Atenol-H

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU Atenol-H (ATENOL-H)

Skład:

Substancje czynne: atenolol, chlortalidone;

1 tabletka powlekana zawiera atenololum 100 mg, chlortalidonum 25 mg;

Substancje pomocnicze: laktoza bezwodna (166 mg), skrobia kukurydziana, powidon, sodu laurylosulfat, talk, stearynian magnezu, dwutlenek krzemu koloidalny bezwodny;

Powłoka filmowa: talk, hipromeloza, dwutlenek tytanu (E 171), makrogol 400, makrogol 6000.

Postać farmaceutyczna. Tabletki powlekane.

Główne właściwości fizykochemiczne: tabletki powlekane, białe lub prawie białe, okrągłe, podwójnie wypukłe, z ryflowaną linią po jednej stronie.

Grupa farmakoterapeutyczna. Selektywne blokery β1-adrenoreceptorów w połączeniu z innymi lekami moczopętnymi. Atenolol i inne leki moczopędne. Kod ATC C07CB03.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Lek przeciwhypertensyjny o działaniu kombinowanym łączy działanie kardioszelektywnego blokeru β-adrenergicznego atenololu oraz diuretyku chlortalidonu.

Atenolol – kardioszelektywny bloker β1-adrenergiczny. Nie wykazuje wewnętrznej aktywności sympatymimetycznej ani stabilizującej błony. Zmniejsza częstość skurczów serca, objętość uderzeniową i minutową serca. Maksymalny efekt po podaniu doustnym osiągany jest po 2–4 godzinach i trwa do 24 godzin.

Atenolol selektywnie blokuje β-adrenoreceptory mięśnia sercowego, osłabiając pobudzający wpływ na mięsień sercowy układu współczulnego układu nerwowego wegetatywnego oraz krążących w krwi katecholamin. Dzięki swojej kardioszelektywności i hydrofilowości atenolol rzadziej wywołuje rozwój skurczu oskrzeli oraz zaburzenia krążenia obwodowego, snu czy sfer emocjonalnych. Kardioszelektywność może być tracona przy stosowaniu wysokich dawek. Atenolol zmniejsza automatyzm węzła zatokowego, liczbę skurczów serca, spowalnia przewodnictwo przedsionkowo-komorowe, zmniejsza kurczliwość i pobudliwość mięśnia sercowego, zapotrzebowanie mięśnia sercowego na tlen, wyrzut serca, ciśnienie tętnicze skurczowe i rozkurczowe w stanie spoczynku i podczas wysiłku. Przy stosowaniu systematycznym powoduje stopniowe obniżenie ciśnienia tętniczego. Przy długotrwałym stosowaniu aktywność przeciwzawałowa atenololu nie zmniejsza się.

Chlortalidon – diuretyk podobny do tiazydów, zwiększa wydalenie z organizmu jonów sodu, chloru oraz równoważnej ilości wody. Początek działania – po 2 godzinach, szczyt efektu – po 2–6 godzinach. Czas trwania działania po podaniu doustnym wynosi od 24 do 72 godzin.

Chlortalidon hamuje resorpcję jonów sodu, chloru i wody w odcinku bliższym kanalików dystalnych, częściowo wpływa również na kanaliki bliższe. Pod jego wpływem zwiększa się wydalanie potasu, magnezu, wodorowęglanów, hamuje wydalanie kwasu moczowego oraz jonów wapnia. Sprzyja obniżeniu podwyższonego ciśnienia tętniczego. Zmniejsza zawartość jonów sodu w ścianie naczyń, obniżając ich wrażliwość na działanie zwężające naczynia.

Oba składniki wzajemnie potęgują działanie hipotensyjne i dzięki długiemu czasowi działania farmakologicznego zapewniają efekt hipotensyjny trwający nie krócej niż 24 godziny po jednorazowym podaniu w dawce dobowej.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie. Po podaniu doustnym 50 % dawki atenololu jest wchłaniane z przewodu pokarmowego, przyjmowanie pokarmu nie wpływa istotnie na wchłanianie. Maksymalne stężenie w osoczu osiągane jest po 2–4 godzinach.

Rozkład. Wiązanie atenololu z białkami osocza wynosi około 6–16 %. Chlortalidon wiąże się z białkami osocza i erytrocytami w 90 %.

Metybolizm i wydalanie. Atenolol praktycznie nie ulega metabolizmowi w wątrobie. Wydala się głównie przez nerki (90 %). Okres półtrwania atenololu wynosi około 6–9 godzin. Słabo przenika przez barierę krew-mózg. Przenika przez łożysko i do mleka matki. Po podaniu leku w dawce 50–100 mg działanie blokujące receptory β-adrenergiczne oraz działanie przeciwzawałowe trwa co najmniej 24 godziny. Chlortalidon wydala się z kałem i moczem. Okres półtrwania wynosi 24–55 godzin, a u osób starszych oraz pacjentów z niewydolnością nerek wydłuża się.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Nadciśnienie tętnicze.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na którykolwiek składnik leku. Wyrażona bradykardia zatokowa, hipotensja tętnicza, acydoza metaboliczna, wyrażone zaburzenia krążenia obwodowego, blok przedsionkowo-komorowy II–III stopnia, blok zatokowo-przedsionkowy, zespół słabości węzła zatokowego, szok kardiogenny, ostra niewydolność serca, dekompensowana przewlekła niewydolność serca, nieleczona fochromocytoza, anuria, niewydolność nerek i wątroby, stan przedurodzony związany z chorobą Addisona, hipokaliemia, zatrucie glikozydami nasierdziowymi, astma oskrzelowa, zespół obturacyjny oskrzeli, podagra. Lek jest przeciwwskazany u pacjentów przyjmujących werapamil w ciągu 48 godzin. Hiponatremia, hiperkalcemia, jednoczesne stosowanie leków litu. Jednoczesne przyjmowanie inhibitorów MAO (z wyjątkiem MAO-B).

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Atenol-H w połączeniu z innymi lekami przeciwciśnieniowymi nasila ich działanie. U pacjentów leczonych Atenolem-H w połączeniu z katecholaminami (np. rezerpiną) obserwowano hipotensję tętniczą i/lub bradykardię, co może prowadzić do zawrotów głowy, omdleń lub hipotensji ortostatycznej.

Jednoczesne stosowanie z dihydropirydynami (np. nifedypinem) może zwiększyć ryzyko wystąpienia hipotensji tętniczej, co obserwuje się u chorych z przewlekłą niewydolnością serca.

Blokerzy kanałów wapniowych wykazują również efekt addytywny w połączeniu z Atenolem-H.

Leki z naparstnicy oraz atenolol spowalniają rytm serca, pogarszają przewodnictwo przedsionkowo-komorowe. Jednoczesne stosowanie z lekami z naparstnicy nasila działanie na węzeł zatokowy, przewodnictwo wewnątrzykomorowe. Jednoczesne stosowanie z lekami z naparstnicy nasila objawy hipokaliemii, dlatego konieczny jest monitoring parametrów laboratoryjnych. Należy zachować ostrożność przy przepisywaniu leku pacjentom przyjmującym leki z naparstnicy w połączeniu z niewłaściwą dietą (niezaspokajającą zapotrzebowania organizmu na potas) lub tym, którzy cierpią na choroby przewodu pokarmowego.

Atenol-H nasila działanie przeciwciśnieniowe hydralazyny i prazozyny; stosowanie tej kombinacji prowadzi do większego obniżenia ciśnienia tętniczego niż przyjmowanie tylko jednego leku.

Stosowanie β1-blokerów razem z blokerami „wolnych” kanałów wapniowych, które powodują działanie negatywne inotropowe (np. werapamil, dyltiazem), może nasilać ten efekt, szczególnie u chorych ze zmniejszoną kurczliwością mięśnia sercowego i/lub zaburzeniami przewodnictwa zatokowo-przedsionkowego lub przedsionkowo-komorowego. Może to prowadzić do ciężkiej hipotensji tętniczej, wyrażonej bradykardii i niewydolności serca. Nie należy stosować blokerów „wolnych” kanałów wapniowych dożylnie w ciągu 48 godzin po odstawieniu β1-blokera.

Terapia wspomagająca z zastosowaniem dihydropirydyn (np. nifedypin) może zwiększać ryzyko nadciśnienia tętniczego; u chorych z ukrytą niewydolnością serca mogą pojawić się objawy zaburzeń krążenia.

β1-blokery mogą nasilać „odskokową” hipertensję, która może wystąpić po odstawieniu klonidyny. W przypadku jednoczesnego stosowania Atenolu-H i klonidyny odstawienie klonidyny można przeprowadzić dopiero po kilku dniach od zaprzestania przyjmowania Atenolu-H.

Atenolol może maskować objawy (objawy) hipoglikemii. Jednoczesne stosowanie Atenolu-H z insuliną lub doustnymi lekami przeciwdiabetycznymi nasila ich działanie hipoglikemizujące. Konieczna jest regularna kontrola poziomu glukozy we krwi.

Jednoczesne stosowanie Atenolu-H z lekami przeciwciśnieniowymi różnych grup, tricyklicznymi lekami przeciwdziołkowymi, barbituranami, etanolem, diuretykami, fenantiazynami, nitratami, naczyniorozkurczającymi obwodowymi nasila ich działanie hipotensyjne.

Jednoczesne stosowanie Atenolu-H z rezerpiną, metyldopą, klonidyną, werapamilem może prowadzić do wystąpienia bradykardii.

Należy zachować ostrożność przy przepisywaniu β1-blokera w połączeniu z lekami przeciwnadżernymi klasy I (dezopyramid), ponieważ działanie kardiodepresyjne tych leków może wzajemnie się nasilać. Stosowanie z amiodaronem wiąże się z ryzykiem zaburzeń automatyzmu, przewodnictwa i kurczliwości serca.

Stosowanie środków do znieczulenia inhalacyjnego (np. halotan, metoksyfluoran) i Atenolu-H zwiększa ryzyko ucisku funkcji mięśnia sercowego i rozwoju hipotensji tętniczej, dlatego kilka dni przed przeprowadzeniem znieczulenia należy zaprzestać przyjmowania Atenolu-H lub dobrać środek znieczulający o minimalnym działaniu negatywnym inotropowym.

Jednoczesne stosowanie Atenolu-H i niesteroidowych leków przeciwzapalnych (np. ibuprofen, indometacyna), a także estrogenów zmniejsza skuteczność atenololu.

Interakcja atenololu, który wchodzi w skład Atenolu-H, z chinolonami zwiększa biodostępność atenololu, z adrenaliną – nasila działanie wazopresyjne z późniejszą bradykardią, z lidokainą – podnosi poziom lidokainy, z amiodaronem – zwiększa ryzyko zaburzeń funkcji węzła zatokowego lub przedsionkowo-komorowego (nie należy przepisywać), z cytydyną – zmniejsza się klirens atenololu, co prowadzi do podwyższenia jego poziomu w osoczu krwi i nasilenia działania terapeutycznego. Przy jednoczesnym stosowaniu z eufiliną lub teofiliną możliwe jest wzajemne uciskanie efektów terapeutycznych.

Jednoczesne stosowanie diuretyków (chlortalidon, który wchodzi w skład Atenolu-H) z lekami litu zmniejsza nerkowy klirens litu.

Jednoczesne stosowanie z glikokortykosteroidami, amfoterycyne B, furosemidem sprzyja zwiększeniu wydalenia potasu.

Zrzeczenie się palenia tytoniu zwiększa efekt terapeutyczny atenololu z powodu zmniejszenia jego metabolizmu i podniesienia poziomu leku we krwi.

Cytydyn może podnosić poziom leku we krwi.

Alkohol nasila działanie leku.

Propafenon nasila działanie atenololu, który wchodzi w skład leku.

Inhibitory MAO nasilają działanie chlortalidonu, który wchodzi w skład leku.

Cholestyramina osłabia działanie chlortalidonu, który wchodzi w skład leku.

Stosowanie Atenolu-H z lekami zawierającymi potas osłabia działanie tych ostatnich.

Przy stosowaniu Atenolu-H z:

• lekami depresyjnie działającymi na ośrodkowy układ nerwowy obserwuje się nasilenie działania uspokajającego;
• z litem – nasilenie działania tego ostatniego;
• z analgetykami narkotycznymi – nasilenie działania narkotycznego, niebezpieczne osłabienie;
• z doustnymi lekami hipoglikemizującymi, insuliną – nasilenie działania tych ostatnich;
• z lekami antycholinesterazowymi, inhibitorami enzymu konwertującego angiotensynę (kaptoptil, enalapryl, lizynopryl) – zwiększenie poziomu potasu we krwi.

Szczególne ostrzeżenia dotyczące stosowania.

Leczenie lekiem należy prowadzić pod kontrolą lekarza.

Lek nie jest wskazany do leczenia napadów dławicy serca.

Stosować z ostrożnością u pacjentów z blokową I stopnia, emfizematą płuc, zaburzeniami równowagi wodno-elektrolitowej, chorobami przewodu pokarmowego, hipoglikemią.

U chorych z wywiadem astmy oskrzelowej i stosujących tiazydy możliwe są reakcje nadwrażliwości. Opisywano przypadki nasilenia toczenia układowego. Hipotensyjne działanie tiazynów może być nasilone u pacjentów po sympatektomii.

Ostra niewydolność serca. Do utrzymania funkcji krążenia w przewlekłej niewydolności serca konieczne jest pobudzenie układu współczulnego. Blokada β1-receptorów stanowi potencjalne zagrożenie dalszego osłabienia kurczliwości mięśnia sercowego i może prowadzić do nasilenia niewydolności serca. Pacjentom z przewlekłą niewydolnością serca, kontrolowaną lekami nasercowymi i/lub diuretykami, Atenol-H należy stosować z ostrożnością. Leki nasercowe i atenolol opóźniają przewodnictwo przedsionkowo-komorowe.

U chorych, u których w wywiadzie nie stwierdza się niewydolności serca, długotrwałe hamowanie mięśnia sercowego przez β1-blokery w niektórych przypadkach może prowadzić do niewydolności serca. W przypadku pierwszych objawów nasilenia niewydolności serca należy przerwać stosowanie leku i skonsultować się z lekarzem. Jeśli niewydolność serca postępuje pomimo odpowiedniego leczenia, lek Atenol-H należy odstawić.

Niewydolność nerek i wątroby. Ponieważ atenolol wydzielany jest z moczem, nie należy stosować go u pacjentów z ciężkim zaburzeniem funkcji nerek.

W przypadku zaburzeń funkcji wątroby i/lub nerek należy kontrolować dynamikę ich stanu czynnościowego. U chorych z niewydolnością nerek lek może spowodować wystąpienie azotemii. Ze względu na możliwość wystąpienia efektu kumulacyjnego przy obniżonej czynności nerek i w przypadku dalszego pogarszania się funkcji nerek leczenie lekiem Atenol-H należy przerwać.

U pacjentów z obniżoną czynnością wątroby lub postępującą chorobą wątroby nawet niewielka zmiana równowagi wodno-elektrolitowej może prowadzić do wystąpienia śpiączki wątrobowej. Dlatego Atenol-H należy stosować tym pacjentom z ostrożnością. Należy okresowo oznaczać poziom kreatyniny u chorych z zaburzeniem funkcji nerek.

Choroba wieńcowa. Nagłe odstawienie niektórych β1-blokerów u pacjentów z chorobą wieńcową może prowadzić do wystąpienia dławicy serca, a w niektórych przypadkach — do zawału mięśnia sercowego. Dlatego u takich pacjentów przerwanie leczenia tym lekiem należy prowadzić z ostrożnością i wyłącznie pod kontrolą lekarza.

Nawet w przypadku braku dławicy serca, w przypadku planowanego odstawienia leku Atenol-H pacjent powinien przebywać pod opieką lekarza i ograniczyć do minimum obciążenie fizyczne. Leczenie lekiem Atenol-H należy wznowić w przypadku wystąpienia zespołu abstynencyjnego.

Ponieważ choroba wieńcowa jest powszechna i może być niezdiagnozowana, nie należy nagle odstawiać leku Atenol-H nawet u pacjentów leczonych z powodu nadciśnienia tętniczego.

Stosowanie łącznie z blokerami kanałów wapniowych. Bradykardia, blok przedsionkowo-komorowy (może wystąpić śmiertelny skutek u pacjentów z lewokomorową dysfunkcją), ciśnienie rozkurczowe może wzrosnąć, gdy β1-blokery stosuje się z werapamilem lub diltyazemem. Pacjenci z istniejącymi wcześniej zaburzeniami przewodnictwa wewnątrzprzedsionkowego lub lewokomorową dysfunkcją są szczególnie wrażliwi na działanie leku.

Zespół obturacyjny oskrzeli. Pacjentom z zespołem obturacyjnym oskrzeli nie należy stosować β1-blokerów.

Ponieważ Atenol-H jest względnie selektywnym β1-adrenoblokerem, można go stosować z ostrożnością u chorych z zespołem obturacyjnym oskrzeli, którzy nie odpowiadają na leczenie innymi lekami lub nie tolerują innej terapii przeciw nadciśnieniu. Ponieważ selektywne β1-adrenoblokery nie są absolutne, Atenol-H należy stosować w możliwie najniższych dawkach, a β2-stymulatory adrenergiczne powinny być dostępne. Jeśli konieczne jest zwiększenie dawki, należy rozłożyć dawkę w celu osiągnięcia niższych szczytowych stężeń we krwi.

Pacjentom z chorobami oskrzelowymi nie należy stosować β1-blokerów. Jednak Atenol-H dzięki swojej względnej selektywności w razie potrzeby można ostrożnie stosować osobom z chorobami bronchospastycznymi.

Znieczulenie i duże zabiegi chirurgiczne. Podobnie jak w przypadku innych β1-blokerów, przed operacją chirurgiczną może być konieczne odstawienie leku. W takich przypadkach między ostatnią dawką leku a znieczuleniem powinno upłynąć 48 godzin. Jeśli leczenie trwa, należy zachować ostrożność przy stosowaniu środków znieczyszczających. W przypadku wystąpienia dominacji przywspółczulnej można ją wyeliminować atropiną (1–2 mg dożylnie).

β1-blokery są konkurencyjnymi inhibitorami agonistów β1-receptorów, a ich wpływ na serce może ulec całkowitej zmianie po podaniu środków takich jak dobutamina lub izoprotenerol.

Z ostrożnością należy przepisywać środki przeciwbólowe łącznie z Atenolem-H.

Anestezjolog powinien ostrożnie dobierać środek przeciwbólowy o możliwie niewielkiej negatywnej aktywności inotropowej. Stosowanie β-adrenoreceptorów z lekami-znieczulaczami może osłabić tachykardię i zwiększyć ryzyko nadciśnienia tętniczego.

Środków przeciwbólowych powodujących hamowanie mięśnia sercowego należy unikać.

Metabolizm i zaburzenia endokrynologiczne. Atenol-H należy przepisywać z ostrożnością chorym na cukrzycę. β1-blokery mogą maskować tachykardię, która występuje przy hipoglikemii, lub inne objawy, takie jak zawroty głowy i pocenie.

W zalecanych dawkach atenolol nie nasila zależnej od insuliny hipoglikemii i, w przeciwieństwie do nieselectywnych β1-blokerów, nie opóźnia odbudowy normalnego poziomu glukozy we krwi.

Potrzeba w insuline u chorych na cukrzycę może wzrosnąć, zmniejszyć się lub pozostać bez zmian.

Latentna cukrzyca może się ujawnić podczas leczenia chlortalidonem.

β1-adrenergiczne blokery mogą maskować niektóre objawy kliniczne nadczynności tarczycy (np. tachykardię). Nagłe odstawienie leczenia β1-blokerami może sprowokować nasilenie chorób tarczycy; dlatego u pacjentów z podejrzeniem rozwoju tarczycy toksycznej należy rozważyć odstawienie leczenia Atenolem-H lub przeprowadzenie dokładnego monitorowania.

Ponieważ tiazydy zmniejszają wydalanie wapnia, stosowanie leku Atenol-H należy przerwać przed wykonaniem badań czynności tarczyc przytarczycowych. U pacjentów poddawanych długotrwałemu leczeniu tiazynami obserwowano patologiczne zmiany w tarczycach przytarczycowych z hiperkalcemią i hipofosfatemią; jednak typowe powikłania hiperparatireozy, takie jak kamica nerek, atrofia tkanki kostnej, owrzodzenie żołądka, nie występowały.

U niektórych pacjentów leczonych tiazynami może wystąpić hiperurykemia lub ostra dżuma.

Nieleczona fochromocytoma. Atenol-H nie można stosować pacjentom z nieleczoną fochromocytomą. Przy przepisywaniu leku chorym na fochromocytomę należy wcześniej przepisać blokery β1-adrenoreceptorów (w celu zapobiegania rozwojowi kryzysu nadciśnieniowego).

Równowaga wodno-elektrolitowa. Okresowe oznaczanie poziomu elektrolitów w celu wykrycia możliwego zaburzenia równowagi elektrolitowej należy wykonywać w odpowiednich odstępach czasu.

Należy obserwować stan pacjentów w celu wykrycia objawów klinicznych zaburzeń równowagi wodno-elektrolitowej, takich jak hiponatremia, alkaloza hipochlorymiczna i hipokaliemia, oraz kontrolować poziom kreatyniny.

Oznaczenie poziomu elektrolitów w moczu jest szczególnie ważne u pacjentów z nadmiernym wymiotowaniem lub otrzymujących płyny dożylne.

Ostrzegawcze objawy lub objawy zaburzeń równowagi wodno-elektrolitowej obejmują suchość w ustach, pragnienie, osłabienie, letargię, senność, nerwowość, ból mięśni lub skurcze, osłabienie mięśni, nadciśnienie tętnicze, oligurię, tachykardię, zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego, takie jak nudności i wymioty.

Wskazane jest oznaczanie poziomu potasu, szczególnie u pacjentów w podeszłym wieku, u chorych przyjmujących leki nasercowe w leczeniu niewydolności serca, u pacjentów z niezrównoważoną dietą lub u pacjentów z dolegliwościami ze strony przewodu pokarmowego.

Hipokaliemia może się rozwinąć w przypadku przyspieszonego diurezy, przy obecności ciężkiego marskości wątroby lub podczas jednoczesnego stosowania kortykosteroidów lub ACTH (hormonu adrenokortykotropowego).

Przyjmowanie elektrolitów doustnie może również sprzyjać rozwojowi hipokaliemii. Hipokaliemia może zwiększać wrażliwość lub nasilać reakcję serca na toksyczne działanie leków nasercowych (np. nasilać pobudliwość komór). Hipokaliemię można zmniejszyć lub wyeliminować poprzez przyjmowanie preparatów zawierających potas lub produktów spożywczych o zwiększonym zawartości potasu.

Deficyt chlorków podczas leczenia tiazynami jest zazwyczaj niewielki i nie wymaga specjalnego leczenia, z wyjątkiem nadzwyczajnych okoliczności (np. choroby wątroby lub nerek).

Hiponatremia rozcieńczeniowa może wystąpić u pacjentów z obrzękami w upalną pogodę; odpowiednie leczenie polega przede wszystkim na ograniczeniu płynów, a nie soli, z wyjątkiem pojedynczych przypadków, gdy hiponatremia zagraża życiu.

Przy nadmiernym wydalaniu soli z organizmu alternatywą jest lek wyboru.

Wypoty w ciele rzęskowym, ostra krótkowzroczność i wtórna pierwotnie zamknięta jaskra

Leki zawierające sulfonamid lub pochodne sulfonamidu mogą powodować reakcję idiosynkratyczną prowadzącą do wypotu w ciele rzęskowym z defektem pola widzenia, przejściowej krótkowzroczności i ostrej pierwotnie zamkniętej jaskry. Objawy obejmują ostre zmniejszenie ostrości widzenia lub ból oka i zazwyczaj pojawiają się w ciągu kilku godzin lub tygodni od rozpoczęcia stosowania leku.

Nieuleczona ostra pierwotnie zamknięta jaskra może prowadzić do trwałej utraty wzroku. Podstawowe leczenie polega na możliwie jak najszybszym odstawieniu leku. Jeśli ciśnienie wewnątrzgałkowe pozostaje niekontrolowane, może być konieczne zastosowanie operacyjnych, lekowych lub chirurgicznych metod leczenia. Czynnikami ryzyka rozwoju ostrej pierwotnie zamkniętej jaskry mogą być alergia na sulfonamidy lub penicylinę w wywiadzie.

Ogólne zaburzenia.

Atenol-H może nasilać zaburzenia obwodowej krążenia krwi.

Podczas leczenia atenololem możliwe są zmiany wyników niektórych badań laboratoryjnych: wzrost poziomu lipoprotein, cholesterolu i potasu w osoczu krwi, poziomu katecholamin i produktów ich metabolizmu w moczu i krwi.

Chociaż związek między stosowaniem atenololu a depresją nie został potwierdzony, lek należy stosować z ostrożnością u takich chorych.

Pacjentom w podeszłym wieku atenolol należy przepisywać w niższych dawkach, szczególnie przy zaburzeniach czynności nerek. W okresie leczenia atenololem należy wykluczyć spożycie alkoholu.

Lek stosuje się z ostrożnością podczas długotrwałego głodzenia i dużych obciążeń fizycznych (możliwe wystąpienie ciężkiego stanu hipoglikemicznego).

Składniki pomocnicze

Preparat zawiera laktozę. Jeśli stwierdzono u Ciebie nietolerancję niektórych cukrów, skonsultuj się z lekarzem przed zażyciem tego leku.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Lek jest przeciwwskazany kobietom w czasie ciąży lub karmienia piersią, ponieważ atenolol przenika przez łożysko i do mleka matki.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwanie maszyn.

Ze względu na możliwość wystąpienia zawrotów głowy podczas stosowania leku należy powstrzymać się od prowadzenia pojazdów i wykonywania pracy wymagającej zwiększonej uwagi.

Sposób stosowania i dawki.

Atenol-H jest przeznaczony do leczenia dorosłych pacjentów. Tabletki przyjmuje się doustnie przed posiłkiem, nie żując, wypijając wodą. Należy przyjmować lek o tej samej porze dnia.

Dawkę i długość trwania leczenia ustala lekarz indywidualnie, w zależności od osiągniętego efektu terapeutycznego.

Atenol-H nie jest przeznaczony do wstępnego leczenia nadciśnienia tętniczego. Lek stosuje się w przypadku niewystarczającej skuteczności monoterapii.

Zwykle dawką początkową jest 50 mg/12,5 mg jeden raz dziennie. W przypadku niewystarczającego efektu terapeutycznego stosuje się Atenol-H w dawce 1 tabletka 100 mg/25 mg jeden raz dziennie. U większości chorych na nadciśnienie tętnicze stosowanie 1 tabletki Atenol-H (atenolol 100 mg i chlortalidon 25 mg) jeden raz dziennie zapewnia wystarczający efekt terapeutyczny. Wraz ze wzrostem dawki dalsze obniżenie ciśnienia tętniczego albo nie występuje, albo jest nieznaczne, jednak w razie potrzeby może być dodatkowo przepisany inny lek przeciwnadciśnieniowy.

Największy efekt terapeutyczny obserwuje się po 1–2 tygodniach leczenia. Odstawienie leku należy przeprowadzać stopniowo. Przy nagłym odstawieniu leku możliwe jest wystąpienie zespołu odstawienia.

Pacjenci w podeszłym wieku wymagają niższej dawki leku (ze względu na atenolol), którą przepisuje lekarz.

U chorych z zaburzeniem funkcji nerek schemat dawkowania zależy od stopnia zmniejszenia filtrationy kłębuszkowej i wartości klirensu kreatyniny (patrz tabela).

Dzieci.

Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania leku u dzieci nie zostały ustalone. Nie stosować u dzieci.

Przedawkowanie.

Objawy: bradykardia, blok przedsionkowo-komorowy II–III stopnia, ostre niewydolność serca, hipotensja tętnicza, zaburzenia oddychania, arytmie, utrata przytomności, hipoglikemia, skurcz oskrzeli, drgawki, zwiększona senność, zawroty głowy, nudności, hipowolemia, zaburzenia elektrolitowe z arytmiami serca i skurczami mięśniowymi.

Leczenie: należy odstawić lek. Należy monitorować i korygować funkcje życiowe organizmu. Oprócz przemywania żołądka i stosowania środków adsorbujących, w razie potrzeby zaleca się podjęcie następujących działań: nadmierną bradykardię można skorygować przez dożylne podanie 1–2 mg atropiny i/lub założenie rozrusznika serca. W razie potrzeby można następnie dożylnie podać bolusowo 10 mg glukagonu. W razie potrzeby tę procedurę można powtórzyć lub następnie podawać glukagon dożylnie w tempie 1–10 mg/godz., w zależności od uzyskanej odpowiedzi. W przypadku braku reakcji na glukagon lub braku dostępu do glukagonu, można podać dożylne adrenomimetyk dobutaminę w dawce 5–10 μg/kg/min. Dobutamina, ze względu na jej pozytywne działanie inotropowe, może być również stosowana w leczeniu hipotensji tętniczej i ostrej niewydolności serca. Prawdopodobnie wskazane dawki mogą okazać się niewystarczające do przezwyciężenia objawów kardiologicznych związanych z blokadą β1-adrenergiczną w przypadku znacznego przedawkowania. Dlatego w razie potrzeby dawkę dobutaminy można zwiększać aż do uzyskania wymaganej odpowiedzi, zgodnie ze stanem klinicznym pacjenta.

Należy utrzymywać normalny bilans płynów i elektrolitów w organizmie. W przypadku hipotensji tętniczej – podawanie osocza lub zastępców osocza.

Skurcz oskrzeli należy zwalczać za pomocą leków rozkurczowych oskrzeli.

W przypadku znacznej diurezy należy podawać płyny i elektrolity.

Efekty uboczne.

Z układu sercowo-naczyniowego: bradykardia, uczucie zimna w kończynach, hipotensja ortostatyczna, która może być związana z omdleniem, zaburzenia przewodnictwa przedsionkowo-komorowego, objawy niewydolności serca, kołatanie serca, u pacjentów z chorobą wieńcową może dojść do nasilenia napadów, hipotensja tętnicza z przerywanym kulawieniem, które może nasilać się u pacjentów z zespołem Raynauda, nekrotyczny naczyniopochłonne zapalenie naczyń, zespół słabości węzła zatokowego, arytmię.

Z układu krwiotwórczego: purpura, trombocytopenia, leukopenia, agranulocytoza, eozynofilia, anemia aplastyczna, neutropenia, pancytopenia, pogorszenie przebiegu cukrzycy.

Z zakresu psychiki: zaburzenia nastroju, noce mundi, dezorientacja, utrata przytomności, pobudzenie, agresywność, psychozy, dezorientacja, halucynacje, depresja, zaburzenia snu, pogorszenie koncentracji uwagi.

Z układu nerwowego: zawroty głowy, parestezje, ból głowy, zmęczenie, letargia, senność, skurcze mięśni, osłabienie, krótkotrwała utrata pamięci.

Z narządu wzroku: zmniejszenie wydzielania łez, zapalenie spojówek, suchość oczu, zaburzenia widzenia; częstość nieznana – wypotniak w warstwie naczyniowej tylnej błony oka (choroidalny wypływ).

Z układu oddechowego: bronchospazm u pacjentów z astmą oskrzelową lub u osób z predyspozycją do obturacji oskrzeli, duszność, kaszel, strydor.

Z układu pokarmowego: dyspepsja, nudności, wymioty, zaparcia, biegunka, suchość w ustach, anoreksja, podrażnienie żołądka, skurcze, zakrzepica tętnic trzewnych, zapalenie jelita grubej o charakterze niedokrwiennym, ból brzucha.

Z układu wątrobowo-żółciowego: hepatotoksyczność, cholestaza wewnątrzwątrobowa, zaburzenia funkcji wątroby, żółtaczka cholestatyczna, zapalenie trzustki, podwyższenie enzymów wątrobowych.

Z układu endokrynnego: możliwość wystąpienia stanu hipoglikemicznego, szczególnie u chorych na cukrzycę leczonych lekami hipoglikemicznymi.

Z skóry i tkanki podskórnej: świąd, łysienie, wypryski przypominające łuszczycę, nasilenie łuszczycy, wysypka skórna, zaczerwienienie, fotosensybilizacja, toksyczne martwicze oddzielanie się nabłonka (toxic epidermal necrolysis), purpura, pokrzywka, nekrotyczne zapalenie naczyń, zespół Lyella, zaczerwienienie, toczeń czerwony.

Reakcje alergiczne: gorączka towarzysząca bólowi i zapaleniu gardła.

Z układu moczowego: nefryt międzykomórkowy.

Z układu immunologicznego: reakcje nadwrażliwości, w tym pokrzywka i obrzęk naczynioruchowy, zaczerwienienie skóry.

Z układu rozrodczego i gruczołów mlekowych: impotencja, choroba Peyroniego, ginekomastia.

Inne: zmęczenie, osłabienie mięśni, słabość ogólna, nadmierne zmęczenie, skurcze mięśni, podagra, nasilenie potliwości, łysienie.

Badania laboratoryjne: hiperurykemia, hiponatremia, hipokaliemia, hipomagnezemia, hiperwalcemia, alkaloza hipochlorymiczna, hiperglikemia, glukozuria, zaburzenia tolerancji glukozy, podwyższenie poziomu transaminaz surowicy krwi, bilirubiny, zwiększenie ANA (przeciwciał antyjądrowych), hipercholesterolemia, hipertriglicerydemia.

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C, w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 10 tabletek w blisterze; po 1 blisterze w kopercie kartonowej; 10 kopert w pudełku kartonowym.

Kategoria sprzedaży. Na receptę.

Producent.

Genome Biotech Pvt. Ltd.

Adres siedziby producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Działka nr D-121,122,123, EMDSC Malegaon, Tal. Sinnar, Nasik 422103, stan Maharashtra, Indie.