Astator 5

INSTRUKCJA dot. stosowania leku leczniczego Astator 5

Skład:

substancja czynna: montelukast;

1 tabletka zawiera montelukastu sodu odpowiadającego 5 mg montelukastu;

substancje pomocnicze: sorbitol (E 421), celuloza mikrokryształyczna, sodowa sól kroskarboksymetylocelulozy, aspartam (E 951), aromat wiśniowy, tlenek żelaza (czerwony) (E 172), stearynian magnezu.

Postać leku. Tabletki żuwane.

Główne właściwości fizykochemiczne: okrągłe tabletki różowego koloru (dozwolone są ciemnoróżowe wtrącenia), z ryflowaniem po obu stronach.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Leki stosowane systemowo w chorobach obturacyjnych dróg oddechowych. Blokery receptorów leukotrienowych. Kod ATC R03D C03.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Cysteinyl leukotrieny (LTC4, LTD4, LTE4) to silne eikozanoidowe czynniki zapalne, uwalniane przez różne komórki, w tym przez komórki tuczne i eozynofile. Te istotne mediatorowe czynniki astmy wiążą się z receptorami cysteinyl leukotrienów (CysLT), obecnymi w drogach oddechowych człowieka, wywołując reakcje takie jak skurcz oskrzeli, wydzielanie śluzu, zwiększenie przepuszczalności naczyń oraz wzrost liczby eozynofili.

Montelukast po podaniu doustnym jest aktywnym związkiem, który z wysoką selektywnością i powinowactwem wiąże się z receptorami CysLT1. Według badań klinicznych montelukast hamuje skurcz oskrzeli po inhalacji LTD4 w dawce 5 mg. Rozszerzenie oskrzeli obserwuje się w ciągu 2 godzin po podaniu doustnym; ten efekt był addytywny w stosunku do rozszerzania oskrzeli wywołanego przez agonisty β.

Leczenie montelukastem hamowało zarówno wczesną, jak i późną fazę skurczu oskrzeli wywołaną stymulacją antygenową. Montelukast w porównaniu do placebo zmniejsza liczbę eozynofili we krwi obwodowej u dorosłych pacjentów i dzieci. W jednym z badań przyjmowanie montelukastu istotnie zmniejszało liczbę eozynofili w drogach oddechowych (na podstawie analizy plwociny). U dorosłych pacjentów i dzieci w wieku od 2 do 14 lat montelukast w porównaniu do placebo zmniejszał liczbę eozynofili we krwi obwodowej i poprawiał kliniczne kontrolowanie astmy.

W badaniach z udziałem dorosłych montelukast w dawce 10 mg raz dziennie w porównaniu do placebo wykazał istotne poprawienie wskaźnika porannego FEV1 (zmiana od wartości wyjściowej: odpowiednio 10,4 % i 2,7 %), porannej maksymalnej prędkości wydechu (PEF) (zmiana od wartości wyjściowej: odpowiednio 24,5 l/min i 3,3 l/min) oraz istotne zmniejszenie ogólnego stosowania agonistów β (zmiana od wartości wyjściowej: odpowiednio –26,1 % i –4,6 %). Poprawa wskazanych przez pacjentów objawów dziennych i nocnych była istotnie lepsza niż przy stosowaniu placebo.

Badania z udziałem dorosłych wykazały zdolność montelukastu do uzupełniania efektu klinicznego kortykosteroidów inhalacyjnych (zmiana w % wartości wyjściowej): dla inhalacyjnego beklometazonu z montelukastem w porównaniu do beklometazonu – dla FEV1: 5,43 % i 1,04 %; dla stosowania agonistów β: –8,70 % i 2,64 %. W porównaniu z inhalacyjnym beklometazonem (200 μg 2 razy dziennie, z użyciem urządzenia typu spacer) montelukast wykazał szybszą początkową odpowiedź, jednak w 12-tygodniowym badaniu beklometazon wywołał silniejszy średni efekt terapeutyczny (zmiana wartości wyjściowej dla montelukastu w porównaniu do beklometazonu – dla FEV1: 7,49 % i 13,3 %; dla stosowania agonistów β: –28,28 % i –43,89 %). Jednak u większej liczby pacjentów leczonych montelukastem osiągnięto podobną odpowiedź kliniczną (tj. u 50 % pacjentów leczonych beklometazonem osiągnięto poprawę FEV1 o około 11 % lub więcej w porównaniu do wartości wyjściowej, podczas gdy u 42 % pacjentów leczonych montelukastem osiągnięto taką samą odpowiedź).

W 8-tygodniowym badaniu z udziałem dzieci w wieku od 6 do 14 lat montelukast w dawce 5 mg raz dziennie w porównaniu do placebo istotnie poprawiał funkcję oddechową (zmiana wartości wyjściowej FEV1: 8,71 % w porównaniu do 4,16 %, zmiana wskaźnika PEF: 27,9 l/min w porównaniu do 17,8 l/min) oraz zmniejszał częstotliwość stosowania agonistów β w razie potrzeby (zmiana wartości wyjściowej: –11,7 % w porównaniu do +8,2 %).

W 12-miesięcznym badaniu porównującym skuteczność montelukastu i inhalacyjnego flutykazonu w kontroli astmy u dzieci w wieku od 6 do 14 lat z przewlekłą astmą lekkiego stopnia montelukast okazał się nie mniej skuteczny niż flutykazon w zakresie zwiększenia (w procentach) liczby dni bez stosowania leków szybko działających w razie potrzeby (główny punkt końcowy). W ciągu średniego 12-miesięcznego okresu leczenia procentowa liczba dni bez stosowania terapii ratunkowej wzrosła z 61,6 do 84,0 w grupie montelukastu i z 60,9 do 86,7 w grupie flutykazonu. Różnica procentowa w średnim kwadratowym (LS) zwiększeniu liczby dni bez stosowania leków szybko działających w grupach była istotna statystycznie (–2,8 z 95 % CI –4,7; –0,9), ale w granicach z góry ustalonej klinicznej nieprzewyższającej skuteczności.

Montelukast i flutykazon również poprawiali kontrolę astmy w odniesieniu do wtórnych parametrów ocenianych w ciągu 12-miesięcznego okresu leczenia.

FEV1 wzrosło z 1,83 l do 2,09 l w grupie montelukastu i z 1,85 l do 2,14 l w grupie flutykazonu. Międzygrupowa różnica wskaźnika LS dotycząca wzrostu FEV1 wyniosła –0,02 l z 95 % CI –0,06; 0,02. Średnie procentowe zwiększenie od wartości wyjściowych FEV1 wyniosło 0,6 % w grupie montelukastu i 2,7 % w grupie flutykazonu. Różnica wskaźnika LS od wartości wyjściowych FEV1 była istotna: –2,2 % z 95 % CI –3,6; –0,7.

Wskaźnik liczby dni ze stosowaniem agonistów β zmniejszył się z 38,0 % do 15,4 % w grupie montelukastu i z 38,5 % do 12,8 % w grupie flutykazonu. Międzygrupowa różnica wskaźnika LS dotycząca procenta dni ze stosowaniem agonistów β była istotna: 2,7 z 95 % CI 0,9; 4,5.

Wskaźnik liczby pacjentów z napadem astmy (napad astmy określono jako okres pogorszenia przebiegu astmy wymagający leczenia steroidami doustnymi, nieplanowanej wizyty u lekarza, pomocy ratunkowej lub hospitalizacji) wyniósł 32,2 % w grupie montelukastu i 25,6 % w grupie flutykazonu; współczynnik ryzyka (95 % CI) był istotny: 1,38 (1,04; 1,84).

Wskaźnik liczby pacjentów stosujących systemowe (głównie doustne) kortykosteroidy w czasie badania wyniósł 17,8 % w grupie montelukastu i 10,5 % w grupie flutykazonu. Międzygrupowa różnica wskaźnika LS była istotna: 7,3 % z 95 % CI 2,9; 11,7.

Istotne zmniejszenie skurczu oskrzeli wywołanego wysiłkiem fizycznym (EIB) zostało wykazane w 12-tygodniowym badaniu u dorosłych (maksymalne zmniejszenie FEV1: 22,33 % dla montelukastu w porównaniu do 32,40 % dla placebo; czas do odzyskania wartości FEV1 w granicach 5 % wartości wyjściowej: 44,22 min w porównaniu do 60,64 min). Ten efekt obserwowano w ciągu 12-tygodniowego okresu badania. Zmniejszenie EIB zostało również wykazane w krótkim badaniu z udziałem dzieci w wieku od 6 do 14 lat (maksymalne zmniejszenie FEV1: 18,27 % w porównaniu do 26,11 %; czas do odzyskania wartości FEV1 w granicach 5 % wartości wyjściowej: 17,76 min w porównaniu do 27,98 min). Efekt w obu badaniach był obserwowany na końcu przedziału po podaniu raz dziennie.

U pacjentów wrażliwych na kwas acetylosalicylowy, którzy otrzymywali aktualnie leczenie kortykosteroidami inhalacyjnymi i/lub doustnymi, leczenie montelukastem w porównaniu do placebo prowadziło do istotnego poprawienia kontroli astmy (zmiana wartości wyjściowej FEV1: 8,55 % w porównaniu do 1,74 % oraz zmiana w zmniejszeniu ogólnego stosowania agonistów β: –27,78 % w porównaniu do 2,09 %).

Farmakokinetyka.

Wchłanianie

Montelukast jest szybko wchłaniany po podaniu doustnym. Po podaniu przez dorosłych na czczo tabletów o powłoce filmowej w dawce 10 mg, średnie stężenie maksymalne (Cmax) we krwi osiągane było po 3 godzinach (Tmax). Średnia biodostępność po podaniu doustnym wynosi 64 %. Spożycie zwykłej diety nie wpływało na biodostępność ani na Cmax po podaniu doustnym. Bezpieczeństwo i skuteczność zostały potwierdzone w badaniach klinicznych przy podawaniu tabletów o powłoce filmowej w dawce 10 mg niezależnie od czasu spożycia posiłków. Dla żuwanych tabletów 5 mg wartość Cmax u dorosłych osiągana była po 2 godzinach po podaniu na czczo. Średnia biodostępność po podaniu doustnym wynosi 73 % i zmniejsza się do 63 % po podaniu ze standardową posiłkiem.

Rozkład

Ponad 99 % montelukastu wiąże się z białkami osocza. Objętość rozkładu montelukastu w fazie stacjonarnej wynosi średnio od 8 do 11 litrów. W badaniach na szczurach z zastosowaniem radioznakowanego montelukastu przechodzenie przez barierę krew-mózg było minimalne. Ponadto, po 24 godzinach od podania dawki stężenia radioizotopowo oznakowanego materiału w innych tkankach były również minimalne.

Metabolizm

Montelukast jest intensywnie metabolizowany. W badaniach z zastosowaniem terapeutycznych dawek stężenia metabolitów montelukastu w osoczu w stanie stacjonarnym u dorosłych i dzieci nie były wykrywalne.

Cytochrom P450 2C8 jest głównym enzymem w metabolizmie montelukastu. Ponadto, cytochromy CYP 3A4 i 2C9 odgrywają niewielką rolę w metabolizmie montelukastu, choć itakonazol (inhibitor CYP 3A4) nie zmieniał parametrów farmakokinetycznych montelukastu u zdrowych ochotników przyjmujących 10 mg montelukastu dziennie.

Zgodnie z wynikami badań in vitro z wykorzystaniem mikrosom wątroby człowieka terapeutyczne stężenia montelukastu we krwi nie hamują cytochromów P450 3A4, 2C9, 1A2, 2A6, 2C19 i 2D6. Udział metabolitów w działaniu terapeutycznym montelukastu jest minimalny.

Wydalanie

Clirens montelukastu z osocza u zdrowych dorosłych ochotników wynosi średnio 45 ml/min. Po podaniu doustnym izotopowo znakowanego montelukastu, 86 % wydalało się z kałem w ciągu 5 dni, a mniej niż 0,2 % z moczem. W połączeniu z biodostępnością montelukastu po podaniu doustnym wskazuje to, że montelukast i jego metabolity są prawie całkowicie wydalane drogą żółciową.

Farmakokinetyka u różnych grup pacjentów

U pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby lekkiego lub średniego stopnia nie jest wymagana korekta dawki. Badania u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek nie były prowadzone. Ponieważ montelukast i jego metabolity są wydalane drogą żółciową, korekta dawki u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek nie jest uważana za konieczną. Brak danych dotyczących farmakokinetyki montelukastu u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby (powyżej 9 punktów według skali Childa-Pugha).

Po przyjęciu dużych dawek montelukastu (20 i 60 razy przekraczających zalecaną dawkę dla dorosłych) obserwowano obniżenie stężenia teofiliny we krwi osocza. Ten efekt nie występuje przy przyjmowaniu zalecanej dawki 10 mg raz dziennie.

Właściwości kliniczne.

Wskazania.

Jako leczenie wspomagające w przypadku astmy oskrzelowej u pacjentów z astmą przewlekłą o lekkim i średnim nasileniu, która nie jest wystarczająco kontrolowana przez glikokortykosteroidy stosowane w inhalacji, a także w przypadku niewystarczającego klinicznego kontroli astmy za pomocą agonistów β-adrenoreceptorów o krótkim czasie działania stosowanych w razie potrzeby.

Jako alternatywna metoda leczenia zamiast niskich dawek glikokortykosteroidów stosowanych w inhalacji u pacjentów z przewlekłą astmą lekką, u których w ostatnim czasie nie odnotowano poważnych napadów astmy oskrzelowej wymagających stosowania glikokortykosteroidów doustnych, a także u pacjentów, którzy nie mogą stosować glikokortykosteroidów w inhalacji (patrz sekcja „Sposób dawkowania i stosowania”).

Profilaktyka astmy, której dominującym składnikiem jest skurcz oskrzeli wywołany obciążeniem fizycznym.

Ułatwienie objawów sezonowego i rokowego nieżytu alergicznego. Ryzyko wystąpienia objawów psychoneurologicznych u pacjentów z nieżytami alergicznymi może przewyższać korzyści z zastosowania leku, dlatego należy stosować go jako lek rezerwy u pacjentów z niewystarczającą odpowiedzią lub nietolerancją terapii alternatywnej.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na którykolwiek z składników leku.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Lek Astator 5 można stosować razem z innymi lekami, które zazwyczaj stosuje się w celu zapobiegania lub długotrwałego leczenia astmy. W badaniach interakcji leków zalecana dawka kliniczna montelukastu nie miała istotnego wpływu klinicznego na farmakokinetykę następujących leków: teofilina, prednizolon, prednizolon, doustne środki antykoncepcyjne (etyniloestradiol/noretynodron 35/1), terfenadyna, digoksyna i warfaryna.

U pacjentów przyjmujących fenobarbital stężenie leku w osoczu (AUC) dla montelukastu obniżało się o około 40%. Ponieważ montelukast metabolizowany jest przez CYP 3A4, 2C8 i 2C9, należy zachować ostrożność, szczególnie u dzieci, gdy montelukast jest stosowany jednocześnie z induktorami CYP 3A4, 2C8 i 2C9, takimi jak fenytoina, fenobarbital i ryfampycyna.

Badania in vitro wykazały, że montelukast jest silnym inhibitorem CYP 2C8. Dane z badań klinicznych interakcji leków obejmujących montelukast i rosiglitazon (lek markerowy; substancja metabolizowana przez CYP 2C8) wykazały jednak, że montelukast nie jest inhibitorem CYP 2C8 in vivo. W związku z tym montelukast nie wpływa w istotny sposób na metabolizm leków metabolizowanych przez ten enzym (np. paklitaksel, rosiglitazon, repaglinid).

Badania in vitro wykazały, że montelukast jest substratem CYP 2C8 i w mniejszym stopniu CYP 2C9 oraz 3A4. W trakcie badań klinicznych interakcji leków z zastosowaniem montelukastu i gemfibrozylu (inhibitora CYP 2C8 i 2C9) stwierdzono, że gemfibrozyl zwiększa ekspozycję systemową montelukastu 4,4-krotnie. Przy jednoczesnym stosowaniu z gemfibrozylem lub innymi silnymi inhibitorami CYP 2C8 nie jest wymagana korekta dawki montelukastu, jednak lekarz powinien wziąć pod uwagę zwiększone ryzyko wystąpienia działań niepożądanych.

Zgodnie z wynikami badań in vitro, nie przewiduje się wystąpienia klinicznie istotnych interakcji z mniej silnymi inhibitorami CYP 2C8 (np. z trimetoprimem). Jednoczesne stosowanie montelukastu z itrakonazolem, silnym inhibitorem CYP 3A4, nie prowadziło do istotnego zwiększenia ekspozycji systemowej montelukastu.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania.

Pacjentów należy uprzedzić, że lek Astator 5 do doustnego stosowania nigdy nie jest stosowany w leczeniu ostrych napadów astmy, a także, że zawsze powinni mieć przy sobie odpowiedni lek ratunkowy. W przypadku ostrego napadu należy stosować krótkodziałające leki β-agonistyczne do inhalacji. Pacjenci powinni jak najszybciej skonsultować się z lekarzem, jeśli potrzebują większej ilości krótkodziałającego β-agonisty niż zwykle.

Nie należy nagle zastępować leków kortykosteroidowych stosowanych wziewnie lub doustnie lekiem Astator 5.

Nie ma danych potwierdzających możliwość zmniejszenia dawki kortykosteroidów doustnych podczas jednoczesnego stosowania montelukastu.

Występowanie reakcji psychoneurologicznych, takich jak zmiany zachowania, depresja i myśli samobójcze, zgłaszano u pacjentów wszystkich grup wiekowych przyjmujących montelukast (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Objawy mogą być poważne i utrzymywać się, jeśli leczenie nie zostanie przerwane. Dlatego należy przerwać stosowanie montelukastu, jeśli wystąpią objawy psychoneurologiczne.

Pacjenci i/lub opiekunowie powinni zwracać uwagę na reakcje psychoneurologiczne i powiadamiać lekarza o wszelkich zmianach zachowania.

W pojedynczych przypadkach u pacjentów przyjmujących leki przeciwastmatyczne, w tym montelukast, obserwowano ogólnoustrojowe eozynofilię, czasem w połączeniu z objawami klinicznymi zapalenia naczyń, tzw. zespół Churga-Straussa, leczony za pomocą ogólnoustrojowej terapii kortykosteroidami. Takie przypadki były zazwyczaj (choć nie zawsze) związane ze zmniejszeniem dawki lub odstawieniem leku kortykosteroidowego. Nie można wykluczyć ani potwierdzić związku antagonistów receptorów leukotrienowych z wystąpieniem zespołu Churga-Straussa. Lekarze powinni pamiętać o możliwości wystąpienia u pacjentów eozynofilii, wysypek naczyniowych, nasilenia objawów ze strony płuc, powikłań ze strony serca i/lub neuropatii. Pacjentów, u których wystąpiły takie objawy, należy ponownie przebadać i przeanalizować ich schemat leczenia.

Leczenie montelukastem nie pozwala pacjentom z astmą zależną od aspiryny na stosowanie kwasu acetylosalicylowego ani innych niesteroidowych leków przeciwzapalnych.

Astator 5 zawiera aspartam, który jest źródłem fenyloalaniny. Pacjenci z fenyloketonurią powinni wziąć pod uwagę, że jedna tabletka żująca 5 mg zawiera fenyloalaninę w ilości odpowiadającej 0,842 mg fenyloalaniny.

Lek zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na tabletę, co oznacza, że jest praktycznie pozbawiony sodu.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża. Badania na zwierzętach nie wykazały szkodliwego wpływu na ciążę ani rozwój embrionalny/ płodowy.

Dostępne dane z opublikowanych badań kohortowych, prospektywnych i retrospektywnych, dotyczące stosowania montelukastu u ciężarnych kobiet, oceniające istotne wady wrodzone u dzieci, nie wykazały ryzyka związanego ze stosowaniem leku. Dostępne badania mają ograniczenia metodologiczne, w tym małą liczbę przypadków, retrospektywne gromadzenie danych w niektórych przypadkach oraz niejednorodne grupy porównawcze.

Lek należy stosować w okresie ciąży tylko w przypadku wyraźnej potrzeby.

Okres karmienia piersią. Badania na szczurach wykazały, że montelukast przenika do mleka. Nie wiadomo, czy montelukast wydostaje się do mleka matki.

Astator 5 można stosować w okresie karmienia piersią tylko wtedy, gdy uznaje się to za absolutnie konieczne.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

Nie oczekuje się, że montelukast będzie wpływać na zdolność pacjenta do prowadzenia pojazdów lub obsługiwania maszyn, jednakże bardzo rzadko zgłaszano senność lub zawroty głowy.

Sposób stosowania i dawki.

Tabletki należy żuć przed połknięciem.

Pacjentom z astmą oraz alergicznym nieżytami nosa (sezonowym i całorocznym) należy przyjmować 1 żującą tabletkę o mocy 5 mg raz dziennie. Czas przyjmowania dobranej dawki należy dostosować indywidualnie w celu złagodzenia objawów alergicznego nieżytu nosa.

W leczeniu astmy dawka dla dzieci w wieku od 6 do 14 lat wynosi 1 tabletę żującą (5 mg) dziennie, przyjmowaną wieczorem. Astator 5 należy przyjmować 1 godzinę przed posiłkiem lub 2 godziny po posiłku. Nie ma potrzeby dostosowywania dawki dla tej grupy wiekowej.

Ogólne zalecenia

Terapeutyczny wpływ leku na parametry kontroli astmy pojawia się w ciągu 1 dnia. Pacjentów należy zachęcać do kontynuowania przyjmowania leku, nawet jeśli osiągnięto kontrolę nad astmą, a także w okresach nasilenia objawów astmy.

Nie ma potrzeby dostosowywania dawki u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek lub z zaburzeniami funkcji wątroby o lekkim i średnim stopniu nasilenia. Brak danych dotyczących pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby. Dawkowanie dla chłopców i dziewcząt jest takie samo.

Jako alternatywna metoda leczenia zamiast niskich dawek kortykosteroidów inhalacyjnych w przypadku lekkiej astmy przewlekłej

Montelukast nie jest zalecany jako monoterapia u pacjentów z umiarkowaną astmą przewlekłą. Zastosowanie montelukastu jako alternatywy dla niskich dawek kortykosteroidów inhalacyjnych u dzieci z lekką astmą przewlekłą należy rozważać wyłącznie u pacjentów, którzy w ostatnim czasie nie mieli poważnych napadów astmy wymagających stosowania kortykosteroidów doustnych i którzy nie mogą stosować kortykosteroidów inhalacyjnych (patrz sekcja „Wskazania”).

Lekka astma przewlekła jest definiowana jako występowanie objawów astmy częściej niż raz w tygodniu, ale rzadziej niż raz dziennie, występowanie objawów nocnych częściej niż 2 razy w miesiącu, ale rzadziej niż raz w tygodniu, oraz prawidłowa funkcja płuc w okresach między epizodami. Jeśli nie osiągnięto wystarczającego kontroli astmy, należy w dalszym ciągu (zazwyczaj w ciągu 1 miesiąca) ocenić potrzebę leczenia przeciwwątrobowego dodatkowego lub innego, opartego na kolejnych etapach systemu leczenia astmy. Stan pacjentów należy okresowo oceniać pod kątem kontroli astmy.

Stosowanie leku Astator 5 w zależności od innego leczenia astmy

Gdy lek Astator 5 stosuje się jako terapię uzupełniającą do kortykosteroidów inhalacyjnych, nie należy nagle zastępować kortykosteroidów inhalacyjnych lekiem Astator 5 (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Dzieci.

Lek stosuje się u dzieci w wieku od 6 do 14 lat.

Przedawkowanie.

Nie ma specjalnych informacji dotyczących leczenia przedawkowania leku Astator 5. W badaniach nad przewlekłą astmą montelukast podawano w dawkach do 200 mg dziennie pacjentom dorosłym przez 22 tygodnie, a w krótkoterminowych badaniach – do 900 mg dziennie przez około jeden tydzień, bez pojawienia się klinicznie istotnych działań niepożądanych.

W okresie pośrednicznym oraz podczas badań klinicznych napływały doniesienia o ostrym przedawkowaniu leku Astator 5. Obejmowały one przyjmowanie leku przez dorosłych i dzieci w dawkach przekraczających 1000 mg (około 61 mg/kg u dziecka w wieku 42 miesięcy). Uzyskane dane kliniczne i laboratoryjne odpowiadały profilowi bezpieczeństwa u pacjentów dorosłych i dzieci. W większości przypadków nie zgłaszano działań niepożądanych. Najczęściej obserwowane działania niepożądane odpowiadały profilowi bezpieczeństwa leku Astator 5 i obejmowały ból brzucha, senność, pragnienie, ból głowy, wymioty oraz nadmierną aktywność psychomotoryczną.

Nie wiadomo, czy montelukast jest usuwany przez dializę otrzewnową czy hemodializę.

Efekty uboczne.

Montelukast oceniano podczas badań klinicznych: żujące tabletki 5 mg podawano około 1750 dzieciom w wieku od 6 do 14 lat.

Podczas badań klinicznych zaobserwowano poniższe efekty uboczne, które występowały często (od ≥1/100 do <1/10) u pacjentów otrzymujących leczenie montelukastem, a także częściej niż u pacjentów otrzymujących placebo.

Tabela 1

Podczas badań klinicznych przy długotrwałym leczeniu niewielkiej liczby dorosłych pacjentów przez 2 lata oraz dzieci w wieku od 6 do 14 lat przez 12 miesięcy profil bezpieczeństwa nie ulegał zmianie.

Okres po wyjściu na rynek

Niepożądane reakcje zgłaszane w okresie po wyjściu na rynek wymieniono według klas układów narządów i z wykorzystaniem specjalnych terminów w tabeli 2. Częstość określono na podstawie danych z badań klinicznych.

Tabela 2

Termin ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Kategoria dystrybucji. Na receptę.

Opakowanie.

Po 10 tabletek w blistrze; po 3 blistry w opakowaniu tekturowym.

Producent.

Torrent Pharmaceuticals Ltd.

Lokalizacja producenta oraz adres miejsca wykonywania działalności.

Indrad Plant, Vill. Indrad, Taluka Kadi, Dist. Mehsana Gujarat 382721, Indie.