Aritmil kardio

INSTRUKCJA dotyczÄ cÄ zastosowania leku Aritmil kardio (ARITMIL KARDIO)

SkÅ ad:

substancja czynna: amiodarone;

1 tabletka zawiera amiodaronu hydrochloridum 200 mg;

substancje pomocnicze: laktoza monohydras, amylosum solani, cellulosa microcrystallina, calcii stearas.

PostaÄ leku. Tabletki.

GÅ owne wÅ aÅ sciwoÅ ci fizykochemiczne: tabletki biaÅ e lub biaÅ e z kremowym odcieniem, ksztaÅ tu cylindrycznego, z ryÅ kÄ i faskÄ .

Grupa farmakoterapeutyczna.

Å rodki przeciwarytmiczne klasy III. Kod ATC C01B D01.

Właściwości farmakodynamiczne.

Właściwości przeciwarytmiczne.

Wydłużenie fazy III potencjału czynnościowego kardiomiocytów jest przede wszystkim spowodowane zmniejszeniem przepływu jonów potasu (klasa III według klasyfikacji Vaughan-Williamsa).

Spowolnienie rytmu serca na skutek hamowania automatyzmu węzła zatokowego. Ten efekt nie jest blokowany przez atropinę.

Działanie niekonkurencyjne antyadrenergiczne typu alfa i beta.

Spowolnienie przewodzenia impulsu sercowego w kierunku zatokowo-śródpochodowym, przedsionkowym i węzłowym w miokardium, przy czym im szybszy rytm, tym silniejszy efekt.

Brak zmian w przewodnictwie wewnątrzkomorowym.

Wydłużenie okresu refrakcji oraz zmniejszenie pobudliwości mięśnia sercowego na poziomie przedsionkowym, węzłowym i komorowym.

Spowolnienie przewodnictwa oraz wydłużenie okresów refrakcji w dodatkowych przewodnikach przedsionkowo-komorowych.

Inne właściwości.

Zmniejszenie poboru tlenu poprzez umiarkowane obniżenie oporu naczyń obwodowych oraz zmniejszenie częstości skurczów serca.

Zwiększenie przepływu krwi wieńcowej dzięki bezpośredniemu działaniu na mięśnie gładkie naczyń serca oraz utrzymanie rzutu serca na tle obniżonego ciśnienia tętniczego i oporu obwodowego naczyń, bez występowania negatywnych efektów inotropowych.

Istnieją dane potwierdzające, że lek istotnie statystycznie zmniejsza śmiertelność ogólną oraz śmiertelność z przyczyn związanych z zaburzeniami rytmu u pacjentów z przewlekłą niewydolnością serca oraz u pacjentów, którzy niedawno przebyli zawał mięśnia sercowego.

Farmakokinetyka.

Amiodaron jest związkem charakteryzującym się powolnym transportem oraz wysoką powinowactwem tkankowym.

Dostępność biologiczna po doustnym przyjęciu, w zależności od indywidualnych cech pacjenta, może wynosić od 30 % do 80 % (średnio – 50 %). Po jednorazowym przyjęciu dawki maksymalne stężenia w osoczu osiągane są w ciągu 3–7 godzin.

Działanie terapeutyczne pojawia się średnio po jednym tygodniu przyjmowania leku (od kilku dni do dwóch tygodni).

Okres półwydalenia amiodaronu jest długi i charakteryzuje się dużą międzyosobniczą zmiennością (od 20 do 100 dni). W pierwszych dniach leczenia lek kumuluje się w większości tkanek organizmu, szczególnie w tkance tłuszczowej. Eliminacja rozpoczyna się po kilku dniach, a równowaga pomiędzy przyjęciem a wydaleniem leku osiągana jest po jednym lub kilku miesiącach, w zależności od pacjenta.

Takie właściwości uzasadniają stosowanie dawek załadowujących w celu szybkiego osiągnięcia poziomu nasycenia tkanek lekiem niezbędnego do wywołania jego działania terapeutycznego.

Uwalnia się pewna ilość jodu, który wydzielany jest z moczem w postaci jodku; przy stosowaniu amiodaronu w dawce dobowej 200 mg wydalanie jodu wynosi 6 mg/dobę. Pozostała część związku, a tym samym większa część jodu, wydzielana jest z kałem po przetworzeniu w wątrobie.

Ponieważ z moczem wydala się niewielka ilość leku, pacjentom z niewydolnością nerek można stosować dawki standardowe.

Po odstawieniu leku jego eliminacja trwa przez kilka miesięcy. Należy zaznaczyć, że resztkowa aktywność leku może utrzymywać się przez okres od 10 dni do 1 miesiąca.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Profilaktyka nawrotów:

• komorowej tachyarytmii stanowiącej zagrożenie dla życia chorego: leczenie należy rozpoczynać w warunkach szpitalnych przy ciągłym nadzorze stanu pacjenta;
• objawowej tachyarytmii komorowej (potwierdzonej dokumentalnie), prowadzącej do niezdolności do pracy;
• nadkomorowej tachyarytmii (potwierdzonej dokumentalnie), wymagającej leczenia, w przypadkach, gdy inne leki nie wykazują skutku terapeutycznego lub są przeciwwskazane;
• migotania komór.

Leczenie nadkomorowej tachyarytmii: spowolnienie lub zmniejszenie częstotliwości migotania lub trzepotania przedsionków.

Choroba niedokrwienna serca i/lub zaburzenia funkcji lewej komory.

Przeciwwskazania.

Zatokowe bradykardia, blok przedsionkowo-komorowy serca w przypadku braku endokardialnego stymulatora serca (sztucznego rozrusznika).

Zespół słabości węzła zatokowego w przypadku braku endokardialnego stymulatora serca (ryzyko zatrzymania węzła zatokowego).

Zaburzenia przewodnictwa przedsionkowo-komorowego wysokiego stopnia w przypadku braku endokardialnego stymulatora serca, dysfunkcja tarczycy.

Znana nadwrażliwość na jod, amiodaron lub substancje pomocnicze.

Kombinacje z lekami zdolnymi do wywoływania paroksysmalnej tachyarytmii komorowej „torsades de pointes”:

• leki przeciwarytmiczne klasy Ia (chinidyna, hydrochinidyna, dysopyramid),
• leki przeciwarytmiczne klasy III (sotalol, dofetylid, ibutilid),
• inne leki (związki arsenu, beprydyl, cyzapryd, difemanil, dolasetron dożylne, erytromycyna dożylne, mizolastyna, winкамina dożylne, moxifloksacyna, spiramycyna dożylne, toremifenu, niektóre leki neuroleptyczne) (patrz sekcja „Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Leki przeciwarytmiczne

Wiele leków przeciwarytmicznych hamuje automatyzm serca, przewodnictwo i kurczliwość mięśnia sercowego.

Jednoczesne stosowanie leków przeciwarytmicznych należących do różnych klas może prowadzić do osiągnięcia korzystnego efektu terapeutycznego, jednak najczęściej leczenie taką kombinacją wymaga ostrożnego podejścia oraz dokładnego monitorowania klinicznego i EKG. Jednoczesne stosowanie leków przeciwarytmicznych, które mogą indukować wystąpienie torsades de pointes (takich jak amiodaron, dysopyramid, pochodne chinidyny, sotalol itp.), jest przeciwwskazane.

Nie zaleca się jednoczesnego stosowania leków przeciwarytmicznych tej samej klasy, z wyjątkiem przypadków wyjątkowych, ponieważ takie leczenie zwiększa ryzyko wystąpienia niepożądanych działań sercowych.

Jednoczesne stosowanie z lekami, które wykazują negatywne działanie inotropowe, spowalniają rytm serca i/lub spowalniają przewodnictwo przedsionkowo-komorowe, wymaga ostrożnego podejścia oraz dokładnego monitorowania klinicznego i EKG.

Leki mogące indukować rozwój torsades de pointes

Ta poważna arytmia może być wywołana przez niektóre leki, niezależnie od tego, czy należą one do leków przeciwarytmicznych, czy nie. Czynnikami wyzwalającymi są hipokaliemia (patrz podsekcja „Leki obniżające stężenie potasu”), bradykardia (patrz podsekcja „Leki spowalniające rytm serca”) lub wrodzone lub nabyte wydłużenie odcinka QT.

Do leków, które mogą powodować rozwój torsades de pointes, należą w szczególności leki przeciwarytmiczne klasy Ia i III oraz niektóre neuroleptyki. Dla erytromycyny, spiramycyny i winkaminy ta interakcja występuje wyłącznie przy stosowaniu form lekarskich podawanych dożylne.

Jednoczesne stosowanie dwóch leków, z których każdy sprzyja wystąpieniu torsades de pointes, jest zazwyczaj przeciwwskazane.

Jednak metadon i niektóre podgrupy leków stanowią wyjątek od tej zasady:

• leki przeciwpasożytnicze (halofantryna, lumefantryna, pentamidyna) nie są zalecane do stosowania razem z innymi środkami sprzyjającymi wystąpieniu torsades de pointes;
• neuroleptyki mogące indukować torsades de pointes również nie są zalecane do stosowania razem z innymi środkami sprzyjającymi wystąpieniu torsades de pointes, jednak taka kombinacja nie jest przeciwwskazana.

Leki spowalniające rytm serca

Wiele leków może powodować bradykardię. Dotyczy to w szczególności leków przeciwarytmicznych klasy Ia, beta-blokerów, niektórych leków przeciwarytmicznych klasy III, niektórych blokerów kanałów wapniowych, leków nasierkowych, pilokarpiny oraz leków antycholinesterazowych.

Kombinacje przeciwwskazane (patrz sekcja „Przeciwwskazania”)

Leki mogące indukować wystąpienie torsades de pointes, z wyjątkiem leków przeciwpasożytniczych, neuroleptyków i metadonu; (patrz podsekcja „Niezalecane kombinacje”):

• leki przeciwarytmiczne klasy Ia (chinidyna, hydrochinidyna, dysopyramid);
• leki przeciwarytmiczne klasy III (sotalol, dofetylid, ibutilid);
• inne leki, takie jak: związki arsenu, beprydyl, cyzapryd, difemanil, dolasetron dożylne, erytromycyna dożylne, mizolastyna, winкамina dożylne, moxifloksacyna, spiramycyna dożylne, toremifenu.

Zwiększenie ryzyka wystąpienia arytmii komorowych, szczególnie torsades de pointes.

Niezalecane kombinacje (patrz sekcja „Szczególne wskazówki dotyczące stosowania”)

Cyklosporyna. Możliwe zwiększenie stężenia cyklosporyny w osoczu z powodu pogorszenia jej metabolizmu w wątrobie, z ryzykiem wystąpienia efektów nefrotoksycznych. Należy przeprowadzać oznaczanie stężenia cyklosporyny w osoczu, monitorować funkcję nerek oraz dostosować dawkę cyklosporyny podczas leczenia amiodaronem.

Fluorochinolony. W trakcie leczenia amiodaronem należy unikać stosowania fluorochinolonów.

Dyltiazem do wstrzykiwań. Ryzyko wystąpienia bradykardii i bloku przedsionkowo-komorowego. Jeśli nie można uniknąć stosowania tej kombinacji, niezwykle ważne jest dokładne monitorowanie kliniczne oraz monitorowanie pracy serca za pomocą EKG.

Werapamil do wstrzykiwań. Ryzyko wystąpienia bradykardii i bloku przedsionkowo-komorowego. Jeśli nie można uniknąć stosowania tej kombinacji, niezwykle ważne jest dokładne monitorowanie kliniczne oraz monitorowanie pracy serca za pomocą EKG.

Leki przeciwpasożytnicze mogące indukować torsades de pointes (halofantryna, lumefantryna, pentamidyna). Zwiększenie ryzyka wystąpienia arytmii komorowych, szczególnie torsades de pointes. Jeśli to możliwe, należy odstawić jeden lub oba leki. Jeśli nie można uniknąć stosowania tej kombinacji, niezwykle ważne jest wykonanie wstępnego oceny odcinka QT oraz prowadzenie monitorowania pracy serca za pomocą EKG.

Neuroleptyki mogące indukować torsades de pointes (amisulpryd, chloropromazyna, cyamemazyna, droperydol, fluflfenazyna, haloperidol, lewomepromazyna, pimozyd, pipamperon, pipothiazyna, sertindol, sulpiryda, sultopryd, tiapryd, zuklopentiksol). Zwiększenie ryzyka wystąpienia arytmii komorowych, szczególnie torsades de pointes.

Metadon. Zwiększenie ryzyka wystąpienia arytmii komorowych, szczególnie torsades de pointes.

Kombinacje wymagające środków ostrożności przy stosowaniu

Leki przeciwpakrzowe doustne. Wzmocnienie działania przeciwkrzepnego i zwiększenie ryzyka powikłań krwotocznych. Należy częściej kontrolować międzynarodowe znormalizowane stężenie (INR). Możliwe dostosowanie dawki doustnego leku przeciwpakrzowego podczas leczenia amiodaronem oraz przez 8 dni po odstawieniu leku.

Beta-blokery, z wyjątkiem sotalolu (kombinacja przeciwwskazana) i esmololu (kombinacja wymagająca środków ostrożności przy stosowaniu). Zaburzenia automatyzmu i przewodnictwa (hamowanie kompensacyjnych mechanizmów sympatycznych). Należy prowadzić monitorowanie EKG i kliniczne.

Beta-blokery stosowane w związku z niewydolnością serca (bisoprolol, karwedilol, metoprolol, nebivolol). Zaburzenia automatyzmu i przewodnictwa mięśnia sercowego z ryzykiem nadmiernego spowolnienia rytmu serca. Zwiększenie ryzyka wystąpienia arytmii komorowych, szczególnie torsades de pointes. Należy prowadzić kliniczne i EKG–monitorowanie.

Dabigatran. Zwiększenie stężenia dabigatranu we krwi z podwyższonym ryzykiem krwawień. Należy prowadzić monitorowanie kliniczne oraz dostosować dawkę dabigatranu w razie potrzeby, ale nie przekraczać dawki 150 mg/doba.

Leki nasierkowe. Hamowanie automatyzmu (nadmierne spowolnienie rytmu serca) i zaburzenia przewodnictwa przedsionkowo-komorowego. Przy stosowaniu digoksyny obserwuje się zwiększenie stężenia digoksyny we krwi z powodu zmniejszenia klirensu digoksyny. Należy prowadzić monitorowanie EKG i kliniczne, oznaczać stężenie digoksyny we krwi oraz w razie potrzeby dostosować dawkę digoksyny.

Dyltiazem do stosowania doustnego. Ryzyko wystąpienia bradykardii lub bloku przedsionkowo-komorowego, szczególnie u pacjentów starszych. Należy prowadzić monitorowanie EKG i kliniczne.

Niektóre makrolidy (azytromycyna, klaritromycyna, roksytromycyna). Zwiększenie ryzyka wystąpienia arytmii komorowych, szczególnie torsades de pointes. Należy prowadzić monitorowanie EKG i kliniczne podczas jednoczesnego stosowania tych leków.

Werapamil do stosowania doustnego. Ryzyko wystąpienia bradykardii i bloku przedsionkowo-komorowego, szczególnie u pacjentów starszych. Należy prowadzić monitorowanie EKG i kliniczne.

Esmolol. Zaburzenia kurczliwości, automatyzmu i przewodnictwa (hamowanie kompensacyjnych mechanizmów sympatycznych). Należy prowadzić monitorowanie EKG i kliniczne.

Leki obniżające stężenie potasu: diuretyki obniżające stężenie potasu (osobno lub w kombinacji), środki przeczyszczające pobudzające, amfoterycyna B (przy podaniu dożylne), glikokortykosteroidy (przy stosowaniu ogólnym), tetrakosaktyd. Zwiększenie ryzyka arytmii komorowych, szczególnie torsades de pointes (hipokaliemia jest czynnikiem sprzyjającym). Należy skorygować hipokaliemię przed podaniem leku oraz prowadzić monitorowanie pracy serca za pomocą EKG, kontrolować stężenie elektrolitów i monitorowanie kliniczne.

Lidokaina. Ryzyko zwiększenia stężenia lidokainy we krwi z możliwymi neurologicznymi i sercowymi działaniami niepożądanymi z powodu hamowania przez amiodaron metabolizmu leku w wątrobie. Należy prowadzić monitorowanie kliniczne i EKG–monitorowanie, a także w razie potrzeby oznaczać stężenie lidokainy we krwi. Może być konieczne dostosowanie dawki lidokainy podczas leczenia amiodaronem i po jego odstawieniu.

Orlistat. Ryzyko zmniejszenia stężenia amiodaronu i jego aktywnego metabolitu we krwi. Wymagane jest monitorowanie kliniczne. Może być również konieczne monitorowanie pracy serca za pomocą EKG.

Fenytoina. Zwiększenie stężenia fenytoiny we krwi z objawami przedawkowania, szczególnie objawami neurologicznymi (hamowanie metabolizmu fenytoiny w wątrobie). Wymagane jest monitorowanie kliniczne, oznaczenie stężenia fenytoiny we krwi. Może być konieczne dostosowanie dawki.

Symwastatyna. Zwiększenie ryzyka wystąpienia działań niepożądanych (zależnych od stężenia), takich jak rabdomioliza (hamowanie metabolizmu symwastatyny w wątrobie). Nie należy przekraczać dawki symwastatyny 20 mg na dobę ani stosować innego statyny.

Takrolimus. Zwiększenie stężenia takrolimusu we krwi z powodu hamowania jego metabolizmu przez amiodaron. Należy prowadzić oznaczenie stężenia takrolimusu we krwi, monitorować funkcję nerek oraz dostosować dawkę takrolimusu podczas jednoczesnego stosowania amiodaronu i po jego odstawieniu.

Leki spowalniające rytm serca. Zwiększenie ryzyka wystąpienia arytmii komorowych, szczególnie torsades de pointes. Należy prowadzić monitorowanie kliniczne i EKG.

Flekainid. Amiodaron zwiększa stężenie flekainidu we krwi poprzez hamowanie cytochromu CYP2D6. Dlatego należy dostosować dawkę flekainidu.

Leki metabolizowane przez cytochrom P450 3A4

Gdy takie leki stosowane są jednocześnie z amiodaronem, inhibitorem CYP3A4, może to prowadzić do zwiększenia ich stężenia we krwi i zwiększenia ich toksyczności:

• Cyklosporyna: kombinacja z amiodaronem może prowadzić do zwiększenia stężenia cyklosporyny we krwi. Należy dostosować dawkę.
• Fentanil: kombinacja z amiodaronem może nasilać działanie farmakologiczne fentanylu i zwiększać ryzyko jego toksyczności.
• Statyny: przy jednoczesnym stosowaniu amiodaronu i statyn metabolizowanych przez CYP3A4, takich jak symwastatyna, atorwastatyna i lawastatyna, zwiększa się ryzyko wystąpienia toksyczności mięśniowej. W trakcie jednoczesnego stosowania z amiodaronem zaleca się stosowanie statyn nie metabolizowanych przez CYP3A4.
• Inne leki metabolizowane przez CYP3A4: lidokaina, takrolimus, sildenafil, midazolam, triazolam, dihydroergotamina, ergotamina.

Kombinacje wymagające szczególnej uwagi

Pilokarpina. Ryzyko nadmiernego spowolnienia rytmu serca (efekty addytywne leków spowalniających rytm serca).

Szczególne ostrzeżenia dotyczące stosowania.

Efekty ze strony serca

Przed rozpoczęciem leczenia należy wykonać EKG.

U pacjentów w wieku podeszłym przyjmowanie leku może nasilać spowolnienie rytmu serca.

Amiodaron powoduje zmiany na EKG. Te wywołane zmiany obejmują wydłużenie odcinka QT spowodowane przedłużoną repolaryzacją, z możliwym pojawieniem się załamka U. Jest to objaw działania terapeutycznego leku, a nie jego toksyczności.

Chociaż amiodaron może powodować wydłużenie odcinka QT, jego zdolność wywoływania paroksyzmalnej tachyarytmii komorowej torsades de pointes jest słaba.

Wystąpienie bloku przedsionkowo-komorowego II lub III stopnia, bloku węzła zatokowego lub bloku dwupęczkowego podczas leczenia wymaga odstawienia leku. Rozwój bloku przedsionkowo-komorowego I stopnia wymaga wzmocnienia nadzoru nad pacjentem.

Zgłaszano przypadki, czasem śmiertelne, wystąpienia arytmii lub nasilenia już istniejącej i leczonej arytmii (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Efekt arytmogenny amiodaronu jest słaby lub nawet niższy niż większości innych leków przeciwarytmicznych i zwykle pojawia się w kontekście stosowania niektórych kombinacji leków (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje oddziaływań”) lub przy zaburzeniach elektrolitowych, szczególnie hipokaliemii. Ważne jest, aby wziąć pod uwagę sytuacje, które mogą być związane z hipokaliemią, którą należy skorygować przed rozpoczęciem stosowania amiodaronu.

Zaburzenia ze strony tarczycy

Ten lek zawiera jod, który wpływa na wyniki niektórych badań funkcji tarczycy (wiązanie radioaktywnego jodu, jod związany z białkami). Jednak oznaczenie innych wskaźników funkcji tarczycy (T3, T4, hormon tyreotropowy) jest możliwe.

Amiodaron może powodować zaburzenia funkcji tarczycy, szczególnie u pacjentów z historią dysfunkcji tarczycy. Oznaczenie stężenia TSH zaleca się u wszystkich pacjentów przed rozpoczęciem leczenia, następnie regularnie podczas terapii i przez kilka miesięcy po odstawieniu leku, a także w przypadku klinicznego podejrzenia dysfunkcji tarczycy (patrz sekcja „Przeciwwskazania”, „Działania niepożądane”).

Zaburzenia ze strony płuc

Pojawienie się duszności lub suchego kaszlu, zarówno izolowanego, jak i skojarzonego z pogorszeniem ogólnego stanu zdrowia, należy traktować jako możliwy objaw toksyczności leku dla płuc, np. rozwój choroby płuc międzywistowatych, i wymaga badania rentgenowskiego pacjenta (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Zaleca się staranne monitorowanie pacjentów podczas sztucznej wentylacji płuc.

Zaburzenia ze strony wątroby

Należy regularnie kontrolować funkcję wątroby, zmniejszyć dawkę amiodaronu lub odstawić lek, jeśli stężenia transaminaz wzrastają ponad trzykrotnie w porównaniu z wartościami normalnymi. Stosowanie amiodaronu może prowadzić do ostrych zaburzeń wątrobowych (w tym ciężkiej niewydolności hepatocelularnej lub niewydolności wątroby, czasem śmiertelnej) oraz może powodować przewlekłe zaburzenia wątrobowe (zmienne powiększenie wątroby, wzrost stężenia transaminaz we krwi od 1,5 do 5 razy w stosunku do normy) (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Zaburzenia nerwowo-mięśniowe

Amiodaron może powodować neuropatię sensoryczną, motoryczną lub mieszaną oraz miopatię (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

W przypadku wystąpienia bólu głowy u pojedynczych pacjentów należy przeprowadzić badanie w celu ustalenia możliwej przyczyny.

Zaburzenia ze strony narządu wzroku

W przypadku wystąpienia nieostrego widzenia lub obniżenia ostrości wzroku należy natychmiast przeprowadzić pełne badanie okulistyczne, w tym funduskopię. Rozwój neuropatii lub zapalenia nerwu wzrokowego spowodowanych amiodaronem wymaga odstawienia leku, ponieważ kontynuacja leczenia może prowadzić do postępującego upośledzenia i ślepoty (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Zaburzenia związane z interakcjami z innymi lekami

Kombinacje z beta-blokerami, z wyjątkiem sotalolu (przeciwwskazana kombinacja) i esmololu (kombinacja wymagająca środków ostrożności), werapamilem i diltiazemem można stosować wyłącznie w celu zapobiegania niebezpiecznym dla życia arytmii komorowych (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje oddziaływań”).

Nie zaleca się stosowania amiodaronu w połączeniu z cyklosporyną, diltiazemem (do wstrzykiwań), werapamilem (do wstrzykiwań), niektórymi lekami przeciwpasożytniczymi (halofantryna, lumefantryna i pentamidyna), niektórymi neuroleptykami (amisulpryd, chloropromazyna, tiotyazyna, droperydol, flufenazyna, haloperidol, lewomepromazyna, pimozyd, pipamaperon, pipothiazyna, sertindol, sulpiryda, sulprypyd, tiapryd, zuklopenetyksol) oraz metadonem (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje oddziaływań”).

Zaburzenia związane z substancjami pomocniczymi

Ten lek zawiera laktozę. W związku z tym nie jest zalecany pacjentom z nietolerancją galaktozy, niedoborem laktozy typu Lapp lub zespołem złego wchłaniania glukozy i galaktozy (rzadkie choroby dziedziczne).

Zaburzenia elektrolitowe, szczególnie hipokaliemia: Hipokaliemia może sprzyjać wystąpieniu efektów proarytmicznych leku.

Hipokaliemię należy skorygować przed rozpoczęciem stosowania amiodaronu.

Niepożądane efekty wymienione poniżej występują najczęściej w przypadku nadmiernego przyjmowania leku; można ich uniknąć lub zminimalizować poprzez staranne przestrzeganie minimalnej dawki utrzymania.

Pacjentów należy uprzedzić, aby podczas leczenia nie przebywali na słońcu i korzystali z filtrów przeciwsłonecznych.

Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania amiodaronu u dzieci nie zostały ocenione w kontrolowanych badaniach klinicznych.

Ze względu na możliwe zwiększenie progu defibrylacji i/lub stymulacji przez wszczepione kardiowertery lub stymulatory należy sprawdzić ten próg przed rozpoczęciem leczenia amiodaronem, kilka razy po jego rozpoczęciu oraz za każdym razem, gdy modyfikowana jest dawka leku.

Wpływ na znieczulenie. Należy uprzedzić anestezjologa przed operacją o tym, że pacjent przyjmuje amiodaron.

Długotrwałe stosowanie amiodaronu zwiększa ryzyko hemodynamiczne związane z znieczuleniem ogólnym lub miejscowym oraz ryzyko wystąpienia działań niepożądanych, szczególnie takich jak bradykardia, hipotensja tętnicza, zmniejszenie rzutu serca i zaburzenia przewodnictwa sercowego. Ponadto u pacjentów, którzy otrzymywali amiodaron w wczesnym okresie popołożeniowym, zaobserwowano kilka przypadków ostrego zespołu ostrej niewydolności oddechowej. W związku z tym zaleca się staranne monitorowanie takich pacjentów podczas sztucznej wentylacji płuc (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Z uwagi na wpływ na tarczycę płodu amiodaron jest przeciwwskazany w czasie ciąży.

Amiodaron i jego metabolity, wraz z jodem, wydzielają się w mleku matki w stężeniach wyższych niż ich stężenia w osoczu krwi. Ze względu na ryzyko rozwoju hipotyreozu u noworodka karmienie piersią jest przeciwwskazane w czasie leczenia amiodaronem.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwanie maszyn.

Należy wziąć pod uwagę możliwość wystąpienia działań niepożądanych ze strony układu nerwowego i narządu wzroku.

Sposób stosowania i dawki.

Dorosłym podawać doustnie, podczas lub po posiłku, nie żując, popijając niewielką ilością płynu.

Leczenie wstępne. Zwykle zalecana dawka dla dorosłych to 200 mg (1 tabletka) 3 razy na dobę przez 8–10 dni.

W niektórych przypadkach na początku leczenia można stosować wyższe dawki (4–5 tabletek na dobę), które przyjmuje się przez krótki okres czasu, kontrolując pracę serca za pomocą EKG.

Leczenie utrzymanie. Należy stosować minimalną skuteczną dawkę. W zależności od skuteczności terapeutycznej u każdego konkretnego pacjenta dawka utrzymania dla dorosłych może wynosić od ½ tabletki na dobę (lub 1 tabletka co drugi dzień) do 2 tabletek na dobę.

Dzieci.

Bezpieczeństwo i skuteczność amiodaronu u dzieci nie zostały do tej pory ocenione, dlatego stosowanie tego leku u dzieci nie jest zalecane.

Przedawkowanie .

Przypadki ostrzego przedawkowania amiodaronu są niewystarczająco udokumentowane. Opisano kilka przypadków wystąpienia bradykardii zatokowej, arytmi komorowych, szczególnie torsades de pointes, oraz uszkodzenia wątroby.

Leczenie objawowe. Zaleca się monitorowanie stanu pacjenta, szczególnie funkcji serca, przez dość długi okres czasu.

Amiodaron i jego metabolity nie są wydalane za pomocą dializy.

Działania niepożądane.

Strony narządów wzroku: mikrodepozyty w rogówce, występujące u niemal wszystkich dorosłych, zazwyczaj w obszarze pod źrenicą, które nie wymagają odstawienia amiodaronu. W wyjątkowych przypadkach mogą być powiązane z kolorowymi aureolami przy oślepiającym świetle lub z zamazanym widzeniem. Mikrodepozyty w rogówce to złożone odkładania lipidowe, które po odstawieniu leku są zawsze całkowicie odwracalne; neuropatia (zapalenie nerwu) nerwu wzrokowego, która może postępować do całkowitej ślepoty, z obrzękiem tarczy nerwu wzrokowego, co może prowadzić do bardziej lub mniej nasilonego obniżenia ostrości wzroku. Obecnie związek przyczynowo-skutkowy tego działania niepożądanego z przyjmowaniem amiodaronu nie został ustalony. Jednak w przypadku braku innych oczywistych przyczyn rozwoju tego działania niepożądanego zaleca się odstawienie amiodaronu.

Strony skóry i tkanki podskórnej: fotosensybilizacja – zaleca się unikanie oddziaływania promieniowania słonecznego (a także promieniowania ultrafioletowego w ogóle) podczas leczenia lekiem; zabarwienie skóry na niebieskawy lub niebieskawo-szary kolor przy długotrwałym stosowaniu wysokich dawek dobowych, które powoli znika po odstawieniu leku (w ciągu 10–24 miesięcy); rumień na tle terapii promieniową; wysypki skórne, zazwyczaj niemiespeczne; egzofoliacyjny zapalenie skóry, choć związek przyczynowo-skutkowy między jej wystąpieniem a przyjmowaniem leku nie został jednoznacznie ustalony; alopecia; pokrzywka.

Strony układu endokrynnego: zmiany stężenia hormonów tarczycy we krwi (podwyższony poziom T4, normalny lub nieco obniżony poziom T3) przy braku objawów klinicznych zaburzeń funkcji tarczycy, które nie wymagają odstawienia leku; hipotyreozę charakteryzują typowe objawy: przyrost masy ciała, nietolerancja zimna, apatia, senność. Znaczne podwyższenie poziomu TSH potwierdza tę diagnozę. Znika w ciągu 1–3 miesięcy po zaprzestaniu przyjmowania leku, odstawienie leku nie jest obowiązkowe: w przypadku, gdy stosowanie amiodaronu jest uzasadnione, leczenie tym lekiem może być kontynuowane w połączeniu z zastępczą terapią hormonalną hormonami tarczycy z zastosowaniem lewotyroksyny. Dawkę lewotyroksyny można dostosować w zależności od poziomu TSH; hipertyreozę trudniej zdiagnozować, ponieważ objawy są mniej wyraźne (nieuzasadnione, niewielkie zmniejszenie masy ciała, niewystarczająca skuteczność leków przeciwko niedokrwistości serca i/lub leków przeciwarytmicznych); u pacjentów w podeszłym wieku obserwuje się objawy psychiczne, a nawet tężycę. Znaczne obniżenie poziomu TSH o wysokiej czułości potwierdza tę diagnozę. W takim przypadku należy obowiązkowo odstawić amiodaron, co zazwyczaj wystarcza do klinicznego powrotu do normy w ciągu 3–4 tygodni. Ponieważ poważne przypadki tego działania niepożądanego mogą być śmiertelne, należy niezwłocznie rozpocząć odpowiednią terapię. Jeśli przyczyną problemów jest tężyca (bezpośrednio lub poprzez jej wpływ na wrażliwą równowagę mięśnia sercowego), zmienność skuteczności syntetycznych leków przeciwtarczycowych uzasadnia konieczność zalecenia przyjmowania wysokich dawek kortykosteroidów (1 mg/kg) przez wystarczająco długi okres czasu (3 miesiące). Zgłaszano przypadki hipertyreoizmu w okresie do kilku miesięcy po odstawieniu amiodaronu.

Bardzo rzadkie przypadki zespół nieadekwatnej sekrecji hormonu antydiuretycznego (SIADH), szczególnie jeśli lek stosowany jest jednocześnie z lekami, które mogą indukować hiponatremię.

Strony układu oddechowego, klatki piersiowej i śródpiersia: obserwowano przypadki wystąpienia chorób śródmiąższowych lub dyfuzyjnych zmian w pęcherzykach płucnych oraz obturacyjnego zapalenia oskrzelików z zapaleniem płuc organizującym (czasem śmiertelne), które towarzyszyły duszności przy wysiłku lub suchemu kaszlowi, zarówno izolowanemu, jak i skojarzonemu z pogorszeniem ogólnego stanu zdrowia (zwiększona zmęczalność, spadek masy ciała i niewielki wzrost temperatury ciała), które wymagały badania rentgenowskiego oraz czasem odstawienia leku, ponieważ mogą prowadzić do włóknienia płuc. Wczesne odstawienie amiodaronu, z terapią kortykosteroidami lub bez niej, sprzyja stopniowemu zanikowi objawów. Objawy kliniczne zazwyczaj znikają w ciągu 3–4 tygodni; poprawa obrazu rentgenowskiego i funkcji płuc następuje wolniej (w ciągu kilku miesięcy). Zapalenie opłucnej, zazwyczaj skojarzone z chorobą śródmiąższową płuc; skurcz oskrzeli u pacjentów z ostrą niewydolnością oddechową, szczególnie u pacjentów z astmą oskrzelową; krwawienie z płuc; ostry zespół ostrej niewydolności oddechowej, w pojedynczych przypadkach – zakończony śmiercią, czasem w wczesnym okresie popooperacyjnym (możliwa interakcja z wysokimi dawkami tlenu). Zgłaszano przypadki krwawienia płucnego, które może objawiać się krwawieniem z płuc, często skojarzone z chorobą płuc wywołaną amiodaronem.

Strony układu nerwowego: drżenie lub inna objawowość pozapiramidowa; zaburzenia snu, w tym koszmary nocne; neuropatia sensoryczna, motoryczna lub mieszana (zazwyczaj odwracalna po odstawieniu leku); miopatia, neuropatia sensoryczna, motoryczna lub mieszana oraz miopatia mogą się rozwinąć po kilku miesiącach leczenia, ale czasem pojawiają się dopiero po kilku latach. Te działania niepożądane są zazwyczaj odwracalne po odstawieniu leku. Jednakże powrót do zdrowia może być niepełny, bardzo powolny i obserwowany dopiero po kilku miesiącach od zaprzestania przyjmowania leku. Ataksja móżdżkowa; łagodna nadciśnienie wewnątrzczaszkowe; ból głowy. W przypadku pojawienia się pojedynczych bóli głowy należy przeprowadzić badanie w celu ustalenia ich możliwych przyczyn.

Strony wątroby i dróg żółciowych: uszkodzenie wątroby – te przypadki rozpoznawano na podstawie podwyższonych poziomów transaminaz w surowicy krwi. Zazwyczaj umiarkowane i izolowane podwyższenie poziomów transaminaz (1,5–3 razy wyższe niż norma); ostry uszkodzenie wątroby z podwyższeniem poziomów transaminaz we krwi i/lub z żółtaczką, w tym niewydolność wątroby, czasem śmiertelna, które wymaga odstawienia leku; przewlekłe uszkodzenie, które wymaga długotrwałego leczenia wątroby, ze zmianami histologicznymi odpowiadającymi obrazowi pozornego zapalenia wątroby alkoholowego (należy podejrzewać w przypadku podwyższenia poziomu transaminaz we krwi, nawet umiarkowanego, pojawiającego się po przyjmowaniu leku przez ponad 6 miesięcy); marskość wątroby. Ponieważ objawy kliniczne i laboratoryjne nie są wyraźnie widoczne (zmienne powiększenie wątroby, podwyższenie poziomu transaminaz we krwi 1,5–5 razy od normy), wskazany jest regularny monitoring funkcji wątroby. W przypadku podwyższenia poziomu transaminaz we krwi, nawet umiarkowanego, pojawiającego się po przyjmowaniu leku przez ponad 6 miesięcy, należy podejrzewać rozwój przewlekłego uszkodzenia wątroby. Te zmiany kliniczne i biologiczne zazwyczaj znikają po odstawieniu leku. Zgłaszano kilka odwracalnych przypadków takich zmian.

Strony układu sercowo-naczyniowego: bradykardia, zazwyczaj umiarkowana i zależna od dawki, zaburzenia przewodnictwa mięśnia sercowego (blokada sinowo-śródpochodna, blokada przedsionkowo-komorowa różnego stopnia), wyraźna bradykardia i niewydolność węzła zatokowego, o których zgłaszano w kilku przypadkach (na tle dysfunkcji węzła zatokowego, u pacjentów w podeszłym wieku); pojawienie się lub nasilenie już istniejącej arytmii, które czasem towarzyszyło zatrzymaniu serca; paroksystyczna tachykardia komorowa torsade de pointes.

Strony układu pokarmowego: łagodne zaburzenia trawienia (nudności, wymioty, dysgezja), które zazwyczaj pojawiają się na początku leczenia lekiem i znikają po zmniejszeniu jego dawki.

Strony gruczołów mlekowych i układu rozrodczego: zapalenie przydatków jądra – związek przyczynowo-skutkowy tego działania niepożądanego z przyjmowaniem leku obecnie nie jest jednoznacznie ustalony; impotencja.

Strony układu naczyniowego: zapalenie naczyń.

Wyniki badań: rzadkie przypadki hiponatremii – mogą wskazywać na rozwój zespół SIADH; uszkodzenie nerek z umiarkowanym podwyższeniem poziomu kreatyniny.

Strony krwi i układu limfatycznego: trombocytopenia, anemia hemolityczna i aplastyczna.

Strony układu immunologicznego: obrzęk naczynioruchowy.

**Okres ważności. ** 4 lata od daty produkcji produktu in bulk.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Nr 30 (10×3): po 10 tabletek w blistrze, 3 blistry w pudełku.

Kategoria dystrybucji. Na receptę.

Producent.

Sp. z o.o. „FARMEKS GRUP”.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Ukraina, 08301, obwód kijowski, miasto Boryspol, ul. Szewczenki, budynek 100.