Atracurium-Novo

IНSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU Atracurium-Novo (Atracurium-Novo)

Skład:

substancja czynna: atracuriumu besylat;

1 ml roztworu zawiera atracuriumu besylatu (przeliczony na substancję o stężeniu 100%) 10 mg;

substancje pomocnicze: roztwór kwasu benzoesulfonowego, woda do wstrzykiwań.

Postać leku. Roztwór do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizykochemiczne: przejrzysta bezbarwna lub jasnożółta ciecz.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki rozkurczające mięśnie z działaniem obwodowym. Inne związki czwartorzędowej amoniowej. Kod ATC M03A C04.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Wysoko selektywny miorelaksant o działaniu obwodowym, typu niedepolaryzującego konkurencyjnego, o średnim czasie działania. Blokuje receptory cholinergiczne płytek końcowych włókien mięśni szkieletowych i przeciwdziała działaniu depolaryzującemu acetylocholiny, w wyniku czego dochodzi do hamowania przekazywania nerwowo-mięśniowego na poziomie błony postsynaptycznej.

Dzieci.

W literaturze dostępne są ograniczone dane dotyczące możliwych różnic w rozwoju i czasie działania atrakuriumu u noworodków (dzieci poniżej 1 miesiąca życia) w porównaniu z dziećmi w innych grupach wiekowych (patrz sekcja „Dzieci”).

Farmakokinetyka.

Po podaniu dożylnym atrakurium bezylochlorek ulega spontanicznej metabolizacji poprzez eliminację Hofmanna (proces niemieszczalny, przebiegający przy fizjologicznych wartościach pH i temperatury ciała), a także poprzez hydrolizę estrową z udziałem niespecyficznych esteraz osocza krwi. Eliminacja atrakuriumu nie zależy od funkcji nerek ani wątroby. Produktami rozpadu atrakuriumu są laudynezyna i inne metabolity. Metabolity nie posiadają właściwości miorelaksacyjnych. Wiązanie atrakuriumu bezylochloroku z białkami osocza wynosi około 82%, okres półtrwania – 20 minut. Metabolity wydzielane są z moczem i żółcią.

Stężenie metabolitów jest wyższe we krwi pacjentów oddziałów intensywnej terapii z zaburzeniami funkcji nerek i/lub wątroby (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”). Metabolity te nie uczestniczą w blokadzie przekazywania nerwowo-mięśniowego.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Do relaksacji mięśniowej podczas zabiegów chirurgicznych i procedur diagnostycznych (przy dostępności środków umożliwiających intubację tchawiczą i wentylację mechaniczną płuc).

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na atrakurium, cisatracurium lub kwas benzolosulfonowy.

Interakcje z innymi lekami oraz inne rodzaje interakcji.

Blokada nerwowo-mięśniowa wywołana atrakuriumu besylanem może być nasilana przez jednoczesne stosowanie środków znieczyniających wziewnych, takich jak halotan, izofluran i enfluran.

Możliwe nasilenie się intensywności i długości trwania blokady nerwowo-mięśniowej wywołanej przez miorelaksanty nieodpolarizujące, w tym atrakuriumu besylan, przy jednoczesnym stosowaniu z:

• antybiotykami, w tym aminoglikozydami, polimyksynami, spektinomycyną, tetracyklinami, linkomycyną i klinidamycyną;
• lekami przeciwwstrząsowymi: propranololem, blokerami kanałów wapniowych, lidokainą, prokainamidem, chinidyną;
• diuretykami: furosemidem oraz potencjalnie mannolem, diuretykami tiazydowymi, acetylozolamidem;
• siarczanem magnezu;
• ketaminą;
• solami litu;
• blokerami zwojów (trimetafanem, heksametonium).

Rzadko przy jednoczesnym stosowaniu niektórych leków, które mogą nasilać objawy miastenii (w tym w przebiegu ukrytym) i wywoływać rozwój zespołu miastenicznego, możliwe jest zwiększenie wrażliwości na atrakuriumu besylan. Do takich leków należą antybiotyki, beta-blokery (propranolol, oksprenolol), leki przeciwwstrząsowe (prokainamid, chinidyna), leki przeciwrzutowe (chlorochina, D-penicillamina), trimetafan, chloropromazyna, sterydy, fenytoina oraz lit.

Na tle długotrwałego leczenia lekami przeciwdrgawkowymi możliwe są późniejszy początek i krótszy czas trwania blokady nerwowo-mięśniowej wywołanej atrakuriumu besylanem.

Stosowanie miorelaksantów nieodpolarizujących razem z atrakuriumu besylanem może prowadzić do silniejszej blokady nerwowo-mięśniowej niż ta, która może wystąpić po podaniu równoważnej całkowitej dawki atrakuriumu besylanu. Efekt synergistyczny może się różnić w zależności od kombinacji tych leków.

Leków odpolarizujących miorelaksantów (np. chlorku sukcymetonium) nie można stosować do przedłużenia blokady nerwowo-mięśniowej wywołanej przez miorelaksanty nieodpolarizujące, w tym atrakuriumu besylan, ponieważ możliwe jest rozwinięcie się długotrwałej i złożonej głębokiej blokady, której trudno jest usunąć za pomocą środków antycholinesterazowych.

Stosowanie leków antycholinesterazowych, szeroko wykorzystywanych w leczeniu choroby Alzheimera, np. donepezilu, może skracać czas trwania i nasilenie blokady nerwowo-mięśniowej wywołanej atrakurium.

Szczególne środki ostrożności.

Jak wszystkie inne środki blokujące przewodnictwo nerwowo-mięśniowe, atrakurium powoduje porażenie mięśni oddechowych tak samo, jak innych mięśni szkieletowych, ale nie wpływa na świadomość. Dlatego lek należy stosować wyłącznie w warunkach odpowiedniej znieczulenia ogólnego i wyłącznie pod ścisłym nadzorem doświadczonego anestezjologa oraz przy dostępności odpowiednich środków do intubacji tchawicy i sztucznej wentylacji płuc.

U pacjentów uczulonych istnieje potencjalna możliwość uwalniania histaminy podczas stosowania atrakurium, dlatego lek należy stosować ostrożnie u chorych z podwyższoną wrażliwością na histaminę. W szczególności u pacjentów z alergią i astmą w wywiadzie istnieje możliwość wystąpienia skurczu oskrzeli.

Istnieją doniesienia o wysokim poziomie (powyżej 50 %) wzajemnej wrażliwości między blokerami przewodnictwa nerwowo-mięśniowego. Dlatego przed zastosowaniem atrakurium, jeśli to możliwe, należy wykluczyć nadwrażliwość na inne blokery przewodnictwa nerwowo-mięśniowego. Pacjentom podejrzanym o nadwrażliwość należy stosować atrakurium wyłącznie w przypadku absolutnych wskazań. Pacjentom z reakcjami nadwrażliwości podczas znieczulenia ogólnego w wywiadzie należy przeprowadzić testowanie na nadwrażliwość na inne blokery przewodnictwa nerwowo-mięśniowego.

Pacjentom z astmą, którzy otrzymują wysokie dawki kortykosteroidów i blokery przewodnictwa nerwowo-mięśniowego w oddziale intensywnej terapii, zaleca się kontrolę serii stężenia kreatynofosfokinazy.

W zalecanych dawkach atrakurium nie wykazuje istotnych właściwości wazomotorycznych ani ganglioblokujących. Dlatego atrakurium w zalecanych dawkach nie wpływa istotnie na częstość skurczów serca i nie zapobiega bradykardii, która może być spowodowana lekami znieczulającymi oraz pobudzeniem nerwu błędnego podczas operacji.

Podobnie jak przy stosowaniu innych niemiotropowych miorelaksantów, u chorych z miastenią gravis, z innymi chorobami nerwowo-mięśniowymi, przy ciężkich zaburzeniach kwasowo-zasadowych i/lub zaburzeniach elektrolitowych może wystąpić zwiększona wrażliwość na atrakurium.

Podobnie jak przy stosowaniu innych niemiotropowych miorelaksantów, hipofosfatemia może wydłużyć czas odzyskiwania. Czas odzyskiwania można przyspieszyć. Pacjentom, którzy mogą być niezwykle wrażliwi na obniżenie ciśnienia tętniczego, np. z hipowolemia, atrakuriumu besylan należy podawać przez nie krótszy niż 60 sekund.

Atrakuriumu besylan inaktywuje się w roztworach o wysokim pH, dlatego nie można go mieszać w jednej strzykawce z tiopentalem ani z żadnym innym roztworem alkalicznym.

Jeśli lek jest podawany przez punkcję małej żyły, po jego podaniu należy podać odpowiednią ilość 0,9 % roztworu chlorku sodu. W przypadku jednoczesnego stosowania z innymi lekami igłę lub kaniulę należy każdorazowo przemywać 0,9 % roztworem chlorku sodu.

Lek jest roztworem hipotonicznym i nie można go stosować w tym samym układzie infuzyjnym z lekami krwi ani w tym samym układzie infuzyjnym podczas przetaczania krwi. U chorych z predyspozycją do złośliwej hipertermii stwierdzono, że atrakuriumu besylan nie wywołuje wystąpienia tego zespołu.

Podobnie jak przy stosowaniu innych niemiotropowych miorelaksantów, u pacjentów z oparzeniami może rozwinąć się oporność na atrakuriumu besylan. U takich chorych może pojawić się konieczność zastosowania większych dawek leku w zależności od czasu, który upłynął od urazu, oraz rozmiaru oparzeń.

Pacjenci oddziału intensywnej terapii: dane z badań klinicznych na zwierzętach wskazują, że przy stosowaniu wysokich dawek leku, laudanazyna, metabolit atrakuriumu besylanu, może powodować odwracalne hipotensję i u niektórych osób – efekt pobudzenia ośrodkowego układu nerwowego. Choć drgawki obserwowano również u pacjentów oddziału intensywnej terapii, którym podawano atrakuriumu besylan, to wiarygodnego związku przyczynowego z laudanazyną nie stwierdzono (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Fertylność.

Badania wpływu na płodność nie zostały przeprowadzone.

Ciąża.

Badania na zwierzętach wykazały, że atrakuriumu besylan nie wywiera istotnego wpływu na rozwój płodu. Podobnie jak wszystkie blokery przewodnictwa nerwowo-mięśniowego, atrakurium należy stosować w czasie ciąży wyłącznie wtedy, gdy oczekiwana korzyść dla matki przeważa potencjalne ryzyko dla płodu.

Lek można stosować podczas zabiegu chirurgicznego (cesarskiego cięcia), ponieważ nie przenika przez barierę łożyskową w ilościach wpływających na stan płodu.

Karmienie piersią.

Nie wiadomo, czy atrakuriumu besylan i jego metabolity przenikają do mleka matki.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów.

To ostrzeżenie nie dotyczy wskazań do stosowania atrakuriumu besylanu. Ponieważ atrakurium stosuje się zawsze w połączeniu z lekami do znieczulenia ogólnego, należy uwzględniać wpływ znieczulenia ogólnego na koncentrację uwagi i szybkość reakcji.

Sposób stosowania i dawki.

Ścieżka podania.

Wstrzyknięcie dożylnie lub długotrwała infuzja.

Dorośli.

Podanie za pomocą wstrzyknięcia.

Lek stosuje się do wstrzyknięcia dożylnego typu bolus. Dawkowanie dla dorosłych wynosi od 0,3 do 0,6 mg/kg masy ciała, w zależności od wymaganej długości całkowitego blokowania nerwowo-mięśniowego i zapewnia odpowiednią relaksację przez 15–35 minut.

Intubację tchawicy można przeprowadzić w ciągu pierwszych 90 sekund po wstrzyknięciu dożylnym leku w dawce 0,5–0,6 mg/kg masy ciała.

W razie potrzeby przedłużenia działania blokującego lek podaje się dodatkowo w dawkach 0,1–0,2 mg/kg masy ciała. Poprawne dawkowanie uzupełniające nie zwiększa efektu kumulacyjnego blokady nerwowo-mięśniowej.

Odzyskanie normalnej transmisji nerwowo-mięśniowej następuje po 35 minutach; stwierdzono odzyskanie odpowiedzi tetanicznej do 95% normalnej funkcji nerwowo-mięśniowej.

Blokadę nerwowo-mięśniową spowodowaną stosowaniem atrakuriumu besylatu można szybko wyeliminować poprzez zastosowanie standardowych dawek leków antycholinesterazowych.

Podanie za pomocą infuzji.

Po początkowym podaniu dawki bolusowej leku w dawce 0,3–0,6 mg/kg masy ciała, dalsze utrzymywanie blokady nerwowo-mięśniowej podczas długotrwałego zabiegu chirurgicznego przeprowadza się za pomocą długotrwałej dożylnej infuzji leku w tempie 0,3–0,6 mg/kg masy ciała na 1 godzinę.

Lek można stosować w postaci dożylnej infuzji podczas aortokoronarnego by-passu. W razie potrzeby hipotermii ciała do temperatury 25–26 °C zmniejsza się poziom inaktywacji atrakuriumu, dlatego w takim przypadku prędkość podania leku w formie infuzji można zmniejszyć o połowę.

Zgodność z innymi roztworami do przeprowadzania infuzji/wstrzyknięć oraz okres stabilności leku podano poniżej:

Po rozcieńczeniu w wyżej wymienionych roztworach i osiągnięciu stężenia atrakuriumu besylatu 0,5 mg/ml lub wyższego, otrzymany roztwór będzie zachowywał stabilność w podanym czasie przy oświetleniu dziennej światłości i temperaturze nie wyższej niż 30 °C.

Pacjenci w wieku podeszłym.

Zastosować w dawce standardowej, jednak zaleca się podawanie najniższej dawki początkowej i powolniejsze wstrzykiwanie leku.

Pacjenci z niewydolnością nerek i wątroby.

Lek należy stosować w dawkach standardowych przy dowolnym stopniu niewydolności nerek lub wątroby, włącznie z końcowym stadium.

Pacjenci z chorobami układu sercowo-naczyniowego.

Pacjentom z klinicznie istotnymi objawami chorób układu sercowo-naczyniowego dawkę początkową leku należy podawać w okresie nie krótszym niż 60 sekund.

Pacjenci przebywający w oddziałach intensywnej terapii.

Po podaniu wymaganej dawki bolusowej atrakuriumu w zakresie od 0,3 do 0,6 mg/kg masy ciała, dalsze utrzymanie blokady nerwowo-mięśniowej zapewnia się przez ciągłe wlewanie dożylne leku z prędkością od 11 do 13 μg/kg/min (0,65 – 0,78 mg/kg/godz.). Jednakże występuje duża indywidualna zmienność w dawkowaniu leku, która może również zmieniać się w czasie. Niektórzy pacjenci mogą wymagać niższej prędkości podawania leku, np. 4,5 μg/kg/min (0,27 mg/kg/godz.), podczas gdy inni mogą wymagać wyższej, np. 29,5 μg/kg/min (1,77 mg/kg/godz.).

Szybkość odzyskiwania przewodnictwa nerwowo-mięśniowego u pacjentów nie zależy od czasu stosowania leku i według danych badań klinicznych wynosi od 32 do 108 minut.

Monitorowanie.

W celu indywidualizacji dawkowania zaleca się kontrolowanie funkcjonowania przewodnictwa nerwowo-mięśniowego, tak jak w przypadku stosowania innych leków blokujących to przewodnictwo.

Dzieci.

Zastosować w leczeniu dzieci od 1 miesiąca życia w tych samych schematach dawkowania, co u dorosłych, obliczając dawkę na podstawie masy ciała dziecka. Stosowanie u dzieci poniżej 1 miesiąca życia nie jest zalecane ze względu na ograniczoną liczbę danych (patrz punkt „Farmakokinetyka”).

Przedawkowanie.

Objawy.

Przedłużony paraliż mięśni szkieletowych i jego konsekwencje są głównymi objawami przedawkowania.

Leczenie.

Należy zapewnić niezakłócony dopływ powietrza wraz z sztuczną wentylacją płuc do wystąpienia samoistnego, odpowiedniego oddychania.

Ponieważ świadomość pacjentów nie jest zaburzona, może być konieczna pełna sedacja.

Wskazane jest stosowanie środków antycholinesterazowych w połączeniu z atropiną lub glikopiranolatem, gdy tylko pojawią się oznaki samoistnego odzyskiwania.

Działania niepożądane.

Najczęściej zgłaszane działania niepożądane to: hipotensja (łagodna, przemijająca) oraz rumień skóry, związane z uwalnianiem histaminy. Bardzo rzadko zgłaszano ciężkie reakcje anafilaktyczne lub anafilaktoidealne u pacjentów otrzymujących atrakurium jednocześnie z jednym lub kilkoma lekami stosowanymi w znieczuleniu.

Poniżej wymienione działania niepożądane sklasyfikowano według układów i narządów oraz częstości występowania. Częstość występowania działań niepożądanych: bardzo często ≥ 1/10; często ≥ 1/100 i < 1/10; rzadko ≥ 1/1000 i < 1/100; bardzo rzadko ≥ 1/10 000 i < 1/1000; bardzo rzadko < 1/10 000. Dane „bardzo często”, „często” i „rzadko” pochodzą z badań klinicznych. Dane „rzadko” i „bardzo rzadko” pochodzą zazwyczaj z obserwacji spontanicznych. Określenie „nieznane” odnosi się do działań niepożądanych, u których nie można ustalić częstości występowania na podstawie dostępnych źródeł. Działanie niepożądane związane z uwalnianiem histaminy oznaczono gwiazdką*.

Dane uzyskane z badań klinicznych.

Ze strony układu krążenia.

Często: hipotensja (łagodna, przemijająca)*, rumień skóry*.

Ze strony układu oddechowego i klatki piersiowej.

Rzadko: skurcz oskrzeli*.

Dane uzyskane z okresu po rejestracji.

Ze strony układu odpornościowego.

Bardzo rzadko: reakcja anafilaktyczna, reakcja anafilaktoidealna, w tym wstrząs, niewydolność krążenia oraz zatrzymanie krążenia.

Podczas stosowania atrakuriumu bezyloatu w połączeniu z innymi lekami znieczulenia ogólnego pojawiały się pojedyncze doniesienia o wystąpieniu ciężkich reakcji anafilaktoidealnych lub anafilaktycznych.

Ze strony układu nerwowego.

Nieznane: drgawki.

Pojedyncze doniesienia opisują przypadki wystąpienia drgawek u pacjentów leczonych intensywnie podczas stosowania atrakuriumu bezyloatu w połączeniu z innymi lekami. Pacjenci ci mieli zazwyczaj jeden lub więcej czynników predysponujących do wystąpienia drgawek (uraz głowy, obrzęk mózgu, wirusowe zapalenie mózgu, encefalopatia hipoksyjna, urazemia). Związek przyczynowy z laudanoziną nie został potwierdzony. Dane z badań klinicznych nie wykazały korelacji między stężeniem laudanozyny w osoczu a wystąpieniem drgawek.

Ze strony skóry i tkanki podskórnej.

Rzadko: pokrzywka.

Ze strony układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej.

Nieznane: miopatia, osłabienie mięśni.

Podczas długotrwałego stosowania leków rozkurczających mięśnie u ciężko chorych pacjentów leczonych na oddziałach intensywnej terapii odnotowano przypadki wystąpienia osłabienia mięśni i/lub miopatii. Większość z tych pacjentów otrzymywała leczenie towarzyszące kortykosteroidami. Takie doniesienia były rzadkie, a związek przyczynowy ze stosowaniem atrakuriumu bezyloatu nie został potwierdzony.

Niezgodność. Atracurium-Novo jest roztworem hipotonicznym i nie powinno się go podawać w tym samym układzie infuzyjnym, co leki krwi, ani w tym samym układzie infuzyjnym podczas przetaczania krwi.

Okres ważności. 2 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać we wkładzie oryginalnym w temperaturze 2–8 °C. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci. Nie zamarzać.

Opakowanie.

Po 2,5 ml lub po 5 ml w fiolce; po 5 fiol w opakowaniu konturowym komórkowym w pudełku z tektury.

Kategoria wydania.

Na receptę.

Producent.

Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością „Nowofarm-Biosynteza”.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Ukraina, 11700, obwód żytomierski, miasto Nowogród-Wołyński, ul. Żytomierska, nr 38.