Astator 4

INSTRUKCJA dot. stosowania leku Astator 4

Skład:

substancja czynna: montelukast;

1 tabletka zawiera montelukastu sodowego odpowiadającego 4 mg montelukastu;

substancje pomocnicze: mannit (E 421), celuloza mikrokryształowa, sodowa só kroskarbokselulozy, aspartam (E 951), aromat wiśniowy, tlenek żelaza czerwony (E 172), stearynian magnezu.

Postać farmaceutyczna. Tabletki żujące.

Główne właściwości fizykochemiczne: owalne, dwuwypukłe tabletki różowego koloru (dopuszczalne są ciemnoróżowe wtrącenia), z ryflowaniem po obu stronach.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Leki stosowane doustnie w obturacyjnych chorobach dróg oddechowych. Blokery receptorów leukotrienowych. Kod ATC R03D C03.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Cysteinylolukotrieny (LTC4, LTD4, LTE4) to potężne eikozanoidowe czynniki zapalne, uwalniane przez różne komórki, w tym przez komórki tuczne i eozynofile. Te istotne mediatorowe czynniki astmy wiążą się z receptorami cysteinylolukotrienowymi (CysLT), obecnymi w drogach oddechowych człowieka, i wywołują reakcje takie jak skurcz oskrzeli, wydzielanie śluzu, zwiększenie przepuszczalności naczyń oraz wzrost liczby eozynofili. Montelukast stosowany doustnie jest substancją czynną, która z wysoką selektywnością i powinowactwem wiąże się z receptorami CysLT1. Według badań klinicznych montelukast hamuje skurcz oskrzeli po inhalacji LTD4 w dawce 5 mg. Rozszerzenie oskrzeli obserwuje się w ciągu 2 godzin po podaniu doustnym; ten efekt był addytywny w stosunku do rozszerzania oskrzeli wywołanego przez agonisty β. Leczenie montelukastem hamuje zarówno wczesną, jak i późną fazę skurczu oskrzeli wywołaną stymulacją antygenową. Montelukast w porównaniu do placebo zmniejsza liczbę eozynofili we krwi obwodowej u dorosłych pacjentów i dzieci. W jednym z badań przyjmowanie montelukastu istotnie zmniejszało liczbę eozynofili w drogach oddechowych (na podstawie analizy wydzieliny). U dorosłych pacjentów i dzieci w wieku od 2 do 14 lat montelukast w porównaniu do placebo zmniejsza liczbę eozynofili we krwi obwodowej i poprawia kliniczny kontrolę astmy.

W badaniach z udziałem dorosłych montelukast w dawce 10 mg raz dziennie w porównaniu do placebo wykazał istotne poprawienie wskaźnika porannego FEV1 (zmiana od wartości wyjściowej: 10,4 % i 2,7 % odpowiednio), porannego szczytowego przepływu wydechowego (PPW) (zmiana od wartości wyjściowej: 24,5 l/min i 3,3 l/min odpowiednio) oraz istotne zmniejszenie ogólnego stosowania agonistów β (zmiana od wartości wyjściowej: –26,1 % i –4,6 % odpowiednio). Poprawa objawów astmy w ciągu dnia i nocy zgłaszanych przez pacjentów była istotnie lepsza niż przy stosowaniu placebo.

Badania z udziałem dorosłych wykazały zdolność montelukastu do uzupełnienia klinicznego efektu kortykosteroidów inhalacyjnych (zmiana w % wartości wyjściowej dla beklometazonu inhalacyjnego z montelukastem w porównaniu do beklometazonu odpowiednio dla FEV1: 5,43 % i 1,04 %; stosowanie agonistów β: –8,70 % i 2,64 %). W porównaniu do beklometazonu inhalacyjnego (200 μg 2 razy dziennie, urządzenie typu spacer) montelukast wykazał szybszą początkową odpowiedź, choć w trakcie 12-tygodniowego badania beklometazon wywołał bardziej wyraźny średni efekt terapeutyczny (zmiana wartości wyjściowej dla montelukastu w porównaniu do beklometazonu odpowiednio dla FEV1: 7,49 % i 13,3 %; stosowanie agonisty β: –28,28 % i –43,89 %). Jednak w porównaniu do beklometazonu u większej liczby pacjentów leczonych montelukastem osiągnięto podobną odpowiedź kliniczną (tj. u 50 % pacjentów leczonych beklometazonem osiągnięto poprawę FEV1 o około 11 % lub więcej w porównaniu do wartości wyjściowej, podczas gdy u 42 % pacjentów leczonych montelukastem osiągnięto taką samą odpowiedź).

W trakcie 12-tygodniowego badania kontrolowanego placebo z udziałem dzieci w wieku od 2 do 5 lat montelukast w dawce 4 mg raz dziennie poprawiał wskaźniki kontroli astmy w porównaniu do placebo, niezależnie od towarzyszącej terapii kontrolnej (kortykosteroidy do inhalacji/do nebulizatora, kromoglikan sodu do inhalacji/do nebulizatora). 60 % pacjentów nie otrzymywało innej terapii kontrolnej. Montelukast poprawiał objawy dziennie (w tym kaszel, świsty, duszność i ograniczenie aktywności) oraz objawy nocne w porównaniu do placebo. Montelukast również zmniejszał częstość stosowania agonistów β w razie potrzeby oraz nagłego stosowania kortykosteroidów w przypadku nasilenia objawów astmy w porównaniu do placebo. Pacjenci przyjmujący montelukast mieli większą liczbę dni bez objawów astmy niż pacjenci przyjmujący placebo. Efekt terapeutyczny osiągany był już po przyjęciu pierwszej dawki.

W trakcie 12-miesięcznego badania kontrolowanego placebo z udziałem dzieci w wieku od 2 do 5 lat z astmą lekkiego stopnia i epizodycznymi nasileniami montelukast w dawce 4 mg raz dziennie istotnie (p ≤0,001) zmniejszał roczną częstość epizodów nasilenia astmy w porównaniu do placebo (1,60 i 2,34 nasilenia odpowiednio) [epizody nasilenia zdefiniowano jako ≥3 kolejne dni z objawami dziennymi wymagającymi stosowania agonistów β lub kortykosteroidów (doustnych lub inhalacyjnych), lub hospitalizację z powodu astmy]. Procentowy spadek rocznego wskaźnika nasilenia wyniósł 31,9 %, z 95 % CI 16,9; 44,1.

W trakcie placebo-kontrolowanego badania z udziałem dzieci w wieku od 6 miesięcy do 5 lat z astmą przerywającą (ale nie utrzymującą się) leczenie montelukastem trwało przez 12 miesięcy według schematu 4 mg raz dziennie lub 12-dniowych cykli rozpoczynających się przy wystąpieniu epizodu przerywających objawów. Nie zaobserwowano istotnej różnicy u pacjentów leczonych montelukastem w dawce 4 mg i tych, którzy otrzymywali placebo, pod względem liczby epizodów astmy przechodzących w napad astmy (zdefiniowanych jako epizod astmy wymagający nieplanowanej wizyty u lekarza, punktu pomocy doraźnej lub szpitala; lub leczenia z zastosowaniem doustnych, dożylnych lub domięśniowych kortykosteroidów).

W trakcie 8-tygodniowego badania z udziałem dzieci w wieku od 6 do 14 lat montelukast w dawce 5 mg raz dziennie w porównaniu do placebo istotnie poprawiał funkcję oddechową (zmiana wartości wyjściowej FEV1: 8,71 % w porównaniu do 4,16 %, zmiana wskaźnika PPW: 27,9 l/min w porównaniu do 17,8 l/min) i zmniejszał częstość stosowania agonistów β w razie potrzeby (zmiana wartości wyjściowej: –11,7 % w porównaniu do +8,2 %).

W trakcie 12-miesięcznego badania porównującego skuteczność montelukastu i flutykazonu inhalacyjnego w kontroli astmy u dzieci w wieku od 6 do 14 lat z utrzymującą się astmą lekkiego stopnia montelukast okazał się nie mniej skuteczny niż flutykazon pod względem zwiększenia (w procentach) liczby dni bez stosowania szybko działających leków ratunkowych (główny punkt końcowy). W ciągu średniego 12-miesięcznego okresu leczenia procentowy wskaźnik liczby dni bez stosowania terapii ratunkowej wzrósł z 61,6 do 84,0 w grupie montelukastu i z 60,9 do 86,7 w grupie flutykazonu. Różnica między grupami w procentowym wyrażeniu średniego kwadratowego (LS) zwiększenia liczby dni bez stosowania szybko działających leków ratunkowych była istotna statystycznie (–2,8 z 95 % CI –4,7; –0,9), ale w granicach z góry ustalonej klinicznej nie mniejszej skuteczności.

Montelukast i flutykazon również poprawiali kontrolę astmy pod względem zmiennych wtórnych ocenianych w trakcie 12-miesięcznego okresu leczenia.

FEV1 wzrósł z 1,83 l do 2,09 l w grupie montelukastu i z 1,85 l do 2,14 l w grupie flutykazonu. Międzygrupowa różnica wskaźnika LS dotycząca wzrostu FEV1 wyniosła –0,02 l z 95 % CI –0,06; 0,02. Średni procentowy wzrost od wartości wyjściowych właściwego FEV1 wyniósł 0,6 % w grupie leczonej montelukastem i 2,7 % w grupie leczonej flutykazonem. Różnica wskaźnika LS od wartości wyjściowych właściwego FEV1 była istotna: –2,2 % z 95 % CI –3,6; –0,7.

Wskaźnik liczby dni ze stosowaniem agonisty β zmniejszył się z 38,0 % do 15,4 % w grupie montelukastu i z 38,5 % do 12,8 % w grupie flutykazonu. Międzygrupowa różnica wskaźnika LS dotycząca procenta dni ze stosowaniem agonisty β była istotna: 2,7 z 95 % CI 0,9; 4,5.

Wskaźnik liczby pacjentów z napadem astmy (napad astmy zdefiniowano jako okres nasilenia objawów astmy wymagający leczenia doustnymi steroidami, nieplanowanej wizyty u lekarza, pomocy doraźnej lub hospitalizacji) wyniósł 32,2 % w grupie montelukastu i 25,6 % w grupie flutykazonu; współczynnik rozbieżności (95 % CI) był istotny: wyniósł 1,38 (1,04; 1,84).

Wskaźnik liczby pacjentów stosujących systemowe (głównie doustne) kortykosteroidy w okresie badania wyniósł 17,8 % w grupie montelukastu i 10,5 % w grupie flutykazonu. Międzygrupowa różnica wskaźnika LS była istotna: 7,3 % z 95 % CI 2,9; 11,7.

Istotne zmniejszenie skurczu oskrzeli wywołanego wysiłkiem fizycznym (BFE) wykazano w trakcie 12-tygodniowego badania u dorosłych (maksymalne zmniejszenie FEV1: 22,33 % dla montelukastu w porównaniu do 32,40 % dla placebo; czas do odzyskania w granicach 5 % wartości wyjściowego FEV1: 44,22 min w porównaniu do 60,64 min). Ten efekt obserwowano w trakcie 12-tygodniowego okresu badania. Zmniejszenie BFE wykazano również w trakcie krótkiego badania z udziałem dzieci w wieku od 6 do 14 lat (maksymalne zmniejszenie FEV1: 18,27 % w porównaniu do 26,11 %; czas do odzyskania w granicach 5 % wartości wyjściowego FEV1: 17,76 min w porównaniu do 27,98 min). Efekt w obu badaniach był obserwowany na końcu przedziału po podaniu raz dziennie.

U pacjentów wrażliwych na kwas acetylosalicylowy, którzy otrzymywali aktualnie leczenie kortykosteroidami inhalacyjnymi i/lub doustnymi, leczenie montelukastem w porównaniu do placebo prowadziło do istotnej poprawy kontroli astmy (zmiana wartości wyjściowej FEV1 wyniosła 8,55 % w porównaniu do –1,74 % i zmiana od wartości wyjściowej w zmniejszeniu ogólnego stosowania agonisty β: –27,78 % w porównaniu do 2,09 %).

Farmakokinetyka.

Absorpcja

Montelukast jest szybko wchłaniany po podaniu doustnym. Po podaniu przez dorosłych na czczo tabletek o powłoce filmowej po 10 mg, średnie stężenie maksymalne (Cmax) w osoczu osiągane było po 3 godzinach (Tmax). Średnia biodostępność po podaniu doustnym wynosi 64 %. Spożycie typowej diety nie wpływało na biodostępność ani na Cmax po podaniu doustnym. Bezpieczeństwo i skuteczność zostały potwierdzone w badaniach klinicznych przy podawaniu tabletek o powłoce filmowej po 10 mg niezależnie od czasu spożycia posiłku.

Dla tabletek żuwanych po 5 mg wskaźnik Cmax u dorosłych osiągany był po 2 godzinach po podaniu na czczo. Średnia biodostępność po podaniu doustnym wynosi 73 % i zmniejsza się do 63 % przy podaniu ze standardową dietą.

Po podaniu na czczo tabletek żuwanych po 4 mg u dzieci w wieku od 2 do 5 lat wskaźnik Cmax osiągany był po 2 godzinach po przyjęciu leku. Średnia wartość Cmax była o 66 % wyższa, a średnie Cmin niższe niż u dorosłych po przyjęciu tabletek po 10 mg.

Rozkład

Ponad 99 % montelukastu wiąże się z białkami osocza. Objętość rozkładu montelukastu w fazie stacjonarnej wynosi średnio od 8 do 11 litrów. W badaniach na szczurach z zastosowaniem radioaktywnie znakowanego montelukastu przejście przez barierę krew-mózg było minimalne. Ponadto we wszystkich innych tkankach stężenia znakowanego radioizotopem materiału 24 godziny po podaniu dawki również okazały się minimalne.

Metabolizm

Montelukast jest intensywnie metabolizowany. W badaniach z zastosowaniem terapeutycznych dawek stężenia metabolitów montelukastu w stanie stacjonarnym w osoczu u dorosłych i dzieci nie są wykrywalne.

Cytochrom P450 2C8 jest głównym enzymem w metabolizmie montelukastu. Ponadto cytochromy CYP 3A4 i 2C9 odgrywają niewielką rolę w metabolizmie montelukastu, choć itakonazol (inhibitor CYP 3A4) nie zmieniał parametrów farmakokinetycznych montelukastu u zdrowych ochotników przyjmujących 10 mg montelukastu dziennie.

Zgodnie z wynikami badań in vitro z zastosowaniem mikrosom wątroby człowieka terapeutyczne stężenia montelukastu w osoczu nie hamują cytochromów P450 3A4, 2C9, 1A2, 2A6, 2C19 i 2D6. Udział metabolitów w działaniu terapeutycznym montelukastu jest minimalny.

Eliminacja

Clirens montelukastu w osoczu u zdrowych dorosłych ochotników wynosi średnio 45 ml/min. Po doustnym przyjęciu montelukastu znakowanego izotopem 86 % wydalało się z kałem w ciągu 5 dni, a mniej niż 0,2 % z moczem. W połączeniu z biodostępnością montelukastu po podaniu doustnym wskazuje to na to, że montelukast i jego metabolity są niemal całkowicie wydalane z żółcią.

Farmakokinetyka u różnych grup pacjentów

U pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby lekkiego lub średniego stopnia nie jest wymagana korekta dawki. Badania z udziałem pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek nie były prowadzone. Ponieważ montelukast i jego metabolity są wydalane z żółcią, korekta dawki u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek nie jest uważana za niezbędną. Brak danych dotyczących charakteru farmakokinetyki montelukastu u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby (powyżej 9 punktów według skali Childa-Pugha).

Po przyjęciu wysokich dawek montelukastu (20 i 60 razy wyższych niż zalecana dawka dla dorosłych) obserwowano obniżenie stężenia teofiliny w osoczu. Ten efekt nie występuje przy przyjmowaniu zalecanej dawki 10 mg raz dziennie.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Jako leczenie wspomagające w przypadku astmy oskrzelowej u pacjentów w wieku od 2 do 5 lat z astmą przewlekłą o lekkim i średnim nasileniu, która nie jest wystarczająco kontrolowana lekami przeciwwskrzepowymi w postaci inhalacyjnej, a także przy niewystarczającym kontroli klinicznej astmy za pomocą agonistów β-adrenoreceptorów krótkodziałających stosowanych w razie potrzeby.

Jako alternatywna metoda leczenia zamiast niskich dawek kortykosteroidów inhalacyjnych u pacjentów w wieku od 2 do 5 lat z przewlekłą astmą lekkiego nasilenia, u których w ostatnim czasie nie odnotowano poważnych napadów astmy oskrzelowej wymagających stosowania kortykosteroidów doustnych, a także u tych, którzy nie mogą stosować kortykosteroidów inhalacyjnych (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Profilaktyka astmy, której dominującym składnikiem jest skurcz oskrzeli wywołany wysiłkiem fizycznym, u pacjentów od 2. roku życia.

Ułatwienie objawów sezonowego i całorocznego nieżytu alergicznego. Ryzyko wystąpienia objawów psychoneurologicznych u pacjentów z nieżytami alergicznymi może przewyższać korzyści z zastosowania leku, dlatego należy stosować go jako lek rezerwy u pacjentów z nieadekwatną odpowiedzią lub nietolerancją terapii alternatywnej.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na którykolwiek składnik leku. Wiek pediatryczny poniżej 2 lat.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Lek Astator 4 można przepisywać razem z innymi lekami, które są zwykle stosowane w celu zapobiegania lub długotrwałego leczenia astmy. W badaniu interakcji lekowych zalecana dawka kliniczna montelukastu nie miała istotnego wpływu klinicznego na farmakokinetykę następujących leków: teofilina, prednizolon, prednizolon, doustne środki antykoncepcyjne (etyniloestradiol/noretynodron 35/1), terfenadyna, digoksyna i warfaryna.

U pacjentów przyjmujących jednocześnie fenobarbital, pole pod krzywą „stężenie-czas” (AUC) dla montelukastu obniżało się o około 40%. Ponieważ montelukast metabolizuje się przy udziale CYP 3A4, 2C8 i 2C9, należy zachować ostrożność, szczególnie u dzieci, gdy montelukast jest stosowany jednocześnie z induktorami CYP 3A4, 2C8 i 2C9, takimi jak fenytoina, fenobarbital i ryfampicyna.

Badania in vitro wykazały, że montelukast jest silnym inhibitorem CYP 2C8. Dane z badań klinicznych interakcji leków obejmujących montelukast i rosiglitazon (lek markerowy; lek metabolizowany przez CYP 2C8) wykazały jednak, że montelukast nie jest inhibitorem CYP 2C8 in vivo. W związku z tym montelukast nie wpływa w istotny sposób na metabolizm leków metabolizowanych przez ten enzym (np. paklitaksel, rosiglitazon i repaglinid).

Badania in vitro wykazały, że montelukast jest substratem CYP 2C8 i w mniejszym stopniu CYP 2C9 oraz 3A4. W trakcie badań klinicznych interakcji leków z zastosowaniem montelukastu i gemfibrozilu (inhibitor CYP 2C8 i 2C9) gemfibrozil zwiększał ekspozycję systemową montelukastu 4,4-krotnie. Podczas jednoczesnego stosowania z gemfibrozylem lub innymi silnymi inhibitorami CYP 2C8 nie jest konieczna korekta dawki montelukastu, jednak lekarz powinien wziąć pod uwagę zwiększone ryzyko wystąpienia działań niepożądanych.

Na podstawie badań in vitro nie przewiduje się wystąpienia klinicznie istotnych interakcji z mniej silnymi inhibitorami CYP 2C8 (np. z trimetoprimem). Jednoczesne stosowanie montelukastu z itrakonazolem, silnym inhibitorem CYP 3A4, nie prowadziło do istotnego zwiększenia ekspozycji systemowej montelukastu.

Szczególne wskazania dotyczące stosowania.

Pacjentów należy uprzedzić, że lek Astator 4 do stosowania doustnego nigdy nie stosuje się do leczenia ostrych napadów astmy oraz że powinni zawsze mieć przy sobie odpowiedni lek do leczenia nagłego zaistnienia objawów. W przypadku ostrego napadu należy stosować doustne agonisty β krótkodziałające. Pacjenci powinni jak najszybciej skonsultować się z lekarzem, jeśli potrzebują większej ilości agonisty β krótkodziałającego niż zwykle.

Nie należy nagle zastępować leków kortykosteroidowych stosowanych w formie inhalacyjnej lub doustnej lekiem Astator 4.

Nie ma danych potwierdzających możliwość zmniejszenia dawki kortykosteroidów doustnych podczas jednoczesnego stosowania montelukastu.

Występowanie reakcji psychoneurologicznych, takich jak zmiany zachowania, depresja i skłonność do samobójstwa, zgłaszano u pacjentów wszystkich grup wiekowych przyjmujących montelukast (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Objawy mogą być poważne i utrzymywać się, jeśli leczenie nie zostanie przerwane. Dlatego stosowanie montelukastu należy przerwać, jeśli wystąpią objawy psychoneurologiczne. Pacjenci i/lub opiekunowie powinni być czujni wobec reakcji psychoneurologicznych i powiadomić lekarza o wystąpieniu zmian w zachowaniu.

W pojedynczych przypadkach u pacjentów przyjmujących leki przeciwastmatyczne, w tym montelukast, obserwowano eozynofilię ogólnoustrojową, czasem w połączeniu z objawami klinicznymi zapalenia naczyń, tzw. zespół Churga–Strauss, którego leczenie polega na stosowaniu ogólnoustrojowej terapii kortykosteroidami. Takie przypadki zazwyczaj (choć nie zawsze) były związane ze zmniejszeniem dawki lub odstawieniem leku kortykosteroidowego. Nie można wykluczyć ani potwierdzić związku antagonistów receptorów leukotrienowych z pojawieniem się zespołu Churga–Strauss. Lekarze powinni pamiętać o możliwości wystąpienia u pacjentów eozynofilii, wysypek naczyniowych, nasilenia objawów ze strony płuc, powikłań ze strony serca i/lub neuropatii. Pacjentów, u których wystąpiły takie objawy, należy ponownie przebadać i przeanalizować ich schemat leczenia.

Leczenie montelukastem nie pozwala pacjentom z astmą zależną od aspiryny na stosowanie kwasu acetylosalicylowego ani innych niesteroidowych leków przeciwzapalnych.

Astator 4 zawiera aspartam, który jest źródłem fenyloalaniny. Pacjenci z fenyloketonurią powinni wiedzieć, że jedna tabletka żująca 4 mg zawiera fenyloalaninę w ilości odpowiadającej 0,674 mg fenyloalaniny na dawkę.

Lek zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na tabletę, co oznacza praktycznie brak sodu.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża. Badania na zwierzętach nie wykazały szkodliwego wpływu na ciążę ani rozwój embrionalny/porodowy.

Dostępne dane z opublikowanych badań kohortowych, prospektywnych i retrospektywnych, dotyczące stosowania montelukastu u ciężarnych kobiet, oceniające istotne wady wrodzone u dzieci, nie wykazały ryzyka związanego ze stosowaniem leku. Dostępne badania mają ograniczenia metodologiczne, w tym małą liczbę przypadków, w niektórych przypadkach retrospektywne zbieranie danych oraz niejednorodne grupy porównawcze.

Lek należy stosować w czasie ciąży wyłącznie w przypadku wyraźnej potrzeby.

Karmienie piersią. Badania na szczurach wykazały, że montelukast przenika do mleka. Nie wiadomo, czy montelukast wydzielany jest z mlekiem matki.

Astator 4 można stosować w czasie karmienia piersią tylko wtedy, gdy uznaje się to za absolutnie konieczne.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

Nie oczekuje się, że montelukast będzie wpływać na zdolność pacjenta do prowadzenia pojazdów lub obsługiwania maszyn, jednak bardzo rzadko zgłaszano senność lub zawroty głowy.

Sposób stosowania i dawki.

Lek należy stosować dzieciom pod nadzorem dorosłych. Tabletki należy żuć przed połknięciem.

Pacjentom z astmą oraz z alergicznym nieżytami nosa (sezonowym i całorocznym) należy przyjmować 1 żującą tabletkę 4 mg 1 raz na dobę. W celu złagodzenia objawów alergicznego nieżytu nosa czas przyjmowania leku dobiera się indywidualnie.

W leczeniu astmy dawka dla dzieci w wieku od 2 do 5 lat wynosi 1 żującą tabletkę (4 mg) na dobę, przyjmowaną wieczorem. Astator 4 należy przyjmować 1 godzinę przed jedzeniem lub 2 godziny po jedzeniu. Nie ma potrzeby dostosowywania dawki dla tej grupy wiekowej. Leku Astator 4 w postaci leku żujących tabletek (4 mg) nie zaleca się dzieciom poniżej 2. roku życia.

Ogólne zalecenia

Terapeutyczny wpływ leku na kontrolę objawów astmy pojawia się w ciągu 1 dnia. Pacjentom należy zalecać kontynuowanie stosowania leku, nawet jeśli osiągnięto kontrolę astmy, a także w okresach nasilenia objawów.

Nie ma potrzeby dostosowywania dawki u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek lub z zaburzeniami funkcji wątroby o lekkim i średnim stopniu nasilenia. Brak danych dotyczących pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby. Dawkowanie u chłopców i dziewcząt jest takie samo.

Jako alternatywna metoda leczenia zamiast niskich dawek kortykosteroidów w postaci inhalacji w przypadku lekkiej astmy przewlekłej

Montelukast nie jest zalecany jako monoterapia u pacjentów z umiarkowaną astmą przewlekłą. Stosowanie montelukastu jako alternatywy dla niskich dawek kortykosteroidów w postaci inhalacji u dzieci w wieku od 2 do 5 lat z lekką astmą przewlekłą należy rozważać wyłącznie u pacjentów, u których w ostatnim czasie nie wystąpiły poważne napady astmy wymagające stosowania kortykosteroidów doustnych i którzy nie mogą stosować kortykosteroidów w postaci inhalacji (patrz sekcja „Wskazania”). Lekką astmę przewlekłą definiuje się jako występowanie objawów astmy częściej niż 1 raz w tygodniu, ale rzadziej niż 1 raz dziennie, występowanie objawów nocnych częściej niż 2 razy w miesiącu, ale rzadziej niż 1 raz w tygodniu, normalna funkcja płuc w okresach między epizodami. Jeśli nie osiągnięto wystarczającego kontroli astmy, w dalszym ciągu (zazwyczaj w ciągu 1 miesiąca) należy określić potrzebę leczenia przeciwwirusowego lub innego leczenia przeciwzapalnego, opartego na systemie leczenia astmy. Stan pacjentów należy okresowo oceniać pod kątem kontroli astmy.

Profilaktyka astmy u pacjentów w wieku od 2 do 5 lat, u których głównym składnikiem astmy jest skurcz oskrzeli wywołany wysiłkiem fizycznym

Astator 4 jest zalecany dzieciom w wieku od 2 do 5 lat w celu zapobiegania skurczom oskrzeli wywołanym wysiłkiem fizycznym, które mogą być głównym objawem astmy przewlekłej, wymagającej stosowania kortykosteroidów w postaci inhalacji.

Stan pacjentów należy ocenić po 2–4 tygodniach leczenia montelukastem. Jeśli nie osiągnięto wystarczającej odpowiedzi, należy rozważyć potrzebę leczenia dodatkowego lub innego.

Stosowanie leku Astator 4 w zależności od innego leczenia astmy

Gdy lek Astator 4 stosuje się jako terapię uzupełniającą do kortykosteroidów w postaci inhalacji, kortykosteroidów w postaci inhalacji nie należy nagle zastępować lekiem Astator 4 (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”).

Dzieci.

Lek stosuje się dzieciom w wieku od 2 do 5 lat.

Przedawkowanie.

Nie ma specjalnych informacji dotyczących leczenia przedawkowania leku Astator 4. W badaniach nad przewlekłą astmą montelukast podawano dorośli pacjentom w dawkach do 200 mg na dobę przez 22 tygodnie, a w krótkoterminowych badaniach – do 900 mg na dobę przez około jeden tydzień, bez pojawienia się klinicznie istotnych działań niepożądanych.

W okresie po wprowadzeniu na rynek oraz podczas badań klinicznych otrzymywano doniesienia o ostrym przedawkowaniu leku Astator 4. Obejmowały one przyjmowanie leku przez dorosłych i dzieci w dawkach przekraczających 1000 mg (około 61 mg/kg u dziecka w wieku 42 miesięcy). Uzyskane dane kliniczne i laboratoryjne odpowiadały profilowi bezpieczeństwa dla dorosłych pacjentów i dzieci. W większości przypadków przedawkowania nie zgłaszano działań niepożądanych. Najczęściej obserwowane działania niepożądane odpowiadały profilowi bezpieczeństwa leku i obejmowały ból brzucha, senność, pragnienie, ból głowy, wymioty oraz nadpobudliwość psychoruchową. Nie wiadomo, czy montelukast jest usuwany za pomocą dializy opłucnowej lub hemodializy.

Efekty uboczne.

Montelukast stosowano w badaniach klinicznych u pacjentów z astmą przewlekłą: tabletki żuwane 4 mg podawano 851 dzieciom w wieku od 2 do 5 lat.

Montelukast oceniano w trakcie badania klinicznego u pacjentów z astmą przerywaną.

W trakcie badań klinicznych poniższe efekty uboczne obserwowano często (od ≥ 1/100 do <1/10) u pacjentów otrzymujących leczenie montelukastem, a także częściej niż u pacjentów otrzymujących placebo.

Tabela 1

Podczas badań klinicznych u niewielkiej liczby dorosłych pacjentów leczonych długoterminowo przez okres 2 lat oraz u dzieci w wieku od 6 do 14 lat przez 12 miesięcy, profil bezpieczeństwa nie uległ zmianie.

Ogółem 502 dzieci w wieku od 2 do 5 lat otrzymywało leczenie montelukastem przez co najmniej 3 miesiące, 338 przez 6 miesięcy lub dłużej, 534 przez 12 miesięcy lub dłużej. W trakcie przedłużania leczenia profil bezpieczeństwa u tych pacjentów nie uległ zmianie.

Okres po wprowadzeniu na rynek

Niepożądane reakcje zgłaszane w okresie po wprowadzeniu na rynek wymieniono według klas układów narządów, przy użyciu specjalnych terminów w tabeli 2. Częstość określono na podstawie danych z badań klinicznych.

Tabela 2

Termin ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 10 tabletów w blistrze; po 3 blistery w opakowaniu tekturowym.

Kategoria wydania. Na receptę.

Producent.

Torrent Pharmaceuticals Ltd.

Adres siedziby producenta i miejsce wykonywania działalności.

Indrad Plant, Vill. Indrad, Taluka Kadi, Dist. Mehsana Gujarat 382721, Indie.