Arsetam

INSTRUKCJA dotyczÄ cÄ zastosowania leku Arsetam

SkÅ ad:

substancja czynna: paracetamol;

100 ml roztworu (1 pojemnik) zawiera paracetamolu 1000 mg;

substancje pomocnicze: manitol (E 421), dwuwodan fosforanu sodu, woda do wstrzykiwań.

Postać leku. Roztwór do wstrzykiwań.

Główne fizykochemiczne właściwości: klarowny ciecz od bezbarwnej do światłożółtej.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwbólowe i przeciwgorÄ ckwawe. Kod ATC N02B E01.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Paracetamol wykazuje działanie przeciwbólowe i przeciwgorączkowe. Mechanizm działania polega na blokowaniu cyklooksygenazy (COX) I i II tylko w ośrodkowym układzie nerwowym, wpływając na ośrodki bólu i termoregulacji. W pobudzonych tkankach peroksydazy komórkowe neutralizują działanie paracetamolu na COX, co wyjaśnia niemal całkowitą brak działania przeciwzapalnego. Brak wpływu na syntezę prostaglandyn w tkankach obwodowych powoduje brak negatywnego wpływu na gospodarkę wodno-elektrolitową (zatrzymanie sodu i wody) oraz na błonę śluzową przewodu pokarmowego.

Paracetamol zapewnia ulgę w bólu już po 5–10 minutach od podania. Szczytowy efekt przeciwbólowy osiągany jest w ciągu 1 godziny, a trwanie tego efektu zwykle wynosi 4–6 godzin.

Paracetamol obniża temperaturę ciała w ciągu 30 minut po podaniu, a efekt przeciwgorączkowy trwa co najmniej 6 godzin.

Farmakokinetyka.

Dorośli.

Wchłanianie.

Po pojedynczym lub powtarzalnym stosowaniu w ciągu 24 godzin leku w dawce do 2 g farmakokinetyka paracetamolu jest liniowa.

Biologiczna dostępność po wlewie dożylnej 500 mg i 1 g paracetamolu jest taka sama jak po podaniu 1 g i 2 g propacetamolu (zawierającego odpowiednio 500 mg i 1 g paracetamolu). Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiągane jest na końcu 15-minutowego wlewu 500 mg lub 1 g paracetamolu i wynosi odpowiednio 15 μg/ml lub 30 μg/ml.

Rozkład.

Objętość rozkładu paracetamolu wynosi około 1 l/kg. Paracetamol słabo wiąże się z białkami osocza. Po podaniu 1 g paracetamolu istotny poziom stężenia (około 1,5 μg/ml) stwierdzono w płynie mózgowo-rdzeniowym 20 minut po wlewie.

Metabolizm.

Paracetamol jest w znacznej mierze metabolizowany w wątrobie, przechodząc dwie główne drogi: koniugację z kwasem glukuronowym oraz koniugację z kwasem siarkowym. Ostatnia droga szybko ulega nasyceniu przy dawkach przekraczających terapeutyczne. Niewielka część (mniej niż 4%) metabolizowana jest przez cytochrom P450 z utworzeniem pośredniego metabolitu (N-acetylobenzochinoniminu), który w warunkach normalnych szybko jest neutralizowany przez odtworzony glutation i wydalany z moczem po związaniu z cysteinem i kwasem mercaptopurynowym. Jednak przy masowej przedawkowaniu ilość tego toksycznego metabolitu wzrasta.

Wydalanie.

Metabolity paracetamolu wydzielane są głównie z moczem. W ciągu 24 godzin z nerkami wydala się 90% podanej dawki, głównie w postaci glukuronidu (60–80%) i siarczanu (20–30%). Mniej niż 5% wydaje się w niezmienionej postaci. Okres półtrwania wynosi 2,7 godziny, całkowity klirens – 18 l/godzinę.

Noworodki, niemowlęta i dzieci.

Farmakokinetyka paracetamolu u dzieci niemal nie różni się od takiej u dorosłych, z wyjątkiem krótszego okresu półtrwania w osoczu (1,5–2 godziny). U noworodków okres półtrwania jest dłuższy niż u niemowląt – około 3,5 godziny. W porównaniu z dorosłymi u dzieci w wieku do 10 lat stwierdza się istotnie obniżoną koniugację z kwasem glukuronowym i zwiększoną z siarczanami.

Tabela 1

Wielkości farmakokinetyczne według wieku (standardowy klirens, * CLstd/Fdawk. ust. (l·godz⁻¹·70 kg⁻¹))

*CLstd - ocena grupy pacjentów pod względem CL (klirensu).

Specjalne grupy pacjentów.

Pacjenci z niewydolnością nerek.

W przypadku ciężkiej niewydolności nerek (klirens kreatyniny 10−30 ml/min) wydalanie paracetamolu jest nieco opóźnione, a okres półwydalenia wynosi od 2 do 5,3 godziny. Szybkość wydalania glukuronidów i siarczanów u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek jest trzy razy wolniejsza niż u zdrowych ochotników. Dlatego u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny ≤ 30 ml/min) minimalny przedział między dawkami należy wydłużyć do 6 godzin.

Pacjenci w podeszłym wieku.

Farmakokinetyka i metabolizm paracetamolu u pacjentów w podeszłym wieku nie są zmienione. Korekty dawki nie należy stosować.

Właściwości kliniczne.

Wskazania.

Krótkoterminowe leczenie zespołu bólowego o umiarkowanym nasileniu, szczególnie w okresie pooperacyjnym, oraz krótkoterminowe leczenie reakcji hipertermicznych, gdy podanie dożylne jest uzasadnione klinicznie lub inne drogi podania są nieprzyjęte.

Przeciwwskazania.

• Nadwrażliwość na paracetamol lub chlorowodorek propacetamolu (leku pro paracetamolu) lub na któryś z substancji pomocniczych leku.
• Ciężka niewydolność hepatocelularna.

Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Pobieranie probenecydu dwukrotnie zmniejsza klirens paracetamolu poprzez hamowanie jego koniugacji z kwasem glukuronowym, dlatego w przypadku terapii skojarzonej z probenecydem należy zmniejszyć dawkę paracetamolu.

Salicylamid może wydłużać okres półtrwania paracetamolu w organizmie.

Induktory mikrosomalnego utleniania w wątrobie (fenytoina, etanol, barbiturany, ryfampicyna, fenylobutazon, trójcykliczne leki przeciwdrgawkowe) mogą nasilać ryzyko wystąpienia ciężkich zaburzeń wątrobowych nawet przy niewielkim przedawkowaniu (patrz sekcja „Przedawkowanie”).

Jednoczesne stosowanie paracetamolu (4 g na dobę przez co najmniej 4 dni) z doustnymi lekami przeciwwstrzążowymi może prowadzić do niewielkich zmian międzynarodowego znormalizowanego stosunku (INR). Dlatego należy kontrolować INR w okresie jednoczesnego stosowania, a także przez jeden tydzień po zakończeniu leczenia paracetamolem.

Należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu paracetamolu i flukloksacyliny, ponieważ jednoczesne przyjmowanie wiąże się z kwasym metylowym o dużym przerwaniu anionowym jako skutkiem kwasicy pirzglutaminowej, szczególnie u pacjentów z grupy ryzyka (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Szczególne środki ostrożności.

Istnieje ryzyko pomylenia miligramów (mg) z mililitrami (ml), co może prowadzić do błędów dawkowania, przypadkowej przedawkowania i skutków śmiertelnych. Dlatego lek Arsetam, roztwór do wlewu dożylnego 1000 mg/100 ml, należy stosować z ostrożnością, a przy przepisywaniu należy zawsze podawać zarówno całkowitą dawkę w miligramach (mg), jak i objętość całkowitej dawki w mililitrach (ml).

Ryzyko uszkodzenia wątroby podczas leczenia paracetamolem wzrasta u pacjentów z alkoholowym zapaleniem wątroby.

Stosowanie paracetamolu może negatywnie wpływać na wyniki badań laboratoryjnych podczas ilościowego oznaczania zawartości glukozy i kwasu moczowego w osoczu krwi.

Podczas długotrwałego leczenia konieczna jest kontrola obrazu krwi obwodowej oraz funkcji wątroby.

Gdy tylko to stanie się możliwe, zaleca się kontynuację leczenia przy użyciu doustnych form analgetyków.

W celu uniknięcia ryzyka przedawkowania należy upewnić się, że inne przepisane leki nie zawierają paracetamolu lub propacetamolu.

Ryzyko uszkodzenia wątroby wzrasta przy stosowaniu paracetamolu w dawkach przekraczających zalecane. Objawy uszkodzenia wątroby (w tym niewydolność wątroby, zapalenie wątroby, w tym fulminansowe, cholestazowe, cytolityczne) zazwyczaj pojawiają się po raz pierwszy od 2. doby po rozpoczęciu stosowania leku i osiągają maksimum w ciągu 4–6 dnia. Należy jak najszybciej podać antydotum (patrz sekcja „Przedawkowanie”).

Arsetam, roztwór do wlewu dożylnego 1000 mg/100 ml, zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na 100 ml roztworu, czyli jest praktycznie pozbawiony sodu.

Opisywano przypadki kwasicy metabolicznej z wysokim przerwą anionową (HAGMA) jako wynik kwasicy pirolutaminowej u pacjentów z ciężkimi chorobami, takimi jak ciężka niewydolność nerek i sepsa, lub u pacjentów z niedożywieniem czy innymi przyczynami niedoboru glutationu (np. przewlekły alkoholizm), którzy byli leczeni paracetamolem w dawce terapeutycznej przez dłuższy okres lub kombinacją paracetamolu i flukloksacyliny. W przypadku podejrzenia HAGMA jako skutku kwasicy pirolutaminowej zaleca się natychmiastowe zaprzestanie stosowania paracetamolu i staranne monitorowanie. Pomiar stężenia 5-oksoprolinu w moczu może być pomocny w identyfikacji kwasicy pirolutaminowej jako głównej przyczyny HAGMA u pacjentów z wieloma czynnikami ryzyka (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Lek należy stosować z ostrożnością w przypadku:

• niewydolności hepatocelularnej;
• ciężkiej niewydolności nerek (klirens kreatyniny mniejszy niż 30 ml/min);
• przewlekłego alkoholizmu;
• przewlekłego niedożywienia (obniżony zapas glutationu w wątrobie);
• odwodnienia.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża.

Doświadczenie kliniczne dotyczące dożylnej aplikacji paracetamolu jest ograniczone. Dane epidemiologiczne dotyczące stosowania terapeutycznych dawek paracetamolu doustnie wskazują jednak na brak negatywnego wpływu na ciążę ani na zdrowie płodu/noworodka.

Dane prospektywne dotyczące przedawkowania paracetamolu w czasie ciąży nie wskazują na zwiększone ryzyko wad rozwojowych płodu.

Badania wpływu dożylnej formy paracetamolu na funkcję rozrodczą u zwierząt nie były prowadzone. Badania z zastosowaniem doustnej formy nie wykazały efektów fetotoksycznych.

Jednak paracetamol w czasie ciąży należy stosować wyłącznie po dokładnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka, w najniższej skutecznej dawce, przez najkrótszy możliwy czas i z najniższą możliwą częstotliwością.

Czas karmienia piersią.

Po doustnym podaniu paracetamol wydzielany jest w niewielkich ilościach z mlekiem matki. Nie odnotowano żadnych działań niepożądanych u niemowląt podczas stosowania paracetamolu w czasie karmienia piersią. W związku z tym paracetamol można stosować kobietom karmiącym piersią.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługi mechanizmów.

Nie wpływa.

Sposób stosowania i dawki.

Arsetam, roztwór do wlewania 1000 mg/100 ml, stosuje się dożylnie.

Dawkowanie zależy od masy ciała pacjenta.

Dawkowanie dla dorosłych, nastolatków oraz dzieci o masie ciała powyżej 33 kg (patrz tabela 2).

Tabela 2

* Pacjenci o niższej masie ciała wymagają mniejszych objętości.

Minimalny odstęp między podaniami powinien wynosić co najmniej 4 godziny. Cykl leczenia zazwyczaj nie przekracza 4 infuzji w ciągu jednej doby.

Minimalny odstęp między podaniami u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek powinien wynosić co najmniej 6 godzin.

** Maksymalna dawka dobową: maksymalna dawka dobową jest przeznaczona dla pacjentów, którzy nie przyjmują innych leków zawierających paracetamol, i powinna być odpowiednio skorygowana w przypadku stosowania takich leków.

Pacjenci z ciężką niewydolnością nerek.

W przypadku przepisywania paracetamolu pacjentom z ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny ≤ 30 ml/min) zaleca się wydłużenie minimalnego odstępu między dawkami do 6 godzin.

Pacjenci przewlekle niedożywieni (o niskich zapasach glutationu w wątrobie), w stanie odwodnienia, z niewydolnością wątrobowo-komórkową, przewlekłym alkoholizmem.

Maksymalna dawka dobową nie powinna przekraczać 3 g.

UWAGA! W celu uniknięcia błędów dawkowania związanego z niezgodnością między miligramami (mg) a mililitrami (ml), należy starannie obliczać dawki przy przepisywaniu i podawaniu leku Arsetam, roztwór do infuzji. Takie nieporozumienie może prowadzić do przypadkowego przedawkowania, a nawet skutku śmiertelnego. Przy wystawianiu recept należy podawać całkowitą dawkę zarówno w mg, jak i w ml.

Roztwór paracetamolu podaje się dożylnie w formie infuzji przez 15 minut.

Lek należy zastosować natychmiast po otwarciu opakowania.

Każdą niezużytą ilość roztworu do infuzji należy zniszczyć.

Nie stosować, jeśli uszczelnienie zostało naruszone lub zawartość pojemnika jest nieprzezroczysta.

Dzieci.

Arsetam, roztwór do infuzji, stosuje się u dzieci o masie ciała powyżej 33 kg.

Nie stosować u przedwcześnie urodzonych noworodków.

Przedawkowanie.

Ryzyko uszkodzenia wątroby (w tym zapalenia wątroby fulminans, zapalenia wątroby cholesterycznego, zapalenia wątroby cytolitycznego, niewydolności wątroby) wzrasta u osób starszych, małych dzieci, pacjentów z chorobami wątroby, przy przewlekłym alkoholizmie, u pacjentów z przewlekłym niedożywieniem oraz u osób ze zmniejszoną aktywnością enzymatyczną. W tych przypadkach przedawkowanie może mieć śmiertelny skutek.

Objawy pojawiają się zazwyczaj w ciągu pierwszych 24 godzin i obejmują nudności, wymioty, anoreksję, bladość, ból brzucha. Przedawkowanie u dorosłych może wystąpić przy jednorazowym podaniu dawki 7,5 g lub większej, u dzieci – przy dawce 140 mg/kg masy ciała. Wówczas rozwija się cytoliza wątroby, niewydolność wątroby, kwasica metaboliczna, encefalopatia, co może prowadzić do śpiączki i śmierci pacjenta. W ciągu 12–48 godzin wzrasta poziom transaminaz wątrobowych (alaninotransaminazy, aspартanotransaminazy), dehydrogenazy mleczanowej, bilirubiny oraz obserwuje się spadek poziomu protrombiny.

Objawy kliniczne uszkodzenia wątroby pojawiają się po dwóch dniach i osiągają maksimum w 4–6 dniu.

Natychmiastowe działania:

• natychmiastowa hospitalizacja;
• jak najszybsze, przed rozpoczęciem leczenia, oznaczenie stężenia paracetamolu w osoczu krwi po przedawkowaniu;
• dożylne lub doustne podanie antydoty N-acetylocysteiny (NAC), w miarę możliwości nie później niż 10 godzin po przedawkowaniu. NAC można stosować również później niż 10 godzin po przedawkowaniu, jednak w takim przypadku leczenie będzie dłuższe;
• leczenie objawowe.
• Przed rozpoczęciem leczenia należy wykonać testy wątrobowe i powtarzać je co 24 godziny. W większości przypadków poziom transaminaz wątrobowych powraca do normy w ciągu jednego do dwóch tygodni, przy pełnym przywróceniu funkcji wątroby. W pojedynczych przypadkach może być konieczna przeszczepienie wątroby.

Efekty uboczne.

Tak jak w przypadku wszystkich produktów zawierających paracetamol, reakcje niepożądane pojawiają się rzadko

(≥1/10000 do 1/1000) lub bardzo rzadko (<1/10000).

1Zgłaszano bardzo rzadkie przypadki reakcji nadwrażliwości, od prostych wysypek skórnych lub pokrzywki po wstrząs anafilaktyczny, które wymagają przerwania leczenia.

2Przypadki pojedyncze.

Zgłaszano bardzo rzadkie przypadki poważnych reakcji skórnych.

W trakcie badań klinicznych często zgłaszano działania niepożądane w miejscu wstrzyknięcia (ból i uczucie pieczenia).

Opis wybranych działań niepożądanych

Kwasica metaboliczna z wysokim przerwem anionowym

Przypadki kwasicy metabolicznej z wysokim przerwem anionowym jako następstwo kwasicy pirzglutaminowej obserwowano u pacjentów z czynnikami ryzyka stosujących paracetamol (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”). Kwasica pirzglutaminowa może występować jako następstwo niskiego poziomu glutationu u tych pacjentów.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Zgłaszanie działań niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w przypadku stosowania tego leku. Pracownicy medyczni i farmaceutyczni, a także pacjenci lub ich ustawowi przedstawiciele, powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku poprzez zautomatyzowany system informacyjny nadzoru farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua

Termin ważności.

18 miesięcy.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25 °C w oryginalnym opakowaniu.

Nie chłodzić. Nie zamrażać.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

100 ml w pojemniku z polipropylenu; 1 pojemnik w tekturowym pudełku.

Kategoria wydawania.

Na receptę.

Producent.

Spółka zależna „Farmatreyd”.

Adres siedziby producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Ukraina, 82111, woj. lwowskie, miasto Drohobycz, ul. Sambirska 85.

Właściciel zezwolenia.

WORWARTS FARMACEUTYKA SP. Z O.O.

Adres siedziby właściciela zezwolenia.

Ukraina, 03142, miasto Kijów, ul. Omeliana Przycaka 4.