Asmont

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU Asmont (Asmont)

Skład:

substancja czynna: montelukastu sodu;

1 tabletka zawiera montelukastu sodu 5,2 mg, co odpowiada montelukastowi 5 mg;

substancje pomocnicze: manitol (E 421), sodowa sól kroskarboksylocelulozy, aspartam (E 951), aromat wiśniowy, celuloza mikrokryształyczna, hydroksypropyloceluloza o niskim stopniu zastąpienia, tlenek żelaza czerwony (E 172), stearynian magnezu.

Postać leku. Tabletki żujące.

Główne właściwości fizykochemiczne: tabletki w kolorze różowym, o kształcie płasko-walcowatym, ze skośnymi krawędziami*.

* Dozwolone są wtrącenia, wynikające z technologii produkcji.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki stosowane systemowo w obturacyjnych chorobach dróg oddechowych. Blokery receptorów leukotrienowych. Kod ATC R03DC03.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Cysteinyl leukotrieny (LTC4, LTD4, LTE4) są silnymi prozapalnymi eikozanoidami uwalnianymi przez różne komórki, w tym przez komórki tuczne i eozynofile. Te istotne mediatorzy astmy wiążą się z receptorami cysteinyl leukotrienów (CysLT), które znajdują się w drogach oddechowych człowieka, wywołując reakcje takie jak skurcz oskrzeli, wydzielanie się śluzu, zwiększona przepuszczalność naczyń i wzrost liczby eozynofili.

Montelukast jest czynną substancją, która z wysoką selektywnością i powinowactwem chemicznym wiąże się z receptorami CysLT1. Montelukast skutecznie blokuje receptory cysteinyl leukotrienów w drogach oddechowych, co potwierdzono poprzez jego zdolność do hamowania skurczu oskrzeli u pacjentów z astmą wywołanego inhalacją LTD4. Nawet niska dawka 5 mg skutecznie blokuje wywołany LTD4 skurcz oskrzeli. Montelukast wywołuje rozszerzenie oskrzeli w ciągu 2 godzin po podaniu doustnym; ten efekt był addytywny w stosunku do rozszerzania oskrzeli wywołanego przez agonisty β.

Leczenie montelukastem hamuje skurcz oskrzeli zarówno w wczesnej, jak i późnej fazie, zmniejszając reakcję na alergeny. Montelukast zmniejsza liczbę eozynofili we krwi obwodowej u dorosłych pacjentów i dzieci, znacząco zmniejsza liczbę eozynofili w drogach oddechowych (analiza plwociny) oraz poprawia kontrolę kliniczną astmy.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie

Po przyjęciu montelukast jest szybko i niemal całkowicie wchłaniany. Po podaniu doustnym na czczo tabletek żuwanych w dawce 5 mg stężenie maksymalne (Cmax) osiągane jest po 2 godzinach. Średnia biodostępność doustna wynosiła 73% i zmniejszała się do 63% po przyjęciu z posiłkiem.

Rozkład

Ponad 99% montelukastu wiąże się z białkami osocza krwi. Objętość rozkładu montelukastu w stanie stacjonarnym wynosi średnio od 8 do 11 litrów. W badaniach z zastosowaniem znakowanego montelukastu przejście przez barierę krew-mózg było minimalne. W innych tkankach stężenia znakowanego izotopem radioaktywnym materiału 24 godziny po dawce również okazały się minimalne.

Metabolizm

Montelukast jest intensywnie metabolizowany. W badaniach z terapeutycznymi dawkami stężenia metabolitów montelukastu w osoczu w stanie stacjonarnym u dorosłych i dzieci nie były oznaczalne.

W badaniach in vitro z wykorzystaniem mikrosom wątroby człowieka wykazano, że cytochromy P450 3A4, 2A6 i 2C9 uczestniczą w metabolizmie montelukastu. W stężeniach terapeutycznych montelukast nie hamuje tych cytochromów. Udział metabolitów w działaniu terapeutycznym montelukastu jest minimalny.

Eliminacja

Clirens montelukastu z osocza u zdrowych dorosłych ochotników wynosi średnio 45 ml/min. Po dawce doustnej znakowanego izotopem montelukastu 86% wydalono z kałem w ciągu 5 dni, a mniej niż 0,2% z moczem. W połączeniu z biodostępnością montelukastu po podaniu doustnym wskazuje to, że jego metabolity są prawie całkowicie wydalane z żółcią.

Farmakokinetyka w różnych grupach pacjentów

U pacjentów w podeszłym wieku oraz u pacjentów z niewydolnością wątroby o łagodnym i umiarkowanym nasileniu nie jest wymagana korekta dawki. Brak danych dotyczących charakteru farmakokinetyki montelukastu u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby (powyżej 9 punktów według skali Childa-Puga).

Nie przeprowadzono badań u pacjentów z niewydolnością nerek. Ponieważ montelukast i jego metabolity są wydalane z żółcią, korekta dawki u pacjentów z niewydolnością nerek nie jest uważana za konieczną.

Po przyjęciu wysokich dawek montelukastu (20 i 60 razy wyższych niż dawka zalecana dla dorosłych) obserwowano obniżenie stężenia teofiliny w osoczu. Ten efekt nie występował po przyjęciu zalecanej dawki 10 mg raz dziennie.

Badania farmakokinetyczne wykazały, że profile stężenia tabletek żuwanych 5 mg u dzieci w wieku od 6 do 14 lat są analogiczne do profilu stężenia tabletek powlekanych o dawce 10 mg u dorosłych.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Dzieci w wieku od 6 do 14 lat:

• jako leczenie uzupełniające przy lekkiej i średniej ciężkości astmie oskrzelowej przewlekłej, która nie jest wystarczająco kontrolowana przez leki kortykosteroidowe stosowane w formie inhalacji, a także przy niewystarczającym kontroli klinicznej objawów astmy oskrzelowej za pomocą agonistów β o krótkim działaniu stosowanych w razie potrzeby;
• jako alternatywna metoda leczenia w stosunku do kortykosteroidów stosowanych w formie inhalacji w niskich dawkach u pacjentów z przewlekłą astmą oskrzelową lekkiego stopnia, u których w ostatnim czasie nie wystąpiły ciężkie napady astmy wymagające przyjmowania kortykosteroidów doustnie, a także u pacjentów, którzy nie mogą stosować kortykosteroidów w formie inhalacji;
• zapobieganie astmie, której dominującym składnikiem jest wywołany wysiłkiem fizycznym skurcz oskrzeli;
• łagodzenie objawów sezonowego i całorocznego nieżytu alergicznego.

Przeciwwskazania.

Nadwrażliwość na montelukast lub którykolwiek z pozostałych składników leku.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Montelukast można stosować razem z innymi lekami stosowanymi w zapobieganiu lub długotrwałym leczeniu astmy oskrzelowej. Zalecana dawka kliniczna montelukastu nie wywiera istotnego wpływu klinicznego na farmakokinetykę następujących leków: teofilina, prednizolon, prednizolon, doustne środki antykoncepcyjne (etynylestradiol/noretynodron 35/1), terfenadyna, digoksyna i warfaryna.

U pacjentów przyjmujących jednocześnie fenobarbital, pole pod krzywą „stężenie-czas” (AUC) dla montelukastu obniżało się o około 40%. Ponieważ montelukast metabolizowany jest przez CYP 3A4, 2C8 i 2C9, należy zachować ostrożność, szczególnie u dzieci, gdy montelukast jest stosowany jednocześnie z induktorami CYP3A4, 2C8 i 2C9, takimi jak fenytoina, fenobarbital, ryfampicyna.

Badania in vitro wykazały, że montelukast jest silnym inhibitorem CYP 2C8. Badania interakcji leków obejmujące montelukast i rozysglitazon (lek metabolizowany przez CYP 2C8) wykazały, że montelukast nie jest inhibitorem CYP 2C8 in vivo. W związku z tym montelukast nie wpływa w istotny sposób na metabolizm leków metabolizowanych przez CYP 2C8 (np. paklitaksel, rozysglitazon i repaglinid).

Badania in vitro wykazały, że montelukast jest substratem CYP 2C8 i w mniejszym stopniu CYP 2C9 i 3A4. W trakcie badań klinicznych interakcji leków między montelukastem a gemfibrozylem (inhibitorem CYP 2C8 i 2C9) stwierdzono, że gemfibrozyl zwiększa ekspozycję ogólnoustrojową montelukastu o 4,4 raza. Podczas jednoczesnego stosowania z gemfibrozylem lub innymi silnymi inhibitorami CYP 2C8 nie jest konieczna korekta dawki montelukastu, jednak lekarz powinien brać pod uwagę zwiększone ryzyko wystąpienia działań niepożądanych.

Zgodnie z wynikami badań in vitro, nie należy oczekiwać klinicznie istotnych interakcji z słabszymi inhibitorami CYP2C8 (np. trimetoprim).

Jednoczesne stosowanie montelukastu z itракonazolem (silny inhibitor CYP 3A4) nie prowadziło do istotnego zwiększenia ekspozycji ogólnoustrojowej montelukastu.

Szczególne środki ostrożności stosowania.

Pacjentów należy poinformować, że leku Asmont nie należy stosować w celu łagodzenia ostrych napadów astmy, a także, że zawsze powinni mieć przy sobie odpowiedni lek do natychmiastowego działania. W przypadku ostrego napadu należy stosować krótkodziałające β-agonisty do inhalacji. Pacjenci powinni jak najszybciej skonsultować się z lekarzem, jeśli potrzebują większej niż zwykle liczby inhalacji krótkodziałających β-agonistów.

Nie należy nagle zastępować kortykosteroidów doustnych lub do inhalacji lekiem montelukast.

Brak danych potwierdzających możliwość zmniejszania dawki doustnych leków kortykosteroidowych podczas jednoczesnego przyjmowania montelukastu.

Zgłaszano występowanie zaburzeń psychoneurologicznych u dorosłych, młodzieży i dzieci przyjmujących montelukast (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Pacjenci i lekarze powinni brać pod uwagę możliwość wystąpienia zaburzeń psychoneurologicznych. Lekarze powinni omówić możliwość wystąpienia takich zdarzeń z pacjentami i/lub ich opiekunami. Pacjentom i/lub opiekunom należy zalecić, aby powiadomili lekarza o wystąpieniu zmian psychoneurologicznych. Lekarze powinni dokładnie ocenić stosunek ryzyka do korzyści przed podjęciem decyzji o kontynuacji leczenia montelukastem, jeśli takie zdarzenia wystąpią.

W pojedynczych przypadkach u pacjentów przyjmujących leki przeciwasma, w tym montelukast, może występować eozynofilia ogólnoustrojowa, czasem z objawami klinicznymi zapalenia naczyń, tzw. zespół Churga-Straussa (alergiczny angiić granulomatyczny), którego leczenie polega na stosowaniu ogólnoustrojowych leków kortykosteroidowych. Takie przypadki zazwyczaj, choć nie zawsze, były związane ze zmniejszeniem dawki lub odstawieniem doustnych leków kortykosteroidowych. Związek antagonistów receptorów leukotrienowych z rozwojem zespołu Churga-Straussa nie może być ani wykluczony, ani potwierdzony, dlatego lekarze powinni pamiętać o możliwości wystąpienia u pacjentów eozynofilii, wysypek naczyniowych, nasilenia objawów ze strony płuc, powikłań sercowo-naczyniowych i/lub neuropatii. Pacjenci, u których wystąpiły powyższe objawy, powinni zostać ponownie przebadani, a ich schemat leczenia należy przeanalizować.

Leczenie montelukastem nie wyklucza konieczności unikania stosowania kwasu acetylosalicylowego lub innych niesteroidowych leków przeciwzapalnych u pacjentów z astmą zależną od aspiryny.

Tabletki żuwane Asmont zawierają aspartam – pochodną fenyloalaniny, która stanowi zagrożenie dla chorych na fenyloketonurię. Pacjenci z fenyloketonurią powinni wiedzieć, że jedna tabletka leku Asmont 5 mg zawiera 0,743 mg aspartamu.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża. Badania przeprowadzone na zwierzętach nie wykazały szkodliwego wpływu na ciążę ani rozwój embrionalny/owodniowy.

Dostępne dane z opublikowanych badań kohortowych, prospektywnych i retrospektywnych, dotyczące stosowania montelukastu u kobiet w ciąży, nie wykazały zwiększonego ryzyka poważnych wad wrodzonych u dzieci. Dostępne badania mają ograniczenia metodologiczne, w tym małą liczbę przypadków, retrospektywny sposób gromadzenia danych w niektórych przypadkach oraz niespójne grupy porównawcze.

Leku Asmont można stosować w okresie ciąży tylko wtedy, gdy jest to uznane za absolutnie konieczne.

Karmienie piersią. Badania przeprowadzone na szczurach wykazały, że montelukast przenika do mleka. Nie wiadomo, czy montelukast/metabolity wydzielają się w mleku matki.

Leku Asmont można stosować w okresie karmienia piersią tylko wtedy, gdy jest to uznane za absolutnie konieczne.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów.

Nie oczekuje się, że montelukast będzie wpływać na zdolność pacjenta do prowadzenia pojazdów lub obsługi mechanizmów. Jednakże bardzo rzadko zgłaszano przypadki wystąpienia senności lub zawrotów głowy, dlatego w czasie stosowania leku należy powstrzymać się od prowadzenia samochodu lub obsługi innych mechanizmów.

Sposób stosowania i dawki.

Tabletki należy żuć przed połknięciem.

Pacjentom z astmą oskrzelową i alergicznym nieżytu nosa (sezonowym i całorocznym) należy przyjmować 1 tabletę żującą 5 mg 1 raz dziennie.

W celu złagodzenia objawów alergicznego nieżytu nosa dobę przyjmowania należy dobrać indywidualnie.

W leczeniu astmy oskrzelowej dawka dla dzieci w wieku od 6 do 14 lat wynosi 1 tabletę żującą (5 mg) 1 raz dziennie, wieczorem, godzinę przed lub 2 godziny po posiłku. Nie ma potrzeby korekty dawki u tej grupy wiekowej.

Ogólne zalecenia.

Efekt terapeutyczny leku na wskaźniki kontroli astmy oskrzelowej pojawia się w ciągu 1 dnia. Pacjentom należy zalecać kontynuowanie przyjmowania leku Asmont nawet po osiągnięciu kontroli astmy oskrzelowej, a także w okresach zaostrzeń astmy.

Nie ma potrzeby korekty dawki u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek lub zaburzeniami funkcji wątroby o lekkim i umiarkowanym stopniu nasilenia. Brak danych dotyczących korekty dawki u pacjentów z niewydolnością wątroby o ciężkim stopniu nasilenia.

Dawkowanie leku jest takie samo dla pacjentów płci męskiej i żeńskiej.

Jako alternatywna metoda leczenia zamiast niskich dawek kortykosteroidów do inhalacji w przypadku lekkiej astmy utrzymującej się.

Montelukast nie jest zalecany jako monoterapia pacjentom z umiarkowanie nasiloną astmą oskrzelową utrzymującą się. Decyzja o stosowaniu montelukastu jako alternatywy dla niskich dawek kortykosteroidów do inhalacji u dzieci z lekką astmą utrzymującą się może być podjęta wyłącznie u pacjentów, u których w ostatnim czasie nie wystąpiły ciężkie napady astmy wymagające stosowania kortykosteroidów, a także u pacjentów, którzy wykazali niemożność stosowania kortykosteroidów do inhalacji.

Lekką astmę utrzymującą się definiuje się jako występowanie objawów astmy częściej niż raz w tygodniu, ale rzadziej niż raz dziennie, występowanie objawów nocnych częściej niż 2 razy w miesiącu, ale rzadziej niż raz w tygodniu, oraz prawidłową funkcję płuc w okresach między epizodami.

Jeśli w ciągu 1 miesiąca leczenia montelukastem nie osiągnięto zadowalającej kontroli astmy, należy ocenić potrzebę leczenia dodatkowego lub innego leczenia przeciwzapalnego, opierając się na etapowym systemie leczenia astmy oskrzelowej. Pacjentów należy okresowo badać w celu oceny kontroli astmy.

Stosowanie montelukastu w zależności od innego leczenia astmy

Jeśli leczenie montelukastem stosuje się jako terapię uzupełniającą do kortykosteroidów do inhalacji, nie można nagle zastępować kortykosteroidów do inhalacji montelukastem.

Dzieci.

Stosować dzieciom w wieku od 6 do 14 lat. Dzieciom w wieku od 15 lat stosować tabletki montelukastu 10 mg.

Przedawkowanie.

Podczas długotrwałych badań nad przewlekłą astmą oskrzelową montelukast podawano w dawkach do 200 mg/dobę pacjentom dorosłym, a w badaniach krótkoterminowych – do 900 mg/dobę przez około tydzień, przy czym nie wystąpiły klinicznie istotne reakcje niepożądane.

Objawy. Zgłaszano ostre przedawkowanie montelukastu. Dotyczyło to dorosłych i dzieci, które przyjęły dawkę przekraczającą 1000 mg (około 61 mg/kg u dziecka w wieku 42 miesięcy). Uzyskane wyniki kliniczne i laboratoryjne mieściły się w granicach profilu bezpieczeństwa u dorosłych pacjentów i dzieci. W większości przypadków nie zgłaszano reakcji niepożądanych. Najczęściej obserwowane reakcje niepożądane odpowiadały profilowi bezpieczeństwa montelukastu i obejmowały ból brzucha, senność, pragnienie, ból głowy, wymioty oraz nadmierną aktywność psychomotoryczną.

Leczenie. Brak szczegółowych informacji dotyczących leczenia przedawkowania montelukastu. Leczenie objawowe. Nie ma antidotum. Nie wiadomo, czy montelukast jest usuwany za pomocą dializy otrzewnowej lub hemodializy.

Działania niepożądane.

W trakcie badań klinicznych donoszono często (≥ 1/100 do < 1/10) o następujących działaniach niepożądanych u pacjentów otrzymujących leczenie montelukastem, a także częściej niż u pacjentów otrzymujących placebo:

Układ nerwowy: ból głowy.

Układ pokarmowy: ból brzucha.

Stan ogólny: pragnienie.

W trakcie długotrwałego leczenia różnych grup wiekowych profil bezpieczeństwa nie ulegał zmianie.

Działania niepożądane zgłoszone w okresie pogwarancyjnym:

Zakażenia i inwazje: bardzo często – zakażenia górnych dróg oddechowych*.

Układ krwiotwórczy i układ chłonny: rzadko – skłonność do nasilenia krwawień; bardzo rzadko – trombocytopenia.

Układ odpornościowy: nieczęsto – reakcje nadwrażliwości, w tym anafilaksja; bardzo rzadko – infiltracja wątroby eozynofilami.

Zaburzenia psychiczne: nieczęsto – zaburzenia snu, w tym koszmary nocne, bezsenność, somnambulizm, niepokój, agitacja, w tym zachowanie agresywne lub wrogość, depresja, nadaktywność psychoruchowa (w tym drażliwość, niepokój, drżenie ciała§); rzadko – zaburzenia koncentracji, pogorszenie pamięci, tiki; bardzo rzadko – halucynacje, dezorientacja, myśli i zachowania samobójcze (samobójczość), dysfemia, zaburzenia obsesyjno-kompulsywne.

Układ nerwowy: nieczęsto – zawroty głowy, osłabienie, parestezje/hipestezje, drgawki.

Układ sercowo-naczyniowy: rzadko – kołatanie serca.

Układ oddechowy, narządy klatki piersiowej i jamy międzybłoniowej: nieczęsto – krwawienie z nosa; bardzo rzadko – zespół Churga-Straussa (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”), eozynofilia płucna.

Układ pokarmowy: często – biegunka**, nudności**, wymioty**; nieczęsto – suchość w ustach, dyspepsja.

Układ wątrobowo-żółciowy: często – podwyższenie poziomu transaminaz w surowicy (ALT, AST); bardzo rzadko – zapalenie wątroby (w tym cholesteryczne, hepatocytarne i mieszane uszkodzenie wątroby).

Skóra i tkanki podskórne: często – wysypka**; nieczęsto – siniaki, pokrzywka, swędzenie; rzadko – obrzęk naczynioruchowy; bardzo rzadko – rumień węzłowaty, rumień wielopostaciowy.

Układ kostny, mięśniowy i tkanka łączna: nieczęsto – artralgia, mialgia, w tym skurcze mięśni.

Układ moczowy: nieczęsto – enureza u dzieci.

Stan ogólny: często – gorączka**; nieczęsto – osłabienie/wykańczalność, uczucie dyskomfortu (niedoból), obrzęk.

Kategorie częstości: bardzo często (≥ 1/10), często (≥ 1/100 do < 1/10), nieczęsto (≥ 1/1000 do < 1/100), rzadko (≥ 1/10 000 do < 1/1000), bardzo rzadko (< 1/10 000).

* Działanie niepożądane obserwowane z częstością „bardzo często” u pacjentów stosujących montelukast, jak również u pacjentów otrzymujących placebo w trakcie badań klinicznych.

** Działanie niepożądane obserwowane z częstością „często” u pacjentów stosujących montelukast, jak również u pacjentów otrzymujących placebo w trakcie badań klinicznych.

§ Kategoria częstości: rzadko.

Okres przydatności do użycia.

3 lata.

Nie stosować po upływie okresu przydatności do użycia wskazanego na opakowaniu.

Warunki przechowywania.

W oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 7 tabletek w blisterze; po 4 blistry w puszce.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent.

Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością „Agrofarm”.

Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością „Natur+”.

Siedziba producenta oraz adres miejsca prowadzenia działalności.

Ukraina, 08200, obwód kijowski, miasto Irpin, ul. Centralna 113-A.

Ukraina, 08200, obwód kijowski, miasto Irpin, ul. Szewczenki Tarasa 3.