Arilental

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU Arilental (ARILENTAL)

Skład:

substancja czynna: aripiprazole;

1 tabletka zawiera aripiprazolum 10 mg lub 15 mg;

substancje pomocnicze: celuloza mikrokryształowa (typ 101); laktoza jednowodna; skrobia kukurydziana; hydroksypropyloceluloza; celuloza mikrokryształowa (typ 102); stearynian magnezu.

Postać leku. Tabletki.

Główne właściwości fizykochemiczne:

Arilental, tabletki, 10 mg, nr 7 w blisterze, 1 blister lub 4 blistry w opakowaniu: tabletki białego koloru, dwuwypukłe w kształcie kapsułki, z wygrawerowaniem „10” z jednej strony i „ZL” z drugiej;

Arilental, tabletki, 15 mg, nr 7 w blisterze, 1 blister lub 4 blistry w opakowaniu: tabletki białego koloru, okrągłe, dwuwypukłe, z wygrawerowaniem „15” z jednej strony i „ZL” z drugiej.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwpadaczkowe. Inne neuroleptyki. Aripiprazol. Kod ATC N05A X12.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Mechanizm działania.

Przypuszcza się, że skuteczność aripiprazolu w przypadku schizofrenii oraz zaburzenia afektywnego dwubiegunowego typu I jest pośredniczona poprzez kombinację jego aktywności jako częściowego agonisty receptorów dopaminowych D2 oraz receptorów serotonergicznych 5HT1 i antagonisty receptorów serotonergicznych 5HT2. Aripiprazol wykazuje właściwości antagonistyczne u zwierząt z nadmierną aktywnością dopaminergiczną oraz właściwości agonistyczne u zwierząt z niedostateczną aktywnością dopaminergiczną. Aripiprazol wykazuje wysoką powinowactwo wiązania in vitro do receptorów dopaminowych D2 i D3, receptorów serotonergicznych 5HT1a i 5HT2 oraz umiarkowane powinowactwo do receptorów dopaminowych D4, receptorów serotonergicznych 5HT2c i 5HT7, adrenergicznych receptorów alfa-1 oraz histaminowych receptorów H1. Ponadto aripiprazol wykazuje umiarkowane powinowactwo wiązania do ponownego wychwytu serotoniny oraz nie wykazuje żadnej istotnej afinitet do receptorów muskarynowych. Oddziaływanie z innymi receptorami, poza podtypami dopaminowymi i serotonowymi, może tłumaczyć niektóre inne efekty kliniczne aripiprazolu.

Aripiprazol podawany osobom zdrowym w dawce od 0,5 do 30 mg raz dziennie przez 2 tygodnie zależnie od dawki obniżał wiązanie 11C-rakloprydu, ligandu receptora D2/D3, w jądrze ogonatym i wyściółce wykrywanej za pomocą tomografii emisyjnej pozytonów.

Skuteczność kliniczna i bezpieczeństwo

Schizofrenia

Aripiprazol jest skuteczny w utrzymywaniu poprawy klinicznej podczas kontynuacji terapii u dorosłych pacjentów, którzy wykazali początkową odpowiedź na leczenie.

Zwiększenie masy ciała

Ustalono, że aripiprazol nie powoduje klinicznie istotnego przyrostu masy ciała.

Wskaźniki lipidów

Aripiprazol nie powoduje klinicznie istotnych zmian w całkowitym poziomie cholesterolu, trójglicerydów, lipoprotein o wysokiej gęstości (HDL) oraz lipoprotein o niskiej gęstości (LDL).

Prolaktyna

Poziomy prolaktyny oceniano we wszystkich badaniach klinicznych dotyczących wszystkich dawek aripiprazolu (n = 28242). Częstość występowania hiperprolaktynemii lub podwyższenia stężenia prolaktyny w surowicy krwi u pacjentów przyjmujących aripiprazol (0,3 %) była zbliżona do częstości w grupie placebo (0,2 %). U pacjentów przyjmujących aripiprazol średni czas do wystąpienia zaburzenia wynosił 42 dni, a średnia długość trwania – 34 dni.

Częstość hipoprolaktynemii lub obniżenia stężenia prolaktyny w surowicy krwi u pacjentów przyjmujących aripiprazol wynosiła 0,4 % w porównaniu do 0,02 % u pacjentów przyjmujących placebo. U pacjentów przyjmujących aripiprazol średni czas do wystąpienia wynosił 30 dni, a średnia długość trwania – 194 dni.

Epizody maniakalne w zaburzeniu afektywnym dwubiegunowym typu I

Aripiprazol wykazał lepszą skuteczność w porównaniu do placebo w zmniejszaniu objawów maniakalnych przez ponad 3 tygodnie.

Pacjenci w wieku dziecięcym

Schizofrenia u nastolatków

U nastolatków w wieku 13–17 lat zdiagnozowanych ze schizofrenią, którzy mieli objawy pozytywne lub negatywne, stosowanie aripiprazolu wiązało się ze statystycznie istotnymi poprawami objawów psychicznych w porównaniu do placebo.

Epizody maniakalne w zaburzeniu afektywnym dwubiegunowym u dzieci i młodzieży

Najczęstsze działania niepożądane występujące podczas leczenia u pacjentów przyjmujących tabletki 30 mg to: zaburzenia pozapiramidowe (28,3 %), senność (27,3 %), ból głowy (23,2 %) oraz nudności (14,1 %). Średnie zwiększenie masy ciała po 30 tygodniach leczenia wyniosło 2,9 kg w porównaniu do 0,98 kg u pacjentów leczonych placebo.

Irytability spowodowana zaburzeniem autystycznym u pacjentów w wieku dziecięcym (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”)

Wyniki badań wykazały, że aripiprazol wykazał większą skuteczność statystyczną w porównaniu do placebo.

Sztywności spowodowane zespołem Tourette’a u pacjentów w wieku dziecięcym (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”)

Kliniczna istotność wyników skuteczności leczenia aripiprazolem u dzieci z zespołem Tourette’a nie została ustalona ze względu na niewielki efekt leczenia w porównaniu do istotnego efektu placebo oraz niejasne oddziaływanie na funkcjonowanie społeczne. Brak długoterminowych danych dotyczących skuteczności i bezpieczeństwa aripiprazolu w tym zaburzeniu o zmiennym przebiegu.

Farmakokinetyka.

Absorpcja

Aripiprazol jest dobrze wchłaniany, a stężenie maksymalne w osoczu występuje po 3–5 godzinach po podaniu dawki. Aripiprazol ulega minimalnemu metabolizmowi przedsystemowemu. Biologiczna dostępność postaci tabletkowej leku wynosi 87 %. Pokarm o wysokiej zawartości tłuszczu nie wpływa na właściwości farmakokinetyczne aripiprazolu.

Rozkład

Aripiprazol szeroko rozkłada się w tkankach organizmu. Objętość rozkładu wynosi 4,9 l/kg, co wskazuje na intensywny rozkład pozanaczyniowy. W stężeniach terapeutycznych ponad 99 % aripiprazolu i dehydroaripiprazolu wiąże się z białkami surowicy, głównie z albuminą.

Biopreparacja

Aripiprazol jest aktywnie metabolizowany w wątrobie, głównie trzema drogami biotransformacji: dehydrogenacją, hydroksylacją i N-dealkilacją. Według badań in vitro, enzymy CYP3A4 i CYP2D6 odpowiadają za dehydrogenację i hydroksylację aripiprazolu, a N-dealkilację katalizuje enzym CYP3A4. Aripiprazol jest dominującą substancją leku w dużym obiegu krwi. W stanie stacjonarnym dehydroaripiprazol, aktywny metabolit, stanowi około 40 % wartości AUC aripiprazolu w osoczu.

Eliminacja

Średni okres półtrwania aripiprazolu wynosi około 75 godzin u osób z aktywnym metabolizmem CYP2D6 oraz około 146 godzin u osób z osłabionym metabolizmem CYP2D6.

Całkowity klirens aripiprazolu wynosi 0,7 ml/min/kg. Aripiprazol jest głównie wydalany przez wątrobę.

Po jednorazowej dawce doustnej aripiprazolu około 27 % wydala się z moczem, a około 60 % z kałem. Mniej niż 1 % aripiprazolu wydala się w niezmienionej postaci z moczem, około 18 % przyjętej dawki w niezmienionej postaci wydala się z kałem.

Dzieci

Właściwości farmakokinetyczne aripiprazolu i hydroaripiprazolu u pacjentów w wieku od 10 do 17 lat były podobne do tych u dorosłych, przy uwzględnieniu masy ciała.

Pacjenci w wieku podeszłym

Nie wykazano różnic w właściwościach farmakokinetycznych aripiprazolu między zdrowymi pacjentami w wieku podeszłym a dziećmi, nie stwierdzono istotnego wpływu wieku na farmakokinetykę u chorych na schizofrenię.

Płeć

Nie wykazano różnic w właściwościach farmakokinetycznych aripiprazolu między zdrowymi osobami płci żeńskiej i męskiej, nie stwierdzono istotnego wpływu płci na farmakokinetykę u chorych na schizofrenię.

Palenie

Ocena grup pacjentów nie wykazała żadnych dowodów klinicznie istotnych skutków palenia na właściwości farmakokinetyczne aripiprazolu.

Rasa

Ocena grup pacjentów nie wykazała żadnych dowodów klinicznie istotnych skutków rasy na właściwości farmakokinetyczne aripiprazolu.

Niewydolność nerek

Właściwości farmakokinetyczne aripiprazolu i hydroaripiprazolu u pacjentów z chorobą nerek okazały się podobne do tych u młodych osób zdrowych.

Niewydolność wątroby

Badanie kliniczne u pacjentów z różnymi stopniami marskości wątroby (klasy A, B i C według klasyfikacji Childa-Pugh) nie wykazało istotnego wpływu niewydolności wątroby na farmakokinetykę aripiprazolu i hydroaripiprazolu, jednak badanie przeprowadzono jedynie na 3 pacjentach z marskością wątroby klasy C, co jest niewystarczające do wyciągnięcia wniosków.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Leczenie schizofrenii u dorosłych.

Leczenie epizodów maniakalnych o umiarkowanym i ciężkim nasileniu w zaburzeniu dwubiegunowym typu I oraz zapobieganie rozwojowi nowych epizodów maniakalnych u dorosłych, którzy wcześniej przebyli epizody maniakalne i którzy odpowiadali na leczenie aripiprazolem.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na aripiprazol lub inne składniki leku.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Ze względu na antagonizm wobec receptorów α1-adrenergicznych aripiprazol może nasilać działanie niektórych leków przeciwhypertensyjnych.

Z uwagi na główny wpływ aripiprazolu na ośrodkowy układ nerwowy należy zachować ostrożność podczas przepisywania aripiprazolu w połączeniu z innymi lekami oddziałującymi na OUN ze względu na możliwość wystąpienia wzajemnych działań niepożądanych, takich jak działanie sedytywne.

Należy również powstrzymać się od spożycia alkoholu podczas terapii aripiprazolem. Należy stosować aripiprazol z ostrożnością w połączeniu z innymi lekami wydłużającymi odcinek QT lub zaburzającymi równowagę elektrolitową.

Potencjalny wpływ innych leków na działanie aripiprazolu.

Inhibitor sekrecji kwasu solnego, antagonist receptorów H2-histaminowych – famotydyna – obniża szybkość wchłaniania aripiprazolu, jednak ten efekt nie jest uważany za klinicznie istotny.

Aripiprazol jest metabolizowany kilkoma drogami z udziałem enzymów CYP2D6 i CYP3A4, ale nie enzymów CYP1A. W związku z tym nie ma potrzeby dostosowywania dawki u palaczy.

Chinidyna i inne inhibitory CYP2D6.

Dawkę aripiprazolu należy zmniejszyć o około połowę w przypadku jednoczesnego przyjmowania z chinidyną. Inne silne inhibitory CYP2D6, takie jak fluoksetyna i paroksetyna, prawdopodobnie wywierają podobny wpływ, dlatego zmniejszenie dawki w przypadku ich stosowania powinno być takie samo.

U osób z obniżoną aktywnością metabolizmu CYP2D6 jednoczesne przyjmowanie silnych inhibitorów CYP3A4 może prowadzić do pojawienia się wyższych stężeń aripiprazolu w osoczu w porównaniu z pacjentami z pełną aktywnością metabolizmu CYP2D6. W przypadku konieczności jednoczesnego stosowania ketokonazolu lub innych silnych inhibitorów CYP3A4 potencjalne korzyści powinny przewyższać możliwe ryzyko dla pacjenta. W przypadku jednoczesnego stosowania aripiprazolu i ketokonazolu dawkę aripiprazolu należy zmniejszyć o około połowę. Inne silne inhibitory CYP3A4, takie jak itrakonazol czy inhibitory proteazy HIV, teoretycznie mogą wywoływać podobne efekty, dlatego należy odpowiednio zmniejszać dawki.

Po zakończeniu przyjmowania inhibitora CYP2D6 lub CYP3A4 dawkę aripiprazolu należy zwiększyć do poziomu stosowanego przed rozpoczęciem leczenia wspomocowego.

Możliwe jest niewielkie zwiększenie stężeń aripiprazolu w przypadku jednoczesnego stosowania słabych inhibitorów CYP3A4 (np. dyltiazemu lub escyitalopramu) lub CYP2D6.

Karbamazepina i inne inhibitory CYP3A4.

W przypadku jednoczesnego stosowania karbamazepiny, silnego induktora CYP3A4, i doustnego aripiprazolu u pacjentów ze schizofrenią i zaburzeniem schizoaftywnym geometryczne wartości Cmax i AUC aripiprazolu były o 68% i 73% niższe w porównaniu z odpowiednimi wartościami przy monoterapii aripiprazolem w dawce 30 mg. Średnie geometryczne wartości Cmax i AUC dehydroaripiprazolu przy jednoczesnym stosowaniu z karbamazepiną były o 69% i 71% niższe w porównaniu z wartościami przy monoterapii aripiprazolem.

Dawkę aripiprazolu należy podwoić w przypadku jednoczesnego przyjmowania z karbamazepiną. Inne silne induktory CYP3A4 (takie jak ryfampycyna, ryfabutyna, fenytoina, fenobarbital, primidon, efawirenz, nevirapina i dziurawiec zwyczajny) teoretycznie mogą mieć podobny wpływ, dlatego konieczne jest odpowiednie zwiększenie dawki aripiprazolu. Po zakończeniu przyjmowania silnych induktorów CYP3A4 dawkę aripiprazolu należy zmniejszyć do zalecanego poziomu.

Waleprin i lit

W przypadku jednoczesnego przyjmowania waleprinu lub litu z aripiprazolem nie zaobserwowano klinicznie istotnych zmian stężenia aripiprazolu, dlatego nie jest wymagana korekta dawki.

Zespół serotonergiczny.

U pacjentów przyjmujących aripiprazol obserwowano przypadki zespołu serotonergicznego, szczególnie w przypadku jednoczesnego stosowania z innymi lekami serotonergicznymi, takimi jak selektywne inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny / selektywne inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny/noradrenaliny, lub z lekami zwiększającymi stężenie aripiprazolu.

Potencjalny wpływ aripiprazolu na działanie innych leków.

Mało prawdopodobne, aby aripiprazol wywoływał klinicznie istotne interakcje lekowe pośredniczone przez enzymy CYP2D6 (stosunek dextrometorfan/3-metoksymorfin), CYP2C9 (warfaryna), CYP2C19 (omeprazol) i CYP3A4 (dextrometorfan).

W przypadku jednoczesnego przyjmowania aripiprazolu z waleprynami, litem lub lamotrydżynem nie zaobserwowano klinicznie istotnych zmian stężeń waleprynu, litu ani lamotrydżynu.

Szczególne ostrzeżenia dotyczące stosowania.

Poprawa stanu klinicznego pacjentów leczonych lekami neuroleptycznymi może trwać od kilku dni do kilku tygodni. W tym okresie należy dokładnie monitorować stan pacjentów.

Skołonność do samobójstw: zachowania samobójcze występują u pacjentów z chorobami psychicznymi i zaburzeniami afektywnymi i obserwowano je krótko po rozpoczęciu stosowania neuroleptyków lub zmianie jednego neuroleptyku na inny, w tym leczenie aripiprazolem. Leczenie neuroleptykami powinno odbywać się pod ścisłym nadzorem u pacjentów z grupy podwyższonego ryzyka.

Zaburzenia sercowo-naczyniowe: aripiprazol należy stosować z ostrożnością u pacjentów z wywiadem chorób sercowo-naczyniowych (zawał mięśnia sercowego lub choroba niedokrwienna serca, niewydolność serca lub zaburzenia przewodnictwa), zaburzeń mózgowo-naczyniowych, stanów sprzyjających skłonności pacjentów do hipotensji (odwodnienie, hipowolemia, stosowanie leków przeciwhypotensyjnych) lub hipertensji, w tym hipertensji postępującej i złośliwej.

Podczas leczenia neuroleptykami obserwowano przypadki zakrzepicy żył głębokich (VTE).

Ponieważ u pacjentów przyjmujących neuroleptyki często występują nabyte czynniki ryzyka VTE, przed i w trakcie leczenia aripiprazolem należy zidentyfikować wszystkie możliwe czynniki ryzyka VTE i podjąć wszystkie środki zapobiegawcze.

<uWydłużenie interwału QT: aripiprazol należy stosować z ostrożnością u pacjentów, u których w wywiadzie rodzinnym występowały przypadki wydłużenia interwału QT.

Pląsawica późna: w przypadku wystąpienia objawów pląsawicy późnej u pacjenta przyjmującego aripiprazol należy rozważyć możliwość zmniejszenia dawki leku lub przerwania leczenia. Objawy te mogą czasowo nasilić się lub nawet pojawić się po przerwaniu leczenia.

Inne objawy pozapiramidowe: przy stosowaniu aripiprazolu u dzieci obserwowano akatyzję i parkinsonizm. W przypadku pojawienia się objawów innych zaburzeń pozapiramidowych należy rozważyć możliwość zmniejszenia dawki i prowadzić ścisły monitoring kliniczny stanu pacjenta.

Złośliwy zespół neuroleptyczny (ZZN): ZZN to zespół objawów związanych ze stosowaniem leków neuroleptycznych, który może mieć śmiertelny przebieg.

Objawami klinicznymi ZZN są hiperpiresja (skrajnie wysoka temperatura ciała), sztywność mięśni, zmiany stanu psychicznego oraz objawy zaburzeń układu nerwowego przywózdnego (niestabilny puls lub ciśnienie krwi, tachykardia, nasilone pocenie się i arytmia serca). Dodatkowe objawy mogą obejmować podwyższenie poziomu kreatynokinazy, mioglobinurię (rhabdomyolizę) i ostre niewydolność nerek. Obserwowano jednak również pojedyncze przypadki podwyższenia poziomu kreatynokinazy i rhabdomyolizy niezwiązane z ZZN. W przypadku wystąpienia u pacjenta objawów ZZN lub bardzo wysokiej temperatury ciała bez wyraźnej przyczyny bez dodatkowych objawów klinicznych ZZN należy przerwać przyjmowanie wszystkich leków neuroleptycznych, w tym aripiprazolu.

Udziały padaczkowe: obserwowano rzadkie przypadki napadów padaczkowych podczas leczenia aripiprazolem. Dlatego aripiprazol należy stosować z ostrożnością u pacjentów z wywiadem padaczki lub stanów związanych z napadami padaczkowymi.

Pacjenci starsi z psychotą na tle demencji.

Zwiększona śmiertelność: przy stosowaniu aripiprazolu u pacjentów starszych z psychotą na tle choroby Alzheimera ryzyko śmiertelności jest zwiększone. Choć przyczyny śmiertelności były różne, większość z nich miała charakter sercowo-naczyniowy (np. niewydolność serca, nagła śmierć) lub infekcyjny (np. zapalenie płuc).

Niepożądane reakcje o charakterze mózgowo-naczyniowym: u starszych pacjentów z psychotą na tle choroby Alzheimera obserwowano niepożądane reakcje o charakterze mózgowo-naczyniowym (np. udar, przejściowy napad niedokrwienia), w tym zakończone śmiertelnie.

Zauważono wyraźną zależność między dawką leku a wystąpieniem niepożądanych reakcji mózgowo-naczyniowych u pacjentów przyjmujących aripiprazol.

Aripiprazol nie jest wskazany w leczeniu psychoty związanej z demencją.

Hyperglikemia i cukrzyca: hyperglikemia, w niektórych przypadkach bardzo ciężka i związana z kwasocukrzycą lub hiperosmolarną śpiączką, w tym zakończona śmiercią, była obserwowana u pacjentów przyjmujących atypowe neuroleptyki, w tym aripiprazol. Czynniki ryzyka ciężkich powikłań obejmują otyłość i wywiad rodzinny cukrzycy. Brak dokładnej porównawczej oceny ryzyka niepożądanych reakcji związanych z hyperglikemią u pacjentów stosujących aripiprazol i inne atypowe neuroleptyki. Należy dokładnie monitorować pacjentów przyjmujących dowolne neuroleptyki, w tym aripiprazol, notując objawy hyperglikemii (takie jak polipazja, poliuria, polifagia i osłabienie), a stan pacjentów z cukrzycą lub czynnikami ryzyka rozwoju cukrzycy należy regularnie kontrolować pod kątem podwyższenia poziomu glukozy.

Nadwrażliwość: przy stosowaniu aripiprazolu mogą rozwijać się reakcje nadwrażliwości.

Przyrost masy ciała: u pacjentów z schizofrenią i manią dwubiegunową często obserwuje się przyrost masy ciała z powodu współistniejących chorób, stosowania neuroleptyków, które znane są z wywoływania przyrostu masy ciała, oraz niezdrowego stylu życia — to zjawisko może prowadzić do poważnych powikłań. Podczas leczenia aripiprazolem przypadki przyrostu masy ciała obserwowano zazwyczaj u pacjentów z istotnymi czynnikami ryzyka, takimi jak cukrzyca, zaburzenia tarczycy lub gruczolak przysadki w wywiadzie.

Aripiprazol nie powoduje klinicznie istotnego przyrostu masy ciała u dorosłych.

Dysfagia: neuroleptyki, w tym aripiprazol, mogą powodować zaburzenia motoryki przełyku i aspirację treści żołądka. Aripiprazol i inne neuroleptyki należy stosować z ostrożnością u pacjentów z podwyższonym ryzykiem zapalenia płuc aspiracyjnego.

Patologiczna skłonność do hazardu i inne zaburzenia kontroli zachowania impulsywnego: pacjenci mogą odczuwać zwiększone pragnienie hazardu i niemożność kontrolowania tego pragnienia podczas przyjmowania aripiprazolu. Wiadomo również o nasileniu popędu seksualnego, kompulsywnych zakupach, napalach alkoholowych lub przejadaniu się oraz innych zachowaniach impulsywnych i kompulsywnych. Lekarze leczący powinni pytać pacjentów lub ich opiekunów o pojawienie się nowych lub nasilenie istniejących popędów: hazardu, popędu seksualnego, kompulsywnych zakupów, napali alkoholowych lub przejadania się itp. Objawy zaburzeń kontroli impulsów mogą być związane z podstawowym zaburzeniem; jednak w niektórych przypadkach ustępowały one po zmniejszeniu dawki lub przerwaniu leczenia. Zaburzenia kontroli impulsów mogą szkodzić pacjentowi i innym, jeśli nie zostaną rozpoznane. Należy rozważyć zmniejszenie dawki lub przerwanie leczenia, jeśli u pacjenta pojawiają się takie zaburzenia podczas przyjmowania aripiprazolu (patrz „Reakcje niepożądane”).

Upadki: aripiprazol może powodować senność, hipotensję ortostatyczną, niestabilność ruchową i czuciową, co może prowadzić do upadków. Należy zachować ostrożność przy leczeniu pacjentów z podwyższonym ryzykiem (np. pacjentów starszych lub osłabionych), przepisując niższą dawkę początkową (patrz „Sposób stosowania i dawki”).

Laktoza: lek Arilental zawiera laktozę. Pacjenci z rzadkimi dziedzicznymi zaburzeniami, takimi jak nietolerancja galaktozy, niedobór laktozy lub zaburzenia wchłaniania glukozy-galaktozy, nie powinni przyjmować tego leku.

Pacjenci z współistniejącym zaburzeniem ADHD (zespół niedostatecznej uwagi i nadaktywności): pomimo wysokiej częstości współwystępowania zaburzenia dwubiegunowego typu I i ADHD dane dotyczące bezpieczeństwa jednoczesnego stosowania aripiprazolu i środków stymulujących są bardzo ograniczone, dlatego przy jednoczesnym przepisywaniu tych leków konieczna jest szczególna ostrożność.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

Nie przeprowadzono odpowiednich i dobrze kontrolowanych badań z udziałem kobiet w ciąży.

Zgłaszano wady wrodzone, jednak nie udowodniono związku przyczynowo-skutkowego z przyjmowaniem aripiprazolu. Dane z badań na zwierzętach nie pozwalają wykluczyć możliwości negatywnego wpływu na rozwój wewnątrzmaciczny. Pacjentki powinny informować lekarza o zajściu w ciążę lub planach zajścia w ciążę podczas leczenia aripiprazolem. Z uwagi na niedostateczną informację o bezpieczeństwie stosowania aripiprazolu w czasie ciąży lek może być przepisany tylko wtedy, gdy oczekiwana korzyść dla ciężarnej przewyższa potencjalne ryzyko dla płodu.

U noworodków, których matki przyjmowały neuroleptyki (w tym aripiprazol) w trzecim trymestrze ciąży, możliwe są niepożądane reakcje, w tym objawy pozapiramidowe i/lub zespół odstawienia, które mogą różnić się nasileniem i czasem trwania. Zgłaszano przypadki pobudzenia, hipertensji, hipotensji, drżenia, senności, niewydolności oddechowej lub zaburzeń karmienia. Dlatego należy dokładnie monitorować stan takich noworodków.

Okres karmienia piersią

Aripiprazol przenika do mleka matki. Należy podjąć decyzję o zaprzestaniu karmienia piersią lub zaprzestaniu/utrzymaniu terapii aripiprazolem, biorąc pod uwagę korzyści z karmienia piersią dla dziecka i korzyści z terapii dla kobiety.

Plodność.

Zgodnie z danymi z badań toksyczności rozrodczej aripiprazol nie wpływa na płodność.

Wpływ na zdolność do prowadzenia pojazdów i innych maszyn.

Aripiprazol ma nieznaczny lub umiarkowany wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i innych maszyn ze względu na potencjalny wpływ na układ nerwowy i narządy wzroku oraz występowanie reakcji niepożądanych, takich jak sedacja, senność, omdlenia, rozmycie wzroku, podwójne widzenie (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”).

Sposób stosowania i dawki.

Lek stosuje się doustnie.

Schizofrenia

Zaleca się stosowanie Arilentalu w dawce początkowej 10 lub 15 mg 1 raz na dobę, niezależnie od spożycia pokarmu. Dawkę utrzymującą stanowi 15 mg na dobę. Skuteczność leku wykazano w dawkach od 10 do 30 mg na dobę. Nie wykazano większej skuteczności przy dawce dobowej przekraczającej 15 mg, choć niektórzy pacjenci mogą korzystać z wyższej dawki.

Maksymalna dawka dobową nie powinna przekraczać 30 mg.

Epizody maniakalne w zaburzeniu dwubiegunowym typu I: zalecana dawka początkowa leku Arilental wynosi 15 mg. Dawkę tę przyjmuje się 1 raz na dobę niezależnie od spożycia pokarmu, jako monoterapię lub w ramach leczenia skojarzonego. U niektórych pacjentów może być skuteczne zwiększenie dawki. Maksymalna dawka dobową nie powinna przekraczać 30 mg.

Profilaktyka nawrotów rozwoju nowych epizodów maniakalnych w zaburzeniu dwubiegunowym typu I: w celu zapobiegania nawrotom epizodów maniakalnych u pacjentów, którzy przyjmowali aripiprazol jako monoterapię lub w ramach leczenia skojarzonego, należy kontynuować przyjmowanie leku w tej samej dawce. W zależności od stanu klinicznego pacjenta możliwe jest dostosowanie dawki dobowej, w tym jej obniżenie.

Grupy specjalne pacjentów

Pacjenci z zaburzeniem funkcji wątroby. U pacjentów ze słabym lub umiarkowanym nasileniem niewydolności wątroby nie jest wymagana korekta dawki. Dane dotyczące pacjentów z ciężkim zaburzeniem funkcji wątroby są niewystarczające, aby sformułować zalecenia. Dawkę u tych pacjentów należy dobrać ostrożnie. U pacjentów z ciężkim zaburzeniem funkcji wątroby maksymalną dawkę dobową 30 mg należy stosować z ostrożnością (patrz dział „Farmakokinetyka”).

Pacjenci z zaburzeniem funkcji nerek. U pacjentów z zaburzeniem funkcji nerek nie jest wymagana korekta dawki.

Pacjenci w wieku podeszłym. Bezpieczeństwo i skuteczność aripiprazolu w leczeniu schizofrenii lub epizodów maniakalnych w zaburzeniu dwubiegunowym typu I u pacjentów w wieku powyżej 65 lat nie została ustalona. Biorąc pod uwagę większą wrażliwość tej grupy pacjentów, należy rozważyć możliwość zastosowania niższych dawek początkowych, jeśli inne czynniki kliniczne na to pozwalają (patrz dział „Szczególne wskazania”).

Płeć. Korekta dawki w zależności od płci pacjenta nie jest wymagana (patrz dział „Farmakokinetyka”).

Palenie tytoniu. Ze względu na drogę metabolizmu aripiprazolu, u palaczy nie jest wymagana korekta dawkowania (patrz dział „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Korekta dawki w związku z interakcjami . W przypadku jednoczesnego stosowania silnych inhibitorów CYP3A4 lub CYP2D6 z aripiprazolem należy zmniejszyć dawkę aripiprazolu. Jeśli z leczenia skojarzonego wycofuje się inhibitor CYP3A4 lub CYP2D6, należy zwiększyć dawkę aripiprazolu (patrz dział „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

W przypadku jednoczesnego stosowania silnych induktorów CYP3A4 z aripiprazolem należy zwiększyć dawkę aripiprazolu. Jeśli z leczenia skojarzonego wycofuje się induktor CYP3A4, dawkę aripiprazolu należy zmniejszyć do zalecanej (patrz dział „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Dzieci. Nie stosować u dzieci.

Przedawkowanie .

Objawy

U dorosłych pacjentów opisano przypadki celowego lub przypadkowego ostrego przedawkowania aripiprazolu w dawkach do 1260 mg, które nie miały śmiertelnych skutków. Potencjalnie istotnymi z medycznego punktu widzenia objawami, które zaobserwowano, były letargia, podwyższone ciśnienie tętnicze, senność, tachykardia, nudności, wymioty i biegunka.

Dodatkowo uzyskano dane dotyczące przypadkowego przedawkowania wyłącznie aripiprazolu (w dawce do 195 mg) u dzieci, które nie było śmiertelne. Potencjalnie istotnymi z medycznego punktu widzenia objawami, które zaobserwowano, były senność, krótkotrwała utrata przytomności oraz objawy ekstrapiramidowe.

Leczenie

W przypadku przedawkowania konieczna jest terapia wspierająca, zapewnienie przepływu powietrza w drogach oddechowych, tlenoterapia, sztuczna wentylacja płuc i kontrola objawów. Należy wziąć pod uwagę możliwość przedawkowania wieloma lekami. Należy natychmiast rozpocząć kontrolę układu sercowo-naczyniowego z rejestracją EKG w celu wykrycia arytmii. Po potwierdzonym lub podejrzanym przedawkowaniu aripiprazolu konieczna jest dokładna opieka medyczna i kontrola stanu pacjenta aż do jego normalizacji.

Węgiel aktywowany (50 g), stosowany 1 godzinę po przyjęciu aripiprazolu, obniżał wartość Cmax aripiprazolu o około 41%, a wartość AUC – o około 51%, co wskazuje na możliwą skuteczność węgla aktywowanego w leczeniu przedawkowania.

Hemodializa

Chociaż nie ma wiarygodnych danych dotyczących stosowania hemodializy w przypadku przedawkowania aripiprazolu, korzystny efekt tej metody jest mało prawdopodobny, ponieważ aripiprazol nie jest wydalany przez nerki w niezmienionej formie i w dużym stopniu wiąże się z białkami osocza.

Niepożądane działania.

Najczęstsze niepożądane działania to akatyzja i nudności. Każdy z tych objawów wystąpił u ponad 3% pacjentów przyjmujących aripiprazol doustnie.

Wszystkie niepożądane działania przedstawiono według układów i narządów oraz częstości występowania: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 – <1/10), nieczęsto (≥1/1000 – <1/100), rzadko (≥1/10000 – <1/1000), bardzo rzadko (<1/10000), częstość nieznana (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych).

Częstość niepożądanych działań zarejestrowanych w okresie pogwarancyjnym nie może być oszacowana, ponieważ dane pochodzą ze zgłoszeń spontanicznych, dlatego częstość tych niepożądanych działań sklasyfikowano jako nieznaną.

Opis poszczególnych działań niepożądanych

Zespół pozapiramidowy (EPS)

Schizofrenia. W 52-tygodniowym badaniu kontrolowanym u pacjentów leczonych aripiprazolem częstość występowania EPS, w tym parkinsonizmu, akatyzji, dystonii i dyskinezy, była niższa (25,7%) w porównaniu z pacjentami leczonymi haloperydolem (57,3%). W długotrwałym 26-tygodniowym badaniu placebo-kontrolowanym częstość EPS wynosiła 19% u pacjentów leczonych aripiprazolem i 13,1% u pacjentów otrzymujących placebo. W innym 26-tygodniowym badaniu kontrolowanym częstość EPS wynosiła 14,8% u pacjentów leczonych aripiprazolem i 15,1% u pacjentów leczonych olanzapinem.

Epizody maniakalne w zaburzeniu dwubiegunowym typu I. W kontrolowanym 12-tygodniowym badaniu częstość występowania EPS wynosiła 23,5% u pacjentów leczonych aripiprazolem i 53,3% u pacjentów leczonych haloperydolem. W innym 12-tygodniowym badaniu częstość wystąpienia EPS wynosiła 26,6% u pacjentów leczonych aripiprazolem i 17,6% u pacjentów leczonych litem. W długotrwałej 26-tygodniowej fazie badania placebo-kontrolowanego częstość EPS wynosiła 18,2% u pacjentów leczonych aripiprazolem i 15,7% u pacjentów otrzymujących placebo.

Akatyzja

W badaniach placebo-kontrolowanych częstość akatyzji u pacjentów z zaburzeniem dwubiegunowym wynosiła 12,1% przy leczeniu aripiprazolem i 3,2% w grupie placebo. U pacjentów z chorobą afektywną częstość akatyzji wynosiła 6,2% przy stosowaniu aripiprazolu i 3,0% w grupie placebo.

Dystonia

Efekt klasy leków: u wrażliwych pacjentów w pierwszych dniach leczenia mogą wystąpić objawy dystonii, trwające nieprawidłowe skurcze grup mięśni. Objawy dystonii obejmują skurcz mięśni szyi, który czasem może postępować do napięcia gardła, trudności połykania, trudności w oddychaniu oraz/lub wypychanie języka. Choć objawy te mogą występować przy niskich dawkach, to częściej i bardziej wyraźnie pojawiają się przy wyższych dawkach leków przeciwpsychotycznych z pierwszej generacji. Zwiększony ryzyko wystąpienia ostrej dystonii obserwuje się u mężczyzn i pacjentów z młodszych grup wiekowych.

Prolaktyna

W badaniach klinicznych przeprowadzonych w zakresie zatwierdzonych wskazań oraz w okresie posprzedażowym obserwowano zarówno wzrost, jak i spadek stężenia prolaktyny w surowicy krwi w porównaniu z poziomem wyjściowym.

Parametry laboratoryjne

Porównanie parametrów laboratoryjnych (w tym profilu lipidowego) u pacjentów leczonych aripiprazolem i placebo nie wykazało potencjalnie klinicznie istotnych różnic. Wzrost stężenia kreatynofosfokinazy (CK), w większości przypadków przemijający i bezobjawowy, obserwowano u 3,5% pacjentów przyjmujących aripiprazol, w grupie placebo odsetek ten wyniósł 2,0%.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych w okresie obserwacji po wprowadzeniu na rynek. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w stosowaniu leków. Pracownicy ochrony zdrowia powinni zgłaszać podejrzewane działania niepożądane.

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie. Po 7 tabletek w blistrze, po 1 blisterze lub po 4 blisterach w pudełku.

Kategoria dostępności. Na receptę.

Producent.

Actavis Ltd./Actavis Ltd.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

BLB015, BLB016, Bulebel Industrial Estate, miasto Zejtun, ZTN3000, Malta /
BLB015, BLB016, Bulebel Industrial Estate, Zejtun, ZTN3000, Malta.

Wniosek składający.

UAB „Farmlyga” / UAB “Farmlyga”.

Adres wniosku składającego.

ul. Antakalnio 48A-304, Wilno, Republika Litewska / Antakalnio g. 48A-304, Vilnius, Republic of Lithuania.