Atrykuryj kalcyks

INSTRUKCJA dotyczÄ cÄ za zastosowania leku Atrykuryj kalcyks (ATRACURIUM KALCEKS)

SkÅ ad:

substancja czynna: atracurium besylate;

1 ml roztworu zawiera atracurium besylate 10 mg;

substancje pomocnicze: roztwór kwasu benzoesowego, woda do wstrzykiwań.

PostaÄ leku. Roztwór do wstrzykiwaÅ„.

GÅÅ wne wÅ asnoÅ ci fizykochemiczne: przezroczysty, bezbarwny lub Å lekko żółtawy roztwór.

Grupa farmakoterapeutyczna. Å mięńnie mięśniowe dziaÅ‚ajÄ ce na obwodzie. Inne zwiazki amoniu czwartorzÄ dowego. Kod ATC M03A C04.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Wysoko selektywny miorelaksant o działaniu obwodowym, typu niedepolaryzującego konkurencyjnego, o średnim czasie działania. Blokuje n-chołinowe receptory płytek końcowych włókien mięśni szkieletowych i przeszkadza w działaniu depolaryzującym acetylocholiny, w wyniku czego dochodzi do hamowania przekazywania nerwowo-mięśniowego na poziomie błony postsynaptycznej.

Pacjenci pediatryczni. W literaturze naukowej przedstawiono niektóre dane dotyczące możliwych różnic w rozwoju i czasie działania atrykuryj kalcyks u noworodków (dzieci poniżej 1 miesiąca życia) w porównaniu z dziećmi starszego wieku (patrz sekcja „Dzieci”).

Farmakokinetyka.

Po podaniu dożylnej atrykuryj kalcyks bezylan ulega spontanicznemu metabolizmowi poprzez eliminację Hofmanna (proces nielizymatyczny, zachodzący przy fizjologicznych wartościach pH i temperatury ciała), a także poprzez hydrolizę estrową z udziałem nielizospecyficznych esteraz osocza krwi. Eliminacja atrykuryj kalcyks nie zależy od funkcji nerek ani wątroby. Produktami rozpadu atrykuryj kalcyks są laudanozyna i inne metabolity. Metabolity nie posiadają właściwości miorelaksacyjnych. Wiązanie atrykuryj kalcyks bezylanu z białkami osocza krwi wynosi około 82%, okres półtrwania – 20 minut. Metabolity wydalane są z moczem i żółcią.

Stężenie metabolitów jest wyższe we krwi pacjentów z oddziałów intensywnej terapii z zaburzeniami funkcji nerek i/lub wątroby (patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”). Metabolity te nie uczestniczą w blokadzie przekazywania nerwowo-mięśniowego.

Dane kliniczne.

Wskazania.

Do relaksacji mięśniowej podczas zabiegów chirurgicznych i procedur diagnostycznych (w obecności środków umożliwiających intubację tchawicy i sztucznej wentylacji płuc).

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na atrykuryj lub benzenosulfonian.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje oddziaływań.

Blokada nerwowo-mięśniowa wywołana lekiem Atrykuryj kalcyks może być nasilana przez współrzeczne stosowanie środków znieczyniających wziewnych, takich jak halotan, izofluran i enfluran.

Możliwe nasilenie się intensywności i długości trwania blokady nerwowo-mięśniowej wywołanej przez leki rozkurczowe mięśni nieodwracające polaryzacji, w tym lek Atrykuryj kalcyks, przy jednoczesnym stosowaniu:

• antybiotyków, w tym aminoglikozydów, polimyksyny, spektynomycyny, tetracykliny, lincomycyny, klinidamycyny i wancomycyny;
• beta-blokerów: propranolol, oksprenolol;
• leków przeciwarytmicznych: antagonistów wapnia, lidokainy, prokainamidu, chinidyny;
• diuretyków: furosemidu oraz, być może, mannoitolu, tiazydowych diuretyków, acetylozolamidu;
• siarczanu magnezu;
• ketaminy;
• soli litu;
• blokerów zwojów (trimetafany, heksametonium).

Rzadko, przy jednoczesnym stosowaniu niektórych leków, które mogą nasilać objawy miastenii (w tym w przebiegu ukrytej postaci) i wywoływać rozwój zespołu miastenijnego, możliwe jest zwiększenie wrażliwości na atrykuryj bezylochlorek. Do takich leków należą antybiotyki, beta-blokery (propranolol, oksprenolol), leki przeciwarytmiczne (prokainamid, chinidyna), leki przeciwreumatyczne (chlorochina, D-penicillamina), trimetafan, chlorpromazyna, sterydy, fenytoina oraz lit.

W trakcie długotrwałego leczenia lekami przeciwdrgawkowymi możliwe są późniejszy początek i krótszy czas trwania blokady nerwowo-mięśniowej wywołanej lekiem Atrykuryj kalcyks.

Współrzeczne stosowanie leków rozkurczowych mięśni nieodwracających polaryzacji razem z atrykuryjem bezylochlorem może powodować intensywniejszą blokadę nerwowo-mięśniową niż ta, która może wystąpić po podaniu równoważnej całkowitej dawki atrykuryju bezylochloru. Efekt synergistyczny może się różnić w zależności od kombinacji tych leków.

Leków rozkurczowych mięśni odwracających polaryzację (np. chlorek sukcynylcholiny) nie można stosować w celu przedłużenia blokady nerwowo-mięśniowej wywołanej przez leki rozkurczowe mięśni nieodwracające polaryzacji, w tym atrykuryj bezylochlorek, ponieważ możliwe jest rozwinięcie się długotrwałej i złożonej głębokiej blokady, której trudno jest usunąć za pomocą środków antycholinesterazowych.

Stosowanie leków antycholinesterazowych, szeroko stosowanych w leczeniu choroby Alzheimera, np. donepezil, może zmniejszać czas trwania i nasilenie blokady nerwowo-mięśniowej wywołanej przez atrykuryj.

Szczególne wskazówki dotyczące stosowania.

Podobnie jak wszystkie inne blokery przewodzenia nerwowo-mięśniowego, atrykuryj powoduje porażenie mięśni oddechowych tak samo, jak innych mięśni szkieletowych, ale nie wpływa na świadomość. Dlatego lek należy stosować wyłącznie w warunkach odpowiedniej znieczulenia ogólnego i wyłącznie pod ścisłym nadzorem doświadczonego anestezjologa oraz przy dostępności odpowiednich środków do intubacji tchawicy i sztucznej wentylacji płuc.

Zastosowanie atrykuryju może spowodować uwalnianie histaminy. Należy zachować szczególną ostrożność podczas leczenia pacjentów z ciężkimi chorobami układu sercowo-naczyniowego, którzy mogą być bardziej podatni na tymczasową hipotensję, a także pacjentów z nadwrażliwością na histaminę w wywiadzie (np. ciężkie reakcje nadwrażliwości na liczne antygeny i astma). Takim pacjentom zaleca się powolne dożylne podawanie podzielonych dawek.

Należy ostrożnie stosować atrykuryj u pacjentów z nadwrażliwością na inne blokery przewodzenia nerwowo-mięśniowego, ponieważ znany jest wysoki poziom (powyżej 50%) czułości krzyżowej między blokerami przewodzenia nerwowo-mięśniowego (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). Dlatego przed przepisaniem atrykuryju, jeśli to możliwe, należy wykluczyć nadwrażliwość na inne blokery przewodzenia nerwowo-mięśniowego. Jeśli istnieje podejrzenie nadwrażliwości u pacjenta, atrykuryj należy stosować wyłącznie w przypadku absolutnych wskazań. U pacjentów z reakcjami nadwrażliwości podczas znieczulenia ogólnego w wywiadzie należy przeprowadzić testowanie nadwrażliwości na inne blokery przewodzenia nerwowo-mięśniowego.

U pacjentów z astmą, którzy otrzymują wysokie dawki kortykosteroidów i blokery przewodzenia nerwowo-mięśniowego w oddziale intensywnej terapii, zaleca się kontrolę serii wskaźników kinazy fosfokreatynowej.

W zalecanych dawkach atrykuryj nie wykazuje istotnych właściwości przeciwbłonkowych ani ganglioblokujących. Zatem atrykuryj w zalecanych dawkach nie wpływa istotnie na częstość skurczów serca i nie zapobiega bradykardii, która może być spowodowana lekami stosowanymi w znieczuleniu oraz pobudzeniem nerwu błędnego podczas operacji. Dlatego podczas znieczulenia z zastosowaniem atrykuryju bradykardia może występować częściej niż w przypadku stosowania innych miorelaksantów.

Podobnie jak przy stosowaniu innych nidepolaryzujących miorelaksantów, u chorych z miastenią pospolitą, innymi chorobami nerwowo-mięśniowymi, rakiem, a także u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami kwasowo-zasadowymi i/lub zaburzeniami elektrolitowymi może wystąpić zwiększone wrażenie na atrykuryj.

Podczas stosowania atrykuryju, podobnie jak innych nidepolaryzujących miorelaksantów, hipofosfatemia może utrzymywać się dłużej. Można przyspieszyć okres odzyskiwania. Pacjentom, którzy mogą być niezwykle wrażliwi na obniżenie ciśnienia tętniczego, np. pacjentom z hipowolemia, atrykuryj należy podawać przez co najmniej 60 sekund.

Atrykuryj ulega inaktywacji w roztworze o wysokim pH, dlatego nie można go mieszać w jednej strzykawce z tiopentalem ani z żadnym innym roztworem o odczynie zasadowym.

Jeśli lek jest podawany przez punkcję małej żyły, po jego podaniu należy podać wystarczającą ilość 0,9% roztworu chlorku sodu. W przypadku jednoczesnego stosowania z innymi lekami igłę lub kaniulę należy każdorazowo przemywać 0,9% roztworem chlorku sodu.

Atrykuryj kalcyks — jest to roztwór hipotoniczny, nie można go stosować w jednym systemie infuzyjnym z lekami krwi ani w jednym systemie infuzyjnym podczas przetaczania krwi. U pacjentów sklonnych do złośliwej hipertermii stwierdzono, że atrykuryj nie wywołuje wystąpienia tego zespołu.

Gdy inne środki znieczulające są podawane przez tę samą igłę lub kaniulę, co atrykuryj, ważne jest przemywanie igły lub kaniuli wystarczającą objętością sterylnej wody apirogennej lub 0,9% roztworu chlorku sodu po podaniu każdego leku.

Podobnie jak przy stosowaniu innych nidepolaryzujących miorelaksantów, u pacjentów z oparzeniami może rozwinąć się oporność na atrykuryj. U takich chorych może pojawić się konieczność zastosowania większych dawek leku w zależności od czasu, który upłynął od urazu, oraz rozmiaru oparzenia.

Pacjenci oddziałów intensywnej terapii: na podstawie badań klinicznych przeprowadzonych na zwierzętach, przy stosowaniu wysokich dawek leku metabolit atrykuryju laudanosyna może powodować odwracalną hipotensję, a u niektórych osób — efekt pobudzenia mózgu. Choć drgawki obserwowano również u pacjentów oddziałów intensywnej terapii, którym podawano Atrykuryj kalcyks, te przypadki nie zostały uznane za spowodowane przez laudanozinę ani atrykuryj, nawet gdy atrykuryj podawano w sposób ciągły przez dłuższe okresy czasu (patrz sekcja „Efekty niepożądane”).

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Fertylność.

Badania dotyczące wpływu na płodność nie zostały przeprowadzone.

Ciąża.

Badania na zwierzętach wykazały, że besylan atrykuryju nie wywiera istotnego wpływu na rozwój płodu. Podobnie jak wszystkie blokery przewodzenia nerwowo-mięśniowego, Atrykuryj kalcyks należy stosować w czasie ciąży wyłącznie wtedy, gdy oczekiwana korzyść dla matki przewyższa potencjalne ryzyko dla płodu.

Lek można stosować podczas zabiegu chirurgicznego (cesarskiego cięcia), ponieważ atrykuryj nie przenika w istotnej klinicznie ilości przez barierę łożyskową, która mogłaby wpływać na stan płodu. Należy jednak zawsze brać pod uwagę możliwość wystąpienia u noworodka osłabienia oddychania.

Okres karmienia piersią.

Nie wiadomo, czy besylan atrykuryju i jego metabolity przenikają do mleka matki.

Wpływ na zdolność do prowadzenia pojazdów lub obsługi mechanizmów.

Ostrzeżenie dotyczące wpływu na szybkość reakcji podczas prowadzenia pojazdów lub obsługi mechanizmów nie odnosi się do wskazań dotyczących stosowania atrykuryju. Ponieważ atrykuryj stosuje się zawsze w połączeniu z lekami stosowanymi w znieczuleniu ogólnym, należy uwzględnić wpływ ogólnych środków znieczulających na koncentrację uwagi i szybkość reakcji.

Sposób stosowania i dawki.

Sposób podania.

Wstrzykiwanie dożylnie lub długotrwała infuzja.

Atrykuryj kalcyks należy podawać powoli, aby uniknąć przemijającego hipotensji, która czasem występuje po szybkim podaniu.

Dorośli.

Podanie za pomocą wstrzykiwania.

Atrykuryj kalcyks stosuje się dożylnie w formie bolusowej. Dawkę dla dorosłych dobiera się w zakresie od 0,3 do 0,6 mg/kg masy ciała, w zależności od potrzebnej długości pełnej blokady nerwowo-mięśniowej i zapewnia odpowiednią relaksację przez 15–35 minut.

Intubację tchawicy można przeprowadzić w ciągu pierwszych 90 sekund po podaniu leku dożylnie w dawkach 0,5–0,6 mg/kg masy ciała.

W razie potrzeby przedłużenia działania blokującego lek można podawać dodatkowo w dawkach 0,1–0,2 mg/kg masy ciała. Poprawne dawkowanie uzupełniające nie zwiększa efektu kumulacyjnego blokady nerwowo-mięśniowej.

Odzyskanie normalnej przewodności nerwowo-mięśniowej następuje po 35 minutach; stwierdzono odzyskanie odpowiedzi tetanicznej do 95% normalnej funkcji nerwowo-mięśniowej.

Blokadę nerwowo-mięśniową wywołaną przez lek Atrykuryj kalcyks można szybko zlikwidować stosując standardowe dawki leków antycholinesterazowych (np. neostygmin) w połączeniu ze środkiem antycholinergicznym (np. atropina).

Podanie za pomocą infuzji.

Po wstępnym podaniu dawki bolusowej leku w dawce 0,3–0,6 mg/kg masy ciała, dalsze utrzymywanie blokady nerwowo-mięśniowej podczas długotrwałego zabiegu chirurgicznego odbywa się przez długotrwałą infuzję dożylną leku w tempie 0,005–0,01 mg/kg/min.

Lek można stosować w formie dożylnej infuzji podczas aortokoronarnego by-passu z powyższą prędkością infuzji. W razie potrzeby hipotermii ciała do temperatury 25–26 °C zmniejsza się stopień inaktywacji atrykuryju, dlatego w takim przypadku prędkość podania leku w infuzji można zmniejszyć o połowę.

Zgodność z innymi roztworami do przeprowadzania infuzji/wstrzykiwania oraz okres stabilności leku:

Po rozcieńczeniu w wyżej wymienionych roztworach i osiągnięciu stężenia atrakuriumu bazylovianu 0,5 mg/ml lub wyższego, otrzymany roztwór będzie zachowywał stabilność w świetle dziennym przez określony czas przy temperaturze nie wyższej niż 30 °C.

Pacjenci w podeszłym wieku.

Stosować w dawkowaniu standardowym, jednak zaleca się podawanie najniższej dawki początkowej i wprowadzanie leku powoli.

Pacjenci z niewydolnością nerek i wątroby.

Lek należy stosować w dawkach standardowych niezależnie od stopnia niewydolności nerek lub wątroby, w tym w stadium końcowym.

Pacjenci z chorobami układu sercowo-naczyniowego.

Pacjentom z klinicznie istotnymi objawami chorób układu sercowo-naczyniowego dawkę początkową należy podawać powoli w czasie nie krótszym niż 60 sekund.

Pacjenci przebywający w oddziałach intensywnej terapii.

Po podaniu odpowiedniej dawki początkowej bolusowej w zakresie od 0,3 do 0,6 mg/kg masy ciała, dalsze utrzymywanie blokady nerwowo-mięśniowej zapewnia się przez ciągłe wlewanie dożylnie leku z prędkością od 11 do 13 μg/kg/min (0,65–0,78 mg/kg/godz). Jednak istnieje duża indywidualna zmienność w trybie dawkowania leku, która może również zmieniać się w czasie. Niektórym chorym może być wymagana niższa prędkość podania leku — 4,5 μg/kg/min (0,27 mg/kg/godz), podczas gdy innym — wyższa — 29,5 μg/kg/min (1,77 mg/kg/godz). Dane pokazują, że może wystąpić potrzeba zwiększenia dawkowania leku Atrykuryj kalcyks podczas długotrwałego stosowania pacjentom oddziałów intensywnej terapii, co częściej obserwuje się u pacjentów z obrzękami obwodowymi.

Szybkość przywracania przewodnictwa nerwowo-mięśniowego u chorych nie zależy od czasu trwania stosowania leku, a według danych z badań klinicznych samoistne przywrócenie następuje około po 60 minutach (zakres od 32 do 108 minut).

Monitorowanie.

W celu indywidualizacji trybu dawkowania zaleca się kontrolowanie funkcjonowania przewodnictwa nerwowo-mięśniowego, tak jak w przypadku stosowania innych leków blokujących to przewodnictwo.

Dzieci.

Stosować w leczeniu dzieci od 1 miesiąca życia w takim samym dawkowaniu, jak u dorosłych, obliczając dawkę zgodnie z masą ciała dziecka. Stosowanie u dzieci poniżej 1 miesiąca życia nie jest zalecane ze względu na ograniczoną ilość danych (patrz sekcja „Farmakokinetyka”).

Jak otworzyć ampułkę:

1. Obrócić ampułkę kolorowym punktem do siebie. Delikatnie postukać palcem w górną część ampułki, aby roztwór opłynął do dolnej części ampułki (rys. 1).
2. Użyć obu rąk, aby otworzyć ampułkę: trzymając dolną część ampułki w jednej ręce, drugą ręką nacisnąć na górną część ampułki w kierunku przeciwnym do kolorowego punktu (rys. 2).

Rys. 1 Rys. 2

Przedawkowanie.

Objawy.

Przedłużony paraliż mięśni szkieletowych i jego konsekwencje są głównymi objawami przedawkowania.

Leczenie.

Należy zapewnić niezaburzony dopływ powietrza razem z sztuczną wentylacją płuc aż do wystąpienia samoistnego, odpowiedniego oddychania.

Ponieważ świadomość pacjentów nie jest zaburzona, może być konieczna pełna sedacja.

Wskazane jest stosowanie leków antycholinesterazowych w połączeniu z atropiną lub glikopirrolatem, gdy tylko pojawią się oznaki samoistnego przywracania.

Działania niepożądane.

Najczęściej zgłaszane działania niepożądane to: hipotensja (umiarkowana, przejściowa) oraz zaczerwienienie skóry. Reakcje te są związane z uwalnianiem histaminy. Bardzo rzadko opisywano ciężkie reakcje anafilaktyczne lub anafilaktoidealne u pacjentów otrzymujących atrykuryj kalcyks jednocześnie z jednym lub kilkoma lekami stosowanymi w znieczuleniu.

Poniższe działania niepożądane sklasyfikowano według układów i narządów oraz częstości występowania. Częstość występowania działań niepożądanych określono według następujących kategorii: bardzo często (≥1/10); często (≥1/100 i <1/10); rzadko (≥1/1000 i <1/100); rzadko (≥1/10 000 i <1/1000); bardzo rzadko (<1/10 000); częstość nieznana (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych). Dane dotyczące działań niepożądanych o częstości „bardzo często”, „często” i „rzadko” pochodzą z badań klinicznych. Dane dotyczące działań niepożądanych o częstości „rzadko” i „bardzo rzadko” pochodzą zazwyczaj z obserwacji spontanicznych. Termin „częstość nieznana” dotyczy działań niepożądanych, dla których nie można ustalić częstości na podstawie dostępnych źródeł. Działanie niepożądane związane z uwalnianiem histaminy oznaczono gwiazdką (*).

Dane uzyskane z badań klinicznych.

Zaburzenia układu krążenia

Często: hipotensja (umiarkowana, przejściowa)*, zaczerwienienie skóry*, napływy gorąca.

Zaburzenia układu oddechowego, klatki piersiowej i tchawicy

Rzadko: skurcz oskrzeli*.

Dane uzyskane po rejestracji leku.

Zaburzenia układu odpornościowego

Bardzo rzadko: reakcja anafilaktyczna, reakcja anafilaktoidealna, w tym wstrząs, niewydolność krążenia oraz zatrzymanie krążenia.

Podczas stosowania leku Atrykuryj kalcyks w połączeniu z innymi lekami znieczulającymi odnotowano pojedyncze przypadki ciężkich reakcji anafilaktoidealnych lub anafilaktycznych (we wszystkich zgłoszonych przypadkach skutecznym okazało się natychmiastowe leczenie resuscytacyjne).

Zaburzenia układu nerwowego

Częstość nieznana: drgawki.

Istnieją pojedyncze doniesienia o wystąpieniu drgawek u pacjentów leczonych intensywnie, przy stosowaniu bezylatu atrykuryju w połączeniu z innymi lekami. Pacjenci ci mieli zazwyczaj jeden lub więcej czynników predysponujących do wystąpienia drgawek (uraz głowy, obrzęk mózgu, wirusowe zapalenie mózgu, encefalopatia hipoksyjna, uremia). Związek przyczynowy z laudanoziną nie został potwierdzony. Dane z badań klinicznych nie wykazały korelacji między stężeniem laudanozyny w osoczu a wystąpieniem drgawek.

Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej

Rzadko: pokrzywka.

Zaburzenia układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej

Częstość nieznana: miopatia, osłabienie mięśni.

Podczas długotrwałego stosowania leków rozkurczowych u ciężko chorych pacjentów leczonych na oddziałach intensywnej terapii obserwowano przypadki wystąpienia osłabienia mięśni i/lub miopatii. Większość z tych pacjentów otrzymywała leczenie wspomagające kortykosteroidami. Przypadki te występowały rzadko, a związek przyczynowy z zastosowaniem bezylatu atrykuryju nie został potwierdzony.

Zgłaszanie działań niepożądanych po rejestracji leku ma duże znaczenie. Pozwala to na monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w przypadku stosowania tego leku. Osoby medyczne i farmaceutyczne, a także pacjenci lub ich prawni przedstawiciele powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku za pośrednictwem zautomatyzowanego systemu informacyjnego nadzoru farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności. 2 lata.

Nie stosować po upływie okresu ważności podanego na opakowaniu.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w lodówce w temperaturze od 2 °C do 8 °C. Nie zamarzać.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu, aby chronić przed działaniem światła.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Niezgodność.

Atrykuryj kalcyks to roztwór hipotoniczny, nie należy go stosować w tym samym systemie infuzyjnym z lekami krwi ani w tym samym systemie infuzyjnym podczas przetaczania krwi. Atrykuryj kalcyks nie powinien być mieszany z tiopentalem ani żadnym roztworem o odczynie zasadowym, ponieważ ulega inaktywacji przy wysokim pH.

Opakowanie.

Po 2,5 ml lub 5 ml w ampułce ze szkła bezbarwnego klasy I i klasy hydrolytycznej z pierścieniami znacznikowymi i miejscem zaznaczonym do załamania.

Po 5 ampułek w konturowej opakowce blisterowej (podkładce) z folii poliwinylochlorkowej; po 1 opakowaniu konturowym blisterowym (podkładce) w pudełku z tektury.

Kategoria wydania.

Na receptę.

Producent.

Producent odpowiedzialny za wydanie serii:

AT „Kalceks”.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

ul. Krustpils 71E, Ryga, LV-1057, Łotwa.

Wniosek.

AT „Kalceks”.

Adres wnioskodawcy.

ul. Krustpils 71E, Ryga, LV-1057, Łotwa.