Arilental

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU Arilental (ARILENTAL)

Skład:

substancja czynna: aripiprazole;

1 tabletka zawiera aripiprazolum 10 mg lub 15 mg;

substancje pomocnicze: celuloza mikrokryształyczna (typ 101); laktoza jednowodna; skrobia kukurydziana; hydroksypropyloceluloza; celuloza mikrokryształyczna (typ 102); stearynian magnezu.

Postać leku. Tabletki.

Główne właściwości fizykochemiczne:

Arilental, tabletki, 10 mg, nr 7 w blistrze, 1 blister lub 4 blistry w opakowaniu: tabletki białego koloru, dwuwypukłe w kształcie kapsułki, z wygrawerowaniem „10” po jednej stronie i „ZL” po drugiej;

Arilental, tabletki, 15 mg, nr 7 w blistrze, 1 blister lub 4 blistry w opakowaniu: tabletki białego koloru, okrągłe, dwuwypukłe, z wygrawerowaniem „15” po jednej stronie i „ZL” po drugiej.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwpadaczkowe. Inne neuroleptyki. Aripiprazol. Kod ATC N05A X12.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Mechanizm działania.

Przyjmuje się, że skuteczność aripiprazolu w przypadku schizofrenii oraz zaburzenia afektywnego dwubiegunowego typu I jest pośredniczona przez kombinację jego aktywności jako agonisty częściowego receptorów dopaminowych D2 oraz receptorów serotonergicznych 5HT1 i antagonisty receptorów serotonergicznych 5HT2. Aripiprazol wykazuje właściwości antagonistyczne u zwierząt z nadmierną aktywnością dopaminergiczną oraz właściwości agonistyczne u zwierząt z niedostateczną aktywnością dopaminergiczną. Aripiprazol wykazuje wysoką powinność wiązania in vitro do receptorów dopaminowych D2 i D3, receptorów serotonergicznych 5HT1a i 5HT2 oraz umiarkowaną powinność do receptorów dopaminowych D4, receptorów serotonergicznych 5HT2c i 5HT7, adrenergicznych alfa-1 oraz histaminowych H1. Aripiprazol wykazuje również umiarkowaną powinność wiązania do zwrotnego wychwytu serotoniny i nie wykazuje istotnej powinności do receptorów muskarynowych. Oddziaływanie z innymi receptorami, poza podtypami dopaminowymi i serotonowymi, może tłumaczyć niektóre inne efekty kliniczne aripiprazolu.

Aripiprazol podawany osobom zdrowym w dawkach od 0,5 do 30 mg raz dziennie przez 2 tygodnie zależnie od dawki obniżał wiązanie 11C-rakloprydu, liganda receptora D2/D3, w jądrze prążkowatym i skorupie, co wykazano metodą tomografii emisyjnej pozytonowej.

Skuteczność i bezpieczeństwo kliniczne

Schizofrenia

Aripiprazol jest skuteczny w utrzymaniu poprawy klinicznej podczas kontynuacji terapii u dorosłych pacjentów, którzy wykazali wstępne odpowiedzi na leczenie.

Zwiększenie masy ciała

Ustalono, że aripiprazol nie powoduje klinicznie istotnego zwiększenia masy ciała.

Wskaźniki lipidowe

Aripiprazol nie powoduje klinicznie istotnych zmian w ogólnym poziomie cholesterolu, trójglicerydów, lipoprotein o wysokiej gęstości (HDL) i lipoprotein o niskiej gęstości (LDL).

Prolaktyna

Poziomy prolaktyny oceniano we wszystkich badaniach klinicznych dotyczących wszystkich dawek aripiprazolu (n = 28242). Częstość występowania hiperprolaktynemii lub podwyższenia stężenia prolaktyny w surowicy u pacjentów przyjmujących aripiprazol (0,3%) była podobna do częstości w grupie placebo (0,2%). U pacjentów przyjmujących aripiprazol średni czas do wystąpienia choroby wynosił 42 dni, a średnia długość trwania – 34 dni.

Częstość hipoprolaktynemii lub obniżenia stężenia prolaktyny w surowicy u pacjentów przyjmujących aripiprazol wynosiła 0,4% w porównaniu do 0,02% u pacjentów przyjmujących placebo. U pacjentów przyjmujących aripiprazol średni czas do wystąpienia wynosił 30 dni, a średnia długość trwania – 194 dni.

Epizody maniakalne w zaburzeniu afektywnym dwubiegunowym typu I

Aripiprazol wykazał lepszą skuteczność w porównaniu do placebo w zmniejszaniu objawów maniakalnych przez ponad 3 tygodnie.

Pacjenci w wieku dziecięcym

Schizofrenia u nastolatków

U nastolatków w wieku od 13 do 17 lat z chorobą schizofreniczną, którzy mieli objawy pozytywne lub negatywne, stosowanie aripiprazolu wiązało się ze statystycznie istotnymi poprawami objawów psychicznych w porównaniu do placebo.

Epizody maniakalne w zaburzeniu afektywnym dwubiegunowym u dzieci i nastolatków

Najczęstsze działania niepożądane występujące podczas leczenia wśród pacjentów przyjmujących tabletki 30 mg to: zaburzenia pozapiamidowe (28,3%), senność (27,3%), ból głowy (23,2%) i nudności (14,1%). Średnie zwiększenie masy ciała po 30 tygodniach leczenia wyniosło 2,9 kg w porównaniu do 0,98 kg u pacjentów leczonych placebo.

Irytability spowodowana zaburzeniem autystycznym u pacjentów w wieku dziecięcym (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”)

Wyniki badań wykazały, że aripiprazol wykazał statystycznie większą skuteczność w porównaniu do placebo.

Zespół Tourette’a u pacjentów w wieku dziecięcym (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”)

Kliniczna istotność wyników skuteczności leczenia aripiprazolem u dzieci z zespołem Tourette’a nie została ustalona ze względu na niewielką różnicę efektu leczenia w porównaniu do istotnego efektu placebo oraz niejasne efekty na funkcjonowanie społeczne. Brak długoterminowych danych dotyczących skuteczności i bezpieczeństwa aripiprazolu w tym zaburzeniu o zmiennym przebiegu.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie

Aripiprazol jest dobrze wchłaniany, a stężenie szczytowe w osoczu pojawia się w ciągu 3–5 godzin po podaniu dawki. Aripiprazol podlega minimalnemu metabolizmowi przedukładowemu. Bezpośrednia biodostępność postaci tabletkowej leku wynosi 87%. Żywność o wysokiej zawartości tłuszczu nie wpływa na właściwości farmakokinetyczne aripiprazolu.

Rozkład

Aripiprazol szeroko rozkłada się w tkankach organizmu. Objętość rozkładu wynosi 4,9 l/kg, co wskazuje na intensywny rozkład pozanaczyniowy. W stężeniach terapeutycznych ponad 99% aripiprazolu i dehydroaripiprazolu wiąże się z białkami osocza, głównie z albuminą.

Biotransformacja

Aripiprazol jest intensywnie metabolizowany w wątrobie, głównie trzema drogami biotransformacji: dehydrogenacją, hydroksylacją i N-dealkilacją. Według badań in vitro, enzymy CYP3A4 i CYP2D6 odpowiadają za dehydrogenację i hydroksylację aripiprazolu, a N-dealkilację katalizuje enzym CYP3A4. Aripiprazol jest główną substancją leku w dużym obiegu krwi. W stanie stacjonarnym dehydroaripiprazol, aktywny metabolit, stanowi około 40% wartości AUC aripiprazolu w osoczu.

Wydalanie

Średni okres półtrwania aripiprazolu wynosi około 75 godzin u osób z aktywnym metabolizmem CYP2D6 oraz około 146 godzin u osób z osłabionym metabolizmem CYP2D6.

Całkowity klirens aripiprazolu wynosi 0,7 ml/min/kg. Aripiprazol jest głównie wydalany przez wątrobę.

Po jednorazowej dawce doustnej aripiprazolu około 27% wydala się z moczem, a około 60% z kałem. Mniej niż 1% aripiprazolu w niezmienionej formie wydala się z moczem, około 18% podanej dawki w niezmienionej formie wydala się z kałem.

Dzieci

Właściwości farmakokinetyczne aripiprazolu i hydroaripiprazolu u pacjentów w wieku od 10 do 17 lat były podobne do tych u dorosłych, przy uwzględnieniu masy ciała.

Pacjenci w wieku podeszłym

Nie wykazano różnic w właściwościach farmakokinetycznych aripiprazolu między zdrowymi pacjentami w wieku podeszłym a dziećmi, nie stwierdzono istotnego wpływu wieku na farmakokinetykę u chorych na schizofrenię.

Płeć

Nie wykazano różnic w właściwościach farmakokinetycznych aripiprazolu między zdrowymi osobami płci żeńskiej i męskiej, nie stwierdzono istotnego wpływu płci na farmakokinetykę u chorych na schizofrenię.

Palenie

Ocena grup pacjentów nie wykazała żadnych dowodów klinicznie istotnych skutków wpływu palenia na właściwości farmakokinetyczne aripiprazolu.

Rasa

Ocena grup pacjentów nie wykazała żadnych dowodów klinicznie istotnych skutków wpływu rasy na właściwości farmakokinetyczne aripiprazolu.

Niewydolność nerek

Właściwości farmakokinetyczne aripiprazolu i hydroaripiprazolu u chorych z ostreą chorobą nerek były podobne do tych u młodych osób zdrowych.

Niewydolność wątroby

Badanie kliniczne u pacjentów z różnymi stopniami marskości wątroby (klasy A, B i C wg klasyfikacji Childa-Pugh) nie wykazało istotnego wpływu niewydolności wątroby na farmakokinetykę aripiprazolu i hydroaripiprazolu, jednak badanie przeprowadzono jedynie na 3 pacjentach z marskością wątroby klasy C, co jest niewystarczające do wyciągnięcia wniosków.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Leczenie schizofrenii u dorosłych.

Leczenie epizodów maniakalnych o umiarkowanym i ciężkim nasileniu w zaburzeniu dwubiegunowym typu I oraz zapobieganie rozwojowi nowych epizodów maniakalnych u dorosłych, którzy wcześniej przebyli epizody maniakalne i odpowiadali na leczenie aripiprazolem.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na aripiprazol lub inne składniki leku.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Ze względu na antagonizm wobec receptorów α1-adrenergicznych aripiprazol może nasilać działanie niektórych leków przeciwhypertensyjnych.

Ze względu na główne działanie aripiprazolu na ośrodkowy układ nerwowy należy zachować ostrożność podczas stosowania aripiprazolu w połączeniu z innymi lekami oddziałującymi na OUN, z uwagi na możliwość wystąpienia wzajemnie nasilających się niepożądanych działań, takich jak działanie sedytywne.

Należy również powstrzymać się od spożycia alkoholu w trakcie terapii aripiprazolem. Aripiprazol należy stosować z ostrożnością w połączeniu z innymi lekami wydłużającymi odstęp QT lub zaburzającymi równowagę elektrolitową.

Potencjalny wpływ innych leków na działanie aripiprazolu.

Lek hamujący sekrecję kwasu solnego, antagonistę receptorów H2-histaminowych – famotydynę – zmniejsza szybkość wchłaniania aripiprazolu, jednak ten efekt nie jest uważany za klinicznie istotny.

Aripiprazol jest metabolizowany drogami wielokierunkowymi z udziałem enzymów CYP2D6 i CYP3A4, ale nie enzymów CYP1A. W związku z tym nie ma potrzeby modyfikacji dawki u palaczy.

Chinidyna i inne inhibitory CYP2D6.

Dawkę aripiprazolu należy zmniejszyć o około połowę w przypadku jednoczesnego przyjmowania z chinidyną. Inne silne inhibitory CYP2D6, takie jak fluoksetyna i paroksetyna, prawdopodobnie wywierają podobny wpływ, dlatego zmniejszenie dawki w przypadku ich stosowania powinno być takie samo.

U osób z obniżonym metabolizmem CYP2D6 jednoczesne przyjmowanie silnych inhibitorów CYP3A4 może prowadzić do pojawienia się wyższych stężeń aripiprazolu w osoczu w porównaniu z pacjentami z aktywnym metabolizmem CYP2D6. W razie potrzeby jednoczesnego stosowania ketokonazolu lub innych silnych inhibitorów CYP3A4 z aripiprazolem potencjalne korzyści powinny przewyższać możliwe ryzyko dla pacjenta. W przypadku jednoczesnego stosowania aripiprazolu i ketokonazolu dawkę aripiprazolu należy zmniejszyć o około połowę. Inne silne inhibitory CYP3A4, takie jak itrakonazol czy inhibitory proteazy HIV, teoretycznie mogą wywierać podobne efekty, dlatego należy odpowiednio zmniejszać dawki.

Po zakończeniu przyjmowania inhibitora CYP2D6 lub CYP3A4 dawkę aripiprazolu należy zwiększyć do poziomu stosowanego przed rozpoczęciem leczenia towarzyszącego.

Może wystąpić niewielki wzrost stężenia aripiprazolu w przypadku jednoczesnego stosowania słabych inhibitorów CYP3A4 (np. dyltiazemu czy escytalopramu) lub CYP2D6.

Karbamazepina i inne inhibitory CYP3A4.

W przypadku jednoczesnego stosowania karbamazepiny, silnego induktora CYP3A4, i doustnego aripiprazolu u pacjentów z chorobą afektywną dwubiegunową i zaburzeniem schizoafektywnym, geometryczne wartości Cmax i AUC aripiprazolu były o 68% i 73% niższe w porównaniu z monoterapią aripiprazolem w dawce 30 mg. Geometryczne średnie wartości Cmax i AUC dehydroaripiprazolu przy jednoczesnym stosowaniu z karbamazepiną były o 69% i 71% niższe w porównaniu z monoterapią aripiprazolem.

Dawkę aripiprazolu należy podwoić w przypadku jednoczesnego przyjmowania z karbamazepiną. Inne silne induktory CYP3A4 (takie jak ryfampicyna, ryfabutyna, fenytoina, fenylobutyrazol, primidon, efawirenz, nevirapyna i ziele bałtyckie) teoretycznie mają podobny wpływ, dlatego konieczne jest odpowiednie zwiększenie dawki aripiprazolu. Po zakończeniu przyjmowania silnych induktorów CYP3A4 dawkę aripiprazolu należy zmniejszyć do zalecanej.

Walepronian i lit.

W przypadku jednoczesnego przyjmowania walepronianu lub litu z aripiprazolem nie zaobserwowano klinicznie istotnych zmian stężenia aripiprazolu, dlatego nie jest wymagana korekta dawki.

Zespół serotonergiczny.

U pacjentów przyjmujących aripiprazol obserwowano przypadki zespołu serotonergicznego, szczególnie w przypadku jednoczesnego stosowania z innymi lekami serotonergicznymi, takimi jak selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny / selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny/noradrenaliny, lub z lekami zwiększającymi stężenie aripiprazolu.

Potencjalny wpływ aripiprazolu na działanie innych leków.

Mało prawdopodobne, aby aripiprazol wywoływał klinicznie istotne interakcje lekowe pośredniczone przez enzymy CYP2D6 (stosunek dextrometorfan/3-metoksymorfin), CYP2C9 (warfaryna), CYP2C19 (omeprazol) i CYP3A4 (dextrometorfan).

W przypadku jednoczesnego przyjmowania aripiprazolu z walepronianami, litem lub lamotrydżynem nie zaobserwowano klinicznie istotnych zmian stężenia walepronianu, litu ani lamotrydżynu.

Szczególne ostrzeżenia dotyczące stosowania.

Poprawa stanu klinicznego pacjentów leczonych lekami neuroleptycznymi może trwać od kilku dni do kilku tygodni. W tym okresie należy dokładnie monitorować stan pacjentów.

Sugestywność samobójcza: zachowania samobójcze występują u pacjentów z chorobami psychicznymi i zaburzeniami afektywnymi i obserwowano je krótko po rozpoczęciu stosowania leków neuroleptycznych lub po zmianie jednego neuroleptyku na inny, w tym podczas leczenia aripiprazolem. Leczenie lekami neuroleptycznymi powinno odbywać się pod ścisłym nadzorem u pacjentów z grupy podwyższonego ryzyka.

Zaburzenia układu sercowo-naczyniowego: aripiprazol należy stosować z ostrożnością u pacjentów z wywiadem chorób układu sercowo-naczyniowego (zawał mięśnia sercowego lub choroba niedokrwienna serca, niewydolność serca lub zaburzenia przewodnictwa), zaburzeń mózgowonaczyniowych, stanów predysponujących pacjentów do hipotensji (odwodnienie, hipowolemia, stosowanie leków przeciw nadciśnieniu tętniczymu) lub hipertensji, w tym nadciśnienia tętniczego postępującego i złośliwego.

Podczas leczenia lekami neuroleptycznymi obserwowano przypadki zakrzepicy żył głębokich i zatorowości płucnej (ZTE).

Ponieważ u pacjentów przyjmujących leki neuroleptyczne często występują nabyte czynniki ryzyka ZTE, należy przed rozpoczęciem i podczas leczenia aripiprazolem rozpoznać wszystkie możliwe czynniki ryzyka ZTE i podjąć wszystkie środki zapobiegawcze.

Wydlęganie się odcinka QT: aripiprazol należy stosować z ostrożnością u pacjentów, u których w wywiadzie rodzinnym występowały przypadki wydłużenia odcinka QT.

Pląsawica późna: w przypadku wystąpienia objawów pląsawicy późnej u pacjenta przyjmującego aripiprazol należy rozważyć możliwość zmniejszenia dawki leku lub przerwania leczenia. Objawy te mogą czasowo nasilić się lub nawet pojawić się po przerwaniu leczenia.

Inne objawy pozapiramidowe: podczas stosowania aripiprazolu u dzieci obserwowano akatyzję i parkinsonizm. W przypadku wystąpienia objawów innych zaburzeń pozapiramidowych należy rozważyć możliwość zmniejszenia dawki i prowadzić ścisły monitoring kliniczny stanu pacjenta.

Zespół neuroleptyczny złośliwy (ZNS): ZNS to zespół objawów związanych ze stosowaniem leków neuroleptycznych, który może mieć śmiertelny przebieg.

Objawami klinicznymi ZNS są hiperpiresja (skrajnie wysoka temperatura ciała), sztywność mięśniowa, zmiany stanu psychicznego oraz objawy zaburzeń układu wegetatywnego (niestabilny puls lub ciśnienie krwi, tachykardia, nasilone pocenie się i arytmia serca). Dodatkowe objawy mogą obejmować podwyższenie stężenia kreatynokinazy, mioglobinurię (rabdomiolizę) i ostre niewydolność nerek. Obserwowano jednak również pojedyncze przypadki podwyższenia stężenia kreatynokinazy i rabdomiolizy niezwiązane z ZNS. W przypadku wystąpienia u pacjenta objawów ZNS lub bardzo wysokiej temperatury ciała bez wyraźnej przyczyny, bez dodatkowych objawów klinicznych ZNS, należy przerwać przyjmowanie wszystkich leków neuroleptycznych, w tym aripiprazolu.

Ataki padaczkowe: rzadko obserwowano przypadki ataków padaczkowych podczas leczenia aripiprazolem. Dlatego aripiprazol należy stosować z ostrożnością u pacjentów z wywiadem padaczki lub stanów predysponujących do wystąpienia ataków padaczkowych.

Pacjenci w podeszłym wieku z psychotycznym zaburzeniem demencyjnym.

Zwiększona śmiertelność: przy stosowaniu aripiprazolu u pacjentów w podeszłym wieku z psychotycznym zaburzeniem demencyjnym zwiększone jest ryzyko śmiertelnego wyniku. Choć przyczyny śmiertelności były różne, większość z nich miała charakter sercowo-naczyniowy (np. niewydolność serca, nagła śmierć) lub infekcyjny (np. zapalenie płuc).

Niepożądane reakcje o charakterze mózgowonaczyniowym: u pacjentów w podeszłym wieku z psychotycznym zaburzeniem demencyjnym obserwowano niepożądane reakcje o charakterze mózgowonaczyniowym (np. udar mózgu, przejściowy atak niedokrwienny), w tym zakończone śmiercią.

Zauważono wyraźny związek między dawką leku a wystąpieniem niepożądanych reakcji mózgowonaczyniowych u pacjentów przyjmujących aripiprazol.

Aripiprazol nie jest wskazany w leczeniu zaburzeń psychicznych u chorych z demencją.

Wysoka glikemia i cukrzyca: hiper- i hiperglikemia, w niektórych przypadkach bardzo ciężka i związana z kwasoczącekiem ketonowym lub hiperosmolarną śpiączką, w tym zakończona śmiercią, została zaobserwowana u pacjentów przyjmujących atypowe neuroleptyki, w tym aripiprazol. Czynniki ryzyka ciężkich powikłań obejmują otyłość i wywiad rodzinny cukrzycy. Brak dokładnej porównawczej oceny ryzyka niepożądanych reakcji związanych z hiperglikemią u pacjentów przyjmujących aripiprazol i inne atypowe neuroleptyki. Należy dokładnie monitorować pacjentów przyjmujących wszystkie neuroleptyki, w tym aripiprazol, notując objawy hiperglikemii (takie jak polipragia, poliuria, polifagia i osłabienie), a stan pacjentów z cukrzycą lub czynnikami ryzyka rozwoju cukrzycy należy regularnie kontrolować pod kątem wzrostu poziomu glukozy.

Podatność na nadwrażliwość: przy stosowaniu aripiprazolu mogą rozwijać się reakcje nadwrażliwościowe.

Przyrost masy ciała: u pacjentów z schizofrenią i manią dwubiegunową często obserwuje się przyrost masy ciała z powodu chorób współistniejących, stosowania neuroleptyków, które znane są z wywoływania przyrostu masy ciała, oraz niezdrowego stylu życia – to zjawisko może prowadzić do poważnych powikłań. Podczas leczenia aripiprazolem przypadki przyrostu masy ciała obserwowano zazwyczaj u pacjentów z istotnymi czynnikami ryzyka, takimi jak cukrzyca, zaburzenia tarczycy lub adenoma przysadki w wywiadzie.

Aripiprazol nie powoduje klinicznie istotnego przyrostu masy ciała u dorosłych.

Dysfagia: neuroleptyki, w tym aripiprazol, mogą powodować zaburzenia motoryki przełyku i aspirację treści żołądka. Aripiprazol i inne neuroleptyki należy stosować z ostrożnością u pacjentów z zwiększonego ryzyka zapalenia płuc aspiracyjnego.

Patologiczna skłonność do hazardu i inne zaburzenia kontroli impulsywnego zachowania: pacjenci mogą odczuwać zwiększone pragnienie grania w gry hazardowe i niemożność kontrolowania tego pragnienia podczas przyjmowania aripiprazolu. Znane są również przypadki nasilenia się pożądliwości seksualnej, kompulsywnych zakupów, napojów alkoholowych lub przejadania się oraz innych impulsywnych i kompulsywnych zachowań. W trakcie leczenia aripiprazolem lekarze powinni aktywnie pytać pacjentów lub ich opiekunów o rozwój nowych lub nasilenie istniejących pragnień: skłonności do hazardu, pożądliwości seksualnej, kompulsywnych zakupów, napojów alkoholowych lub przejadania się itp. Objawy zaburzeń kontroli impulsów mogą być związane z podstawowym zaburzeniem; jednak w niektórych przypadkach te zaburzenia ustępowały po zmniejszeniu dawki lub przerwaniu leczenia. Zaburzenia kontroli impulsów mogą szkodzić pacjentowi i innym, jeśli nie zostaną rozpoznane. Należy rozważyć możliwość zmniejszenia dawki lub przerwania leczenia, jeśli u pacjenta wystąpią takie zaburzenia podczas przyjmowania aripiprazolu (patrz „Działania niepożądane”).

Upadki: aripiprazol może powodować senność, ortostatyczną hipotensję, niestabilność posturalną i sensoryczną, co może prowadzić do upadków. Należy zachować ostrożność podczas leczenia pacjentów z zwiększonego ryzyka (np. pacjentów w podeszłym wieku lub osłabionych), przepisując niższą dawkę początkową (patrz „Sposób stosowania i dawki”).

Laktoza: lek Arilental zawiera laktozę. Pacjenci z rzadkimi wrodzonymi zaburzeniami, takimi jak nietolerancja galaktozy, niedobór laktozy lub zaburzenia wchłaniania glukozy-galaktozy, nie powinni przyjmować tego leku.

Pacjenci z współistniejącym zespołem zaburzeń uwagi i nadaktywności (ADHD): pomimo wysokiej częstości współistnienia zaburzenia dwubiegunowego typu I i ADHD, dane dotyczące bezpieczeństwa jednoczesnego stosowania aripiprazolu i środków pobudzających są bardzo ograniczone, dlatego przy jednoczesnym przepisywaniu tych leków konieczna jest szczególna ostrożność.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

Nie przeprowadzono odpowiednich i dobrze kontrolowanych badań u ciężarnych kobiet.

Zgłaszano przypadki wad wrodzonych, jednak nie udowodniono związku przyczynowo-skutkowego z przyjmowaniem aripiprazolu. Dane z badań na zwierzętach nie pozwalają wykluczyć możliwości negatywnego wpływu na rozwój wewnątrzmaczny. Pacjentki powinny informować lekarza o zajściu w ciążę lub planach zajścia w ciążę podczas leczenia aripiprazolem. Z uwagi na niewystarczające informacje dotyczące bezpieczeństwa stosowania aripiprazolu w okresie ciąży, lek może być przepisany tylko wtedy, gdy oczekiwana korzyść dla ciężarnej przewyższa potencjalne ryzyko dla płodu.

U noworodków, których matki przyjmowały neuroleptyki (w tym aripiprazol) w trzecim trymestrze ciąży, możliwe są niepożądane reakcje, w tym objawy pozapiramidowe i/lub zespół odstawienia, które mogą różnić się stopniem nasilenia i czasem trwania. Zgłaszano przypadki pobudzenia, hipertonia, hipotonia, drżenia, senności, niewydolności oddechowej lub zaburzeń karmienia. Dlatego konieczne jest dokładne monitorowanie stanu takich noworodków.

Okres karmienia piersią

Aripiprazol przenika do mleka matki. Należy podjąć decyzję o zaprzestaniu karmienia piersią lub o przerwaniu/odmowie leczenia aripiprazolem, biorąc pod uwagę korzyści wynikające z karmienia piersią dla dziecka oraz korzyści terapeutyczne dla kobiety.

Fekundacja.

Zgodnie z danymi z badań toksyczności rozrodczej aripiprazol nie wpływa na fekundację.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów.

Aripiprazol ma nieznaczny lub umiarkowany wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów z uwagi na potencjalny wpływ na układ nerwowy i narządy wzroku oraz występowanie działań niepożądanych, takich jak osłabienie, senność, omdlenia, rozmyte widzenie, podwójne widzenie (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Sposób stosowania i dawki.

Lek należy stosować wewnątrznie.

Schizofrenia

Zaleca się stosowanie Arilental w dawce początkowej 10 lub 15 mg raz dziennie, niezależnie od posiłku. Dawką utrzymaną jest 15 mg dziennie. Wykazano skuteczność leku w dawkach od 10 do 30 mg dziennie. Nie wykazano większej skuteczności przy dawkach dziennych przekraczających 15 mg, choć niektórzy pacjenci mogą korzystać z wyższych dawek.

Maksymalna dawka dzienna nie powinna przekraczać 30 mg.

Epizody maniakalne w zaburzeniu dwubiegunowym typu I: zalecana dawka początkowa leku Arilental wynosi 15 mg. Dawę tę należy przyjmować raz dziennie, niezależnie od posiłku, jako monoterapię lub w ramach leczenia skojarzonego. U niektórych pacjentów może okazać się skuteczne zwiększenie dawki. Maksymalna dawka dzienna nie powinna przekraczać 30 mg.

Profilaktyka nawrotów rozwijania nowych epizodów maniakalnych w zaburzeniu dwubiegunowym typu I: w celu zapobiegania nawrotom epizodów maniakalnych u pacjentów, którzy przyjmowali aripiprazol jako monoterapię lub w ramach leczenia skojarzonego, należy kontynuować przyjmowanie leku w tej samej dawce. W zależności od stanu klinicznego pacjenta możliwe jest dostosowanie dawki dobowej, w tym jej obniżenie.

Grupy pacjentów szczególne

Pacjenci z zaburzeniami funkcji wątroby. U pacjentów ze słabym lub umiarkowanym stopniem niewydolności wątroby nie jest wymagana korekta dawki. Dane dotyczące pacjentów z ciężkim zaburzeniem funkcji wątroby są niewystarczające, aby sformułować zalecenia. Dawkę u tych pacjentów należy dobrać ostrożnie. U pacjentów z ciężkim zaburzeniem funkcji wątroby maksymalną dawkę dzienną 30 mg należy stosować z ostrożnością (patrz sekcja „Farmakokinetyka”).

Pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek. U pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek nie jest wymagana korekta dawki.

Pacjenci w wieku podeszłym. Bezpieczeństwo i skuteczność aripiprazolu w leczeniu schizofrenii lub epizodów maniakalnych w zaburzeniu dwubiegunowym typu I u pacjentów w wieku 65 lat i starszych nie zostały ustalone. Biorąc pod uwagę większą wrażliwość tej grupy pacjentów, należy rozważyć możliwość zastosowania niższych dawek początkowych, jeśli inne czynniki kliniczne na to pozwalają (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Płeć. Korekta dawki w zależności od płci pacjenta nie jest wymagana (patrz sekcja „Farmakokinetyka”).

Palenie tytoniu. Ze względu na drogę metabolizmu aripiprazolu, u palaczy nie jest wymagana korekta dawkowania (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Korekta dawki w związku z interakcjami . W przypadku jednoczesnego stosowania silnych inhibitorów CYP3A4 lub CYP2D6 z aripiprazolem należy zmniejszyć dawkę aripiprazolu. Jeśli z leczenia skojarzonego wycofuje się inhibitor CYP3A4 lub CYP2D6, dawkę aripiprazolu należy zwiększyć (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

W przypadku jednoczesnego stosowania silnych induktorów CYP3A4 z aripiprazolem należy zwiększyć dawkę aripiprazolu. Jeśli z leczenia skojarzonego wycofuje się induktor CYP3A4, dawkę aripiprazolu należy zmniejszyć do zalecanej (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Dzieci. Nie stosować u dzieci.

Przedawkowanie .

Objawy

U dorosłych pacjentów opisano przypadki celowego lub przypadkowego ostrego przedawkowania aripiprazolu w dawkach do 1260 mg, które nie miały śmiertelnego skutku. Potencjalnie istotne z medycznego punktu widzenia objawy, które zaobserwowano, to letargia, podwyższone ciśnienie tętnicze, senność, tachykardia, nudności, wymioty i biegunka.

Dodatkowo zgłoszono przypadki przypadkowego przedawkowania wyłącznie aripiprazolem (w dawce do 195 mg) u dzieci, które nie miały śmiertelnego skutku. Potencjalnie istotne z medycznego punktu widzenia objawy, które zaobserwowano, to senność, krótkotrwała utrata przytomności oraz objawy ekstrapiramidowe.

Leczenie

W przypadku przedawkowania wymagana jest terapia wspierająca, zapewnienie przepustowości dróg oddechowych, tlenoterapia, sztuczna wentylacja płuc oraz kontrola objawów. Należy wziąć pod uwagę możliwość przedawkowania wieloma lekami. Należy natychmiast rozpocząć kontrolę układu sercowo-naczyniowego z rejestracją EKG w celu wykrycia arytmii. Po potwierdzonym lub podejrzanym przedawkowaniu aripiprazolem konieczna jest staranna opieka medyczna i kontrola stanu pacjenta aż do jego normalizacji.

Węgiel aktywowany (50 g), podany godzinę po przyjęciu aripiprazolu, obniżał wartość Cmax aripiprazolu o około 41%, a wartość AUC o około 51%, co wskazuje na możliwą skuteczność węgla aktywowanego w leczeniu przedawkowania.

Hemodializa

Chociaż nie ma wiarygodnych danych dotyczących stosowania hemodializy w przypadku przedawkowania aripiprazolu, korzystny efekt tej metody jest mało prawdopodobny, ponieważ aripiprazol nie jest wydzielany przez nerki w niezmienionej formie i w znacznym stopniu wiąże się z białkami osocza.

Niepożądane działania.

Najczęstszymi niepożądanymi działaniami były akatyzja i nudności. Każdy z tych objawów występował u ponad 3 % pacjentów przyjmujących aripiprazol doustnie.

Wszystkie niepożądane działania wymieniono według układów i narządów oraz częstości występowania: bardzo często (≥1/10), często (≥ 1/100 – < 1/10), rzadko (≥ 1/1000 – < 1/100), często nie (≥ 1/10000 – < 1/1000), bardzo rzadko (< 1/10000), częstość nieznana (nie może być oszacowana na podstawie dostępnych danych).

Częstość niepożądanych działań zarejestrowanych w okresie postmarketingowym nie może być oszacowana, ponieważ pochodzą one ze zgłoszeń spontanicznych, dlatego częstość tych niepożądanych działań sklasyfikowana jest jako nieznana.

Opis poszczególnych działań niepożądanych

Zespół pozapiramidowy (ZPP)

Schizofrenia. W 52-tygodniowym badaniu kontrolowanym u pacjentów otrzymujących aripiprazol częstość występowania ZPP, w tym parkinsonizmu, akatyzji, dystonii i dyskinezy, była niższa (25,7%) w porównaniu z pacjentami otrzymującymi haloperidol (57,3%). W długotrwałym 26-tygodniowym badaniu placebo-kontrolowanym częstość ZPP wynosiła 19% u pacjentów leczonych aripiprazolem i 13,1% u pacjentów otrzymujących placebo. W innym 26-tygodniowym badaniu kontrolowanym częstość ZPP wynosiła 14,8% u pacjentów leczonych aripiprazolem i 15,1% u pacjentów leczonych olanzapinem.

Epizody maniakalne w zaburzeniu dwubiegunowym typu I. W kontrolowanym 12-tygodniowym badaniu częstość ZPP wynosiła 23,5% u pacjentów leczonych aripiprazolem i 53,3% u pacjentów otrzymujących haloperidol. W innym 12-tygodniowym badaniu częstość występowania ZPP wynosiła 26,6% u pacjentów otrzymujących aripiprazol i 17,6% u pacjentów otrzymujących lit.

W długotrwałej 26-tygodniowej fazie badania placebo-kontrolowanego częstość ZPP wynosiła 18,2% u pacjentów otrzymujących aripiprazol i 15,7% u pacjentów otrzymujących placebo.

Akatyzja

W badaniach placebo-kontrolowanych częstość akatyzji u pacjentów z zaburzeniem dwubiegunowym wynosiła 12,1% przy leczeniu aripiprazolem i 3,2% w grupie placebo. U pacjentów z chorobą psychiczną częstość akatyzji wynosiła 6,2% przy stosowaniu aripiprazolu i 3,0% w grupie placebo.

Dystonia

Efekt charakterystyczny dla klasy leków: u wrażliwych pacjentów w pierwszych dniach leczenia mogą występować objawy dystonii, tj. długotrwałe, nieprawidłowe skurcze grup mięśni. Objawy dystonii obejmują skurcz mięśni szyi, który czasem postępuje do napięcia gardła, utrudnione połykanie, trudności z oddychaniem oraz/lub wystawianie języka. Choć objawy te mogą występować przy niskich dawkach, to pojawiają się częściej i są bardziej nasilone przy wyższych dawkach neuroleptyków pierwszego pokolenia. Zwiększony ryzyko wystąpienia ostrej dystonii obserwuje się u mężczyzn i u młodszych pacjentów.

Prolaktyna

W badaniach klinicznych w zakresie zatwierdzonych wskazań oraz w okresie po rejestracji obserwowano zarówno wzrost, jak i spadek stężenia prolaktyny w surowicy krwi w porównaniu do poziomu wyjściowego.

Parametry laboratoryjne

Porównanie parametrów laboratoryjnych (w tym profilu lipidowego) u pacjentów otrzymujących aripiprazol i placebo nie wykazało potencjalnie klinicznie istotnych różnic. Podwyższenie stężenia kreatynofosfokinazy (CK), w większości przypadków przemijające i bezobjawowe, obserwowano u 3,5% pacjentów przyjmujących aripiprazol, w grupie placebo odsetek ten wyniósł 2,0%.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych w okresie nadzoru popośrednicznego. Pozwala to na ciągłą ocenę stosunku korzyści do ryzyka w stosowaniu leków. Pracownicy ochrony zdrowia powinni zgłaszać podejrzewane działania niepożądane.

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie. Po 7 tabletek w blisterze, po 1 blisterze lub po 4 blistry w pudełku.

Kategoria sprzedaży. Na receptę.

Producent.

Actavis Ltd.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

BLB015, BLB016, Bulebel Industrial Estate, miasto Zejtun, ZTN3000, Malta / BLB015, BLB016, Bulebel Industrial Estate, Zejtun, ZTN3000, Malta.

Wniosek składający.

UAB „Farmlyga” / UAB “Farmlyga”.

Adres składającego wniosek.

ul. Antakalnio 48A-304, Wilno, Republika Litewska / Antakalnio g. 48A-304, Vilnius, Republic of Lithuania.

Data ostatniego przeglądu.