Axetin®

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU AXETIN® (AXETINE)

Skład:

substancja czynna: cefuroksym;

1 buteleczka zawiera cefuroksymu sodu odpowiadające 0,750 g lub 1,5 g cefuroksymu.

Postać leku. Proszek do sporządzenia roztworu do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizykochemiczne: biały lub prawie biały do żółtawego proszek.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwbakteryjne do stosowania systemowego. Cefalosporyny drugiej generacji. Cefuroksym. Kod ATX J01D C02.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Mechanizm działania. Cefuroksym hamuje syntezę ściany komórkowej mikroorganizmów poprzez wiązanie się z białkami wiążącymi penicylinę (PBP). Powoduje to zahamowanie biosyntezy ściany komórkowej (peptydoglikanu), co prowadzi do lizy i śmierci komórek bakteryjnych.

Mechanizm oporności. Odporność bakterii na cefuroksym może być związana z jednym lub kilkoma z następujących mechanizmów:

• hydroliza przez β-laktamazy, w tym (ale nie ograniczając się do) β-laktamazy o szerokim spektrum działania (ESBL) oraz enzymy AmpC, które mogą być indukowane lub stabilnie aktywowane u niektórych beztlenowych bakterii Gram-ujemnych;
• obniżenie powinowactwa białek PBP do cefuroksymu;
• niską przenikalność zewnętrznej błony, która ogranicza dostęp cefuroksymu do białek PBP u bakterii Gram-ujemnych;
• bakteryjne systemy pompujące (efluksowe).

Oczekuje się, że organizmy, które nabyte oporność na inne formy cefalosporyn do wstrzykiwań, są odporne na cefuroksym. W zależności od mechanizmu oporności, organizmy z nabytą opornością na penicyliny mogą wykazywać obniżoną wrażliwość lub oporność na cefuroksym.

Granice stężenia cefuroksymu sodowego

• Graniczne minimalne stężenia hamujące (MIC) cefuroksymu ustalone przez Europejski Komitet ds. Oznaczania Wrażliwości na Antybiotyki (EUCAST) podano poniżej:

Wrażliwość mikrobiologiczna. Nabyta oporność na antybiotyk różni się w zależności od regionu i zmienia się w czasie dla poszczególnych mikroorganizmów. Zaleca się skorzystanie z lokalnych danych dotyczących wrażliwości na antybiotyk, szczególnie podczas leczenia ciężkich zakażeń. W razie potrzeby należy skonsultować się ze specjalistą, jeśli znana jest nabyta oporność na antybiotyk i korzyść z zastosowania leku przynajmniej w leczeniu niektórych rodzajów zakażeń jest wątpliwa.

Cefuroksym wykazuje zazwyczaj aktywność in vitro wobec następujących mikroorganizmów.

$Wszystkie szczepy S. aureus oporne na metycylinę są oporne na cefuroksym.

In vitro cefuroksym w połączeniu z antybiotykami aminoglikozydowymi wykazuje działanie przynajmniej addytywne, czasem z objawami synergizmu.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie. Po wstrzyknięciu domięśniowym (i.m.) cefuroksymu u zdrowych ochotników średnie stężenia szczytowe w surowicy wynosiły od 27 do 35 µg/ml po dawce 750 mg oraz od 33 do 40 µg/ml po dawce 1000 mg i osiągane były w ciągu 30–60 minut po podaniu. Osiemnaście minut po wewnątrzżylnej (i.v.) infuzji dawek 750 mg oraz 1500 mg stężenia w surowicy wynosiły odpowiednio około 50 i 100 µg/ml.

Po podaniu i.m. oraz i.v. parametry AUC i Cmax wzrastają liniowo wraz ze zwiększaniem dawki w zakresie pojedynczej dawki od 250 mg do 1000 mg. Nie stwierdzono żadnych dowodów kumulacji cefuroksymu w surowicy u zdrowych ochotników po powtarzanej wewnątrzżylnej infuzji dawek 1500 mg co 8 godzin.

Rozkład. Stężenie związane z białkami wynosi 33–50%, w zależności od metody oznaczenia. Średni objętość rozkładu wynosi od 9,3 do 15,8 l/1,73 m² po podaniu i.m. lub i.v. w zakresie dawek od 250 mg do 1000 mg. Stężenia cefuroksymu przekraczające wartość MIC dla większości powszechnie występujących mikroorganizmów chorobotwórczych osiągane są w tkankach migdałków, zatok nosowych, błonie śluzowej oskrzeli, kościach, płynie opłucnowym, płynie stawowym, płynie synowialnym, płynie międzykomórkowym, żółci, plwocinie i płynie wewnątrzgałkowym. Cefuroksym przenika przez barierę krew–mózg przy zapaleniu opon mózgowo-rdzeniowych.

Biotransformacja. Cefuroksym nie jest metabolizowany.

Wydalanie. Cefuroksym wydzielany jest drogą filtracji kłębuszkowej i sekrecji kanalikowej. Okres półwydalenia z surowicy po wstrzyknięciu domięśniowym lub wewnątrzżylowym wynosi około 70 minut. W ciągu 24 godzin od podania lek jest praktycznie całkowicie (85–90%) wydawany w niezmienionej postaci z moczem. Większość leku wydala się w ciągu pierwszych 6 godzin. Średni klirens nerkowy wynosi od 114 do 170 ml/min/1,73 m² po wstrzyknięciu i.m. lub i.v. w zakresie dawek od 250 do 1000 mg.

Grupy specjalne pacjentów

Płeć. Nie stwierdzono różnic w farmakokinetyce cefuroksymu u mężczyzn i kobiet po jednorazowej wewnątrzżylowej dawce bolusowej 1000 mg cefuroksymu w postaci sodowej cefuroksymu.

Pacjenci w podeszłym wieku. Po podaniu domięśniowym lub wewnątrzżylowym wchłanianie, rozkład i wydalanie cefuroksymu u pacjentów w podeszłym wieku są podobne do wyników uzyskanych u młodszych pacjentów o równoważnej funkcji nerek. Ponieważ pacjenci w podeszłym wieku są bardziej narażeni na obniżoną funkcję nerek, należy zachować ostrożność przy doborze dawki cefuroksymu u tej populacji oraz kontrolować funkcję nerek (patrz rozdział „Sposób i dawki stosowania”).

Dzieci. Okres półwydalenia cefuroksymu z surowicy istotnie wydłuża się u noworodków w zależności od wieku ciążowego. Jednakże u niemowląt w wieku > 3 tygodnie oraz u dzieci okres półwydalenia z surowicy trwa 60–90 minut i jest podobny do obserwowanego u dorosłych.

Upośledzenie funkcji nerek. Cefuroksym wydzielany jest głównie przez nerki. Podobnie jak w przypadku innych podobnych antybiotyków, u pacjentów z wyraźnym upośledzeniem funkcji nerek (np. klirens kreatyniny < 20 ml/min) zaleca się zmniejszenie dawki cefuroksymu w celu skompensowania wolniejszego wydalania leku (patrz rozdział „Sposób i dawki stosowania”). Cefuroksym jest skutecznie usuwany podczas hemodializy i dializy otnowej.

Upośledzenie funkcji wątroby. Ponieważ cefuroksym wydzielany jest głównie przez nerki, obecność upośledzenia funkcji wątroby nie powinna wpływać na farmakokinetykę cefuroksymu.

Interakcja farmakokinetyczna/farmakodynamiczna. Dla cefalosporyn najważniejszym wskaźnikiem farmakokinetyczno-farmakodynamicznym skorelowanym z efektywnością in vivo jest odsetek przedziału dawkowania (% T), w którym stężenie wolnej frakcji leku przekracza wartość MIC cefuroksymu dla poszczególnych docelowych szczepów (tj. % T > MIC).

Właściwości kliniczne.

Wskazania.

Axetin® jest wskazany w leczeniu poniższych infekcji u dorosłych i dzieci, w tym noworodków (od momentu urodzenia) (patrz sekcje „Szczególne wskazania dotyczące stosowania” i „Właściwości farmakologiczne”).

• Niezakaźna zapalenie płuc.
• Zaostrzenie przewlekłego zapalenia oskrzeli.
• Skomplikowane infekcje dróg moczowych, w tym naczynioróbki.
• Infekcje tkanek miękkich: cellulitis, erysipeloid, infekcje ran.
• Infekcje wewnątrzbrzuszne (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

– Profilaktyka wystąpienia powikłań infekcyjnych po zabiegach chirurgicznych przewodu pokarmowego, w tym przełyku, po zabiegach ortopedycznych, ginekologicznych (w tym cięciu cesarskim) oraz po zabiegach na układzie sercowo-naczyniowym.

W leczeniu i profilaktyce infekcji wywołanych przez mikroorganizmy beztlenowe, cefuroksym należy stosować w połączeniu z odpowiednimi dodatkowymi lekami przeciwbakteryjnymi. Należy uwzględniać oficjalne zalecenia dotyczące właściwego stosowania leków przeciwbakteryjnych.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na cefuroksym lub inne składniki preparatu.

Podwyższona wrażliwość na antybiotyki z grupy cefalosporyn.

Wywiad wskazujący na ciężką nadwrażliwość (np. reakcje anafilaktyczne) na inne antybiotyki beta-laktamowe (penicyliny, monobaktamy i karbapenemy).

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Cefuroksym może wpływać na florę jelitową, co może prowadzić do zmniejszenia resorpcji estrogenów oraz obniżenia skuteczności doustnych środków antykoncepcyjnych.

Cefuroksym jest wydalany drogą filtracji kłębuszkowej i sekrecji kanalikowej. Nie zaleca się jednoczesnego stosowania z probenecydem. Jednoczesne podawanie probenecydu opóźnia wydalanie antybiotyku i prowadzi do wzrostu jego stężenia w surowicy krwi.

Leki potencjalnie nefrotoksyczne i moczopędne pętlowe. Antybiotyki z grupy cefalosporyn w wysokich dawkach należy stosować ostrożnie u pacjentów leczonych silnymi moczopędnymi, takimi jak furosemid, lub lekami potencjalnie nefrotoksycznymi, takimi jak antybiotyki aminoglikozydowe, ponieważ przy takim połączeniu leków nie można wykluczyć wystąpienia zaburzeń funkcji nerek.

Inne interakcje. Oznaczanie stężenia glukozy we krwi/plazmie (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”). Jednoczesne stosowanie z doustnymi lekami przeciwpłytkowymi może prowadzić do wydłużenia Międzynarodowego Znormalizowanego Stosunku (INR).

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania.

Reakcje nadwrażliwości. Jak przy stosowaniu innych antybiotyków beta-laktamowych, opisywano ciężkie i czasem śmiertelne reakcje nadwrażliwości. Zgłaszano reakcje nadwrażliwości, które postępowały do zespołu Kounisa – ostrego alergicznego skurczu tętnic wieńcowych, który może prowadzić do zawału mięśnia sercowego (patrz sekcja „Działania niepożądane”). W przypadku wystąpienia ciężkich reakcji nadwrażliwości leczenie cefuroksymem należy natychmiast przerwać i podjąć odpowiednie działania nagłe.

Przed rozpoczęciem leczenia należy ustalić u pacjenta występowanie w wywiadzie ciężkich reakcji nadwrażliwości na cefuroksym, inne antybiotyki cephalosporynowe lub antybiotyki beta-laktamowe. Lek należy stosować z dużą ostrożnością u pacjentów, u których wcześniej występowały reakcje nadwrażliwości na penicyliny lub inne antybiotyki β-laktamowe.

Ciężkie reakcje skórne (CRR). Zarejestrowano ciężkie reakcje skórne, w tym zespół Stevensa-Johnsona (ZSJ), toksyczny epidermalny nekroliz (TEN) oraz zespół DRESS, które mogą być zagrażające życiu lub mieć śmiertelny skutek, w związku z leczeniem cefuroksymem (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Podczas przepisywania leku pacjentom należy poinformować o objawach i objawach oraz dokładnie obserwować reakcje skórne. W przypadku pojawienia się objawów wskazujących na te reakcje, cefuroksym należy natychmiast odstawić i rozważyć leczenie alternatywne. Jeśli u pacjenta podczas stosowania cefuroksymu rozwinęła się poważna reakcja, taka jak ZSJ, TEN lub zespół DRESS, ponownego leczenia cefuroksymem u tego pacjenta nie można w żadnym wypadku prowadzić.

Stosowanie współbieżne z silnymi lekami moczopędnymi i antybiotykami aminoglikozydowymi. Antybiotyki cephalosporynowe w wysokich dawkach należy stosować z ostrożnością u chorych otrzymujących leczenie silnymi lekami moczopędnymi, takimi jak furosemid, lub antybiotykami aminoglikozydowymi, ponieważ istnieją doniesienia o przypadkach niekorzystnego wpływu na funkcję nerek przy takim połączeniu leków. Funkcję nerek należy monitorować u tych pacjentów tak samo, jak u osób starszych, jak również u tych, u których występuje niewydolność nerek (patrz sekcja „Sposób i dawka stosowania”).

Przerost mikroorganizmów opornych. Stosowanie cefuroksymu może prowadzić do nadmiernego wzrostu grzybów rodzaju Candida. Długotrwałe leczenie może również prowadzić do nadmiernego wzrostu mikroorganizmów opornych (np. Enterococci i Clostridium difficile), co może wymagać przerwania leczenia (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Podczas stosowania antybiotyków zgłaszano przypadki kolitu pseudobłoniastego różnego stopnia nasilenia: od lekkiej postaci do stanu zagrażającego życiu. Dlatego ważne jest, aby mieć to na uwadze, jeśli u pacjentów wystąpi ciężka biegunka podczas lub po stosowaniu cefuroksymu (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Należy przerwać terapię cefuroksymem i zastosować specyficzne leczenie przeciwko patogenowi Clostridium difficile. Nie zaleca się stosowania leków hamujących perystaltykę jelit.

Stosowanie do wnętrza komory oka i działania niepożądane oka. Axetin® nie jest przeznaczony do stosowania do wnętrza komory oka. Indywidualne przypadki oraz serie poważnych działań niepożądanych oka zostały zarejestrowane po wstrzyknięciu do wnętrza komory oka cefuroksymu sodowego przeznaczonego do wstrzykiwań dożylnych/wewnątrzmięśniowych. Reakcje te obejmowały obrzęk plamki, obrzęk siatkówki, odwarstwienie siatkówki, toksyczność siatkówki, zaburzenia widzenia, obniżenie ostrości widzenia, rozmycie widzenia, mętnienie rogówki i obrzęk rogówki.

Infekcje jamy brzusznej. Z uwagi na zakres działania cefuroksym nie nadaje się do leczenia infekcji wywołanych Gram-ujemnymi bakteriami niefermentacyjnymi (patrz sekcja „Farmakodynamika”).

Wpływ na testy diagnostyczne. Podczas leczenia cefuroksymem zgłaszano dodatni wynik testu Coombsa. Ten fenomen może wpływać na krzyżową próbę zgodności krwi (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Może występować nieistotna interferencja z metodami redukcji miedzi (Benedikta, Feliga, Clinitest). Jednak nie powinno to prowadzić do wyników fałszywie dodatnich, jakie mogą występować przy stosowaniu niektórych innych cephalosporyn. Ponieważ przy teście z użyciem ferryjanoferu może wystąpić wynik fałszywie ujemny, u pacjentów leczonych cefuroksymem sodowym do oznaczania poziomu glukozy we krwi/plazmie zaleca się stosowanie metod glukozooksydazowych lub heksookinazowych.

Ważne informacje o substancjach pomocniczych

Lek Axetin® (fiolka 750 mg) zawiera 40,65 mg sodu na fiolkę, co odpowiada 2,03% rekomendowanej przez WHO maksymalnej dziennej dawki 2 g sodu dla dorosłego.

Lek Axetin® (fiolka 1,5 g) zawiera 81,45 mg sodu na fiolkę, co odpowiada 4,07% rekomendowanej przez WHO maksymalnej dziennej dawki 2 g sodu dla dorosłego.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża. Istnieją ograniczone dane dotyczące stosowania cefuroksymu u ciężarnych. W badaniach na zwierzętach nie stwierdzono toksyczności reprodukcyjnej. Axetin® należy przepisywać ciężarnym tylko wtedy, gdy korzyści z leczenia przewyższają możliwe ryzyko. Cefuroksym przenika przez łożysko i osiąga poziomy terapeutyczne w płynie owodniowym i krwi pępowinowej po dawce wstrzykniętej matce do włośnicy lub do mięśnia.

Karmienie piersią. Cefuroksym przenika w niewielkiej ilości do mleka matki. Podczas stosowania dawek terapeutycznych leku nie przewiduje się wystąpienia działań niepożądanych, ale nie można wykluczyć ryzyka wystąpienia biegunki lub grzybiczej infekcji błon śluzowych u niemowlęcia. W związku z tym należy podjąć decyzję o zaprzestaniu karmienia piersią lub o zaprzestaniu/odstępie od leczenia cefuroksymem, biorąc pod uwagę korzyści z karmienia piersią dla dziecka oraz korzyści z leczenia dla kobiety.

Plodność. Brak danych dotyczących wpływu cefuroksymu sodowego na płodność u ludzi. W badaniach funkcji rozrodczych na zwierzętach nie zaobserwowano wpływu tego leku na płodność.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi urządzeń. Nie przeprowadzono żadnych badań dotyczących wpływu cefuroksymu na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługi urządzeń. Jednak biorąc pod uwagę znane działania niepożądane, można stwierdzić, że cefuroksym raczej nie wpływa na szybkość reakcji podczas prowadzenia pojazdów lub obsługi innych urządzeń.

Sposób stosowania i dawki.

Dorośli i dzieci o masie ciała ≥ 40 kg

Dzieci o masie ciała < 40 kg

Zaburzenia funkcji nerek. Cefuroksym jest wydawany głównie z moczem. Dlatego, podobnie jak w przypadku innych podobnych antybiotyków, u pacjentów z nasilonym zaburzeniem funkcji nerek zaleca się zmniejszenie dawki Axetin® w celu skompensowania wolniejszego wydalania leku.

Zalecane dawki leku Axetin® przy zaburzeniach funkcji nerek

Zaburzenia funkcji wątroby. Cefuroksym jest głównie wydalany z moczem. U pacjentów z dysfunkcją wątroby nie stwierdzono wpływu na farmakokinetykę cefuroksymu.

Sposób stosowania. Axetin® należy podawać przez 3–5 minut w formie wstrzyknięcia dożylnego bezpośrednio do żyły lub za pomocą strzykawki do kaniuli dożyłnej, przez 30–60 minut w formie infuzji dożylnej lub przez głębokie wstrzyknięcie domięśniowe. Miejscem wstrzyknięcia domięśniowego jest mięsień pośladkowy większy, przy czym do jednego miejsca nie należy wstrzykiwać więcej niż 750 mg. Dawkę powyżej 1,5 g należy podawać dożylnie.

Instrukcje dotyczące rozcieńczania leku przed podaniem

* Odtworzony roztwór do dodania do 50 lub 100 ml cieczy do wlewu (patrz informacje o zgodności poniżej).

** Objętość roztworu cefuroksymu po odtworzeniu w ośrodku do wlewu zwiększa się z powodu współczynnika przemieszczenia substancji leczniczej, co prowadzi do stężeń wymienionych poniżej w mg/ml.

Zgodność

1,5 g Axetinu®, rozpuszczonego w 15 ml wody do wstrzykiwań, można stosować razem z wstrzykiwaniem metronidazolu (500 mg/100 ml); oba leki zachowują aktywność przez 24 godziny w temperaturze poniżej 25 °C.

1,5 g Axetinu® jest zgodne z 1 g azlocyliny (w 15 ml rozpuszczalnika) lub z 5 g (w 50 ml rozpuszczalnika) przez 24 godziny w temperaturze 4 °C oraz przez 6 godzin w temperaturze do 25 °C.

Axetin® (5 mg/ml) można przechowywać przez 24 godziny w temperaturze 25 °C w 5 % lub 10 % roztworze ksytytolu do wstrzykiwań.

Axetin® jest zgodny z roztworami zawierającymi do 1 % chlorowodorku lidokainy.

Axetin® jest zgodny z większością powszechnie stosowanych roztworów do wlewu dożylnego. Zachowuje swoje właściwości przez 24 godziny w temperaturze pokojowej w następujących roztworach: 0,9 % roztwór chlorku sodu do wstrzykiwań; 5 % roztwór glukozy do wstrzykiwań; 0,18 % roztwór chlorku sodu z 4 % roztworem glukozy do wstrzykiwań; 5 % roztwór glukozy z 0,9 % roztworem chlorku sodu do wstrzykiwań; 5 % roztwór glukozy z 0,45 % roztworem chlorku sodu do wstrzykiwań; 5 % roztwór glukozy z 0,225 % roztworem chlorku sodu do wstrzykiwań; 10 % roztwór glukozy do wstrzykiwań; 10 % roztwór glukozy inwertowanej w wodzie do wstrzykiwań; roztwór Ringera; roztwór Ringera-laktatu; 1/6 roztwór mola sodu mleczanu; roztwór Hartmana.

Stabilność Axetinu® w 0,9 % roztworze chlorku sodu do wstrzykiwań z 5 % roztworem glukozy nie zmienia się w obecności fosforanu sodu hydrokortyzonu.

Axetin® jest również zgodny przez 24 godziny w temperaturze pokojowej po rozcieńczeniu w roztworze do wlewu:

• z heparyną (10 lub 50 jednostek/ml) w 0,9 % roztworze chlorku sodu do wstrzykiwań;
• z roztworem chlorku potasu (10 lub 40 mEq/l) w 0,9 % roztworze chlorku sodu do wstrzykiwań.

Każdy niewykorzystany lek lub odpady należy zutylizować zgodnie z lokalnymi przepisami.

Dzieci. Lek stosuje się u dzieci od pierwszych dni życia. Profil bezpieczeństwa stosowania cefuroksymu u dzieci odpowiada profilowi u dorosłych pacjentów.

Przedawkowanie.

Przedawkowanie cefalosporynami może prowadzić do powikłań neurologicznych, w tym encefalopatii, drgawek i śpiączki. Objawy przedawkowania mogą wystąpić, jeśli dawka leku nie została odpowiednio skorygowana u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek (patrz sekcje „Sposób stosowania i dawki” oraz „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Stężenie cefuroksymu we krwi może być obniżone poprzez hemodializę i dializę otrzewnową.

Działania niepożądane.

Najczęstsze działania niepożądane to neutropenia, eozynofilia, przejściowe podwyższenie poziomu enzymów wątrobowych lub bilirubiny, szczególnie u pacjentów z istniejącą chorobą wątroby, jednak nie ma danych na temat szkodliwego wpływu na wątrobę ani działań niepożądanych w miejscu podania. Częstość występowania działań niepożądanych podana poniżej jest przybliżona, ponieważ dla większości reakcji nie ma wystarczających danych do dokładnego oszacowania. Ponadto częstość występowania działań niepożądanych związanych z zastosowaniem cefuroksymu różni się w zależności od wskazań.

Do klasyfikacji działań niepożądanych od bardzo częstych po pojedyncze wykorzystano dane z badań klinicznych. Częstość innych działań niepożądanych (np. < 1 na 10 000) podano głównie na podstawie danych z okresu po rejestracji, co odzwierciedla częstotliwość zgłaszania działań niepożądanych bardziej niż rzeczywistą częstość ich występowania.

Wszystkie działania niepożądane związane z leczeniem podano poniżej według klas układów narządów, częstości występowania i nasilenia zgodnie z klasyfikacją MedDRA. Stosuje się następującą klasyfikację częstości występowania działań niepożądanych: bardzo często ≥ 1/10; często ≥ 1/100 do < 1/10; rzadko ≥ 1/1000 do < 1/100; bardzo rzadko ≥ 1/10000 do < 1/1000; bardzo rzadko < 1/10000 oraz nieznana częstość (niemożliwe do oszacowania na podstawie dostępnych danych).

Zakażenia i inwazje: nieznana – nadmierne rozmnażanie Candida lub Clostridium difficile.

Układ krwi i układ chłonny: często – neutropenia, eozynofilia, obniżenie poziomu hemoglobiny; rzadko – leukopenia, dodatni test Coombsa; nieznana – trombocytopenia, anemia hemolityczna.

Układ odpornościowy: nieznana – gorączka lekowa, zapalenie śródmiąższowe nerek, anafilaksja, zapalenie naczyń skóry.

Układ sercowo-naczyniowy: nieznana – zespół Kounisa.

Układ pokarmowy: rzadko – dyskomfort w przewodzie pokarmowym; nieznana – zapalenie okrężnicy pseudomembranozne (patrz rozdział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Wątroba i drogi żółciowe: często – przejściowe podwyższenie poziomu enzymów wątrobowych; rzadko – przejściowe podwyższenie poziomu bilirubiny.

Skóra i tkanka podskórna: rzadko – wysypka skórna, pokrzywka, świąd; nieznana – wielopostaciowa erytema, toksyczne nekrolizy epidermy, zespół Stevensa-Johnsona, obrzęk naczynioruchowy, wywołana lekami eozynofilia z objawami systemowymi (zespoł DRESS).

Układ moczowy: nieznana – wzrost stężenia kreatyniny i azotu mocznikowego we krwi oraz zmniejszenie klirensu kreatyniny (patrz rozdział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Stan ogólny i reakcje w miejscu podania: często – reakcje w miejscu podania, mogące obejmować ból i zatorowawe zapalenie żył.

Opis wybranych działań niepożądanych. Cefalosporyny jako klasa leków mają właściwość wiązania się z powierzchnią błony erytrocytów i oddziaływania z przeciwciałami, co może prowadzić do dodatniego wyniku testu Coombsa (co może wpływać na krzyżową próbę zgodności krwi) oraz bardzo rzadko do anemii hemolitycznej. Przejściowe podwyższenie poziomu enzymów wątrobowych lub bilirubiny we krwi miało charakter odwracalny. Prawdopodobieństwo wystąpienia bólu w miejscu wstrzyknięcia do mięśnia jest większe przy stosowaniu wysokich dawek. Jednak raczej nie stanowi to przyczyny przerywania leczenia.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych. Zgłaszanie działań niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka związanego z zastosowaniem tego leku. Osoby pracujące w zawodach medycznych i farmaceutycznych, a także pacjenci lub ich ustawowieni przedstawiciele powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny nadzoru farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua

Okres ważności. 2 lata.

Warunki przechowywania. Przechowywać w temperaturze nie przekraczającej 25 °C w oryginalnym opakowaniu, w miejscu niedostępnym dla dzieci. W razie konieczności przygotowany roztwór lub zawiesinę można przechowywać w lodówce przez 24 godziny w temperaturze 2–8 °C.

Niezgodność.

Axetin® nie należy mieszać w jednej strzykawce z antybiotykami aminoglikozydowymi. pH 2,74% roztworu wodnego wodorowęglanu sodu znacząco wpływa na kolor roztworu, dlatego roztwór ten nie jest zalecany do rozcieńczania Axetinu®. Jednak w razie potrzeby, jeśli pacjent otrzymuje roztwór wodorowęglanu sodu do wlewu dożylnego, Axetin® można podać bezpośrednio do rury kroplówki.

Opakowanie. Po 0,750 g lub 1,5 g proszku w fiolce nr 10, nr 100 w pudełku kartonowym.

Kategoria dystrybucji. Na receptę.

Producent. Medocemí Limited/Medochemie Limited.

Miejsce produkcji i adres siedziby.

Agios Athanassios Industrial Area, Michail Irakleous 2, Agios Athanassios, Limassol, 4101, Cyprus / Agios Athanassios Industrial Area, Michail Irakleous 2, Agios Athanassios, Limassol, 4101, Cyprus.