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Selektywne inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny (SSRI)/selektywne inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny i noradrenaliny (SNRI)/trój- i czterocykliczne leki przeciwdrgawkowe

Należy unikać jednoczesnego stosowania razagiliny z fluoksetyną i fluwoksoaminą (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Informacje na temat jednoczesnego stosowania razagiliny z SSRI/SNRI w badaniach klinicznych znajdują się w sekcji „Działania niepożądane”.

Zgłaszano poważne działania niepożądane po jednoczesnym stosowaniu razagiliny z SSRI, SNRI, trój- i czterocyklicznymi lekami przeciwdrgawkowymi oraz inhibitorami MAO. Dlatego, ponieważ razagilina jest silnym inhibitorem MAO, należy zachować ostrożność przy stosowaniu razagiliny z lekami przeciwdrgawkowymi.

Leki wpływające na aktywność CYP1A2

In vitro badania metabolizmu wykazały, że cytochrom P450 1A2 (CYP1A2) jest głównym enzymem odpowiedzialnym za metabolizm razagiliny.

Inhibitory CYP1A2

Jednoczesne stosowanie razagiliny i cyprofloksacyny (inhibitor izoenzymu CYP1A2) zwiększa AUC razagiliny o 83%. Jednoczesne stosowanie razagiliny i teofiliny (substrat CYP1A2) nie wpływa na farmakokinetykę żadnego z leków. Dlatego silne inhibitory CYP1A2 mogą zmieniać stężenie razagiliny we krwi, a ich jednoczesne stosowanie należy prowadzić z ostrożnością.

Induktory CYP1A2

Istnieje ryzyko, że indukcja izoenzymu CYP1A2 u palaczy może prowadzić do zmniejszenia stężenia razagiliny we krwi.

Inne izoenzymy cytochromu P450

Badania in vitro wykazały, że razagilina w stężeniu 1 μg/ml (co odpowiada stężeniu przekraczającemu 160 razy średnie Cmax (5,9–8,5 ng/ml) po wielokrotnym podawaniu dawki 1 mg razagiliny u pacjentów z chorobą Parkinsona) nie hamuje izoenzymów CYP1A2, CYP2A6, CYP2C9, CYP2C19, CYP2D6, CYP2E1, CYP3A4 i CYP4A cytochromu P450. Może to sugerować, że razagilina w stężeniach terapeutycznych nie wpływa na metabolizm tych izoenzymów i nie wykazuje klinicznie istotnych efektów.

Lewodopa i inne leki stosowane w leczeniu choroby Parkinsona

Lewodopa przy jednoczesnym stosowaniu z razagiliną u pacjentów z chorobą Parkinsona nie wykazywała klinicznie istotnego wpływu na klirens razagiliny.

Jednoczesne doustne stosowanie razagiliny i entakaponu zwiększa klirens razagiliny o 28%.

Interakcja razagiliny i tyraminy

W 5 badaniach klinicznych z udziałem ochotników i pacjentów z chorobą Parkinsona (464 pacjentów przyjmowało 0,5–1 mg razagiliny dziennie lub placebo jako terapię dodatkową do lewodopy przez 6 miesięcy bez ograniczeń w diecie zawierającej tyraminę) wyniki kontroli ciśnienia tętniczego po posiłku wykazały brak jakiejkolwiek interakcji między razagiliną a tyraminą, dlatego razagilinę można stosować bez ograniczeń diety zawierającej tyraminę.

Szczególne środki ostrożności.

Stosowanie razagiliny jednocześnie z innymi lekami

Należy unikać stosowania razagiliny w połączeniu z fluoksetyną lub fluwoksyminą (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”). Przerwa między odstawieniem fluoksetyny a rozpoczęciem terapii razagiliną powinna wynosić co najmniej 5 tygodni. Przerwa między odstawieniem razagiliny a rozpoczęciem terapii fluoksetyną lub fluwoksyminą powinna wynosić co najmniej 14 dni.

Nie zaleca się jednoczesnego stosowania razagiliny z dekstrometorfanem lub sympatykomimetykami, np. zawartymi w lekach przeciwnadciśnieniowych do stosowania miejscowego lub doustnego, czy lekach na przeziębienie zawierających efedrynę lub pseudofedrynę (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Stosowanie razagiliny i lewodopy jednocześnie

Razagilina może nasilać działanie lewodopy, co może prowadzić do nasilenia działań niepożądanych pochodzących z lewodopy oraz nasilenia istniejącej dyskinezy. Nasilenie tych działań niepożądanych można zmniejszyć poprzez zmniejszenie dawki lewodopy.

Opisywano przypadki hipotensji ortostatycznej występującej podczas jednoczesnego przyjmowania razagiliny i lewodopy. Pacjenci z chorobą Parkinsona są szczególnie wrażliwi na działania niepożądane w postaci hipotensji tętniczej z powodu istniejących problemów z chodzeniem.

Działania dopaminergiczne

Zwiększona senność dzienna (ZSD) i epizody nagłego zaśnięcia (NZ)

Razagilina może powodować senność w ciągu dnia, a czasem, szczególnie przy jednoczesnym stosowaniu z innymi lekami dopaminergicznymi, dojść do zasypiania podczas wykonywania czynności dnia codziennego. Z tego powodu pacjentów należy poinformować o konieczności zachowania ostrożności podczas prowadzenia pojazdów mechanicznych lub pracy z innymi urządzeniami podczas leczenia razagiliną. Pacjenci doświadczający senności i/lub epizodów nagłego zaśnięcia nie powinni prowadzić pojazdów mechanicznych ani pracować z innymi urządzeniami (patrz sekcja „Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn”).

Zaburzenia kontroli impulsów

Zaburzenia kontroli impulsów mogą występować u pacjentów przyjmujących agonisty dopaminy i/lub poddawanych terapii dopaminergicznym. W okresie postmarketingowym otrzymywano doniesienia o przypadkach zaburzeń kontroli impulsów u pacjentów przyjmujących razagilinę. Stan pacjentów należy systematycznie oceniać pod kątem występowania zaburzeń kontroli impulsów. Pacjentów oraz osoby opiekujące się nimi należy poinformować o zmianach zachowania świadczących o zaburzeniach kontroli impulsów obserwowanych u pacjentów podczas przyjmowania razagiliny, w tym kompulsje, myśli natrętne, patologiczne pragnienie gry w kasynie, podwyższone libido, hiperseksualność, zachowania impulsywne oraz patologiczne pragnienie wydawania pieniędzy lub zakupów.

Melanoma

Na podstawie retrospektywnego badania kohortowego przypuszcza się możliwy wzrost ryzyka rozwoju melanoma podczas stosowania razagiliny, szczególnie przy długotrwałym stosowaniu i/lub wysokiej dawce kumulacyjnej razagiliny. Każde podejrzane zmiany skórne należy skierować do oceny przez specjalistę. Pacjentom należy zalecić, aby w przypadku pojawienia się nowych zmian skórnych lub zmian istniejących zmian skórnych skontaktować się z dermatologiem.

Niewydolność wątroby

Należy ostrożnie rozpoczynać terapię razagiliną u pacjentów z uszkodzeniem wątroby o lekkim stopniu nasilenia. Stosowanie razagiliny u pacjentów z uszkodzeniem wątroby o średnim stopniu nasilenia należy unikać. W przypadku postępującego uszkodzenia wątroby od lekkiego do średniego stopnia nasilenia leczenie razagiliną należy przerwać.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

Brak danych klinicznych dotyczących stosowania razagiliny u kobiet w ciąży. Badania na zwierzętach nie wykazały bezpośredniego lub pośredniego szkodliwego wpływu na toksyczność reprodukcyjną. Jako środek zapobiegawczy należy unikać stosowania razagiliny w czasie ciąży.

Okres karmienia piersią

Dane przedkliniczne wskazują, że razagilina hamuje sekrecję prolaktyny i w konsekwencji hamuje laktację. Nie wiadomo, czy razagilina przenika do mleka matki. Należy ostrożnie przepisywać razagilinę w czasie karmienia piersią.

Plodność

Brak danych dotyczących wpływu razagiliny na płodność u ludzi. Dane przedkliniczne wskazują, że razagilina nie wpływa na płodność.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

Razagilina może znacząco wpływać na zdolność prowadzenia samochodu i innych urządzeń mechanicznych u pacjentów doświadczających senności/epizodów nagłego zaśnięcia.

Pacjenci powinni zachować ostrożność podczas prowadzenia pojazdów mechanicznych lub pracy z złożonymi urządzeniami, aż do momentu uzyskania pewności, że razagilina nie wywiera szkodliwego wpływu.

Pacjentów leczonych razagiliną, u których wystąpiła senność i/lub nagłe epizody zaśnięcia, należy poinformować o konieczności zaprzestania prowadzenia pojazdów mechanicznych lub uczestnictwa w czynnościach, podczas których osłabiona czujność może narażać ich lub innych osoby na poważne obrażenia lub śmierć (np. podczas obsługi sprzętu mechanicznego), aż do momentu uzyskania wystarczającego doświadczenia w leczeniu razagiliną i innymi lekami dopaminergicznymi, aby ocenić, czy negatywnie wpływają one na ich aktywność umysłową i/lub ruchową.

Jeśli nasilenie senności lub nowe epizody nagłego zaśnięcia występują podczas wykonywania czynności dnia codziennego (np. podczas oglądania telewizji, jazdy samochodem jako pasażer) w dowolnym czasie trwania leczenia, pacjenci nie powinni prowadzić pojazdów mechanicznych ani uczestniczyć w potencjalnie niebezpiecznych czynnościach.

Pacjenci nie powinni prowadzić pojazdów mechanicznych, obsługiwać urządzeń mechanicznych ani wykonywać prac na wysokości podczas leczenia, jeśli wcześniej doświadczali senności i/lub nagłych napadów zaśnięcia bez ostrzeżenia przed zastosowaniem razagiliny.

Pacjentów należy uprzedzić o możliwym działaniu addytywnym środków uspokajających, alkoholu lub innych depresyjnych środków na ośrodkowy układ nerwowy (np. benzodiazepiny, leki przeciwpsychotyczne, antydepresanty), jeśli są one stosowane w połączeniu z razagiliną lub przy jednoczesnym przyjmowaniu leków zwiększających stężenia razagiliny w osoczu (np. cyprofloksacyna) (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności”).

Sposób stosowania i dawki.

Reżim dawkowania

Monoterapia

Rasagilin należy stosować doustnie w dawce 1 mg 1 raz na dobę.

Terapia wspomagająca z agonistami dopaminy

Rasagilin należy stosować doustnie w dawce 1 mg 1 raz na dobę.

Terapia wspomagająca z lewodopą

Rasagilin należy stosować doustnie w dawce 1 mg 1 raz na dobę.

Lek można stosować niezależnie od przyjęcia pokarmu.

Pacjenci w wieku podeszłym

U pacjentów w wieku podeszłym nie jest wymagana korekta dawki.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji wątroby

Należy unikać stosowania rasagilinu u pacjentów z umiarkowaną niewydolnością wątroby oraz stosować ostrożnie u pacjentów z łagodną niewydolnością wątroby. W przypadku postępującej niewydolności wątroby od stopnia łagodnego do umiarkowanego należy przerwać leczenie rasagilinem.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek

U pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek nie jest wymagana korekta dawki.

Dzieci.

Ze względu na niewystarczające dane dotyczące stosowania leku u dzieci, nie zaleca się stosowania rasagilinu w tej grupie pacjentów.

Przedawkowanie.

Objawy

Objawy przedawkowania rasagilinu po podaniu dawek od 3 mg do 100 mg: hipomania, kryz hipertensyjny oraz zespół serotonergiczny.

Przedawkowanie może być związane z istotnym hamowaniem MAO-A oraz MAO-B.

Przeprowadzono badania jednorazowego stosowania leku u zdrowych ochotników, którzy otrzymywali 20 mg na dobę, oraz 10-dniowe badanie u zdrowych ochotników, którzy otrzymywali 10 mg 1 raz na dobę. Raportowano o niepożądanych reakcjach o łagodnym lub umiarkowanym nasileniu oraz o niepożądanych reakcjach, które nie należą do tych, które mogą wystąpić podczas leczenia rasagilinem.

Podczas badania z zastosowaniem wysokich dawek rasagilinu u pacjentów otrzymujących stałą terapię lewodopą oraz rasagilinem w dawce 10 mg na dobę, raportowano o niepożądanych reakcjach ze strony układu sercowo-naczyniowego (w tym nadciśnienie tętnicze i hipotensję ortostatyczną), które ustąpiły po odstawieniu leku.

Objawy te są podobne do tych, które obserwuje się przy przedawkowaniu nieselektywnymi inhibitorami MAO.

Leczenie

Nie są znane specyficzne metody leczenia. W przypadku przedawkowania należy prowadzić dokładne monitorowanie stanu pacjenta; zalecana jest terapia objawowa i wspierająca.

Efekty uboczne.

Podsumowanie profilu bezpieczeństwa

W badaniach klinicznych u pacjentów z chorobą Parkinsona najczęściej zgłaszane były następujące efekty uboczne: ból głowy, depresja, zawroty głowy oraz objawy grypopodobne (grypa i zapalenie nosa) przy monoterapii; dyskinezie, hipotensja ortostatyczna, upadki, ból brzucha, nudności, wymioty i suchość w ustach jako terapia wspomagająca lewodopę; ból mięśniowo-szkieletowy, taki jak ból pleców i szyi, oraz artralgia w obu schematach leczenia. Te efekty uboczne nie były związane ze zwiększonym wskaźnikiem odstawienia leku.

Do oceny częstości występowania efektów ubocznych zastosowano następującą klasyfikację: bardzo często (≥ 1/10), często (≥ 1/100 do < 1/10), rzadko (≥ 1/1 000 do < 1/100), niezbyt często (≥ 1/10 000 do < 1/1 000), bardzo rzadko (< 1/10 000), częstość nieznana (niemożliwa do oszacowania na podstawie dostępnych danych).

Monoterapia

Poniżej przedstawiono efekty uboczne zgłaszane częściej w przebiegu badań placebo-kontrolowanych u pacjentów przyjmujących razagilinę w dawce 1 mg na dobę.

Zakażenia i inwazje: często – grypa.

Dobroczynne, złośliwe i niejednoznaczne nowotwory (w tym cysty i polipy): często – nowotwór skóry.

Układ krwi i układ limfatyczny: często – leukopenia.

Układ odpornościowy: często – uczulenie.

Zaburzenia przemiany materii i odżywiania: rzadko – spadek apetytu.

Zaburzenia psychiczne: często – depresja, halucynacje*.

Układ nerwowy: bardzo często – ból głowy; rzadko – zaburzenia mózgowego krążenia; częstość nieznana – zespół serotonergiczny*, nadmierna senność dzienna i epizody nagłego zasypiania*.

Oczy: często – zapalenie spojówek.

Układ słuchu i labiryntowy: często – zawroty głowy.

Serce: często – dławica piersiowa; rzadko – zawał mięśnia sercowego.

Układ naczyniowy: częstość nieznana – nadciśnienie tętnicze*.

Układ oddechowy, klatka piersiowa i śródpiersie: często – zapalenie nosa.

Układ pokarmowy: często – wzdęcia.

Skóra i tkanka podskórna: często – zapalenie skóry; rzadko – wysypka pęcherzykowo-pęcherzykowa.

Układ mięśniowo-szkieletowy i tkanki łącznej: często – ból kości i mięśni, ból szyi, zapalenie stawów.

Nerki i układ moczowy: często – parcie na mocz.

Zaburzenia ogólne i miejsca podania: często – gorączka, osłabienie.

* Zob. sekcję opisującą wybrane efekty uboczne.

Terapia wspomagająca

Poniżej przedstawiono efekty uboczne zgłaszane częściej w przebiegu badań placebo-kontrolowanych u pacjentów przyjmujących razagilinę w dawce 1 mg na dobę.

Dobroczynne, złośliwe i niejednoznaczne nowotwory (w tym cysty i polipy): rzadko – czerniak skóry*.

Zaburzenia przemiany materii i odżywiania: często – spadek apetytu.

Zaburzenia psychiczne: często – halucynacje*, patologiczne sny; rzadko – dezorientacja; częstość nieznana – zaburzenia kontroli impulsów*.

Układ nerwowy: bardzo często – dyskinezie; często – dystonia, zespół cieśni nadgarstka, zaburzenia równowagi; rzadko – ostra choroba mózgowo-naczyniowa; częstość nieznana – zespół serotonergiczny*, nadmierna senność dzienna i epizody nagłego zasypiania*.

Serce: rzadko – dławica piersiowa.

Układ naczyniowy: często – hipotensja ortostatyczna*; częstość nieznana – nadciśnienie tętnicze*.

Układ pokarmowy: często – ból brzucha, zaparcia, nudności i wymioty, suchość w ustach.

Skóra i tkanka podskórna: często – wysypka.

Układ mięśniowo-szkieletowy i tkanki łącznej: często – artralgia, ból szyi.

Badania: często – spadek masy ciała.

Urazy, zatrucia i powikłania proceduralne: często – upadki.

* Zob. sekcję opisującą wybrane efekty uboczne.

Opis wybranych efektów ubocznych

Hipotensja ortostatyczna

W badaniach podwójnie ślepych, kontrolowanych placebo, ciężka hipotensja ortostatyczna została zarejestrowana u jednego pacjenta (0,3 %) w grupie razagiliny (badania wspomagające), w grupie placebo – żadnego. Dane z badań klinicznych wskazują również, że hipotensja ortostatyczna występuje najczęściej w pierwszych dwóch miesiącach przyjmowania razagiliny i ma tendencję do zmniejszania się z czasem.

Nadciśnienie tętnicze

Razagilina selektywnie hamuje MAO-B i nie wiąże się ze zwiększoną wrażliwością na tyraminę w podanej dawce (1 mg na dobę). W badaniach podwójnie ślepych, kontrolowanych placebo (monoterapia i terapia wspomagająca) nie zgłaszano ciężkiego nadciśnienia tętniczego u żadnego pacjenta przyjmującego razagilinę. W okresie postmarketingowym zgłaszano przypadki podwyższenia ciśnienia tętniczego, w tym pojedyncze przypadki kryzysu nadciśnieniowego związanego z przyjmowaniem pokarmów bogatych w tyraminę u pacjentów przyjmujących razagilinę. W okresie postmarketingowym zgłaszano również przypadek podwyższenia ciśnienia tętniczego u pacjenta przyjmującego razagilinę w połączeniu z zawartym w kroplach do oczu wazokonstryktorem tetrahydrozolina hydrochloridem.

Zaburzenia kontroli impulsów

W badaniu placebo-kontrolowanym monoterapii zarejestrowano jeden przypadek hiperseksualności. W okresie postmarketingowym, z częstością nieznaną, zgłaszano: kompulsje, kompulsywne pragnienie robienia zakupów, dermatylomanię, zespół zaburzeń regulacji dopaminergicznej, zaburzenia kontroli impulsów, zachowanie impulsywne, kleptomania, kradzież, myśli natrętne, zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne, stereotypowość, hazard, patologiczny hazard, nasilenie libidum, hiperseksualność, zaburzenia psychoseksualne, zachowanie seksualnie nieadekwatne.

Połowa zarejestrowanych przypadków zaburzeń kontroli impulsów była oceniana jako poważna. Tylko pojedyncze zgłoszone przypadki nie uległy odwróceniu w momencie zgłoszenia.

Nadmierna senność dzienna i epizody nagłego zasypiania

Nadmierna senność dzienna (hipersomnia, ospałość, sedacja, napady snu, senność i nagłe zasypianie) może występować u pacjentów przyjmujących agonisty dopaminy i/lub inne terapie dopaminergiczne. Podobne przypadki nadmiernej senności dziennej zgłaszano w okresie postmarketingowym stosowania razagiliny.

Zarejestrowano przypadki zasypiania w trakcie wykonywania codziennych czynności u pacjentów przyjmujących razagilinę i inne leki dopaminergiczne. Pomimo że wielu z tych pacjentów zgłaszało senność w czasie przyjmowania razagiliny w połączeniu z innymi lekami dopaminergicznymi, niektórzy z nich stwierdzili, że nie mieli żadnych objawów ostrzegawczych, takich jak nadmierna senność, i twierdzili, że byli czuli tuż przed zdarzeniem. Niektóre z tych przypadków zarejestrowano ponad rok po rozpoczęciu leczenia.

Halucynacje

Choroba Parkinsona wiąże się z występowaniem halucynacji i dezorientacji. W badaniach postmarketingowych te objawy obserwowano u pacjentów z parkinsonizmem przyjmujących razagilinę.

Zespół serotonergiczny

W badaniach klinicznych nie stosowano jednocześnie fluoksetyny ani fluwoksaminy z razagiliną, jednak stosowano antydepresanty z razagiliną: amitryptylinę ≤ 50 mg na dobę, trazodon ≤ 100 mg na dobę, cytalopram ≤ 20 mg na dobę, sertalinię ≤ 100 mg na dobę oraz paroksetynę ≤ 30 mg na dobę (zob. sekcję „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”). W okresie postmarketingowym zgłaszano przypadki wystąpienia zespołu serotonergicznego, objawiającego się pobudzeniem, dezorientacją, sztywnością mięśni, hipertermią i skurczami mioklonicznymi u pacjentów przyjmujących antydepresanty, meperydynę, tramadol, metadon lub propoksyfen jednocześnie z razagiliną.

Czerniak złośliwy

Zachorowalność na czerniaka skóry w badaniach klinicznych kontrolowanych placebo wynosiła 2/380 (0,5 %) przy stosowaniu razagiliny 1 mg w połączeniu z leczeniem lewodopą w porównaniu do 1/388 (0,3 %) w grupie placebo. W okresie postmarketingowym zgłaszano dodatkowe przypadki czerniaka złośliwego. We wszystkich zgłoszeniach przypadki te uznawano za poważne.

Zgłaszanie efektów ubocznych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka związanego z zastosowaniem tego leku. Personel medyczny i farmaceutyczny, a także pacjenci lub ich prawni przedstawiciele powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych efektów ubocznych i braku skuteczności leku poprzez zautomatyzowany system informacyjny nadzoru farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua/.

W przypadku wystąpienia efektów ubocznych oraz pytań dotyczących bezpieczeństwa stosowania leku prosimy o kontakt z działem nadzoru farmakologicznego spółki „ASINO UKRAINA” pod adresem: aleja Wacława Havla 8, miasto Kijów, 03124, tel./faks: +38 044 281 2333.

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci, w oryginalnym opakowaniu, chronionym przed światłem. Nie wymaga szczególnych warunków temperaturowych przechowywania.

Opakowanie. 15 tabletek w blisterze; 2 blistry w pudełku kartonowym.

10 tabletek w blisterze; 3 lub 10 blisterów w pudełku kartonowym.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent. GenePharm S.A.

Miejsce produkcji i adres działalności.

18. km Marathona Ave, Pallini Attiki, 15351, Grecja.