Avodart

INSTRUKCJA dotyczÄ cza stosowania leku AVODART (AVODART)

SkÅ ad:

substancja czynna: dutasteryda;

1 kapsułka zawiera 0,5 mg dutasterydu;

dodatkowe substancje: monodiglicerydy kwasów kaprylowego/kaprynowego, butylohydroksytoluen (E 321);

otoczka kapsułki: żelatyna, gliceryna, dwutlenek tytanu (E 171), tlenek żelaza żółty (E 172), trójglicerydy średniłańcuchowe i lecytyna.

Postać leku. Kapsułki miękkie żelatynowe.

Główne fizykochemiczne wÅ‚aÅ›ciwoÅ›ci: bladoÅĽÃ³Å‚te, nieprzeÅşroczyste, wydÅ‚uÅĽone, miÄ™kkie kapsuÅ‚ki ÅĽelatynowe z oznaczeniem GX CE2.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki stosowane wÅĽ doÅĽy zÅ‚ego uÅ‚oÅĽenia gruczoÅ‚u krokowego. Inhibitory 5α-redyktazy testosteronu. Kod ATC G04CB02.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika. Dutasteryd – podwójny inhibitor 5α-reduktazy, który hamuje zarówno izoformę typu 1, jak i typu 2 tej enzymatycznej 5α-reduktazy odpowiedzialnej za przekształcanie testosteronu w 5α-dihydrotestosteron. Dihydrotestosteron jest androgenem, który przede wszystkim odpowiada za hiperplazję tkanki gruczołu krokowego. Maksymalne zmniejszenie stężenia dihydrotestosteronu pod wpływem leku Avodart zależy od dawki i obserwuje się je w pierwszych 1–2 tygodniach. Po 1. i 2. tygodniu stosowania Avodartu w dawce dobowej 0,5 mg średnie stężenie dihydrotestosteronu obniża się odpowiednio o 85 i 90%.

U pacjentów z łagodnym nadczynieniem gruczołu krokowego, którzy otrzymywali 0,5 mg dutasteridu na dobę, średnie zmniejszenie stężenia dihydrotestosteronu wynosiło 94% po 1 roku i 93% po 2 latach leczenia, natomiast średnie stężenie testosteronu wzrastało o 19% po 1 i 2 latach.

Farmakokinetyka. Dutasteryd stosuje się doustnie w postaci roztworu w miękkich kapsułkach żelatynowych. Po podaniu jednorazowej dawki 0,5 mg maksymalne stężenie leku w osoczu obserwuje się po 1–3 godzinach. Biologiczna dostępność wynosi 60%. Dostępność biologiczna nie zależy od przyjęcia pokarmu.

Dutasteryd po jednorazowym lub wielokrotnym podaniu charakteryzuje się dużym objętością rozprzędu (od 300 do 500 l). Udział wiązania z białkami przekracza 99,5%.

Po zastosowaniu w dawce dobowej 0,5 mg 65% ustalonego stężenia stacjonarnego dutasteridu w osoczu osiągane jest po 1 miesiącu leczenia, a około 90% – po 3 miesiącach. Stabilne stężenie dutasteridu wynoszące około 40 ng/ml w osoczu osiągane jest po 6 miesiącach stosowania w dawce dobowej 0,5 mg. Tak jak w osoczu, stężenie stacjonarne dutasteridu w płynie nasieniym osiągane jest po 6 miesiącach. Po 52 tygodniach leczenia średnie stężenie dutasteridu w płynie nasieniym wynosi 3,4 ng/ml (w zakresie 0,4–14 ng/ml). Procent rozprzędu dutasteridu z osocza do płynu nasieniowego wynosi około 11,5%.

In vitro dutasteryd metabolizowany jest przez ludzkie enzymy CYP3A4 cytochromu P450 do dwóch monohydroksylowych metabolitów.

Wyniki analizy spektrometrycznej wykazały obecność niezmienionego dutasteridu, 3 głównych metabolitów (4´-hydroksydutasteryd, 1,2-dihydrodutasteryd i 6-hydroksydutasteryd) oraz 2 mniejszych metabolitów (6,4´-dihydroksydutasteryd i 15-hydroksydutasteryd) w osoczu człowieka.

Dutasteryd intensywnie metabolizowany. Po doustnym podaniu dutasteridu w dawce 0,5 mg/dzień od 1 do 15,4% (średnio 5,4%) podanej dawki wydala się z kałem w niezmienionej postaci. Pozostała część podanej dawki wydala się w postaci metabolitów.

W moczu wykrywane są jedynie śladowe ilości niezmienionego dutasteridu (mniej niż 0,1% podanej dawki). Okres półtrwania eliminacji końcowej dutasteridu wynosi 3–5 tygodni. Resztki dutasteridu w osoczu mogą być wykrywane przez 4–6 miesięcy po zakończeniu leczenia.

Na podstawie danych farmakokinetycznych i farmakodynamicznych nie ma potrzeby dostosowywania dawki dutasteridu w zależności od wieku pacjenta.

Wpływ niewydolności nerek na farmakokinetykę dutasteridu nie był badany. Jednak po podaniu 0,5 mg dutasteridu u człowieka z moczem wydala się mniej niż 0,1% dawki, dlatego nie ma potrzeby dostosowywania dawki u pacjentów z niewydolnością nerek.

Wpływ niewydolności wątroby na farmakokinetykę dutasteridu nie był badany (patrz sekcje „Sposób stosowania i dawki” oraz „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Bezpieczeństwo i badania kliniczne.

Niewydolność serca

W 4-letnim badaniu klinicznym stosowania dutasteridu w połączeniu z tamsulozyną w leczeniu łagodnego nadczynienia gruczołu krokowego u 4844 mężczyzn (badanie CombAT) częstość występowania niewydolności serca (pojęcie zbiorcze) w grupie terapii kombinowanej (14/1610, 0,9%) była wyższa niż w każdej z grup monoterapii dutasteridem (4/1623, 0,2%) lub tamsulozyną (10/1611, 0,6%).

W oddzielnym 4-letnim klinicznym badaniu porównawczym placebo z chemoprewencją dutasteridem, w którym wzięło udział 8231 mężczyzn w wieku od 50 do 75 lat z wcześniejszym negatywnym wynikiem biopsji raka prostaty i początkowym stężeniem PSA między 2,5 ng/ml a 10,0 ng/ml u mężczyzn w wieku od 50 do 60 lat lub 3 ng/ml i 10,0 ng/ml u mężczyzn w wieku od 60 lat (badanie REDUCE), stwierdzono, że częstość występowania niewydolności serca u pacjentów przyjmujących dutasterid 0,5 mg raz dziennie (30/4105, 0,7%) była wyższa w porównaniu z pacjentami przyjmującymi placebo (16/4126, 0,4%). W retrospektywnej analizie tego badania wykazano wyższą częstość niewydolności serca u pacjentów przyjmujących jednocześnie dutasterid i bloker alfa (12/1152, 1,0%) w porównaniu z podmiotami przyjmującymi dutasterid bez blokera alfa (18/2953, 0,6%), placebo i bloker alfa (1/1399, < 0,1%) lub placebo bez blokera alfa (15/2727, 0,6%). Nie stwierdzono związku przyczynowego między stosowaniem dutasteridu (osobno lub w połączeniu z blokerami alfa) a występowaniem niewydolności serca (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Rak gruczołu krokowego i nowotwory o niskim stopniu zróżnicowania

W 4-letnim porównawczym badaniu placebo i dutasteridu, w którym wzięło udział 8231 mężczyzn w wieku od 50 do 75 lat z wcześniejszym negatywnym wynikiem biopsji raka prostaty i początkowym stężeniem PSA między 2,5 ng/ml a 10,0 ng/ml u mężczyzn w wieku od 50 do 60 lat lub 3 ng/ml i 10,0 ng/ml u mężczyzn w wieku od 60 lat (badanie REDUCE), igłową biopsję prostaty (obowiązkową zgodnie z pierwotnym protokołem) wykonano 6706 podmiotom, a dane z tej biopsji wykorzystano do analizy stopnia zróżnicowania według skali Gleasona. W badaniu wykryto 1517 pacjentów z rozpoznaniem raka prostaty. Większość guzów prostaty (70%) wykrytych za pomocą biopsji w obu grupach leczenia charakteryzowała się wysokim stopniem zróżnicowania (5–6 punktów według skali Gleasona).

W grupie dutasteridu odnotowano wyższą częstość (n = 29, 0,9%) raka prostaty o niskim stopniu zróżnicowania (8–10 punktów według skali Gleasona) w porównaniu z grupą placebo (n = 19, 0,6%) (p = 0,15). W latach 1–2 badania liczba pacjentów z rakiem gruczołu krokowego o stopniu zróżnicowania 8–10 według skali Gleasona była taka sama w grupie dutasteridu (n = 17, 0,5%) i w grupie placebo (n = 18, 0,5%). W latach 3–4 więcej przypadków raka gruczołu krokowego o stopniu zróżnicowania 8–10 według skali Gleasona zdiagnozowano w grupie dutasteridu (n = 12, 0,5%) w porównaniu z grupą placebo (n = 1, < 0,1%) (p = 0,0035). Brak danych dotyczących wpływu na ryzyko rozwoju raka prostaty u mężczyzn przyjmujących dutasterid ponad 4 lata. Odsetek pacjentów z rozpoznaniem raka gruczołu krokowego o stopniu zróżnicowania 8–10 według skali Gleasona pozostał stały w różnych okresach badania (1–2. rok, 3–4. rok) w grupie dutasteridu (0,5% w każdym okresie), podczas gdy w grupie placebo odsetek pacjentów z rakiem o niskim stopniu zróżnicowania (8–10 punktów według skali Gleasona) był niższy w latach 3–4 niż w latach 1–2 (< 0,1% i 0,5% odpowiednio) (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”). Nie zaobserwowano różnicy w częstości występowania raka gruczołu krokowego o stopniu zróżnicowania 7–10 według skali Gleasona (p = 0,81).

W 4-letnim klinicznym badaniu leczenia łagodnego nadczynienia gruczołu krokowego (Combat), w którym obowiązkowa biopsja nie była przewidziana przez pierwotny protokół, a wszystkie rozpoznania raka prostaty ustalono na podstawie biopsji wywołanej wskazaniami, częstość raka gruczołu krokowego o stopniu zróżnicowania 8–10 według skali Gleasona wynosiła 0,5% (n = 8) w grupie dutasteridu, 0,7% (n = 11) w grupie tamsulozyny i 0,3% (n = 5) w grupie terapii kombinowanej.

Związek między stosowaniem dutasteridu a występowaniem raka gruczołu krokowego o niskim stopniu zróżnicowania pozostaje niejasny.

Rak piersi u mężczyzn

Dwa badania epidemiologiczne typu „przypadek-kontrola”, jedno przeprowadzone w USA (n = 339 przypadków raka piersi i n = 6780 w grupie kontrolnej), a drugie w Wielkiej Brytanii (n = 398 przypadków raka piersi i n = 3930 w grupie kontrolnej), nie wykazały zwiększenia ryzyka rozwoju raka piersi u mężczyzn przy stosowaniu inhibitorów 5α-reduktazy. Wyniki pierwszego badania nie wykazały związku z rakiem piersi (względne ryzyko przy stosowaniu ≥ 1 roku przed rozpoznaniem raka piersi w porównaniu ze stosowaniem < 1 roku: 0,70; 95% CI 0,34, 1,45). W drugim badaniu względne ryzyko raka piersi związane ze stosowaniem inhibitorów 5α-reduktazy w porównaniu z brakiem ich stosowania wynosiło 1,08; 95% CI 0,62, 1,87.

Nie stwierdzono związku przyczynowego między występowaniem raka piersi u mężczyzn a długotrwałym stosowaniem dutasteridu.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Leczenie objawów łagodnego i umiarkowanego zaawansowanego przerostu gruczołu krokowego; zmniejszenie ryzyka wystąpienia nagłego zatrzymania moczu i potrzeby interwencji chirurgicznej u pacjentów z objawami łagodnego i umiarkowanego zaawansowanego przerostu gruczołu krokowego.

Przeciwwskazania.

Avodart jest przeciwwskazany u pacjentów z podwyższoną wrażliwością na dutasteryd, inne inhibitory 5α-reduktazy, soję, orzechy ziemne lub inne składniki leku.

Avodart nie stosuje się w leczeniu kobiet i dzieci (patrz sekcja „Stosowanie w czasie ciąży i karmienia piersią”).

Avodart jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Informacje dotyczące obniżenia poziomu PSA (prostatowy antygen specyficzny) we krwi oraz wykrycia raka gruczołu krokowego znajdują się w sekcji „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”.

Wpływ innych leków na farmakokinetykę dutasterydu

Stosowanie razem z inhibitorami CYP3A4 i/lub białka P-glikoproteiny:

Dutasteryd jest wydalany głównie poprzez metabolizm. Badania in vitro wskazują, że metabolizm ten katalizują CYP3A4 i CYP3A5. Oficjalnych badań interakcji z silnymi inhibitorami CYP3A4 nie przeprowadzono. Jednak w badaniu farmakokinetyki populacyjnej stężenia dutasterydu we krwi były średnio 1,6–1,8 razy wyższe u niewielkiej grupy pacjentów leczonych jednocześnie werapamilem lub diltiazemem (umiarkowanymi inhibitorami CYP3A4 i inhibitorami białka P-glikoproteiny) niż u innych pacjentów.

Przy długotrwałym stosowaniu kombinacji dutasterydu z lekami, które są silnymi inhibitorami enzymu CYP3A4 (np. rytonawir, indynawir, nefazodon, itrakonazol, ketokonazol podawane doustnie), stężenie dutasterydu we krwi może wzrosnąć. Dalsze hamowanie 5α-reduktazy przy przedłużeniu działania dutasterydu jest mało prawdopodobne. Jednak możliwe jest zmniejszenie częstości podawania dawek dutasterydu w przypadku wystąpienia działań niepożądanych. Należy zauważyć, że w przypadku hamowania aktywności enzymu przez dłuższy czas, okres półtrwania może się jeszcze wydłużyć, a współistniejąca terapia może w takim przypadku trwać ponad 6 miesięcy, zanim osiągnięte zostanie nowe stężenie równowagowe.

Podanie 12 g cholestyraminy godzinę po jednorazowej dawce 5 mg dutasterydu nie wpływało na farmakokinetykę dutasterydu.

Wpływ dutasterydu na farmakokinetykę innych leków

Dutasteryd nie wpływa na farmakokinetykę warfaryny ani deryksonu. Wskazuje to na to, że dutasteryd nie hamuje/ nie indukuje aktywności enzymu CYP2C9 ani białka przenoszącego P-glikoproteiny. Dane badań interakcji in vitro wskazują, że dutasteryd nie hamuje enzymów CYP1A2, CYP2D6, CYP2C9, CYP2C19 ani CYP3A4.

W małym badaniu (N=24) trwającym dwa tygodnie z udziałem zdrowych mężczyzn, dutasteryd (0,5 mg na dobę) nie wpływał na farmakokinetykę tamsulozyny ani terazozyny. W badaniu tym nie zaobserwowano również objawów interakcji farmakodynamicznej.

Szczególne środki ostrożności.

Leczenie skojarzone może być przepisane po dokładnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka ze względu na potencjalne zwiększenie ryzyka działań niepożądanych (w tym niewydolności serca) oraz po rozważeniu alternatywnych opcji terapii, w tym monoterapii (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Działania niepożądane ze strony układu sercowo-naczyniowego

Na podstawie dwóch 4-letnich badań klinicznych częstość występowania niewydolności serca (pojęcie zbiorcze dla wszystkich doniesień, głównie niewydolności pierwotnej i niewydolności serca zastoinowego) była wyższa u pacjentów leczonych kombinacją Avodart z blokerem alfa, głównie tamsulozynem, w porównaniu z pacjentami, którzy nie otrzymywali tej kombinacji. Według danych z tych dwóch badań częstość niewydolności serca była niska (≤ 1%) i zmienna w obrębie tych badań. W żadnym z badań nie stwierdzono dysproporcji w częstości występowania działań niepożądanych sercowo-naczyniowych. Nie stwierdzono związku przyczynowego między stosowaniem dutasterydu (osobno lub w połączeniu z blokerami alfa) a wystąpieniem niewydolności serca („Właściwości farmakologiczne”).

Przeprowadzono meta-analizę 12 randomizowanych, placebo-kontrolowanych lub porównawczych badań klinicznych (n = 18802), w których oceniano ryzyko wystąpienia działań niepożądanych ze strony układu sercowo-naczyniowego podczas stosowania dutasterydu (w porównaniu z grupą kontrolną). Nie stwierdzono spójnego, istotnego statystycznie zwiększenia ryzyka niewydolności serca (RR 1,05; 95% CI 0,71, 1,57), ostrego zawału mięśnia sercowego (RR 1,00; 95% CI 0,77, 1,30) lub udaru mózgu (RR 1,20; 95% CI 0,88, 1,64).

Wpływ na antygen specyficzny dla prostaty (PSA)

Stężenie antygenu specyficznego dla prostaty (PSA) jest ważnym elementem procesu badań przesiewowych w celu wykrycia raka gruczołu krokowego.

Avodart może obniżać stężenie PSA w surowicy u pacjentów średnio o około 50% po 6 miesiącach leczenia.

Pacjenci przyjmujący Avodart powinni mieć nową bazową wartość PSA ustaloną po 6 miesiącach od rozpoczęcia leczenia tym lekiem. Następnie tę wartość zaleca się regularnie kontrolować. Każde potwierdzone zwiększenie poziomu PSA od najniższego poziomu podczas stosowania Avodart może wskazywać na obecność raka gruczołu krokowego lub niestosowanie się do reżimu leczenia Avodartem i wymaga dokładnego zbadania, nawet jeśli wartości PSA mieszczą się w normie dla mężczyzn nieleczonych inhibitorami 5α-reduktazy. Podczas interpretacji wyników PSA u pacjentów leczonych Avodartem należy uwzględniać poprzednie wartości PSA do porównania.

Stosowanie Avodartu nie wpływa na wykorzystanie poziomu PSA do diagnostyki raka gruczołu krokowego po ustaleniu nowej wartości bazowej.

Ogólne stężenie PSA w surowicy powraca do wartości wyjściowej w ciągu 6 miesięcy po zakończeniu leczenia.

Stosunek wolnego PSA do całkowitego poziomu PSA pozostaje stały nawet podczas leczenia Avodartem. Dlatego, jeśli lekarz zdecyduje się wykorzystać procent wolnego PSA jako wskaźnik raka gruczołu krokowego u pacjenta przyjmującego Avodart, nie jest konieczna korekta tej wartości.

Przed rozpoczęciem leczenia dutasterydem oraz okresowo podczas terapii należy wykonywać badanie rektalne oraz stosować inne metody wykrywania raka gruczołu krokowego.

Rak gruczołu krokowego i guzy o wysokim stopniu złośliwości według skali Gleasona (nisko zróżnicowane)

W trakcie 4-letniego badania klinicznego z udziałem ponad 8000 mężczyzn w wieku od 50 do 75 lat z poprzednimi negatywnymi wynikami biopsji raka gruczołu krokowego i wyjściowym poziomem PSA między 2,5 ng/ml a 10,0 ng/ml (badanie REDUCE) u 1517 pacjentów zdiagnozowano raka gruczołu krokowego. Częstość przypadków raka gruczołu krokowego (8–10 według skali Gleasona) w grupie pacjentów leczonych Avodartem (n = 29,09%) była wyższa w porównaniu z grupą otrzymującą placebo (n = 19,06%). Nie zaobserwowano zwiększenia częstości przypadków raka gruczołu krokowego o stopniu zróżnicowania 5–6 i 7–10 według skali Gleasona. Nie stwierdzono związku przyczynowego między stosowaniem Avodartu a wysokimi stopniami zaawansowania raka gruczołu krokowego. Kliniczne znaczenie liczbowej dysproporcji jest nieznane. Mężczyźni leczeni Avodartem powinni być regularnie kontrolowani pod kątem ryzyka raka gruczołu krokowego, w tym poprzez oznaczanie PSA.

W dodatkowym, kolejnym 2-letnim badaniu z udziałem pacjentów biorących udział w badaniu z zastosowaniem dutasterydu jako chemoprofilaktyki (badanie REDUCE) stwierdzono niską częstość nowych przypadków raka gruczołu krokowego (grupa dutasterydu [n=14, 1,2%] i grupa placebo [n=7, 0,7%]) bez nowych zidentyfikowanych przypadków raka gruczołu krokowego o zróżnicowaniu 8–10 punktów według skali Gleasona.

Długotrwałe obserwacje (do 18 lat) pacjentów z badania klinicznego z zastosowaniem innego inhibitora 5α-reduktazy (finasterydu) jako chemoprofilaktyki nie wykazały istotnej statystycznie różnicy między grupami finasterydu a placebo w częstościach ogólnego przeżycia (HR 1,02, 95% CI 0,97–1,08) ani przeżycia po zdiagnozowaniu raka gruczołu krokowego (HR 1,01, 95% CI 0,85–1,20).

Rak piersi

Donoszono o rzadkich przypadkach raka piersi u mężczyzn podczas badań klinicznych i w okresie postmarketingowym. Badania epidemiologiczne wskazują jednak na brak zwiększonego ryzyka rozwoju raka piersi u mężczyzn przy stosowaniu inhibitorów 5α-reduktazy. Pacjenci powinni natychmiast zgłaszać wszelkie zmiany w tkance piersi, takie jak wydzielanie z brodawki sutkowej lub obrzęk.

Niehermetyczne kapsułki

Dutasteryd jest wchłaniany przez skórę, dlatego kobiety i dzieci powinny unikać kontaktu z niehermetycznymi kapsułkami. Jeśli ciecz z kapsułki dostanie się na skórę, należy ją natychmiast opłukać wodą z mydłem.

Niewydolność wątroby

Wpływ niewydolności wątroby na farmakokinetykę dutasterydu nie był badany. Ze względu na intensywny metabolizm dutasterydu oraz 3–5-tygodniowy okres półtrwania eliminacji leczenie dutasterydem u pacjentów z łagodną lub umiarkowaną niewydolnością wątroby należy prowadzić ostrożnie (patrz sekcje „Sposób stosowania i dawki”, „Przeciwwskazania”, „Właściwości farmakologiczne”).

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Dutasteryd jest przeciwwskazany w leczeniu kobiet.

Stosowanie w czasie ciąży

Tak jak inne inhibitory 5α-reduktazy, dutasteryd przeszkadza w przekształcaniu testosteronu w dihydrotestosteron, co może hamować rozwój narządów płciowych zewnętrznych u płodu męskiego. Niewielkie ilości dutasterydu wykryto w ejakulacie osób przyjmujących 0,5 mg Avodart dziennie. Nie wiadomo, czy dutasteryd dostający się do organizmu kobiety z nasieniem mężczyzny leczonego dutasterydem wpływa na płód męskiego płci (to ryzyko jest najwyższe w pierwszych 16 tygodniach ciąży).

Tak jak w przypadku stosowania innych inhibitorów 5α-reduktazy, zaleca się stosowanie prezerwatywy, jeśli partnerka pacjenta jest w ciąży lub potencjalnie może zajść w ciążę, w celu zapobiegania dostaniu się nasienia do organizmu kobiety.

Stosowanie w czasie karmienia piersią

Nie wiadomo, czy dutasteryd przenika do mleka matki.

Plodność

Donoszono o przypadkach wpływu dutasterydu na parametry ejakulatu (zmniejszenie liczby plemników, objętości ejakulatu i ruchomości plemników) u zdrowych mężczyzn. Nie można wykluczyć ryzyka obniżenia płodności u mężczyzn.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

Ze względu na właściwości farmakokinetyczne i farmakodynamiczne dutasteryd nie wpływa na zdolność prowadzenia samochodu i innych maszyn.

Sposób stosowania i dawki.

Avodart można stosować jako monoterapię lub w połączeniu z blokerem alfa – tamsulozynem (0,4 mg).

Dorośli mężczyźni (w tym chorzy w podeszłym wieku)

Zalecaną dawką Avodart jest 1 kapsułka (0,5 mg) doustnie raz dziennie. Kapsułkę należy połykać całą, nie wolno jej otwierać ani żuć, ponieważ kontakt z zawartością kapsułki może powodować podrażnienie błony śluzowej jamy ustnej i gardła.

Avodart można przyjmować niezależnie od posiłku.

Chociaż ulga w objawach może być obserwowana we wczesnym etapie leczenia, dla rzetelnej oceny skuteczności działania leku leczenie należy kontynuować przez co najmniej 6 miesięcy.

Niewydolność nerek

Farmakokinetyka dutasterydu u pacjentów z niewydolnością nerek nie była badana, dlatego należy zachować ostrożność przy przepisywaniu leku pacjentom z ciężką niewydolnością nerek.

Niewydolność wątroby

Farmakokinetyka dutasterydu u pacjentów z niewydolnością wątroby nie była badana, dlatego należy zachować ostrożność przy stosowaniu u pacjentów z łagodną i umiarkowaną niewydolnością wątroby. Lek jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby.

Dzieci.

Stosowanie jest przeciwwskazane.

Przedawkowanie.

Według danych z badań klinicznych, jednorazowe dawki dutasterydu do 40 mg/dobę (80 razy wyższe niż dawki terapeutyczne) podawane ochotnikom przez 7 dni nie wywołały niepokojących efektów z punktu widzenia bezpieczeństwa stosowania. W trakcie badań klinicznych dutasteryd podawano w dawce 5 mg/dobę przez 6 miesięcy bez wystąpienia dodatkowych działań niepożądanych w porównaniu z podawaniem dutasterydu w dawce 0,5 mg/dobę.

Nie ma specyficznego środka przeciwdziałającego, dlatego w przypadku możliwego przedawkowania stosuje się leczenie objawowe i wspomagające.

Efekty uboczne.

Monoterapia Avodartem

U około 19% z 2167 pacjentów przyjmujących dutasterydę w dwuletnich badaniach kontrolowanych placebo w fazie III w ciągu pierwszego roku leczenia wystąpiły reakcje niepożądane. Większość zaobserwowanych niepożądanych zdarzeń miała charakter łagodny lub umiarkowany i dotyczyła układu rozrodczego. W ciągu kolejnych dwóch lat w badaniach otwartych nie zaobserwowano zmian w profilu działań niepożądanych.

W tabeli 1 przedstawiono reakcje niepożądane zaobserwowane podczas kontrolowanych badań klinicznych oraz w okresie po rejestracji. Wymienione zdarzenia niepożądane, wykryte podczas badań klinicznych, które według badaczy były związane z przyjmowaniem leku (z częstością występowania większą lub równą 1%), występowały częściej u pacjentów przyjmujących dutasterydę niż u pacjentów przyjmujących placebo w ciągu pierwszego roku leczenia. Zdarzenia niepożądane zgłoszone w okresie po rejestracji zostały zidentyfikowane na podstawie spontanicznych zgłoszeń, dlatego rzeczywista częstość ich występowania jest nieznana.

Klasyfikacja częstości: bardzo często (> 1/10), często (≥ 1/100 do <1/10), rzadko (od 1/1000 do 1/100), bardzo rzadko (od 1/10 000 do 1/1 000), bardzo rzadko (<1/10000), częstość nieznana (niemożliwe do oszacowania na podstawie dostępnych danych).

Tabela 1

* Wymienione działania niepożądane ze strony układu rozrodczego związane z leczeniem dutasterydem (w tym monoterapią oraz kombinacją z tamsulozyną). Wymienione działania niepożądane mogą trwać także po zakończeniu leczenia. Rola dutasterydu w tej trwałości jest nieznana.

^ Obejmuje zmniejszenie objętości nasienia.

• Obejmuje wrażliwość i powiększenie piersi.

Avodart w połączeniu z blokerem kanału alfa tamsulozyną

Dane z czterolecznego badania CombAT, w którym porównywano przyjmowanie dutasterydu 0,5 mg (n = 1 623) i tamsulozyny 0,4 mg (n = 1611) raz dziennie oddzielnie oraz w połączeniu (n = 1610), wykazały, że częstość działań niepożądanych spowodowanych przyjmowaniem leków w pierwszym, drugim, trzecim i czwartym roku leczenia wynosiła odpowiednio 22%, 6%, 4% i 2% dla terapii skojarzonej dutasterydem/tamsulozyną, 15%, 6%, 3% i 2% dla monoterapii dutasterydem oraz 13%, 5%, 2% i 2% dla monoterapii tamsulozyną. Wyższa częstość występowania działań niepożądanych w grupie terapii skojarzonej w pierwszym roku leczenia była spowodowana wyższą częstością zaburzeń układu rozrodczego, w szczególności zaburzeń ejakulacji, obserwowanych w tej grupie.

W pierwszym roku leczenia w badaniu CombAT zaobserwowano poniższe działania niepożądane, które według badaczy były związane z przyjmowaniem leków i wystąpiły z częstością większą lub równą 1%; częstość występowania tych działań w ciągu czterech lat leczenia przedstawiono w tabeli 2.

Tabela 2

a Kombinacja: dutsasteryd 0,5 mg raz dziennie oraz tamsulozyna 0,4 mg raz dziennie.

b Ogólne pojęcie „niewydolność serca” obejmuje niewydolność serca, niewydolność lewej komory serca, ostre niewydolność serca, szok kardiogenny, ostre niewydolność lewej komory serca, niewydolność prawej komory serca, ostre niewydolność prawej komory serca, niewydolność komorową, niewydolność sercowo-płucną, zastoinową kardiomiopatię.

c Wymienione działania niepożądane ze strony układu rozrodczego związane są z leczeniem dutsasterydem (w tym monoterapią oraz kombinacją z tamsulozyną). Wymienione działania niepożądane mogą utrzymywać się po zakończeniu leczenia. Rola dutsasterydu w tej trwałości jest nieznana.

d Obejmuje wrażliwość oraz powiększenie piersi.

^ Obejmuje zmniejszenie objętości nasienia.

Inne dane

Badanie REDUCE wykazało wyższą częstość występowania raka prostaty z oceną wg skali Gleasona 8–10 u mężczyzn przyjmujących dutsasteryd w porównaniu z placebo. Nie wiadomo, czy na wyniki tego badania wpłynęło zmniejszenie objętości gruczołu krokowego czy inne czynniki związane z przyjmowaniem dutsasterydu.

Podczas badań klinicznych oraz w okresie pozarejestracyjnym zgłaszano przypadki wystąpienia raka piersi u mężczyzn (zob. punkt „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Termin ważności.

4 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 30 °C. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie. Po 10 kapsułek w blistrze z poli(chlorku winylu)/folii aluminiowej, po 3 lub 9 blisterów w pudełku tekturowym.

Kategoria receptury. Na receptę.

Producent. Delpharm Poznan S.A., Polska/

Delpharm Poznan S.A., Poland.

Miejsce pochodzenia producenta oraz adres miejsca prowadzenia działalności.

189, ul. Grunwaldzka, 60-322 Poznań, Polska/

189, Grunwaldzka Street, 60-322 Poznan, Poland.