Arifon Retard

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU Arifon Retard (Arifon Retard)

Skład:

substancja czynna: indapamid (indapamide);

1 tabletka zawiera 1,5 mg indapamidu;

substancje pomocnicze: laktoza monohydrat, hydroksypropyloceluloza (E 464), povidon, dwutlenek krzemu koloidalny bezwodny (E 551), stearynian magnezu (E 470 B), dwutlenek tytanu (E 171), gliceryna (E 422), makrogol 6000.

Postać leku. Tabletka pokryta powłoką filmową, o działaniu przedłużonym.

Główne właściwości fizykochemiczne: tabletka o barwie białej, o kształcie okrągłym, pokryta powłoką filmową.

Grupa farmakoterapeutyczna. Moczopędy o umiarkowanej aktywności moczopędnej, poza tiazydami. Proste sulfonamidy. Indapamid. Kod ATC C03B A11.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Mechanizm działania

Indapamid – sulfonamidowy diuretyk z pierścieniem indolowym, farmakologicznie pokrewny diuretykom tiazydowym, stosowany w leczeniu nadciśnienia tętniczego.

Indapamid działa na poziomie nerek i naczyń krwionośnych.

Indapamid hamuje resorpcję sodu w odcinku korowym nerek. Zwiększa to wydalanie sodu i chlorków z moczem oraz w mniejszym stopniu potasu i magnezu, zwiększając tym samym działanie moczopędne.

Efekty farmakodynamiczne

Badania kliniczne II–III fazy z zastosowaniem indapamidu jako monoterapii wykazały, że działanie przeciw nadciśnieniowe indapamidu trwa przez 24 godziny. Działanie moczopędne było umiarkowane. Działanie przeciw nadciśnieniowe indapamidu związane jest z poprawą elastyczności tętnic oraz zmniejszeniem oporu naczyń drobnych i ogólnego obwodowego oporu naczyniowego.

Indapamid zmniejsza hipertrofię lewej komory serca.

Przy przekroczeniu zalecanej dawki efekt terapeutyczny tiazydów i diuretyków podobnych do tiazydów nie wzrasta, natomiast liczba niepożądanych zjawisk rośnie. W przypadku niewystarczającej skuteczności leczenia nie zaleca się zwiększania dawki.

Jak wykazano w badaniach różnej długości trwania (krótkich, średnich i długich) z udziałem pacjentów z nadciśnieniem tętniczym, indapamid:

• nie wpływa na metabolizm lipidów (triglicerydy, cholesterol lipoprotein o niskiej gęstości LDL i cholesterol lipoprotein o wysokiej gęstości HDL),
• nie wpływa na metabolizm węglowodanów, nawet u chorych na cukrzycę i z nadciśnieniem tętniczym.

Indapamid działa na poziomie naczyń poprzez:

• zmniejszenie kurczliwości mięśni gładkich naczyń, co związane jest ze zmianami w transbłonowej wymianie jonów (głównie wapnia);
• stymulację syntezy prostaglandyny PGE2 oraz prostacykliny PGI2 (wazodylatacja i hamowanie agregacji płytek krwi).

Farmakokinetyka.

1,5 mg indapamidu znajduje się w tabletce o przedłużonym działaniu, stworzonej na bazie układu macierzy. Rozmieszczenie indapamidu w macierzy umożliwia jego równomierne uwalnianie z tabletu.

Wchłanianie

Uwalniana frakcja indapamidu jest szybko i całkowicie wchłaniana w przewodzie pokarmowym. Spożycie pokarmu nieco zwiększa szybkość wchłaniania, ale nie wpływa na ilość wchłoniętego leku.

Maksymalne stężenie w osoczu po podaniu dawki jednorazowej osiągane jest po około 12 godzinach. Kolejne dawki zmniejszają wahania stężenia indapamidu w osoczu w okresie między dawkowaniem. Występują wahania wewnątrzosobnicze.

Rozkład

Łączenie z białkami osocza krwi – 79 %.

Okres półtrwania wynosi od 14 do 24 godzin (średnio 18 godzin).

Stężenie stacjonarne osiągane jest po 7 dniach. Regularne stosowanie nie powoduje kumulacji.

Wydalanie

Indapamid wydalany jest z moczem (70 % dawki) i kałem (22 %) w postaci nieaktywnych metabolitów.

Pacjenci z wysokim ryzykiem

U pacjentów z niewydolnością nerek parametry farmakokinetyczne nie ulegają zmianie.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Arifon Retard wskazany jest w hipertensji esencjalnej u dorosłych.

Przeciwwskazania.

• Nadwrażliwość na substancję czynną, inne sulfonamidy lub którykolwiek z substancji pomocniczych;
• ciężka niewydolność nerek;
• encefalopatia wątrobowa lub ciężkie zaburzenia funkcji wątroby;
• hipokaliemia.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Kombinacje niezalecane

Lit . Możliwe podwyższenie stężenia litu w osoczu krwi oraz wystąpienie objawów przedawkowania, podobnie jak przy diecie bezsodowej (zmniejszenie wydalania litu z moczem). Jeśli konieczne jest zastosowanie diuretyku, należy przeprowadzić staranne monitorowanie stężenia litu w osoczu krwi oraz dostosować dawkę litu.

Kombinacje wymagające ostrożności

Leki mogące wywołać wystąpienie przerywanej tachyarytmii komorowej typu „piruet”, takie jak (lista nie jest pełna):

• leki przeciwarytmiczne klasy Ia (np. chinidyna, hydrochinidyna, dysopyramid);
• leki przeciwarytmiczne klasy III (np. amiodaron, sotalol, dofetylid, ibutilid, bretylium);
• niektóre leki przeciwpsychotyczne:
  • fenotiazyny (np. chloropromazyna, tioklozapina, lewomepromazyna, tiorydazyna, trifluoperazyna);
  • benzamidy (np. amisulpryd, sulpiryd, sultopryd, tiapryd);
  • butyrofenony (np. drotawerydol, haloperydol);
• inne leki przeciwpsychotyczne (np. pimozyd);
• inne leki (np. beprydydyl, cyzaprydyd, difemanyla, erytromycyna dożylne, halofantryna, mizolastyne, pentamidyna, sparfloksacyna, moxifloksacyna, winokamyna dożylne, metadon, astemizol, terfenadyna).

W przypadku stosowania indapamidu w połączeniu z powyższymi lekami zwiększa się ryzyko wystąpienia arytmii komorowych, w szczególności torsades de pointes – przerywanej tachyarytmii komorowej typu „piruet” (hipokaliemia jest czynnikiem ryzyka).

Przed zastosowaniem takiej kombinacji należy sprawdzić poziom potasu i w razie potrzeby skorygować go. Należy monitorować stan kliniczny pacjentów, elektrolity osocza oraz EKG. W przypadku hipokaliemii zaleca się stosowanie leków, które nie wywołują torsades de pointes.

Niesterydowe leki przeciwzapalne (do stosowania ogólnego), w tym selektywne inhibitory cyklooksygenazy-2, duże dawki kwasu acetylosalicylowego (≥ 3 g/dobę):

• mogą zmniejszać działanie przeciwhipertensyjne indapamidu;
• u pacjentów odwodnionych zwiększa się ryzyko wystąpienia ostrej niewydolności nerek (poprzez zmniejszenie filtracji kłębuszkowej). Przed rozpoczęciem leczenia należy przywrócić równowagę wodną i sprawdzić funkcję nerek.

Inhibitory ACE. Możliwe wystąpienie nagłego spadku ciśnienia tętniczego i/lub ostrej niewydolności nerek u pacjentów ze zmniejszonym stężeniem sodu (szczególnie u pacjentów z zwężeniem tętnicy nerkowej).

Hipertensja tętnicza. Jeśli wcześniejsze stosowanie diuretyku spowodowało obniżenie stężenia sodu, należy przerwać przyjmowanie diuretyku trzy dni przed rozpoczęciem leczenia inhibitorem enzymu konwertującego angiotensynę (ACE) i następnie, w razie potrzeby, wznowić terapię diuretykiem lub rozpocząć leczenie inhibitorem ACE od niskiej dawki początkowej z stopniowym jej zwiększaniem.

W przypadku niewydolności serca zastoinowej leczenie inhibitorem ACE należy rozpocząć od minimalnej dawki, a być może po zmniejszeniu dawki wcześniej stosowanego diuretyku wydalającego potas.

W każdym przypadku należy kontrolować funkcję nerek (stężenie kreatyniny w osoczu) w pierwszych tygodniach leczenia inhibitorem ACE.

Leki mogące wywołać hipokaliemię: gliko- i mineralokortykosteroidy (do stosowania ogólnego), amfoterycyna B (dożylne), tetrakozaktyd, leki przeczyszczające pobudzające perystaltykę, zwiększają ryzyko wystąpienia hipokaliemii (efekt addytywny). Należy kontrolować i w razie potrzeby korygować poziom potasu w osoczu krwi, szczególną uwagę należy zwrócić na jednoczesną terapię glikozydami nasercowymi. Zaleca się stosowanie leków przeczyszczających, które nie pobudzają perystaltyki.

Leki nasercowe (glikozydy naparstnicy).

Hipokaliemia i/lub hipomagnezemia sprzyjają działaniu toksycznemu glikozydów naparstnicy. Zaleca się monitorowanie stężenia potasu, magnezu w osoczu krwi oraz kontrolę EKG, a w razie potrzeby – korektę leczenia.

Baklofen nasila działanie przeciwhipertensyjne leku. Na początku terapii należy przywrócić równowagę wodno-elektrolitową oraz kontrolować funkcję nerek u pacjenta.

Kombinacje wymagające szczególnej uwagi

Allopurynol. Jednoczesne stosowanie z indapamidem może prowadzić do zwiększenia częstości występowania reakcji nadwrażliwości na allopurynol.

Kombinacje wymagające uwagi

Diuretyki zatrzymujące potas (amilorid, spironolakton, triamteren). Jeśli istnieje uzasadnienie do zastosowania takiej kombinacji u niektórych pacjentów, nie wyklucza się możliwości wystąpienia hipokaliemii lub hiperkaliemii (szczególnie u chorych na cukrzycę lub z niewydolnością nerek). Należy prowadzić monitorowanie stężenia potasu w osoczu krwi, kontrolę EKG oraz w razie potrzeby korygować terapię.

Metformina. Zwiększa się ryzyko wystąpienia kwasicy mlekowej w przypadku rozwoju niewydolności czynnościowej nerek wskutek stosowania diuretyków, szczególnie pętlowych. Nie należy przepisywać metforminy, jeśli stężenie kreatyniny w osoczu krwi przekracza 15 mg/l (135 µmol/l) u mężczyzn i 12 mg/l (110 µmol/l) u kobiet.

Środki kontrastowe jodowe. W przypadku odwodnienia spowodowanego przez diuretyki zwiększa się ryzyko rozwoju ostrej niewydolności nerek, szczególnie przy stosowaniu dużych dawek środków kontrastowych jodowych. Należy przywrócić równowagę wodną przed podaniem środków kontrastowych jodowych.

Antydepresanty imipraminopodobne, neuroleptyki. Nasilenie działania przeciwhipertensyjnego i ryzyko wystąpienia hipotensji ortostatycznej na skutek efektu addytywnego.

Sole wapnia. Możliwe wystąpienie hiperkalcemii wskutek zmniejszenia eliminacji wapnia przez nerki.

Cyklosporyna, takrolimus. Ryzyko podwyższenia stężenia kreatyniny w osoczu krwi bez wpływu na poziom krążącej cyklosporyny, nawet w przypadku braku zmniejszenia poziomu wody/sodu.

Kortykosteroidy, tetrakozaktyd (działanie systemowe). Zmniejszenie działania przeciwhipertensyjnego indapamidu wskutek zatrzymania wody i jonów sodu pod wpływem kortykosteroidów.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania.

Pacjenci z zaburzeniem funkcji wątroby

U pacjentów z zaburzeniem funkcji wątroby stosowanie diuretyków tiazynopodobnych, szczególnie w przypadku zaburzeń równowagi elektrolitowej, może wywołać encefalopatię wątrobowa, która może postępować aż do śpiączki wątrobowej. W takim przypadku należy natychmiast przerwać leczenie diuretykami.

Wrażliwość na światło

Zgłaszano przypadki reakcji fotouczulenia u pacjentów przyjmujących diuretyki tiazydowe i tiazynopodobne (patrz punkt „Działania niepożądane”). W przypadku wystąpienia takich reakcji zaleca się przerwanie leczenia diuretykami. Jeśli konieczne jest ponowne podanie diuretyku, należy chronić narażone obszary ciała przed działaniem promieni słonecznych lub sztucznych źródeł promieniowania ultrafioletowego.

Składniki pomocnicze

Pacjenci z rzadką dziedziczną nietolerancją galaktozy, całkowitym niedoborem laktozy lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy nie powinni przyjmować tego leku.

Równowaga wodno-elektrolitowa

Sód w osoczu

Należy kontrolować stężenie sodu w osoczu przed rozpoczęciem leczenia oraz regularnie podczas terapii. Obniżenie stężenia sodu w osoczu może być początkowo bezobjawowe, dlatego konieczne jest regularne monitorowanie. Monitorowanie stężenia sodu należy przeprowadzać częściej u pacjentów w wieku podeszłym oraz u pacjentów z marskością wątroby. Każdy diuretyk może wywołać hiponatremię, która czasem ma poważne konsekwencje. Hiponatremia z hipowolemia może prowadzić do odwodnienia i hipotensji ortostatycznej; towarzysząca utrata jonów chlorkowych może spowodować wtórny kompensacyjny alkaloz metaboliczny (częstość i nasilenie tego zjawiska są niskie).

Potas w osoczu

Obniżenie stężenia potasu w osoczu z rozwojem hipokaliemii jest głównym ryzykiem stosowania diuretyków tiazydowych i tiazynopodobnych. Hipokaliemia może być przyczyną zaburzeń mięśniowych. Zgłaszano przypadki rozwoju rabdomiolizy, głównie z towarzyszącą ciężką hipokaliemią. Ryzyko rozwoju hipokaliemii (< 3,4 mmol/l) należy zapobiegać u określonych grup pacjentów wysokiego ryzyka, takich jak pacjenci w wieku podeszłym, niedożywieni i/lub przyjmujący wiele leków, pacjenci z marskością wątroby z obrzękami i wodobrzuszem, pacjenci z chorobą niedokrwienną serca oraz pacjenci z niewydolnością serca. U takich pacjentów hipokaliemia zwiększa kardiotoxyczność glikozydów naparstnicy oraz ryzyko wystąpienia arytmii.

Pacjenci z wrodzonym lub iatrogenicznym wydłużonym interwałem QT należą również do grupy ryzyka. Hipokaliemia, tak samo jak bradykardia, może sprzyjać rozwojowi ciężkich zaburzeń rytmu serca, w szczególności paroksytmalnej tachyarytmii komorowej typu „torsade de pointes”, która może prowadzić do śmierci.

We wszystkich powyższych przypadkach konieczna jest częstsza kontrola stężenia potasu we krwi. Pierwszy pomiar należy wykonać w ciągu pierwszego tygodnia leczenia.

W przypadku stwierdzenia hipokaliemii należy ją skorygować. Hipokaliemia spowodowana niskim stężeniem magnezu w surowicy może być oporna na leczenie, jeśli nie przeprowadzi się korekty stężenia magnezu w surowicy.

Magnez w osoczu

Wykazano, że tiazydy i pokrewne im diuretyki, w tym indapamid, zwiększają wydalanie magnezu z moczem, co może prowadzić do hipomagnezemii (patrz punkty „Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje interakcji” oraz „Działania niepożądane”).

Wapń w osoczu

Diuretyki tiazydowe i tiazynopodobne mogą zmniejszać wydalanie wapnia z moczem i prowadzić do niewielkiego i tymczasowego wzrostu stężenia wapnia w osoczu. Nasilona hiperkalcemia może być wynikiem wcześniej nierozpoznanego nadczynności przytarczyc. W takim przypadku leczenie należy przerwać i przeprowadzić badanie funkcji gruczołów przytarczyc.

Glukoza we krwi

U chorych na cukrzycę ważne jest monitorowanie stężenia glukozy we krwi, szczególnie w przypadku hipokaliemii.

Kwas moczowy

U pacjentów z podwyższonym stężeniem kwasu moczowego może występować tendencja do zwiększenia liczby napadów podagry.

Funkcja nerek i diuretyki

Diuretyki tiazydowe i tiazynopodobne są najskuteczniejsze, gdy funkcja nerek nie jest zaburzona lub gdy zaburzenia są niewielkie (kreatynina w osoczu < 25 mg/l, tj. 220 µmol/l u dorosłych). U pacjentów w wieku podeszłym stężenie kreatyniny w osoczu powinno odpowiadać wiekowi, masie ciała i płci. Hipowolemia spowodowana utratą wody i sodu w wyniku stosowania diuretyków na początku leczenia prowadzi do obniżenia filtracji kłębuszkowej. Może to prowadzić do wzrostu stężenia mocznika i kreatyniny we krwi. Tymczasowa czynnościowa niewydolność nerek nie ma konsekwencji u osób z prawidłową funkcją nerek, ale może pogorszyć istniejącą niewydolność nerek.

U sportowców indapamid może spowodować pozytywny wynik testu na doping.

Wypływ w choroidzie, ostroga krótkowzroczność i wtórna jaskra z zamkniętym kątem. Leki zawierające sulfonamid lub pochodne sulfonamidu mogą wywołać reakcję idiosynkratyczną prowadzącą do wypływu w choroidzie, z wadą pola widzenia, przejściową krótkowzrocznością i ostrą jaskrą z zamkniętym kątem. Objawy obejmują nagły początek obniżenia ostrości wzroku lub ból oka i zazwyczaj pojawiają się w ciągu kilku godzin lub tygodni od rozpoczęcia stosowania leku. Nieleczona ostra jaskra z zamkniętym kątem może prowadzić do trwałej utraty wzroku. Podstawowym leczeniem jest jak najszybsze przerwanie stosowania leku. Jeśli ciśnienie wewnątrzgałkowe pozostaje niekontrolowane, może być konieczne zastosowanie leczenia farmakologicznego lub chirurgicznego. Czynnikami ryzyka rozwoju ostrej jaskry z zamkniętym kątem może być uczulenie na sulfonamid lub penicylinę w wywiadzie.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

Brak danych lub dane są ograniczone (mniej niż 300 przypadków) dotyczące stosowania indapamidu u kobiet w ciąży. Długotrwałe stosowanie diuretyku tiazydowego w trzecim trymestrze ciąży może prowadzić do zmniejszenia objętości krwi krążącej u ciężarnej oraz do zaburzeń krążenia maciczno-płodowego, co może powodować niedokrwienie płodu i opóźnienie jego rozwoju. Badania na zwierzętach nie wykazały bezpośredniego ani pośredniego toksycznego wpływu na rozrodczość. Z uwagi na środki ostrożności zaleca się unikanie stosowania indapamidu w czasie ciąży.

Karmienie piersią

Dane dotyczące przenikania indapamidu/metabolitów do mleka matki są niewystarczające. Może dojść do nadwrażliwości na pochodne sulfonamidu oraz do hipokaliemii. Ryzyko dla noworodków/dzieci nie można wykluczyć. Indapamid należy do grupy diuretyków tiazynopodobnych, których stosowanie w czasie karmienia piersią wiąże się z osłabieniem lub nawet zahamowaniem laktacji. Indapamid nie jest zalecany w czasie karmienia piersią.

Płodność

Badania toksyczności rozrodczej wykazały brak wpływu na płodność samców i samic szczurów. Nie oczekuje się wpływu na płodność człowieka.

Możliwość wpływania na szybkość reakcji przy prowadzeniu pojazdów lub innych maszyn.

Arifon Retard nie wpływa na czujność. Jednak w przypadku wystąpienia działań niepożądanych (patrz punkt „Działania niepożądane”), w tym objawów związanych z obniżeniem ciśnienia tętniczego, szczególnie na początku leczenia lub przy stosowaniu w połączeniu z innym lekiem przeciwnadciśnieniowym, zdolność prowadzenia pojazdów lub pracy z innymi maszynami może być zaburzona.

Sposób stosowania i dawki

Sposób stosowania

Do stosowania doustnego.

Dawkowanie

1 tabletka na dobę, najlepiej rano. Tabletkę należy połknąć całą, nie żując, zapijając wodą.

Stosowanie wyższych dawek leku nie prowadzi do zwiększenia efektu przeciwnadciśnieniowego, ale zwiększa się działanie moczopędne.

Grupy pacjentów szczególnych

Niewydolność nerek (patrz punkty „Szczególne środki ostrożności” i „Przeciwwskazania”)

Stosowanie leku jest przeciwwskazane u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny < 30 ml/min). Diuretyki tiazydowe i podobne do tiazydów są najskuteczniejsze, gdy funkcja nerek nie jest zaburzona lub zaburzenia są niewielkie.

Wiek podeszły (patrz punkt „Szczególne środki ostrożności”)

U pacjentów w wieku podeszłym stężenie kreatyniny we krwi powinno odpowiadać wartościom oczekiwanym dla wieku, masy ciała i płci. Lek Arifon Retard można stosować pacjentom w wieku podeszłym, o ile funkcja nerek nie jest zaburzona lub zaburzenia są niewielkie.

Niewydolność wątroby (patrz punkty „Szczególne środki ostrożności” i „Przeciwwskazania”)

W przypadku ciężkiego zaburzenia funkcji wątroby leczenie lekiem jest przeciwwskazane.

Dzieci

Nie ustalono bezpieczeństwa i skuteczności stosowania leku Arifon Retard u dzieci. Brak danych.

Nadmierna dawka.

Objawy

Objawy przedawkowania wywołane są głównie zaburzeniami równowagi wodno-elektrolitowej (hiponatremia, hipokaliemia). Klinicznie mogą wystąpić nudności, wymioty, hipotensja tętnicza, drgawki, senność, zawroty głowy (bóle głowy), dezorientacja, poliuria lub oliguria aż do anurii (spowodowanej hipowolemia).

Leczenie

Pierwsza pomoc obejmuje szybkie usunięcie leku przez przepłukanie żołądka i/lub podanie węgla aktywowanego, a następnie przywrócenie równowagi wodno-elektrolitowej w warunkach szpitalnych.

Efekty uboczne.

Najczęściej zgłaszane efekty uboczne to: hipokaliemia, reakcje nadwrażliwości, głównie dermatologiczne, u osób skłonnych do reakcji alergicznych i astmatycznych oraz wysypek makulopapularnych.

Podczas leczenia indapamidem obserwowano poniższe efekty uboczne z następującą częstością występowania: bardzo często (≥ 1/10), często (≥ 1/100, < 1/10), nieczęsto (≥ 1/1000, < 1/100), rzadko (≥ 1/10000, < 1/1000), bardzo rzadko (≥ 1/100000, < 0,001), częstość nieznana (nie można określić na podstawie dostępnych danych).

Opis poszczególnych działań niepożądanych

W badaniach II i III fazy porównujących 1,5 i 2,5 mg indapamidu analiza poziomu potasu w osoczu wykazała zależność działania indapamidu od dawki:

• Indapamid 1,5 mg: poziom potasu w osoczu krwi < 3,4 mmol/l obserwowano u 10 % pacjentów oraz < 3,2 mmol/l u 4 % pacjentów po 4–6 tygodniach leczenia. Po 12 tygodniach leczenia średnie obniżenie poziomu potasu w osoczu krwi wynosiło 0,23 mmol/l.
• Indapamid 2,5 mg: poziom potasu w osoczu krwi < 3,4 mmol/l obserwowano u 25 % pacjentów oraz < 3,2 mmol/l u 10 % pacjentów po 4–6 tygodniach leczenia. Po 12 tygodniach leczenia średnie obniżenie poziomu potasu w osoczu krwi wynosiło 0,41 mmol/l.

Okres ważności.

2 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze do 30 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 30 tabletek w blisterze; po 1 blisterze w pudełku z tektury (dla producenta ANPHARM Przedsiębiorstwo Farmaceutyczne S.A., Polska).

Po 15 tabletek w blisterze; po 2 blistery w pudełku z tektury (dla producentów Laboratoires Servier Industrie, Francja oraz Servier (Ireland) Industries Ltd, Irlandia).

Kategoria oddania.

Na receptę.

Producent.

Laboratoires Servier Industrie/

Les Laboratoires Servier Industrie.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

905 route de Saran, 45520 Gidy, Francja/

905 route de Saran, 45520 Gidy, France.

Producent.

Servier (Ireland) Industries Ltd/

Servier (Ireland) Industries Ltd.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Moneylands, Gorey Road, Arklow, Co. Wicklow, Irlandia/

Moneylands, Gorey Road, Arklow, Co. Wicklow, Ireland.

Producent.

ANPHARM Przedsiębiorstwo Farmaceutyczne S.A./

ANPHARM Przedsiębiorstwo Farmaceutyczne S.A.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

ul. Annopol 6B, Warszawa, 03-236, Polska/

ul. Annopol 6B, Warszawa, 03-236, Poland.

Wnioskodawca.

LES LABORATOIRES SERVIER/

LES LABORATOIRES SERVIER.

Adres wnioskodawcy.

50 rue Carnot, 92284 Suresnes cedex, Francja/

50 rue Carnot, 92284 Suresnes cedex, France.

W przypadku pojawienia się pytań dotyczących leku należy skontaktować się z przedstawicielem wnioskodawcy na Ukrainie spółką z o.o. „Servier Ukraina” pod numerem telefonu: (044) 490 3441, faks: (044) 490 3440.