Atracurium-Novofarm

INSTRUKCJA dotyczÄ…ca stosowania medycznego leku Atracurium-Novofarm (Atracurium-NovoFARM)

Skład:

substancja czynna: atracuriumu besylat;

1 ml roztworu zawiera atracuriumu besylatu 10 mg;

substancje pomocnicze: kwas benzenosulfonowy, woda do wstrzykiwań.

Postać leku. Roztwór do wstrzykiwań/do infuzji.

Główne cechy fizykochemiczne: przezroczysta bezbarwna ciecz lub lekko żółta ciecz.

Grupa farmakoterapeutyczna. Środki nasilające relaksację mięśni (miorelaksanty) o działaniu obwodowym. Inne zwiazki amoniowe czwartorzędne. Kod ATC M03A C04.

Właściwości farmakodynamiczne

Farmakodynamika

Wysoko selektywny miorelaksant działania obwodowego, typu niedepolaryzującego konkurencyjnego, o średnim czasie działania. Blokuje receptory n-cholinowe płytek końcowych włókien mięśni szkieletowych i przeciwdziała działaniu depolaryzującemu acetylocholiny, w wyniku czego dochodzi do hamowania przekazywania nerwowo-mięśniowego na poziomie błony postsynaptycznej.

Efekty farmakodynamiczne

Atrakurium bezylian nie wpływa bezpośrednio na ciśnienie wewnątrzgałkowe, dlatego nadaje się do stosowania w chirurgii okulistycznej.

Odzyskanie funkcji samoistnej po zakończeniu pełnego bloku następuje po około 35 minutach, mierzone przywróceniem reakcji tytoniowej do 95% normalnej funkcji nerwowo-mięśniowej.

Blokadę nerwowo-mięśniową wywołaną przez atrakurium można szybko cofnąć standardowymi dawkami leków antycholinesterazowych, takimi jak neostygmina i edrofonium, w połączeniu ze środkiem antycholinergicznym (np. atropina), bez objawów rekurarizacji.

Okres pełnego odzyskania wynosi około 40 minut pod wpływem halotanu, izofluranu lub enfluranu.

Istnieje zależność dawkowa między wzrostem dawki atrakurium bezylianu a ilością uwalnianego histaminy.

Dzieci

Opublikowano ograniczone dane dotyczące możliwych różnic w rozwoju i czasie działania atrakurium u noworodków (dzieci poniżej 1 miesiąca życia) w porównaniu z dziećmi w innych grupach wiekowych (patrz sekcja „Dzieci”).

Farmakokinetyka

Po podaniu dożylnym atrakurium bezylian ulega samorzutowi metabolizmowi poprzez eliminację Hofmanna (proces niemieszczynowy, zachodzący przy fizjologicznych wartościach pH i temperatury ciała), a także poprzez hydrolizę estrową z udziałem niespecyficznych esteraz osocza krwi. Eliminacja atrakurium nie zależy od funkcji nerek ani wątroby. Produktami rozpadu atrakurium są laudanozyna i inne metabolity. Metabolity nie posiadają właściwości miorelaksacyjnych. Wiązanie atrakurium bezylianu z białkami osocza wynosi około 82%, okres półtrwania – 20 minut, a objętość rozdziału – 0,16 l/kg.

Metabolity wydzielane są z moczem i żółcią.

Hemofiltryacja i hemodializa mają jedynie minimalny wpływ na stężenie atrakurium i jego metabolitów w osoczu, w tym laudanozyny. Wpływ hemodializy i hemoperfuzji na poziom atrakurium i jego metabolitów we krwi nie jest znany.

Stężenie metabolitów jest wyższe we krwi u pacjentów z oddziałów intensywnej terapii z zaburzeniami funkcji nerek i/lub wątroby (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”). Metabolity te nie uczestniczą w blokadzie przekazywania nerwowo-mięśniowego.

Właściwości kliniczne

Wskazania

Stosowany jako dodatek do znieczenia ogólnego w celu przeprowadzenia intubacji tchawicy oraz uzyskania rozluźnienia mięśni szkieletowych podczas zabiegu chirurgicznego lub wentylacji kontrolowanej. Lek jest również wskazany w celu ułatwienia sztucznej wentylacji płuc w oddziałach intensywnej terapii (OIT).

Przeciwwskazania

Podwyższona wrażliwość na atrakurium, cytrakurową lub kwas benzoesulfonowy.

Interakcje z innymi lekami oraz inne rodzaje interakcji

Blokada nerwowo-mięśniowa wywołana przez atrakurium może być nasilona przy jednoczesnym stosowaniu środków znieczyszających do inhalacji, takich jak halotan, izofluran i enfluran.

Możliwe nasilenie intensywności i przedłużenie trwania blokady nerwowo-mięśniowej wywołanej przez miorelaksanty niepolaryzujące, w tym atrakurium bezylian, przy jednoczesnym stosowaniu:

• antybiotyków, w tym aminoglikozydów, polimyksyny, spektynomycyny, tetracykliny, linkomycyny i klinomycyny;
• leków przeciwnadżerkowych: beta-blokerów (propranolol, oksprenolol), blokerów kanałów wapniowych, lidokainy, prokainamidu, chinidyny;
• moczopędnych: furosemidu i, być może, mannitolu, tiazydowych moczopędnych, acetyloazolamidu;
• siarczanu magnezu;
• ketaminy;
• soli litu;
• ganglioblokerów (trimetafana, heksametonium).

Rzadko, przy jednoczesnym stosowaniu niektórych leków, które mogą nasilać objawy miastenii (również w przebiegu ukrytym) i wywoływać rozwój zespołu miastenijnego, możliwe jest podwyższenie wrażliwości na atrakurium bezylian. Do takich leków należą antybiotyki, beta-blokery (propranolol, oksprenolol), leki przeciwnadżerkowe (prokainamid, chinidyna), środki przeciwrzutowe (chlorochina, d-penicylamina), trimetafan, chloropromazyna, sterydy, fenytoina oraz lity.

U pacjentów otrzymujących długotrwałą terapię przeciwdrgawkową (np. karbamazepinę, fenytoinę) początek blokady nerwowo-mięśniowej może być wydłużony, natomiast czas trwania blokady – skrócony.

Jednoczesne stosowanie miorelaksantów niepolaryzujących razem z atrakurium bezylianem może powodować intensywniejszą blokadę nerwowo-mięśniową niż ta, która może wystąpić po podaniu równoważnej całkowitej dawki atrakurium bezylianu. Efekt synergistyczny może się różnić w zależności od kombinacji tych leków.

Miorelaksanty polaryzujące (np. chlorek sukcynylcholiny) nie powinny być stosowane w celu przedłużenia blokady nerwowo-mięśniowej wywołanej przez miorelaksanty niepolaryzujące, w tym atrakurium bezylian, ponieważ może to prowadzić do długotrwałej i trudnej do cofnięcia blokady, której nie można łatwo usunąć za pomocą leków antycholinesterazowych.

Stosowanie leków antycholinesterazowych, szeroko stosowanych w leczeniu choroby Alzheimera, np. donepezilu, może skrócić czas trwania i zmniejszyć stopień blokady nerwowo-mięśniowej wywołanej przez atrakurium.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności

Tak jak wszystkie inne blokery przewodzenia nerwowo-mięśniowego, atrakurium powoduje porażenie mięśni oddechowych, tak samo jak innych mięśni szkieletowych, ale nie wpływa na świadomość. Dlatego lek należy stosować wyłącznie w warunkach odpowiedniej znieczulenia ogólnego, wyłącznie pod ścisłym nadzorem doświadczonego anestezjologa oraz przy dostępności odpowiednich środków do intubacji tchawicy i sztucznej wentylacji płuc.

Stosowanie atrakurium może powodować uwalnianie histaminy. Należy zachować szczególną ostrożność u pacjentów z wywiadem nadwrażliwości na histaminę. W szczególności, bronchospazm może wystąpić u pacjentów z wywiadem alergii i astmy.

Należy ostrożnie stosować atrakurium u pacjentów z znaną nadwrażliwością na inne blokery przewodzenia nerwowo-mięśniowego, ponieważ istnieją doniesienia o wysokim poziomie (powyżej 50%) nadwrażliwości krzyżowej między blokerami przewodzenia nerwowo-mięśniowego (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

W zalecanych dawkach atrakurium nie wykazuje istotnych właściwości wazomotorycznych ani blokujących zwojów. Dlatego atrakurium w zalecanych dawkach nie wpływa istotnie na częstość skurczów serca i nie zapobiega bradykardii, która może być spowodowana lekami stosowanymi w znieczuleniu oraz stymulacją nerwu błędnego podczas operacji.

Tak jak przy stosowaniu innych niemiejscowych miorelaksantów, można oczekiwać zwiększonej wrażliwości na atrakurium bezyłan u pacjentów z miastenią, innymi chorobami nerwowo-mięśniowymi oraz z ciężkimi zaburzeniami elektrolitowymi.

U pacjentów, u których może występować nietypowa wrażliwość na obniżenie ciśnienia tętniczego, np. u pacjentów z hipowolemia, podawanie atrakurium powinno trwać 60 sekund.

Atrakurium bezyłan ulega inaktywacji w roztworach o wysokim pH, dlatego nie można go mieszać w jednej strzykawce z tiopentalem ani z żadnym innym roztworem o odczynie zasadowym.

Jeśli lek jest podawany przez punkcję małej żyły, po jego podaniu należy podać wystarczającą ilość 0,9% roztworu chlorku sodu. Gdy inne leki są podawane przez tę samą igłę lub kaniulę, co atrakurium, ważne jest przepłukanie igły lub kaniuli wystarczającą ilością 0,9% roztworu chlorku sodu po podaniu każdego leku.

Lek jest roztworem hipotonicznym, dlatego nie można go stosować w tym samym systemie infuzyjnym z preparatami krwi ani w tym samym systemie infuzyjnym podczas przetaczania krwi.

Badania nad złośliwą hipertermią u zwierząt podatnych (świnie) oraz badania kliniczne u pacjentów podatnych na złośliwą hipertermię wskazują, że atrakurium nie wywołuje wystąpienia tego zespołu.

Tak jak przy stosowaniu innych niemiejscowych miorelaksantów, u pacjentów z oparzeniami może rozwinąć się oporność na działanie atrakurium. Może być konieczne zastosowanie większych dawek leku u tych pacjentów, w zależności od czasu, który upłynął od urazu, oraz rozmiaru oparzeń.

Pacjenci z nowotworami, szczególnie jeśli są one związane z rakiem oskrzeli, mogą wykazywać wyraźną wrażliwość na atrakurium, a wywołana blokada nerwowo-mięśniowa może źle reagować na zastosowanie neostygminy.

Blokadę nerwowo-mięśniową wywołaną przez atrakurium można szybko zlikwidować przez zastosowanie standardowych dawek leków antycholinesterazowych (np. neostygminy) w połączeniu z lekiem antycholinergicznym (np. atropiną).

Pacjenci z ciężkimi chorobami układu sercowo-naczyniowego mogą być bardziej wrażliwi na efekty tymczasowej hipotensji. Takim pacjentom zaleca się powolne dożylne podawanie leku.

Należy zwrócić szczególną uwagę na zapewnienie odpowiedniej funkcji oddechowej przed odłączeniem pacjenta od nadzoru anestezjologa.

W żadnym wypadku atrakurium nie można mieszać z żadnym innym lekiem dożylnym (z wyjątkiem tych, które są wymienione w sekcji „Sposób podania i dawki”). Takie leki powinny być odpowiednio podane pacjentowi przed podaniem atrakurium.

Pacjenci w oddziałach intensywnej terapii (OIT): podawanie wysokich dawek laudanosiny (metabolitu atrakurium bezyłanu) zwierzętom laboratoryjnym wiązano z przejściową hipotensją i – u niektórych gatunków – z pobudzającymi efektami neurologicznymi. Choć u pacjentów oddziałów intensywnej terapii, którzy otrzymywali atrakurium, obserwowano napady padaczkowe, związek przyczynowo-skutkowy z laudanosiną nie został potwierdzony (patrz sekcja „Efekty niepożądane”).

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią

Fertylność

Obecnie nie przeprowadzono badań dotyczących wpływu na płodność.

Ciąża

Badania na zwierzętach wykazały, że atrakurium nie ma istotnego wpływu na rozwój płodu. Tak jak wszystkie blokery przewodzenia nerwowo-mięśniowego, atrakurium należy stosować w czasie ciąży wyłącznie wtedy, gdy oczekiwana korzyść dla ciężarnej przewyższa potencjalne ryzyko dla płodu.

Lek można stosować podczas zabiegu chirurgicznego (cesarskiego cięcia), ponieważ atrakurium nie przenika w istotnej klinicznie ilości przez barierę łożyskową.

Karmienie piersią

Nie wiadomo, czy atrakurium bezyłan i jego metabolity przenikają do mleka matki.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn

Ostrzeżenie dotyczące wpływu na szybkość reakcji podczas prowadzenia pojazdów lub obsługi innych maszyn nie dotyczy wskazań do stosowania atrakurium. Ponieważ atrakurium jest zawsze stosowane w połączeniu z lekami do znieczulenia ogólnego, należy uwzględnić wpływ znieczuleń ogólnych na koncentrację uwagi i szybkość reakcji.

Sposób stosowania i dawki

Podanie za pomocą wstrzykiwania dożylnego

Lek stosuje się przez wstrzykiwanie dożylnie. Dawkę dla dorosłych ustala się w zakresie od 0,3 do 0,6 mg/kg masy ciała, w zależności od wymaganej długości pełnego bloku nerwowo-mięśniowego i zapewnia ona odpowiednie rozluźnienie mięśni przez 15–35 minut.

Intubację tchawicy można zazwyczaj wykonać w ciągu pierwszych 90 sekund po wstrzyknięciu dożylnym leku w dawce 0,5–0,6 mg/kg masy ciała.

Pełny blok można wydłużyć poprzez podanie dodatkowych dawek od 0,1 do 0,2 mg/kg w razie potrzeby. Kolejne dawki uzupełniające nie prowadzą do kumulacji efektu blokującego nerwy i mięśnie.

Cesarskie cięcie

Atracurium-Novofarm nadaje się do wspomagania relaksacji mięśni podczas cesarskiego cięcia, ponieważ nie przenika przez łożysko w klinicznie istotnych ilościach po podaniu zalecanych dawek (0,3–0,6 mg/kg).

Odzyskanie czynności samoistnej po zakończeniu pełnego bloku następuje po około 35 minutach, co odpowiada przywróceniu reakcji tetanicznej do 95% normalnej funkcji nerwowo-mięśniowej.

Blok nerwowo-mięśniowy wywołany przez zastosowanie atrakuriumu można szybko zlikwidować poprzez zastosowanie standardowych dawek leków antycholinesterazowych (np. neostygminy) w połączeniu ze środkiem antycholinergicznym (np. atropiną).

Infuzja ciągła

Po początkowym podaniu dawki bolusowej leku w dawce 0,3–0,6 mg/kg masy ciała, dalsze utrzymywanie bloku nerwowo-mięśniowego podczas długotrwałego zabiegu chirurgicznego odbywa się za pomocą długotrwałej infuzji dożylnej w dawce 0,3–0,6 mg/kg/godz.

Atracuriumu besylat można stosować przez dożylną infuzję podczas aortokoronarnego by-passu z powyższą szybkością infuzji. W razie potrzeby hipotermii ciała do temperatury 25–26 °C zmniejsza się szybkość inaktywacji atracuriumu besylanu, dlatego pełny blok nerwowo-mięśniowy można utrzymywać przy szybkości infuzji wynoszącej około połowę początkowej przy tych niskich temperaturach ciała.

Zgodność z innymi roztworami do infuzji/wstrzykiwań oraz okres stabilności leku podano poniżej:

Po rozcieńczeniu w wyżej wymienionych roztworach i osiągnięciu stężenia bezylatu atrakuriumu na poziomie 0,5 mg/ml lub wyższym, otrzymany roztwór zachowuje stabilność w warunkach światła dziennego przez wskazany okres czasu przy temperaturze do 25 °C.

Z mikrobiologicznego punktu widzenia, lek po rozcieńczeniu powinien być użyty natychmiast. Jeżeli lek po rozcieńczeniu nie zostanie użyty natychmiast, odpowiedzialność za czas i warunki przechowywania podczas stosowania ponosi użytkownik.

Każdy nieużyty lek lub odpady należy zutylizować zgodnie z lokalnymi przepisami.

Pacjenci w wieku podeszłym

Stosować w dawce standardowej, jednak zaleca się podanie najniższej dawki początkowej i powolne wprowadzanie leku.

Pacjenci z niewydolnością nerek i wątroby

Lek można stosować w dawkach standardowych przy dowolnym stopniu niewydolności nerek lub wątroby, włącznie z etapami końcowymi.

Pacjenci z chorobami układu sercowo-naczyniowego

Pacjentom z klinicznie istotnymi objawami chorób układu sercowo-naczyniowego dawkę początkową bezylatu atrakuriumu należy podawać powoli przez okres nie krótszy niż 60 sekund.

Monitorowanie: jak w przypadku wszystkich leków blokujących układ nerwowo-mięśniowy, podczas stosowania bezylatu atrakuriumu zaleca się monitorowanie funkcji nerwowo-mięśniowej w celu indywidualnego doboru dawki.

Dzieci

Stosować u dzieci od 1 miesiąca życia w tej samej dawce, co u dorosłych, przeliczając dawkę zgodnie z masą ciała dziecka. Stosowanie u dzieci poniżej 1 miesiąca życia nie jest zalecane ze względu na ograniczoną ilość danych (patrz sekcja „Farmakokinetyka”).

Przedawkowanie

Objawy

Przedłużony paraliż mięśni szkieletowych i jego konsekwencje są głównymi objawami przedawkowania.

Leczenie

Należy zapewnić niezaburzony przepływ powietrza razem z sztuczną wentylacją płuc aż do wystąpienia spontanicznego, odpowiedniego oddychania.

Ponieważ świadomość pacjentów nie jest zaburzona, może być konieczna pełna sedacja.

Wskazane jest stosowanie leków przeciwapcholinowych w połączeniu z atropiną lub glikopiranolatem, gdy tylko pojawią się oznaki spontanicznego odzyskiwania.

Działania niepożądane

Najczęściej zgłaszane działania niepożądane to: hipotensja tętnicza (umiarkowana, przejściowa) oraz zaczerwienienie skóry. Te reakcje są związane z uwalnianiem histaminy. Bardzo rzadko opisywano ciężkie reakcje anafilaktyczne lub anafilakto-idne u pacjentów otrzymujących atrakurium jednocześnie z jednym lub kilkoma lekami stosowanymi w znieczuleniu.

Poniżej wymienione działania niepożądane sklasyfikowano według narządów i układów oraz częstości występowania. Częstość występowania działań niepożądanych: bardzo często (≥ 1/10); często (≥ 1/100 i < 1/10); rzadko (≥ 1/1000 i < 1/100); bardzo rzadko (≥ 1/10000 i < 1/1000); bardzo rzadko (< 1/10000); nieznane (nie można ustalić na podstawie dostępnych danych). Dane dotyczące „bardzo często”, „często” i „rzadko” pochodzą z badań klinicznych. Dane dotyczące „rzadko” i „bardzo rzadko” pochodzą zwykle z doniesień spontanicznych. Działanie niepożądane związane z uwalnianiem histaminy oznaczono gwiazdką*.

Dane pochodzące z badań klinicznych

Zaburzenia układu krążenia

Często: hipotensja tętnicza (umiarkowana, przejściowa)*, napływy gorąca, zaczerwienienie skóry*.

Zaburzenia układu oddechowego, klatki piersiowej i tkanek śródpiersia

Rzadko: skurcz oskrzeli*.

Dane pochodzące z okresu po rejestracji

Zaburzenia układu odpornościowego

Bardzo rzadko: reakcja anafilaktyczna, reakcja anafilakto-idna, w tym wstrząs, niewydolność krążenia oraz zatrzymanie krążenia.

W przypadku stosowania atrakurium w połączeniu z innymi lekami znieczulającymi odnotowano pojedyncze doniesienia o wystąpieniu ciężkich reakcji anafilakto-idnych lub anafilaktycznych (we wszystkich zarejestrowanych przypadkach wynik natychmiastowych działań resuscytacyjnych był pozytywny).

Zaburzenia układu nerwowego

Nieznane: napady drgawek.

Istnieją pojedyncze doniesienia o wystąpieniu napadów drgawek u pacjentów leczonych intensywnie, przy stosowaniu atrakurium w połączeniu z innymi lekami. Pacjenci ci mieli zazwyczaj jeden lub więcej czynników predysponujących do wystąpienia drgawek (uraz głowy, obrzęk mózgu, wirusowe zapalenie mózgu, encefalopatia hipoksyjna, uremia). Związek przyczynowy z terapią atrakurium nie został ustalony. Dane z badań klinicznych nie wykazały korelacji między stężeniem laudanozyny we krwi a wystąpieniem drgawek.

Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej

Rzadko: pokrzywka.

Zaburzenia układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej

Nieznane: miopatia, osłabienie mięśni.

Przy długotrwałym stosowaniu leków rozkurczających mięśnie u ciężko chorych pacjentów leczonych w oddziałach intensywnej terapii, odnotowano przypadki wystąpienia osłabienia mięśni i/lub miopatii. Większość tych pacjentów otrzymywała terapię towarzyszącą kortykosteroidami. Takie doniesienia były rzadkie, a związek przyczynowy ze stosowaniem atrakurium nie został potwierdzony.

Donoszenie o podejrzanych działaniach niepożądanych

Donoszenie o działaniach niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Pozwala to na monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka związanego ze stosowaniem tego leku. Osoby medyczne i farmaceutyczne, a także pacjenci lub ich prawni przedstawiciele, powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności. 2 lata.

Warunki przechowywania

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze od 2 do 8 °C. Nie zamarzać. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Niezgodność

Lek Atracurium-Novofarm jest roztworem hipotonicznym, nie należy go stosować w tym samym systemie infuzyjnym co leki krwi ani w tym samym systemie infuzyjnym podczas przetaczania krwi.

Atrakurium nie należy mieszać z tiopentalem ani z żadnym innym roztworem o odczynie zasadowym, ponieważ ulega inaktywacji przy wysokim pH.

Nie należy mieszać tego leku z innymi lekami, z wyjątkiem tych wymienionych w sekcji „Sposób stosowania i dawki”.

Opakowanie

Po 2,5 ml lub po 5 ml w fiolce; po 5 fiol w opakowaniu konturowym pęcherzykowym; po 1 opakowaniu konturowym pęcherzykowym w opakowaniu kartonowym.

Kategoria receptury

Na receptę.

Producent

Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością „Novofarm-Biosynteza”.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności

Ukraina, 11700, obwód żytomierski, rejon zwiahelski, miasto Zwiahel, ul. Żytomierska 38.