Arip MT

INSTRUKCJA dot. stosowania leku Arip MT

Skład:

Substancja czynna: aripiprazole;

1 tabletka zawiera aripiprazolum 10 mg lub 15 mg;

Substancje pomocnicze: manitol (E 421), krzemionka koloidalna bezwodna, stearynian magnezu, crospovidonum, hydroksypropyloceluloza, celuloza mikrokryształowa, kwas winny, wanilina, acetylo-sulfamian potasu.

Postać farmaceutyczna. Tabletki.

Główne właściwości fizykochemiczne:

tabletki 10 mg: tabletki o kształcie okrągłym, od białego do prawie białego, z oznaczeniem tłoczonym „10” po jednej stronie i gładkie po drugiej;

tabletki 15 mg: tabletki o kształcie okrągłym, od białego do prawie białego, z oznaczeniem tłoczonym „15” po jednej stronie i gładkie po drugiej.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwpadaczkowe (neuroleptyki).

Kod ATC N05A X12.

Właściwości farmakodynamiczne.

Mechanizm działania

Przypuszcza się, że skuteczność aripiprazolu w schizofrenii i zaburzeniu dwubiegunowym typu I jest pośredniczona poprzez kombinację jego aktywności jako częściowego agonisty receptorów dopaminowych D2 i receptorów serotonergicznych 5HT1 oraz antagonisty receptorów serotonergicznych 5HT2. Aripiprazol wykazuje właściwości antagonistyczne u zwierząt z nadaktywnością układu dopaminergicznego i właściwości agonistyczne u zwierząt z niedoaktywnością układu dopaminergicznego. Aripiprazol wykazuje wysoką powinowactwo wiązania in vitro do receptorów dopaminowych D2 i D3, receptorów serotonergicznych 5HT1a i 5HT2 oraz umiarkowane powinowactwo do receptorów dopaminowych D4, receptorów serotonergicznych 5HT2c i 5HT7, receptorów adrenergicznych alfa-1 oraz receptorów histaminowych H1. Aripiprazol wykazuje również umiarkowane powinowactwo wiązania do zwrotnego wychwytu serotoniny i nie wykazuje istotnego powinowactwa do receptorów muskarynowych. Oddziaływanie z innymi receptorami, poza podtypami dopaminergicznymi i serotonergicznymi, może tłumaczyć niektóre inne efekty kliniczne aripiprazolu.

Aripiprazol podawany osobom zdrowym w dawce od 0,5 do 30 mg raz dziennie przez 2 tygodnie zależnie od dawki obniżał wiązanie 11C-rakloprydu, ligandu receptora D2/D3, w jądrze ogonatym i w płatku skorupiennym, co oceniano metodą tomografii emisyjnej pozytonowej.

Skuteczność i bezpieczeństwo kliniczne

Schizofrenia

Aripiprazol jest skuteczny w utrzymywaniu poprawy klinicznej podczas kontynuacji terapii u dorosłych pacjentów, którzy wykazali wstępne odpowiedzi na leczenie.

Zaburzenia przyrostu masy ciała. Ustalono, że aripiprazol nie powoduje klinicznie istotnego przyrostu masy ciała.

Wskazniki lipidowe. Aripiprazol nie powoduje klinicznie istotnych zmian całkowitego poziomu cholesterolu, trójglicerydów, lipoprotein o wysokiej gęstości (HDL) i lipoprotein o niskiej gęstości (LDL).

Prolaktyna. Poziomy prolaktyny oceniano w badaniach klinicznych wszystkich dawek aripiprazolu (n = 28242). Częstość występowania hiperprolaktynemii lub podwyższenia stężenia prolaktyny w surowicy u pacjentów leczonych aripiprazolem (0,3%) była podobna do częstości w grupie placebo (0,2%). U pacjentów leczonych aripiprazolem średni czas do wystąpienia zaburzenia wynosił 42 dni, a średnia długość trwania – 34 dni.

Częstość hipoprolaktynemii lub obniżenia stężenia prolaktyny w surowicy u pacjentów leczonych aripiprazolem wynosiła 0,4% w porównaniu do 0,02% u pacjentów leczonych placebo. U pacjentów leczonych aripiprazolem średni czas do wystąpienia tego zaburzenia wynosił 30 dni, a średnia długość trwania – 194 dni.

Epizody maniakalne w zaburzeniu dwubiegunowym typu I

Aripiprazol wykazał lepszą skuteczność w porównaniu do placebo w redukcji objawów maniakalnych przez ponad 3 tygodnie.

Pacjenci w wieku dziecięcym

Schizofrenia u nastolatków

U nastolatków w wieku 13–17 lat zdiagnozowanych ze schizofrenią, z objawami pozytywnymi lub negatywnymi, stosowanie aripiprazolu wiązało się ze statystycznie lepszą poprawą objawów psychicznych w porównaniu do placebo.

Epizody maniakalne w zaburzeniu dwubiegunowym u dzieci i nastolatków

Najczęstsze działania niepożądane podczas leczenia u pacjentów przyjmujących tabletki 30 mg to: zaburzenia ekstrapiramidowe (28,3%), senność (27,3%), ból głowy (23,2%) i nudności (14,1%). Średni przyrost masy ciała po 30 tygodniach leczenia wyniósł 2,9 kg w porównaniu do 0,98 kg u pacjentów przyjmujących placebo.

Irytability spowodowana zaburzeniem autystycznym u pacjentów w wieku dziecięcym (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”)

Wyniki badań wykazały, że aripiprazol wykazał statystycznie większą skuteczność w porównaniu do placebo.

Drżenie tureckie spowodowane zespołem Tourette’a u pacjentów w wieku dziecięcym (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”)

Kliniczna istotność wyników skuteczności leczenia aripiprazolem u dzieci z zespołem Tourette’a nie została ustalona ze względu na niewielki efekt leczenia w porównaniu z istotnym efektem placebo oraz niejasne oddziaływanie na funkcjonowanie społeczne. Brak danych dotyczących długoterminowej skuteczności i bezpieczeństwa aripiprazolu w tym zaburzeniu o zmiennym przebiegu.

Farmakokinetyka.

Absorpcja

Aripiprazol jest dobrze wchłaniany, a stężenie szczytowe w osoczu osiągane jest po 3–5 godzinach po podaniu dawki. Aripiprazol podlega minimalnemu metabolizmowi presystemowemu. Biodostępność absolutna postaci tabletkowej leku wynosi 87%. Pokarm bogaty w tłuszcze nie wpływa na właściwości farmakokinetyczne aripiprazolu.

Rozkład

Aripiprazol szeroko rozkłada się w tkankach organizmu. Objętość rozkładu wynosi 4,9 l/kg, co wskazuje na rozległy rozkład pozanaczyniowy. W stężeniach terapeutycznych ponad 99% aripiprazolu i dehydroaripiprazolu wiąże się z białkami surowicy, głównie z albuminą.

Biortransformacja

Aripiprazol jest intensywnie metabolizowany w wątrobie, głównie trzema drogami biotransformacji: dehydrogenacja, hydroksylacja i N-dealkilacja. Według badań in vitro, enzymy CYP3A4 i CYP2D6 odpowiadają za dehydrogenację i hydroksylację aripiprazolu, a N-dealkilację katalizuje enzym CYP3A4. Aripiprazol jest substancją dominującą leku w krążeniu ogólnoustrojowym. W stanie stacjonarnym dehydroaripiprazol, aktywny metabolit, stanowi około 40% wartości AUC aripiprazolu w osoczu.

Eliminacja

Średni okres półtrwania aripiprazolu wynosi około 75 godzin u osób z aktywnym metabolizmem CYP2D6 i około 146 godzin u osób z metabolizmem słabym CYP2D6.

Całkowity klirens aripiprazolu wynosi 0,7 ml/min/kg. Aripiprazol jest głównie wydzielany przez wątrobę.

Po jednorazowej dawce doustnej aripiprazolu około 27% wydala się z moczem, a około 60% z kałem. Mniej niż 1% aripiprazolu wydala się w niezmienionej postaci z moczem, około 18% podanej dawki w niezmienionej postaci wydala się z kałem.

Dzieci

Właściwości farmakokinetyczne aripiprazolu i hydroaripiprazolu u pacjentów w wieku od 10 do 17 lat były podobne do tych u dorosłych, przy uwzględnieniu masy ciała.

Pacjenci w podeszłym wieku

Nie stwierdzono różnic w właściwościach farmakokinetycznych aripiprazolu między zdrowymi pacjentami w podeszłym wieku a dziećmi, nie stwierdzono również istotnego wpływu wieku na farmakokinetykę u chorych na schizofrenię.

Płeć

Nie stwierdzono różnic w właściwościach farmakokinetycznych aripiprazolu między zdrowymi osobami płci żeńskiej i męskiej, nie stwierdzono również istotnego wpływu płci na farmakokinetykę u chorych na schizofrenię.

Palenie

Ocena grup pacjentów nie wykazała dowodów klinicznie istotnych skutków wpływu palenia na właściwości farmakokinetyczne aripiprazolu.

Rasa

Ocena grup pacjentów nie wykazała dowodów klinicznie istotnych skutków wpływu rasy na właściwości farmakokinetyczne aripiprazolu.

Niewydolność nerek

Właściwości farmakokinetyczne aripiprazolu i hydroaripiprazolu u pacjentów z ostrym uszkodzeniem nerek były podobne do tych u młodych zdrowych osób.

Niewydolność wątroby

Badanie kliniczne u pacjentów z różnymi stopniami marskości wątroby (klasy A, B i C wg klasyfikacji Childa-Pugh) nie wykazało istotnego wpływu niewydolności wątroby na farmakokinetykę aripiprazolu i hydroaripiprazolu, jednak w badaniu wzięło udział tylko 3 pacjentów z marskością wątroby klasy C, co jest niewystarczające do wyciągnięcia wniosków.

Dane kliniczne.

Wskazania.

Dorośli.

Leczenie schizofrenii.

Leczenie umiarkowanych i ciężkich epizodów maniakalnych w zaburzeniu dwubiegunowym typu I.

Profilaktyka nowych epizodów maniakalnych u pacjentów, którzy już takie epizody przeżyli i u których stosowano wcześniej leczenie aripiprazolem.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na aripiprazol lub którykolwiek inny składnik leku.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Aripiprazol może potencjalnie nasilać działanie niektórych leków przeciwhypertensyjnych w wyniku blokady receptorów α1-adrenergicznych.

Ze względu na podstawowy wpływ aripiprazolu na ośrodkowy układ nerwowy należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu aripiprazolu z alkoholem i innymi lekami działającymi na ośrodkowy układ nerwowy.

Należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu aripiprazolu z lekami wydłużającymi interwał QT oraz lekami wpływającymi na zaburzenia poziomu elektrolitów.

Potencjalny wpływ innych leków na działanie aripiprazolu

Nie stwierdzono istotnego wpływu H2-blokera receptorów histaminowych – famotydyny, powodującej znaczne wyciszenie sekrecji kwasu solnego w żołądku, na farmakokinetykę aripiprazolu.

Znane są różne drogi metabolizmu aripiprazolu, w tym udział enzymów CYP2D6 i CYP3A4, ale nie CYP1A. W związku z tym nie ma potrzeby zmiany dawki u palaczy.

Chinidyna i inne inhibitory CYP2D6

Silne inhibitory CYP2D6 (chinidyna) zwiększają stężenie aripiprazolu (AUC) o 107%, podczas gdy stężenie maksymalne (Cmax) pozostaje niezmienione.

AUC i Cmax dihydroaripiprazolu, aktywnego metabolitu, zmniejsza się odpowiednio o 32% i 47%. Dawkę aripiprazolu należy zmniejszyć o połowę przy jednoczesnym stosowaniu z chinidyną. Inne inhibitory CYP2D6, takie jak fluoksetyna i paroksetyna, mogą wywierać podobny wpływ, co może wymagać zmniejszenia dawki leku.

Ketonazol i inne inhibitory CYP3A4

Badania wykazały, że silne inhibitory CYP3A4 (ketonazol) zwiększały AUC i Cmax aripiprazolu odpowiednio o 63% i 37%. AUC i Cmax dehydroaripiprazolu zwiększały się odpowiednio o 77% i 43%. Jednoczesne stosowanie silnych inhibitorów CYP3A4 może prowadzić do podwyższonego stężenia aripiprazolu we krwi. Przy jednoczesnym stosowaniu ketonazolu lub innych silnych inhibitorów CYP3A4 należy rozważyć potencjalną korzyść i możliwe ryzyko dla pacjenta. Przy jednoczesnym stosowaniu ketonazolu zaleca się zmniejszenie dawki aripiprazolu o około połowę. Podobne efekty można oczekiwać przy stosowaniu innych silnych inhibitorów CYP3A4, takich jak itrakonazol lub inhibitory proteazy HIV, dlatego również konieczne jest zmniejszenie dawki. Po zakończeniu stosowania inhibitorów CYP2D6 lub CYP3A4 dawkę aripiprazolu należy zwiększyć do początkowego poziomu. Przy jednoczesnym stosowaniu słabych inhibitorów CYP3A4 (np. dyltiazem) lub CYP2D6 (np. escytalopram) można spodziewać się umiarkowanego wzrostu stężenia aripiprazolu.

Karbamazepina i inne induktory CYP3A4

Stosowanie 30 mg aripiprazolu razem z karbamazepiną, silnym induktorem CYP3A4, wiązało się ze zmniejszeniem Cmax i AUC aripiprazolu odpowiednio o 68% i 73% oraz zmniejszeniem Cmax i AUC jego aktywnego metabolitu dehydroaripiprazolu odpowiednio o 69% i 71%. Dawkę aripiprazolu należy podwoić przy jednoczesnym stosowaniu z karbamazepiną. Można oczekiwać podobnego działania przy interakcji z innymi silnymi induktorami CYP3A4 (takimi jak ryfampicyna, ryfabutyna, fenytoina, fenobarbital, primidon, efawirenz, nevirapyna, dziurawiec zwyczajny). Po zakończeniu stosowania silnych induktorów CYP3A4 dawkę aripiprazolu należy zmniejszyć do zalecanej dawki.

Kwas walproinowy i lit

Przy jednoczesnym stosowaniu kwasu walproinowego lub litu z aripiprazolem nie zaobserwowano klinicznie istotnego wpływu na stężenie aripiprazolu, dlatego korekta dawki nie jest wymagana.

Wpływ aripiprazolu na inne leki

Przy stosowaniu aripiprazolu w dawce 10–30 mg/dobę nie stwierdzono wpływu na metabolizm substratów CYP2D6 (stosunek dextrometorfan/3-metoksymorfin), CYP2C9 (warfaryna), CYP2C19 (omeprazol) oraz CYP3A4 (dextrometorfan). Ponadto aripiprazol i jego główny metabolit dehydroaripiprazol nie zmieniały metabolizmu z udziałem enzymu CYP1A2 in vitro. Klinicznie istotny wpływ aripiprazolu na leki metabolizowane przez te enzymy jest mało prawdopodobny. W związku z tym aripiprazol nie powoduje klinicznie istotnych interakcji pośrednich działaniem tych enzymów. Przy jednoczesnym stosowaniu aripiprazolu z kwasem walproinowym, litem lub lamotrydżynem nie obserwowano klinicznie istotnych zmian stężenia kwasu walproinowego, litu ani lamotrydżynu.

Zespół serotonergowy

U pacjentów przyjmujących aripiprazol obserwowano zespół serotonergowy, szczególnie przy jednoczesnym stosowaniu leków serotonergicznych, takich jak inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny / inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny i noradrenaliny, lub leków zwiększających stężenie aripiprazolu (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”).

Szczególne środki ostrożności.

Podczas leczenia lekami przeciwpsychotycznymi poprawa kliniczna może występować od kilku dni do kilku tygodni. W tym okresie należy dokładnie obserwować pacjentów.

Samobójstwa

W niektórych przypadkach natychmiast po rozpoczęciu stosowania lub przy zmianie neuroleptyków, w tym aripiprazolu, obserwowano zachowania samobójcze charakterystyczne dla zaburzeń psychicznych i zaburzeń nastroju (patrz sekcja „Efekty niepożądane”). Pacjenci z wysokim ryzykiem samobójstwa wymagają dokładnego nadzoru medycznego podczas stosowania neuroleptyków.

Zaburzenia sercowo-naczyniowe

Aripiprazol należy stosować z ostrożnością u pacjentów z chorobami sercowo-naczyniowymi (w tym z wywiadem zawału mięśnia sercowego, choroby niedokrwiennej serca, niewydolnością serca lub zaburzeniami przewodnictwa), chorobami mózgowo-naczyniowymi oraz stanami prowadzącymi do hipotensji tętniczej (odwodnienie, hipowolemia, leczenie lekami przeciw nadciśnieniowymi) lub hipertensji tętniczej, w tym zaostrzeniami lub nadciśnieniem złośliwym. W trakcie stosowania neuroleptyków zgłaszano przypadki zakrzepicy żył. Przed rozpoczęciem i w czasie leczenia neuroleptykami należy ocenić możliwe czynniki ryzyka wystąpienia zakrzepicy żył i podjąć odpowiednie środki zapobiegawcze.

Zaburzenia przewodnictwa

W trakcie badań klinicznych aripiprazolu obserwowano wydłużenie interwału QT w porównaniu z placebo. Aripiprazol, podobnie jak inne neuroleptyki, należy stosować z ostrożnością u pacjentów z wywiadem wydłużenia interwału QT (patrz sekcja „Efekty niepożądane”).

Zespół późnej dyskinezy

Ryzyko wystąpienia późnej dyskinezy wzrasta wraz z długością trwania terapii neuroleptykami, dlatego przy pojawieniu się objawów późnej dyskinezy podczas stosowania aripiprazolu należy rozważyć zmniejszenie dawki lub odstawienie leku (patrz sekcja „Efekty niepożądane”). Po odstawieniu leku objawy te mogą tymczasowo nasilić się lub nawet pojawić dopiero po zakończeniu leczenia.

Inne objawy pozapiramidowe

Podczas stosowania aripiprazolu u dzieci obserwowano akatyzję i parkinsonizm. W przypadku wystąpienia objawów innych zaburzeń pozapiramidowych należy rozważyć zmniejszenie dawki i dokładne monitorowanie stanu klinicznego pacjenta.

Złośliwy zespół neuroleptyczny (ZZN)

Podczas leczenia neuroleptykami, w tym aripiprazolem, opisano zespół objawów zagrażający życiu, znany jako złośliwy zespół neuroleptyczny. Objawy te obejmują hiperpireksję, sztywność mięśni, zaburzenia psychiczne oraz niestabilność układu autonomicznego (nieregularny puls, ciśnienie tętnicze, tachykardię, potliwość i zaburzenia rytmu serca). Ponadto czasem występuje wzrost aktywności kinazy kreatynofosfokinazy, mioglobinuria (rabdomioliza) i ostra niewydolność nerek. W przypadku wystąpienia objawów ZZN lub nieuzasadnionej gorączki należy odstawić wszystkie neuroleptyki, w tym aripiprazol.

Drżenie

W badaniach klinicznych aripiprazolu rzadko zgłaszano napady drgawkowe. Dlatego aripiprazol należy stosować z ostrożnością u pacjentów z wywiadem drgawek lub w stanach sprzyjających wystąpieniu drgawek (patrz sekcja „Efekty niepożądane”).

Pacjenci starsi z psychotycznymi zaburzeniami wynikającymi z demencji

Zwiększony ryzyko śmiertelności

W badaniach klinicznych aripiprazolu u pacjentów starszych z chorobą Alzheimera (średni wiek 82 lata) stwierdzono zwiększone ryzyko śmiertelności w porównaniu z placebo. Śmiertelność wynosiła 3,5% u pacjentów przyjmujących aripiprazol w porównaniu do 1,7% u pacjentów przyjmujących placebo. Przyczyny śmiertelności były różne, w tym choroby sercowo-naczyniowe (np. niewydolność serca, nagła śmierć sercowa) i infekcje (np. zapalenie płuc) (patrz sekcja „Efekty niepożądane”).

Zaburzenia naczyniowe mózgu

Zgłaszano przypadki naczyniowych działań niepożądanych (np. udar, przejściowe ataki niedokrwienne), w tym śmiertelne (średni wiek 84 lata, zakres od 78 do 88 lat). Ogólnie rzecz biorąc, zaburzenia naczyniowe mózgu wystąpiły u 1,3% pacjentów przyjmujących aripiprazol w porównaniu do 0,6% pacjentów przyjmujących placebo. Różnica ta nie była statystycznie istotna. Ponadto w badaniach z zastosowaniem ustalonej dawki stwierdzono związek między przyjmowaniem aripiprazolu a występowaniem naczyniowych działań niepożądanych (patrz sekcja „Efekty niepożądane”).

Arip MT nie jest wskazany do leczenia zaburzeń psychotycznych spowodowanych demencją.

Hiperglikemia i cukrzyca

Hiperglikemia, w niektórych przypadkach nasilona i związana z kwasocytowym stanem ketoazotycznym, może prowadzić do hiperosmolarnego śpiączki i nawet do śmierci, została zaobserwowana u pacjentów przyjmujących atypowe neuroleptyki, w tym aripiprazol. Choć związek między przyjmowaniem atypowych neuroleptyków a zaburzeniami typu hiperglikemicznego pozostaje niejasny, pacjentom z cukrzycą należy regularnie kontrolować poziom glukozy we krwi podczas leczenia atypowymi neuroleptykami. U pacjentów z czynnikami ryzyka cukrzycy (otyłość, cukrzyca w rodzinie) należy kontrolować poziom glukozy we krwi na początku leczenia i okresowo w trakcie terapii. U wszystkich pacjentów przyjmujących atypowe neuroleptyki należy stale monitorować występowanie objawów hiperglikemii (np. nasilone pragnienie, częste oddawanie moczu, polifagia, osłabienie), a u pacjentów z cukrzycą lub czynnikami ryzyka cukrzycy należy regularnie kontrolować poziom glukozy (patrz sekcja „Efekty niepożądane”).

Podatność na nadwrażliwość

Podobnie jak przy stosowaniu innych leków, możliwe są reakcje nadwrażliwości / alergiczne (patrz sekcja „Efekty niepożądane”).

Zwiększenie masy ciała

U pacjentów z schizofrenią lub epizodami maniakalnymi w zaburzeniu dwubiegunowym często obserwuje się przyrost masy ciała z powodu współistniejących chorób, stosowania innych neuroleptyków powodujących przyrost masy ciała, stylu życia, co może prowadzić do poważnych powikłań.

W badaniach klinicznych u pacjentów przyjmujących aripiprazol obserwowano przyrost masy ciała. Ci pacjenci mają istotne czynniki ryzyka, takie jak wywiad z cukrzycą, chorobami tarczycy lub adenoma przysadki. W badaniach klinicznych aripiprazol nie powodował klinicznie istotnego przyrostu masy ciała u dorosłych (patrz sekcja „Farmakodynamika”). W przypadku istotnego przyrostu masy ciała należy rozważyć zmniejszenie dawki (patrz sekcja „Efekty niepożądane”).

Dysfagia

Podczas stosowania neuroleptyków, w tym aripiprazolu, możliwe są zaburzenia motoryki przełyku i aspiracja. Aripiprazol, podobnie jak inne neuroleptyki, należy stosować z ostrożnością u pacjentów z zwiększonym ryzykiem zapalenia płuc aspiracyjnego.

Patologiczna skłonność do hazardu i inne zaburzenia kontroli impulsów

U pacjentów leczonych aripiprazolem obserwowano przypadki patologicznej skłonności do hazardu i niemożności kontrolowania tej skłonności. Zgłaszano również hiperseksualność, niepohamowany pociąg do zakupów, objadanie się lub niekontrolowany pociąg do jedzenia oraz inne zaburzenia zachowania impulsywnego i kompulsyjnego. Ważne jest, aby pacjenci i osoby opiekujące się nimi informowali lekarza o pojawieniu się nowych lub wcześniej opisanych zaburzeń podczas leczenia aripiprazolem. Objawy zaburzeń kontroli impulsów mogą być związane z podstawowym zaburzeniem; jednak czasem opisywano ustępowanie patologicznych zachowań po zmniejszeniu dawki lub odstawieniu leku. Zaburzenia kontroli impulsów mogą szkodzić pacjentowi i innym osobom, jeśli nie zostaną wykryte. W przypadku wystąpienia takich zaburzeń podczas przyjmowania aripiprazolu należy rozważyć zmniejszenie dawki lub odstawienie leczenia (patrz sekcja „Efekty niepożądane”).

Pacjenci z współistniejącym zespołem nadpobudliwości psychoruchowej i deficytu uwagi

Mimo wysokiego częstości występowania współistniejącego zespołu nadpobudliwości psychoruchowej i deficytu uwagi oraz zaburzeń dwubiegunowych, dane dotyczące bezpieczeństwa jednoczesnego stosowania aripiprazolu i środków pobudzających są ograniczone, dlatego należy stosować lek Arip MT z ostrożnością.

Upadki

Aripiprazol może powodować senność, hipotensję ortostatyczną, niestabilność ruchową i czuciową, co może prowadzić do upadków. Należy zachować ostrożność podczas leczenia pacjentów z zwiększonym ryzykiem i rozważyć zastosowanie niższej dawki początkowej (np. u pacjentów starszych lub osłabionych; patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią

Ciąża

Nie przeprowadzono odpowiednich i dobrze kontrolowanych badań dotyczących stosowania aripiprazolu u kobiet w ciąży. Zgłaszano wady wrodzone, jednak związek przyczynowo-skutkowy nie został oceniony. Badania na zwierzętach nie pozwalają wykluczyć możliwości emryofetotoksyczności. Pacjentkom stosującym aripiprazol należy zalecić konsultację z lekarzem w przypadku zajścia w ciążę lub planowania ciąży. Ze względu na niedostateczną ilość danych dotyczących bezpieczeństwa w czasie ciąży, lek może być przepisany tylko wtedy, gdy oczekiwana korzyść dla matki przewyższa potencjalne ryzyko dla płodu. Stosowanie neuroleptyków, w tym aripiprazolu, w trzecim trymestrze ciąży wiąże się z ryzykiem wystąpienia działań niepożądanych u noworodków, w tym objawów pozapiramidowych i/lub objawów odstawienia różnej ciężkości i długości trwania. Zgłaszano niepokój, nadciśnienie tętnicze lub hipotensję, drżenie, senność, niewydolność oddechową lub zaburzenia karmienia piersią. Dlatego noworodki należy dokładnie obserwować.

Karmienie piersią

Aripiprazol przenika do mleka matki. W razie konieczności stosowania aripiprazolu należy przerwać karmienie piersią.

Fertylność

Na podstawie badań toksyczności reprodukcyjnej aripiprazol nie wpływa negatywnie na płodność.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługi mechanizmów

Aripiprazol, podobnie jak inne neuroleptyki, ma nieznaczny lub umiarkowany wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługi mechanizmów: może wpływać na układ nerwowy i narządy wzroku, powodując takie działania niepożądane jak osłabienie, senność, omdlenia, rozmyte widzenie, podwójne widzenie (patrz sekcja „Efekty niepożądane”). W trakcie leczenia zaleca się unikanie prowadzenia pojazdów lub pracy z mechanizmami, dopóki nie zostanie ustalona indywidualna wrażliwość pacjenta na lek.

Sposób stosowania i dawki.

Tabletki stosuje się doustnie dorosłym.

Schizofrenia. Zalecana dawka początkowa leku wynosi 10 lub 15 mg raz dziennie, niezależnie od przyjmowania pokarmu. Dawka utrzymująca wynosi 15 mg dziennie. Skuteczną dawkę leku stanowi od 10 do 30 mg dziennie. Nie wykazano zwiększenia skuteczności leku przy dawkach wyższych niż 15 mg, choć niektórzy pacjenci mogą wymagać wyższej dawki. Maksymalna dawka dzienna nie powinna przekraczać 30 mg.

Epizody maniakalne w zaburzeniu dwubiegunowym typu I. Zalecana dawka początkowa wynosi 15 mg raz dziennie niezależnie od przyjmowania pokarmu, zarówno w monoterapii, jak i w terapii skojarzonej. Niektórzy pacjenci mogą wymagać wyższej dawki. Maksymalna dawka dzienna nie powinna przekraczać 30 mg.

Profilaktyka nawrotów epizodów maniakalnych w zaburzeniu dwubiegunowym typu I. W celu zapobiegania nawrotom epizodów maniakalnych u pacjentów, którzy otrzymywali aripiprazol w monoterapii lub terapii skojarzonej, leczenie należy kontynuować w tych samych dawkach.

Dokładanie dawki dziennej lub jej zmniejszenie ustala lekarz, biorąc pod uwagę stan kliniczny pacjenta.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji wątroby

U pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby o umiarkowanym i średnim nasileniu nie jest wymagana korekta dawki. Brak wystarczających danych, aby udzielić zaleceń pacjentom z ciężkim zaburzeniem funkcji wątroby. Takim pacjentom dawkę należy dobrać z dużą ostrożnością. Szczególną ostrożność należy zachować przy stosowaniu maksymalnej dawki dziennej 30 mg (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne”).

Pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek

Nie jest wymagana korekta dawki.

Pacjenci w wieku podeszłym

Skuteczność aripiprazolu w leczeniu schizofrenii i zaburzenia dwubiegunowego typu I u pacjentów w wieku 65 lat i starszych nie była badana. Biorąc pod uwagę większą wrażliwość tej grupy pacjentów, należy rozważyć możliwość zastosowania niższych dawek początkowych leku (patrz sekcja „Szczególne wskazania”).

Płeć

Nie jest wymagana korekta dawki w zależności od płci pacjenta (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne”).

Palenie tytoniu

Ze względu na drogę metabolizmu aripiprazolu nie jest wymagana korekta dawki u palaczy (patrz sekcja „Szczególne wskazania”).

Korekta dawki w interakcjach

Podczas jednoczesnego stosowania silnych inhibitorów CYP3A4 lub CYP2D6 z aripiprazolem należy zmniejszyć dawkę tego ostatniego. Podczas stosowania inhibitorów CYP3A4 lub CYP2D6 w terapii skojarzonej należy zwiększyć dawkę aripiprazolu (patrz sekcja „Szczególne wskazania”).

Podczas jednoczesnego stosowania silnego induktora CYP3A4 z aripiprazolem należy zwiększyć dawkę leku. Podczas stosowania induktora CYP3A4 w terapii skojarzonej dawkę aripiprazolu należy zmniejszyć do zalecanej dawki (patrz sekcja „Szczególne wskazania”).

Dzieci.

Nie badano bezpieczeństwa i skuteczności stosowania aripiprazolu u dzieci (do 18 roku życia).

Przedawkowanie.

Były doniesienia o przypadkowym lub celowym przedawkowaniu aripiprazolu z jednorazowym przyjęciem do 1260 mg, co nie prowadziło do skutku śmiertelnego. Potencjalnie istotne klinicznie objawy obejmowały letargię, podwyższone ciśnienie tętnicze, senność, tachykardię, nudności, wymioty i biegunkę. Ponadto opisano przypadki przedawkowania aripiprazolu u dzieci (przyjęcie do 195 mg), które nie prowadziły do skutku śmiertelnego. Do potencjalnie niebezpiecznych objawów przedawkowania należą senność, przemijające utraty przytomności oraz zaburzenia ekstrapiramidowe.

Leczenie: w przypadku przedawkowania wymagana jest terapia wspierająca, zapewnienie odpowiedniej przepustowości dróg oddechowych, tlenoterapia, skuteczna wentylacja płuc oraz leczenie objawowe. Należy brać pod uwagę reakcje lekowe. Należy natychmiast rozpocząć monitorowanie wskaźników czynności serca z użyciem EKG w celu wykrycia zaburzeń rytmu. Po potwierdzonym lub przewidywanym przedawkowaniu aripiprazolu konieczna jest staranna obserwacja medyczna aż do ustąpienia wszystkich objawów.

Węgiel aktywowany (50 g) podany godzinę po przyjęciu aripiprazolu zmniejsza AUC i czas przebywania oraz poziom Cmax aripiprazolu we krwi odpowiednio o 51% i 41%, co pozwala zalecić jego stosowanie w przypadku przedawkowania.

Chociaż nie ma wiarygodnych danych dotyczących stosowania hemodializy w przypadku przedawkowania aripiprazolu, korzystny efekt tej metody jest mało prawdopodobny, ponieważ aripiprazol nie jest wydalany przez nerki w niezmienionej formie i w dużym stopniu wiąże się z białkami osocza krwi.

Działania niepożądane.

Skrócony przegląd profilu bezpieczeństwa.

Najczęstszymi działaniami niepożądanymi są akatyzja i nudności. Każdy z tych objawów występował u ponad 3% pacjentów przyjmujących aripiprazol doustnie.

Wykaz działań niepożądanych.

Poniższa tabela zawiera działania niepożądane obserwowane podczas badań klinicznych oraz w okresie poszerегистrowym stosowania aripiprazolu.

Wszystkie działania niepożądane zostały sklasyfikowane według układów narządów i częstości występowania: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 – <1/10), rzadko (≥1/1000 – <1/100), rzadko (≥1/10000 – <1/1000), bardzo rzadko (<1/10000), częstość nieznana (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych). W ramach każdej grupy częstości działania niepożądane są wymienione według malejącej częstości występowania.

Częstość działań niepożądanych zarejestrowanych w okresie postmarketingowym nie może być oszacowana, ponieważ dane pochodzą ze zgłoszeń spontanicznych, dlatego częstość tych działań niepożądanych sklasyfikowana jest jako nieznana.

Opis poszczególnych działań niepożądanych

Objawy pozapiramidowe (EPS)

Schizofrenia: w długoterminowym, 52-tygodniowym badaniu kontrolowanym u pacjentów przyjmujących aripiprazol ogólna częstość występowania EPS (25,8 %), w tym parkinsonizmu, akatyzji, dystonii i dyskinezy, była niższa niż u pacjentów przyjmujących haloperidol (57,3 %). W długoterminowym, 26-tygodniowym badaniu placebo-kontrolowanym częstość występowania EPS wynosiła 19 % u pacjentów przyjmujących aripiprazol i 13,1 % u pacjentów przyjmujących placebo. W innym długoterminowym, 26-tygodniowym badaniu kontrolowanym częstość występowania EPS wynosiła 14,8 % u pacjentów przyjmujących aripiprazol i 15,1 % u pacjentów przyjmujących olanzapinę.

Epizody maniakalne w zaburzeniu dwubiegunowym typu I: w 12-tygodniowym badaniu kontrolowanym częstość występowania EPS wynosiła 23,5 % u pacjentów przyjmujących aripiprazol i 53,3 % u pacjentów przyjmujących haloperidol. W innym 12-tygodniowym badaniu częstość występowania EPS wynosiła 26,6 % u pacjentów przyjmujących aripiprazol i 17,6 % u pacjentów przyjmujących lit. W długoterminowej, 26-tygodniowej fazie utrzymania badania placebo-kontrolowanego częstość występowania EPS wynosiła 18,2 % u pacjentów przyjmujących aripiprazol i 15,7 % u pacjentów przyjmujących placebo.

Akatyzja

W badaniach placebo-kontrolowanych częstość występowania akatyzji u pacjentów z zaburzeniem dwubiegunowym wynosiła 12,1 % przy stosowaniu aripiprazolu i 3,2 % przy stosowaniu placebo. U pacjentów ze schizofrenią częstość występowania akatyzji wynosiła 6,2 % przy stosowaniu aripiprazolu i 3,0 % przy stosowaniu placebo.

Dystonia

Objawy dystonii, obejmujące przedłużone patologiczne skurcze mięśni, są charakterystyczne dla tej klasy leków i mogą występować u pacjentów w ciągu pierwszych dni leczenia. Objawy dystonii obejmują skurcze mięśni szyi, które czasem mogą nasilać się do uczucia napięcia w gardle, trudności z połykaniem, oddychaniem i/lub wysuwaniem języka. Ponieważ objawy te mogą występować nawet przy stosowaniu niskich dawek, występują częściej i w cięższej postaci przy stosowaniu wysokich dawek neuroleptyków pierwszej generacji. Zwiększone ryzyko wystąpienia ostrej dystonii obserwuje się u mężczyzn i u młodszych pacjentów.

Prolaktyna

W badaniach klinicznych przeprowadzonych w zakresie zatwierdzonych wskazań oraz w okresie pozarejestracyjnym obserwowano zarówno wzrost, jak i spadek stężenia prolaktyny w surowicy krwi w porównaniu z poziomem wyjściowym.

Parametry laboratoryjne

Porównanie parametrów laboratoryjnych (w tym profilu lipidowego) u pacjentów przyjmujących aripiprazol i placebo nie wykazało klinicznie istotnych różnic. Wzrost stężenia CK (kreatynofosfokinazy), najczęściej przemijający i bezobjawowy, obserwowano u 3,5 % pacjentów przyjmujących aripiprazol, w grupie placebo odsetek ten wynosił 2,0 %.

Pacjenci w wieku dziecięcym

Schizofrenia u nastolatków w wieku od 15 lat

W krótkoterminowym badaniu klinicznym placebo-kontrolowanym, w którym wzięło udział 302 nastolatków (w wieku od 13 do 17 lat) z diagnozą schizofrenii, częstość i rodzaj działań niepożądanych były podobne jak u dorosłych, z wyjątkiem poniższych reakcji, które obserwowano częściej u nastolatków niż u dorosłych przyjmujących aripiprazol (częściej niż placebo).

Bardzo często obserwowano senność / działanie sedytywne oraz zaburzenia pozapiramidowe (bardzo często), a także suchość w ustach, zwiększony apetyt i hipotensję ortostatyczną (często).

Profil bezpieczeństwa leku ustalony w 26-tygodniowym badaniu otwartym był podobny do profilu bezpieczeństwa ustalonego w krótkoterminowym badaniu placebo-kontrolowanym.

Profil bezpieczeństwa ustalony w długoterminowym, podwójnie ślepych, placebo-kontrolowanym badaniu klinicznym był również podobny, z wyjątkiem następujących działań niepożądanych, które występowały często i częściej obserwowano je u dzieci i nastolatków w porównaniu z grupą otrzymującą placebo: spadek masy ciała, wzrost stężenia insuliny we krwi, zaburzenia rytmu serca i leukopenia (często).

W połączonej grupie nastolatków z schizofrenią w wieku 13–17 lat przy ekspozycji na lek do 2 lat częstość spadku stężenia prolaktyny u dziewcząt (< 3 ng/ml) i chłopców (< 2 ng/ml) wynosiła odpowiednio 29,5 % i 48,3 %. U nastolatków z schizofrenią w wieku 13–17 lat przyjmujących od 5 do 30 mg aripiprazolu przez okres do 72 miesięcy częstość spadku stężenia prolaktyny u dziewcząt (< 3 ng/ml) i chłopców (< 2 ng/ml) wynosiła odpowiednio 25,6 % i 45,0 %.

W dwóch badaniach klinicznych z udziałem nastolatków (w wieku 13–17 lat) z schizofrenią i zaburzeniem dwubiegunowym przyjmujących aripiprazol częstość spadku stężenia prolaktyny u dziewcząt (< 3 ng/ml) i chłopców (< 2 ng/ml) wynosiła odpowiednio 37,0 % i 59,4 %.

Epizody maniakalne w zaburzeniu dwubiegunowym typu I u nastolatków od 13 roku życia

Częstość i rodzaj działań niepożądanych u nastolatków z zaburzeniem dwubiegunowym typu I były podobne jak u dorosłych, z wyjątkiem poniższych działań niepożądanych: bardzo często (≥ 1/10) — senność (23,0 %), zaburzenia pozapiramidowe (18,4 %), akatyzja (16,0 %) i zmęczenie (11,8 %); często (≥ 1/100, <1/10) — ból w górnej części brzucha, przyspieszone bicie serca, przyrost masy ciała, zwiększenie apetytu, mimowolne skurcze mięśni i dyskineza.

Działania niepożądane, które mogą być zależne od dawki: zaburzenia pozapiramidowe (częstość występowania przy stosowaniu aripiprazolu w dawce 10 mg — 9,1 %, 30 mg — 28,8 %, przy stosowaniu placebo — 1,7 %); akatyzja (częstość występowania przy stosowaniu aripiprazolu 10 mg — 12,1 %, 30 mg — 20,3 %, placebo — 1,7 %).

Średnia wartość zmiany masy ciała u nastolatków z zaburzeniem dwubiegunowym typu I w 12. i 30. tygodniu leczenia aripiprazolem wynosiła odpowiednio 2,4 kg i 5,8 kg, a w grupie placebo — 0,2 kg i 2,3 kg.

W populacji pediatrycznej częściej obserwowano senność i zmęczenie u pacjentów z zaburzeniem dwubiegunowym w porównaniu z pacjentami ze schizofrenią.

U pacjentów pediatrycznych w wieku 10–17 lat przy ekspozycji na lek do 30 tygodni częstość spadku stężenia prolaktyny u dziewcząt (< 3 ng/ml) i chłopców (< 2 ng/ml) wynosiła odpowiednio 28,0 % i 53,3 %.

Patologiczna skłonność do hazardu i inne zaburzenia kontroli impulsywnego zachowania

Pacjenci przyjmujący aripiprazol mogą odczuwać patologiczną skłonność do hazardu, zwiększone popędy seksualne (hiperseksualność), skłonność do kompulsywnego zakupywania i kompulsywnego przejadania się.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Zgłaszanie działań niepożądanych po rejestracji leku ma duże znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w przypadku stosowania tego leku. Osoby pracujące w zawodach medycznych i farmaceutycznych, a także pacjenci lub ich prawni przedstawiciele powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku za pośrednictwem zautomatyzowanego systemu informacyjnego nadzoru farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25 °C w oryginalnym opakowaniu.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 10 tabletek w pasku, po 3 paski w opakowaniu kartonowym.

Po 10 tabletek w blisterze; po 3 blistry w opakowaniu kartonowym.

Kategoria wydania. Na receptę.

Producent.

TORRENT PHARMACEUTICALS LTD.

Adres siedziby producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Indrad Plant, Will. Indrad, Taluka Kadi, Dist. Mehsana Gujarat 382721, Indie.