Arixtra®

INSTRUKCJA dot. stosowania leku Arixtra®

Skład:

substancja czynna: fondaparyna sodowa;

1 strzykawka (0,5 ml) zawiera 2,5 mg fondaparyny sodowej;

substancje pomocnicze: chlorek sodu, woda do wstrzykiwań, kwas solny lub wodorotlenek sodu.

Postać leku. Roztwór do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizykochemiczne: wstępnie napełniona szklana strzykawka zawierająca przezroczysty lub prawie przezroczysty, bezbarwny płyn, praktycznie pozbawiony widocznych cząstek.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwpłytkowe. Kod ATC B01A X05.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Fondaparynux jest syntetycznym, selektywnym inhibitorem aktywowanego czynnika X (Xa). Działanie przeciwzakrzepowe fondaparynuksu wynika z selektywnej inhibicji czynnika Xa, pośrednictwem antytrombiny III (AT III). Fondaparynux wiąże się selektywnie z AT III, co potencjuje (około 300-krotnie) początkową neutralizację czynnika Xa przez antytrombinę III. Neutralizacja czynnika Xa przerywa łańcuch krzepnięcia krwi i hamuje zarówno powstawanie trombiny, jak i formowanie się skrzeplin. Lek nie inaktywuje trombiny (czynnika IIa) i nie działa na płytki krwi.

W dawce 2,5 mg fondaparynux nie wpływa na wyniki standardowych testów krzepnięcia, takich jak czas częściowego tromboplastynowego (aPTT), czas krzepnięcia aktywowany (ACT) czy czas protrombinowy (PT)/Międzynarodowe Znormalizowane Stosunki (INR) w osoczu krwi, a także nie zmienia czasu krwawienia ani aktywności fibrynolitycznej. Jednakże pojawiły się pojedyncze doniesienia o wydłużeniu aPTT.

Fondaparynux nie wykazuje reakcji krzyżowych z surowicą u pacjentów z heparynową trombocytopenią indukowaną.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie.

Po podaniu podskórnie lek jest szybko i całkowicie wchłaniany (biodostępność absolutna – 100%). Po jednorazowym podanym podskórnie dawce 2,5 mg fondaparynuksu młodym, zdrowym ochotnikom maksymalna stężenie w osoczu krwi (średnie C_max = 0,34 mg/l) osiągane było po 2 godzinach od podania dawki. Stężenie w osoczu krwi, które stanowiło połowę powyższego maksymalnego stężenia, osiągane było po 25 minutach od podania dawki.

U starszych zdrowych ochotników farmakokinetyka fondaparynuksu jest liniowa w zakresie dawek 2–8 mg podawanych podskórnie. Po jednorazowym dobowym podawaniu podskórnie stężenie stacjonarne w osoczu krwi osiągane jest po 3–4 dniach, przy wzroście wartości C_max i AUC (pola pod krzywą) o 1,3 raza.

Średnie (współczynnik zmienności – CV, %) parametry farmakokinetyczne fondaparynuksu w stanie równowagi u pacjentów po operacjach stawu biodrowego, którzy stosowali fondaparynux w dawce 2,5 mg raz na dobę, wynosiły: C_max – 0,39 mg/l (31%), T_max – 2,8 godz. (18%) i C_min – 0,14 mg/l (56%). U starszych pacjentów po operacjach związanych z złamaniem kości udowej, stężenia równowagowe fondaparynuksu wynosiły: C_max – 0,50 mg/l (32%), C_min – 0,19 mg/l (58%).

Rozkład.

Objętość rozkładu jest ograniczona i wynosi 7–11 l. In vitro fondaparynux wiąże się w znacznym stopniu i specyficznie z białkiem AT III, a stopień wiązania zależy od stężenia leku w osoczu krwi (od 98,6 do 97,0% w zakresie stężeń od 0,5 do 2 mg/l). Wiązanie fondaparynuksu z innymi białkami osocza krwi, w tym z czynnikiem płytkowym IV, jest niewielkie.

Ponieważ fondaparynux nie wiąże się w znaczącym stopniu z innymi białkami osocza krwi poza antytrombiną III, nie należy się spodziewać interakcji z innymi lekami poprzez wypieranie z miejsc wiązania z białkami.

Metabolizm.

Chociaż pełna ocena nie została przeprowadzona, brak dowodów na metabolizm fondaparynuksu i, w szczególności, na powstawanie aktywnych metabolitów.

Fondaparynux in vitro nie hamuje enzymów układu cytochromu CYP450s (CYP1A2, CYP2A6, CYP2C9, CYP2C19, CYP2D6, CYP2E1 ani CYP3A4). W związku z tym nie należy się spodziewać interakcji fondaparynuksu z innymi lekami na poziomie hamowania metabolizmu pośredniczonego przez układ CYP in vivo.

Wydalanie.

Fondaparynux jest wydalany głównie przez nerki w niezmienionej postaci – u zdrowych ochotników w 64–77%. Okres półtrwania (T_1/2) wynosi około 17 godzin u młodych zdrowych ochotników i około 21 godzin u zdrowych ochotników starszego wieku.

Grupy specjalne pacjentów.

Zaburzenia funkcji nerek.

W porównaniu z pacjentami o prawidłowej funkcji nerek (klirens kreatyniny > 80 ml/min), klirens osocza jest 1,2–1,4 raza niższy u pacjentów z łagodnymi zaburzeniami funkcji nerek (klirens kreatyniny od 50 do 80 ml/min) i średnio 2 razy niższy u pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami funkcji nerek (klirens kreatyniny od 30 do 50 ml/min). W przypadku ciężkich zaburzeń funkcji nerek (klirens kreatyniny < 30 ml/min) klirens osocza jest około 5 razy niższy niż przy prawidłowej funkcji nerek. Odpowiednie końcowe okresy półtrwania wynosiły 29 godzin przy umiarkowanej i 72 godziny przy ciężkiej niewydolności nerek. Analogiczna zależność między klirens a stopniem nasilenia niewydolności nerek obserwowana była podczas leczenia pacjentów z zakrzepicą żył głębokich.

Zaburzenia funkcji wątroby.

Zgodnie z danymi farmakokinetycznymi, oczekuje się, że stężenie niezwiązanego fondaparynuksu pozostanie niezmienione u pacjentów z niewydolnością wątroby łagodnego i umiarkowanego stopnia, a zatem nie ma potrzeby zmiany dawki. Po jednorazowym podanym podskórnie fondaparynuksu u pacjentów z umiarkowaną niewydolnością wątroby (wg skali Childa-Pugha, klasa B) C_max i AUC ogólnego (związanego i niezwiązanego) fondaparynuksu były niższe odpowiednio o 22% i 39% w porównaniu z pacjentami z prawidłową funkcją wątroby. Niższe stężenie fondaparynuksu w osoczu krwi tłumaczy się zmniejszonym wiązaniem z AT III, ponieważ u pacjentów z niewydolnością wątroby stężenie AT III w osoczu krwi jest niższe. W rezultacie obserwuje się zwiększenie klirensu nerkowego fondaparynuksu.

Farmakokinetyka fondaparynuksu u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby nie była badana (patrz ↔Sposób stosowania i dawki» i ↔Szczególne wskazania dotyczące stosowania»).

Dzieci.

Zastosowanie fondaparynuksu dzieciom w celu zapobiegania zatorowości żylnej lub leczenia zakrzepicy żył powierzchownych czy ostrzego zespołu wieńcowego (ACS) w tej populacji nie było badane.

Pacjenci starsi.

Funkcja nerek może się obniżać z wiekiem, dlatego wydalanie fondaparynuksu u pacjentów powyżej 75. roku życia może być zaburzone. Po operacjach ortopedycznych ogólny klirens fondaparynuksu był około 1,2–1,4 raza niższy u pacjentów powyżej 75. roku życia w porównaniu z pacjentami poniżej 65. roku życia. Analogiczna zależność między klirens a wiekiem obserwowana była podczas leczenia pacjentów z zakrzepicą żył głębokich.

Płeć.

Po skorygowaniu dawki względem masy ciała nie stwierdzono różnic w kinetyce u mężczyzn i kobiet.

Rasa.

Nie przeprowadzono planowanych badań różnic farmakokinetycznych. Jednak badania z udziałem zdrowych ochotników rasy mongoloidalnej nie wykazały różnic w profilu farmakokinetycznym w porównaniu z ochotnikami rasy europejskiej. Nie obserwowano różnic w klirensie leku z osocza u pacjentów rasy negroidalnej i europejskiej po operacjach ortopedycznych.

Masa ciała.

Klirens fondaparynuksu z osocza krwi wzrasta wraz ze wzrostem masy ciała (o 9% na każde 10 kg masy ciała).

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Profilaktyka zdarzeń zakrzowo-zatorowych u pacjentów po dużych zabiegach ortopedycznych na kończynach dolnych, w tym po złamaniu szyjki kości udowej (włącznie z profilaktyką przedłużoną), oraz po zabiegach endoprotezoplastyki stawu biodrowego i kolanowego.

Profilaktyka zdarzeń zakrzowo-zatorowych u pacjentów po operacjach jamy brzusznej, u których istnieje wysokie ryzyko powikłań zakrzowo-zatorowych, np. u pacjentów po operacji jamy brzysznej z powodu choroby nowotworowej.

Profilaktyka zdarzeń zakrzowo-zatorowych u pacjentów z wysokim ryzykiem wystąpienia takich powikłań z powodu długotrwałego ograniczenia ruchomości w okresie ostrej fazy choroby, takiej jak niewydolność serca i/lub ostre zaburzenia oddechowe, i/lub ostre infekcje lub choroby zapalne.

Leczenie niestabilnej dławicy piersiowej lub zawału mięśnia sercowego bez podniesienia odcinka ST u pacjentów, u których nie wskazane jest nagłe (< 120 min) interwencje inwazyjne (zabiegi wieńcowe – PCI) (patrz ↔ „Szczególne wskazania stosowania”).

Leczenie zawału mięśnia sercowego z podniesieniem odcinka ST u pacjentów leczonych lekami trombolitycznymi lub u tych, którzy pierwotnie nie otrzymali innych form terapii reperfuzyjnej.

Przeciwwskazania.

Stwierdzona alergia na substancję czynną lub na którąkolwiek z substancji pomocniczych leku. Aktywna, klinicznie istotna krwawienie. Ostry bakteryjny zapalenie wsierdzia. Ciężka niewydolność nerek (klirens kreatyniny < 20 ml/min).

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Leków, które mogą zwiększać ryzyko krwawienia, nie należy stosować jednocześnie z Arixtra®, z wyjątkiem antagonistów witaminy K stosowanych w leczeniu zdarzeń zakrzowo-zatorowych (patrz ↔ „Szczególne wskazania stosowania”). Jeśli konieczne jest takie wspólne stosowanie, należy je prowadzić pod ścisłym nadzorem.

W wyniku badań klinicznych fondaparynuxu wykazano, że jego wspólne stosowanie z doustnymi lekami przeciwwątrobowymi (warfaryną), lekami przeciwpłytkowymi (kwasem acetylosalicylowym), niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi (piroksykamem) i glikozydami nasierdziowymi (dygoksyną) nie wpływa istotnie na farmakokinetykę fondaparynuxu. Dawkę fondaparynuxu (10 mg) stosowaną w badaniach interakcji przekraczała dawkę zalecaną do stosowania w obecnych wskazaniach.

Ponadto, lek nie wpływał ani na działanie przeciwkrzepliwe warfaryny (według międzynarodowego znormalizowanego stosunku – INR), ani na czas krwawienia podczas leczenia kwasem acetylosalicylowym lub piroksykamem, ani na farmakokinetykę dygoksyny w stanie stacjonarnym.

Uzupełniające leczenie innymi lekami przeciwkrzepliwymi.

Jeśli konieczne jest rozpoczęcie dalszego leczenia heparyną lub heparyną o niskiej masie cząsteczkowej, pierwszą dawkę podaje się zazwyczaj dzień po ostatniej dawce fondaparynuxu.

Jeśli konieczne jest dalsze leczenie antagonistą witaminy K, leczenie fondaparynuksem należy kontynuować aż do osiągnięcia docelowej wartości INR.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności.

Arixtra® nie należy stosować do wstrzykiwań wewnątrzmięśniowych.

Zabiegi koronarne przezskórne i ryzyko trombogenezy w kierunkowym kaniulowaniu tętnicy.

Nie zaleca się stosowania Arixtry® przed i podczas zabiegu pierwotnej przezskórnej interwencji koronarnej (PCI) u chorych z zawałem mięśnia sercowego z uniesieniem odcinka ST. Nie zaleca się również stosowania Arixtry® jako jedynego leku przeciwpłytkowego przed i podczas zabiegu niepierwotnej przezskórnej interwencji koronarnej u chorych z niestabilną dławicą piersiową/zawałem serca bez uniesienia odcinka ST i zagrażającym życiu stanem wymagającym pilnej rewaskularyzacji. Do tej grupy pacjentów należą osoby z dławicą oporną lub nawracającą, towarzyszącymi dynamicznymi zaburzeniami odcinka ST, niewydolnością serca, zagrażającą życiu arytmią lub niestabilnością hemodynamiczną.

Nie zaleca się stosowania fondaparynuxu jako jedynego antykoagulantu podczas PCI u chorych z niestabilną dławicą piersiową/zawałem serca bez uniesienia odcinka ST oraz zawałem serca z uniesieniem odcinka ST, u których planuje się niepierwotne PCI, ze względu na zwiększone ryzyko trombogenezy w kierunkowym kaniulowaniu tętnicy. Dlatego podczas niepierwotnej przezskórnej interwencji koronarnej należy dodatkowo stosować heparynę niefrakcjonowaną zgodnie ze standardową praktyką (patrz informacja o dawkowaniu w sekcji „Sposób stosowania i dawki”).

Krwawienie.

Arixtra®, podobnie jak inne leki przeciwpłytkowe, należy stosować z ostrożnością u chorych z zwiększonym ryzykiem krwawienia, w szczególności u osób z wrodzonymi lub nabytymi zaburzeniami krzepnięcia krwi (np. z liczbą płytek krwi < 50 000/mm³), w ostrym zaostrzeniu choroby wrzodowej żołądka i jelit, niedawnym krwotokiem do wnętrza czaszki, niedawnymi zabiegami chirurgicznymi mózgu lub rdzenia kręgowego lub operacją okulistyczną, a także u pacjentów z grup szczególnych – informacje na ten temat znajdują się poniżej.

Profilaktyka zakrzepicy żylnej i zatorowości płucnej.

Nie należy stosować jednocześnie z fondaparynuksem innych leków, które mogą zwiększać ryzyko krwawienia. Do takich leków należą: desirudyna, leki fibrynolityczne, antagoniści receptorów GP IIb/IIIa, heparyna, heparynoidy, heparyna o niskiej cząsteczkowej masie (LMWH). Nie należy stosować jednocześnie z Arixtra® innych leków zwiększających ryzyko krwawienia, z wyjątkiem antagonistów witaminy K stosowanych w leczeniu zakrzepicy żylnej i zatorowości płucnej. W razie konieczności stosowania antagonisty witaminy K należy wziąć pod uwagę informacje zawarte w sekcji „Interakcje z innymi lekami i inne formy oddziaływania”. Inne leki przeciwpłytkowe (kwas acetylosalicylowy, dipyrydamol, sulfinpirazon, tyklopidyna lub klopidogrel) oraz niesteroidowe leki przeciwzapalne należy stosować z ostrożnością. W przypadku konieczności jednoczesnego stosowania tych leków należy zachować szczególną ostrożność i prowadzić ścisłą kontrolę.

Niestabilna dławica piersiowa/zawał serca bez uniesienia odcinka ST oraz zawał serca z uniesieniem odcinka ST.

Arixtra® należy stosować z ostrożnością u pacjentów stosujących jednocześnie inne leki zwiększające ryzyko krwawienia (takie jak antagoniści receptorów GP IIb/IIIa lub trombolityki).

Znieczulenie przewodowe/naprawa lędźwiowa.

Nie można wykluczyć powstawania zewnątrzoponowych lub rdzeniowych krwawotoków, które mogą prowadzić do trwałego lub całkowitego porażenia, u pacjentów poddawanych zabiegom ortopedycznym o dużym zakresie, u których stosuje się Arixtra® jednocześnie z znieczuleniem przewodowym lub naprawą lędźwiową. Ryzyko tych rzadkich zdarzeń zwiększa się przy stosowaniu po zabiegu stałych kaniul przewodowych lub jednoczesnym podawaniu innych leków wpływających na hemostazę.

Pacjenci w podeszłym wieku.

Ryzyko krwawienia u pacjentów w podeszłym wieku jest większe niż u innych chorych. Ponieważ czynność nerek zazwyczaj zmniejsza się z wiekiem, u starszych pacjentów eliminacja fondaparynuxu może być obniżona, co prowadzi do zwiększonego nasycenia organizmu lekiem (patrz „Właściwości farmakologiczne. Farmakokinetyka”). Dlatego Arixtra® należy stosować z ostrożnością u pacjentów w podeszłym wieku (patrz „Sposób stosowania i dawki”).

Niska masa ciała.

Profilaktyka zakrzepicy żylnej i leczenie niestabilnej dławicy piersiowej/zawału serca bez uniesienia odcinka ST oraz zawału serca z uniesieniem odcinka ST – u pacjentów o masie ciała poniżej 50 kg istnieje większe ryzyko krwawienia. Eliminacja fondaparynuxu zmniejsza się wraz z masą ciała. Takim pacjentom Arixtra® należy stosować z ostrożnością (patrz „Sposób stosowania i dawki”).

Niewydolność nerek.

Fondaparynux jest wydalany głównie przez nerki.

Profilaktyka zakrzepicy żylnej i zatorowości płucnej. U pacjentów z klirem kreatyniny < 50 ml/min istnieje zwiększone ryzyko krwawienia i zakrzepicy żylnej, dlatego należy leczyć tych pacjentów z ostrożnością (patrz „Sposób stosowania i dawki”, „Przeciwwskazania” oraz „Właściwości farmakologiczne. Farmakokinetyka”). Dane kliniczne dotyczące pacjentów z klirem kreatyniny poniżej 30 ml/min są ograniczone.

Niestabilna dławica piersiowa/zawał serca bez uniesienia odcinka ST oraz zawał serca z uniesieniem odcinka ST. Dane kliniczne dotyczące stosowania fondaparynuxu w dawce 2,5 mg raz dziennie w leczeniu niestabilnej dławicy piersiowej i zawału serca bez uniesienia odcinka ST oraz zawału serca z uniesieniem odcinka ST u pacjentów z klirem kreatyniny w zakresie 20–30 ml/min są ograniczone. Dlatego decyzja o stosowaniu leku powinna być podejmowana po ocenie stosunku ryzyka do korzyści (patrz „Sposób stosowania i dawki” oraz „Przeciwwskazania”).

Ciężka niewydolność wątroby.

Profilaktyka zakrzepicy żylnej i leczenie niestabilnej dławicy piersiowej/zawału serca bez uniesienia odcinka ST oraz zawału serca z uniesieniem odcinka ST. Dawkowanie fondaparynuxu nie wymaga dostosowania. Jednakże lek należy stosować z ostrożnością ze względu na zwiększone ryzyko krwawienia związane z niedoborem czynników krzepnięcia u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby (patrz „Sposób stosowania i dawki”).

Heparynowa trombocytopenia.

Fondaparynux nie wiąże się z czynnikiem IV płytek krwi i nie wykazuje reakcji krzyżowej z surowicą pacjentów z heparynową trombocytopenią typu II. Arixtra® należy stosować z ostrożnością u pacjentów z wywiadem heparynowej trombocytopenii. Skuteczność i bezpieczeństwo stosowania Arixtry® u pacjentów z heparynową trombocytopenią typu II nie zostały przebadane. Otrzymano pojedyncze doniesienia o rozwoju heparynowej trombocytopenii u pacjentów leczonych fondaparynuksem. Obecnie nie stwierdzono związku między leczeniem Arixtra® a wystąpieniem heparynowej trombocytopenii.

Alergia na lateks.

Ochronna osłonka igły w wstępnie napełnionym strzykawce zawiera gumę z naturalnego lateksu, który może powodować reakcje alergiczne u osób wrażliwych na lateks.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża.

Doświadczenie kliniczne dotyczące stosowania leku u ciężarnych kobiet jest obecnie ograniczone. Badania na zwierzętach nie są wystarczające, aby ocenić wpływ na przebieg ciąży, rozwój embrionalny i płodowy, poród oraz rozwój poporodowy ze względu na ograniczoną ekspozycję. Dlatego Arixtra® nie powinno się stosować w czasie ciąży, z wyjątkiem przypadków, gdy oczekiwana korzyść z leczenia przewyższa potencjalne ryzyko dla płodu.

Karmienie piersią.

Arixtra® wydzielane jest z mlekiem u szczurów, ale nie wiadomo, czy lek przenika do mleka kobiet. W czasie leczenia lekiem nie zaleca się karmienia piersią. Jednakże wchłanianie doustne leku przez organizm dziecka jest mało prawdopodobne.

Plodność.

Brak danych dotyczących wpływu fondaparynuxu na płodność człowieka. W badaniach na zwierzętach nie stwierdzono wpływu na płodność.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów.

Nie przeprowadzono badań wpływu leku na zdolność prowadzenia samochodu i wykonywania czynności wymagających zwiększonej uwagi, należy jednak wziąć pod uwagę możliwość wystąpienia działań niepożądanych ze strony układu nerwowego.

Sposób stosowania i dawki.

Metoda stosowania.

Arixtra® przeznaczona jest do wstrzykiwania podskórnie lub dożylnie. Nie stosować wewnątrzmięśniowo.

Wstrzykiwanie podskórne.

Gdy Arixtra® stosuje się w formie głębokiego wstrzykiwania podskórnego, pacjent powinien przebywać w pozycji leżącej. Miejsca wstrzykiwań należy naprzemiennie zmieniać pomiędzy lewą a prawą anterolateralną lub lewą a prawą posterolateralną ścianą brzucha. Aby uniknąć utraty leku, nie należy usuwać pęcherzyka powietrza z wstępnie napełnionego strzykawki przed wstrzyknięciem. Igłę należy wprowadzić na całą długość pod kątem prostym do fałdu skóry zaciśniętego między kciukiem a palcem wskazującym; fałd skóry należy trzymać zaciśnięty przez cały czas wstrzykiwania.

Arixtra® przeznaczona jest wyłącznie do stosowania pod kontrolą lekarza.

Wstrzykiwanie podskórne należy wykonywać tak samo, jak w przypadku stosowania klasycznej strzykawki.

Wstrzykiwanie dożylne (tylko pierwsza dawka w leczeniu pacjentów z zawałem mięśnia sercowego z podniesieniem odcinka ST).

Wstrzykuje się dożylnie poprzez istniejący system dożylny bezpośrednio bez rozcieńczania lub po rozcieńczeniu w małej objętości (25 lub 50 ml) 0,9 % roztworu chlorku sodu. Aby uniknąć utraty leku, nie należy usuwać pęcherzyka powietrza z wstępnie napełnionego strzykawki przed wstrzyknięciem. Po wstrzyknięciu system lub kaniulę należy dokładnie przepłukać 0,9 % roztworem chlorku sodu, aby upewnić się, że lek został podany w całości. W przypadku rozcieńczenia Arixtry® 0,9 % roztworem chlorku sodu, podawanie należy wykonać w ciągu 1–2 minut.

Przed zastosowaniem roztwór do wstrzykiwań należy sprawdzić wizualnie pod kątem braku widocznych cząstek oraz zmiany barwy.

Wstępnie napełnione strzykawki Arixtry® zostały opracowane z wykorzystaniem automatycznego systemu ochrony igły w celu zapobiegania urazom po wstrzyknięciu leku.

Każdy niewykorzystany lek lub materiał należy zutylizować zgodnie z obowiązującymi przepisami.

Instrukcja krok po kroku dotycząca stosowania leku Arixtra®

1. Dokładnie umyj ręce wodą z mydłem i osusz ręcznikiem.
2. Wyjmij strzykawkę z opakowania i upewnij się, że:
   • data ważności leku nie upłynęła,
   • roztwór jest klarowny, bezbarwny i nie zawiera cząstek,
   • strzykawka nie była otwierana ani uszkodzona.
3. Zajmij wygodną pozycję siadącą lub leżącą.

1. Przed zastrzykiem przetrzyj miejsce wstrzyknięcia gazikiem nasączonym alkoholem.

Nie wyrzucać zużytego strzykawki do odpadów domowych. Utylizować ją zgodnie z instrukcją udzieloną przez lekarza lub farmaceutę.

Profilaktyka zatorowości żylnej.

Obfite zabiegi ortopedyczne i zabiegi brzuszne.

Zalecana dawka Arixtry® dla dorosłych to 2,5 mg raz na dobę po zabiegu w formie podskórnej iniekcji.

Pierwszą dawkę podaje się nie wcześniej niż 6 godzin po zakończeniu operacji, pod warunkiem osiągnięcia hemostazy.

Leczenie należy kontynuować do czasu zmniejszenia ryzyka wystąpienia zatorowości, zazwyczaj do czasu przejścia pacjenta na leczenie ambulatoryjne, co najmniej 5–9 dni po operacji. Doświadczenie wskazuje, że u pacjentów, którzy przeszli operację z powodu złamania szyjki kości udowej, ryzyko zatorowości żył żylnej utrzymuje się ponad 9 dni. Takim pacjentom zaleca się dodatkowe profilaktyczne stosowanie Arixtry® przez okres do 24 dni.

Pacjenci z wysokim ryzykiem wystąpienia powikłań zatorowych na podstawie indywidualnej oceny ryzyka.

Zalecana dawka Arixtry® wynosi 2,5 mg raz na dobę w formie podskórnej iniekcji. Czas trwania leczenia w takim przypadku wynosi od 6 do 14 dni.

Niestabilna dławica piersiowa/infarkt mięśnia sercowego bez uniesienia odcinka ST.

Zalecana dawka Arixtry® wynosi 2,5 mg raz na dobę w formie podskórnej iniekcji. Leczenie należy rozpocząć jak najszybciej po postawieniu diagnozy i kontynuować przez maksymalnie 8 dni lub do wypisu pacjenta z szpitala, jeśli nastąpi on wcześniej.

Pacjentom, u których w trakcie leczenia Arixtrą® konieczne jest przeprowadzenie przezskórnej interwencji wieńcowej, należy podczas zabiegu stosować heparynę nierytrową, biorąc pod uwagę potencjalne ryzyko krwawienia u pacjenta, w tym czas po podaniu ostatniej dawki fondaparynuku (patrz „Szczególne wskazania stosowania”). Czas wznowienia podskórnej aplikacji Arixtry® po usunięciu kaniuli określa się na podstawie stanu klinicznego pacjenta. W badaniu klinicznym dotyczącego niestabilnej dławicy piersiowej/infarktu mięśnia sercowego bez uniesienia odcinka ST, leczenie Arixtrą® wznowiono nie wcześniej niż 2 godziny po usunięciu kaniuli.

Infarkt mięśnia sercowego z uniesieniem odcinka ST.

Zalecana dawka Arixtry® wynosi 2,5 mg raz na dobę. Pierwszą dawkę Arixtry® podaje się dożylnie, kolejne dawki – w formie podskórnej iniekcji. Leczenie należy rozpocząć jak najszybciej po postawieniu diagnozy i kontynuować przez maksymalnie 8 dni lub do wypisu pacjenta z szpitala, jeśli nastąpi on wcześniej.

Pacjentom, u których w trakcie leczenia Arixtrą® konieczne jest przeprowadzenie niepierwotnej przezskórnej interwencji wieńcowej, należy podczas zabiegu stosować heparynę nierytrową, biorąc pod uwagę potencjalne ryzyko krwawienia u pacjenta, w tym czas po podaniu ostatniej dawki fondaparynuku (patrz „Szczególne wskazania stosowania”). Czas wznowienia podskórnej aplikacji Arixtry® po usunięciu kaniuli należy ustalać na podstawie stanu klinicznego pacjenta. W badaniu klinicznym dotyczącego niestabilnej dławicy piersiowej/infarktu mięśnia sercowego z uniesieniem odcinka ST, leczenie Arixtrą® wznowiono nie wcześniej niż 3 godziny po usunięciu kaniuli.

• Pacjenci, u których zaplanowano rewaskularyzację mięśnia sercowego (CABG).

Pacjentom z infarktem mięśnia sercowego z uniesieniem odcinka ST lub pacjentom z niestabilną dławicą piersiową/infarktem mięśnia sercowego bez uniesienia odcinka ST, u których zaplanowano rewaskularyzację mięśnia sercowego (CABG), nie należy stosować fondaparynuku w ciągu 24 godzin przed zabiegiem chirurgicznym, a jego ponowne wprowadzenie jest możliwe po 48 godzinach od operacji.

Grupy specjalne pacjentów.

Dzieci.

Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania Arixtry® u dzieci nie zostały ustalone.

Profilaktyka zatorowości żył żylnej po zabiegu chirurgicznym.

W przypadku zabiegu chirurgicznego należy ściśle przestrzegać czasu pierwszej iniekcji fondaparynuku u pacjentów w wieku ≥ 75 lat i/lub o masie ciała < 50 kg i/lub z zaburzeniami funkcji nerek z klirensem kreatyniny w zakresie od 20 do 50 ml/min.

Pierwszą dawkę fondaparynuku należy podać nie wcześniej niż 6 godzin po zamknięciu rany chirurgicznej. Iniekcji nie należy wykonywać przed osiągnięciem hemostazy (patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”).

Pacjenci w podeszłym wieku (75 lat i więcej).

Arixtrę® należy stosować z ostrożnością u pacjentów w podeszłym wieku, ponieważ z wiekiem pogarsza się funkcja nerek (patrz „Szczególne wskazania stosowania”).

Pacjenci o masie ciała mniejszej niż 50 kg.

Profilaktyka zatorowości żył żylnej oraz leczenie niestabilnej dławicy piersiowej/infarktu mięśnia sercowego bez uniesienia odcinka ST i infarktu mięśnia sercowego z uniesieniem odcinka ST. U pacjentów o masie ciała mniejszej niż 50 kg istnieje zwiększony ryzyko krwawienia. Wyprowadzanie fondaparynuku zmniejsza się wraz ze spadkiem masy ciała. Takim pacjentom fondaparynuk należy stosować z ostrożnością (patrz „Szczególne wskazania stosowania”).

Niewydolność nerek.

Profilaktyka zatorowości żył żylnej. U pacjentów z łagodnymi zaburzeniami funkcji nerek (klirens kreatyniny > 50 ml/min) nie należy zmieniać dawki.

Pacjentom z klirensem kreatyniny 20–50 ml/min zaleca się stosowanie leku w dawce 1,5 mg na dobę (patrz „Szczególne wskazania stosowania” oraz „Właściwości farmakologiczne. Farmakokinetyka”).

Pacjentom z klirensem kreatyniny poniżej 20 ml/min nie zaleca się stosowania Arixtry®.

Niestabilna dławica piersiowa/infarkt mięśnia sercowego bez uniesienia odcinka ST i infarkt mięśnia sercowego z uniesieniem odcinka ST. Arixtry® jest przeciwwskazana w leczeniu pacjentów z klirensem kreatyniny mniejszym niż 20 ml/min (patrz „Przeciwwskazania”). Nie należy korygować dawki w leczeniu pacjentów z klirensem kreatyniny 20 ml/min i więcej.

Zaburzenia funkcji wątroby.

Profilaktyka zatorowości żył żylnej oraz leczenie niestabilnej dławicy piersiowej/infarktu mięśnia sercowego bez uniesienia odcinka ST i infarktu mięśnia sercowego z uniesieniem odcinka ST. Nie należy korygować dawkowania u pacjentów z niewydolnością wątroby łagodnego i umiarkowanego stopnia. Arixtrę® należy stosować z ostrożnością u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby, ponieważ ta grupa pacjentów nie była badana (patrz „Szczególne wskazania stosowania” oraz „Właściwości farmakologiczne. Farmakokinetyka”).

Dzieci.

Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania Arixtry® u dzieci nie zostały ustalone.

Przedawkowanie.

Przekroczenie zalecanych dawek Arixtry® może prowadzić do zwiększonego ryzyka krwawienia. Nie istnieje znany antydot na fondaparynuk.

W przypadku przedawkowania towarzyszącego powikłaniom krwotocznym należy przerwać leczenie i ustalić przyczynę krwawienia. Należy rozważyć wdrożenie odpowiedniej terapii, takiej jak hemostaza chirurgiczna, uzupełnienie utraty krwi, przetaczanie świeżej osocza krwi, plazmafereza.

Niepożądane działania.

Najczęściej notowane poważne niepożądane reakcje podczas stosowania fondaparynuxu to powikłania krwotoczne (w różnych lokalizacjach, w tym rzadkie przypadki krwotoku śródczaszkowego/wewnątrz mózgu oraz krwotoku do przestrzeni zaoskrzelowej) oraz anemia. Fondaparynux należy stosować z ostrożnością u pacjentów z zwiększonym ryzykiem krwotoku (patrz „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Bezpieczeństwo fondaparynuxu w dawce 2,5 mg badano w następujących populacjach:

• 3595 pacjentów po rozległej ortopedycznej operacji kończyn dolnych, którym lek podawano przez okres do 9 dni;
• 327 pacjentów po operacji z powodu złamania szyjki kości udowej, leczonych przez 3 tygodnie po wstępnym okresie profilaktyki trwającym 1 tydzień;
• 1407 pacjentów po zabiegu chirurgicznym jamy brzusznej, leczonych przez okres do 9 dni;
• 425 pacjentów wewnętrznych z ryzykiem wystąpienia powikłań zakrzepowo-zatorowych, leczonych przez okres do 14 dni;
• 10057 pacjentów leczonych z powodu ostrego zespołu wieńcowego objawiającego się niestabilną dławicą piersiową lub zawałem mięśnia sercowego bez podniesienia odcinka ST;
• 6036 pacjentów leczonych z powodu ostrego zespołu wieńcowego objawiającego się zawałem mięśnia sercowego z podniesieniem odcinka ST.

Poniżej wymienione niepożądane działania zostały sklasyfikowane według narządów i układów oraz częstości występowania. Częstość występowania została zdefiniowana jako bardzo często (≥ 1/10), często (≥ 1/100, < 1/10), rzadko (≥ 1/1000, < 1/100), bardzo rzadko (≥ 1/10000, < 1/1000), niezwykle rzadko (< 1/10000); niepożądane działania wymieniono w kolejności malejącej według nasilenia; należy je interpretować z uwzględnieniem kontekstu chirurgicznego i medycznego.

W innych badaniach lub w okresie po rejestracyjnym odnotowano rzadkie przypadki krwawienia wewnątrzczaszkowego/wewnątrzmózgowego oraz krwawienia do przestrzeni zaotrzewnowej.

Profil niepożądanych zdarzeń zgłoszonych w programie badań terapii ostrego zespołu wieńcowego jest zgodny z reakcjami niepożądanymi występującymi po zastosowaniu leku, zaobserwowanymi podczas stosowania środka w celu zapobiegania zatorowości żylnej.

Krwawienie było często występującym zdarzeniem u pacjentów z niestabilną dławicą piersiową/infarktem mięśnia sercowego bez podniesienia odcinka ST oraz z infarktem mięśnia sercowego z podniesieniem odcinka ST. Częstość potwierdzonych dużych krwawień wynosiła 2,1 % (fondaparynuksu) i 4,1 % (enoksaparyna) w okresie do 9. dnia włącznie w badaniu fazy III dotyczącego niestabilnej dławicy piersiowej/infarktu mięśnia sercowego bez podniesienia odcinka ST, a częstość potwierdzonych ciężkich krwawień według zmodyfikowanych kryteriów TIMI wynosiła 1,1 % (fondaparynuksu) i 1,4 % (grupa kontrolna [niefrakcjonowany heparyna/placbo]) w okresie do 9. dnia włącznie w badaniu fazy III dotyczącym infarktu mięśnia sercowego z podniesieniem odcinka ST.

W badaniu fazy III dotyczącym niestabilnej dławicy piersiowej/infarktu mięśnia sercowego bez podniesienia odcinka ST najczęściej występującymi niekrwawotocznymi niepożądanymi zdarzeniami (zaobserwowanymi u co najmniej 1 % uczestników grupy fondaparynuksu) były ból głowy, ból w klatce piersiowej oraz migotanie przedsionków.

W badaniu fazy III z udziałem pacjentów z infarktem mięśnia sercowego z podniesieniem odcinka ST najczęściej występującymi niekrwawotocznymi niepożądanymi zdarzeniami (zaobserwowanymi u co najmniej 1 % uczestników grupy fondaparynuksu) były migotanie przedsionków, gorączka, ból w klatce piersiowej, ból głowy, tachykardia komorowa, wymioty oraz hipotensja tętnicza.

Zgłaszanie podejrzewanych reakcji niepożądanych

Zgłaszanie podejrzewanych reakcji niepożądanych po rejestracji produktu leczniczego jest ważne. Umożliwia to ciągłe monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka produktu leczniczego. Osoby pracujące w zawodach medycznych proszone są o zgłaszanie podejrzewanych reakcji niepożądanych.

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze poniżej 25 °C. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Niekompatybilność.

Arixtra® nie należy mieszać z innymi lekami, ponieważ nie przeprowadzono badań dotyczących ich kompatybilności.

Opakowanie. 10 strzykawek wstępnie wypełnionych z automatycznym systemem zabezpieczającym w pudełku kartonowym.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent.

Aspen Noter Dame de Bonderville.

Adres siedziby producenta i miejsce prowadzenia działalności.

1, rue de l’Abbaye, 76960 Noter Dame de Bonderville, Francja.