INSTRUKCJA dotyczÄ cÄ zastosowania leczniczego leku Argett Duo

SkÅad:

substancja czynna: diklofenak;

1 kapsuÅka zawiera 75 mg diklofenaku sodowego (25 mg diklofenaku sodowego w formie opÅ³nionej, 50 mg diklofenaku sodowego w formie z przedÅ uÅ¼oniÄnym dziaÅ aniem);

substancje pomocnicze: talk, celuloza mikrokrysztaÅ‚owa, powidon K 25, dwutlenek krzemu koloidalny bezwodny, propylenoglikol, kopolimer metakrylanu amonowego (typ A), kopolimer metakrylanu amonowego (typ B), kopolimer metakrylanowy (typ A), cytrynian trietylu, Å¼elatyna, indygokarmin (E 132), tlenek tytanu (E 171), laurylosiarczan sodu, farba do druku (Å¼ywica szelakowa, propylenoglikol, tlenek tytanu (E 171)).

PostaÄ leku. KapsuÅki staÅ e z modyfikowanym uwalnianiem.

GÅówne fizykochemiczne wÅ asnoÅci: twarde Å¼elatynowe kapsuÅki o rozmiarze 2, z biaÅ ąm napisem Â«D75MÂ» na czapce i korpusie; czapka kapsuÅki: Å›wiatÅ o-bÅ aska, nieprzezroczysta; korpus kapsuÅki: przezroczysty, bezbarwny; zawartoÅÄ kapsuÅki: granulki od biaÅ ego do kremowego koloru.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki niesteroidowe przeciwzapalne i przeciwreumatyczne; pochodne kwasu octowego i substancje pokrewne. Kod ATC M01A B05.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Preparat Argett Duo zawiera diklofenak sodowy, związek niesteroidowy wykazujący wyraźne działanie przeciwzapalne, przeciwbólowe i przeciwgorączkowe. Głównym mechanizmem działania diklofenaku jest hamowanie biosyntezy prostaglandyn. Prostaglandyny odgrywają ważną rolę w powstawaniu stanu zapalnego, bólu i gorączki.

In vitro diklofenak sodowy w stężeniach równoważnych tym, które osiąga się podczas leczenia pacjentów, nie hamuje biosyntezy proteoglikanów tkanki chrzęstnej.

Farmakokinetyka.

Po doustnym podaniu kapsułki z modyfikowanym uwalnianiem maksymalny poziom we krwi osiąga się w czasie zależnym od czasu przejścia przez żołądek, średnio po 2–3 godzinach.

Stopień wiązania z białkami osocza wynosi 99,7%, głównie z albuminą (99,4%). Pozorną objętość rozprowadzenia wynosi 0,12–0,17 l/kg.

Diklofenak przenika do płynu synowialnego, gdzie maksymalne stężenie osiąga się 2–4 godziny później niż we krwi. Pozorna faza eliminacji z płynu synowialnego wynosi 3–6 godzin. Dwie godziny po osiągnięciu maksymalnego stężenia we krwi, stężenie diklofenaku w płynie synowialnym jest wyższe niż we krwi i pozostaje na wyższym poziomie przez 12 godzin.

Metabolizm diklofenaku zachodzi częściowo poprzez glukuronidację niezmienionej cząsteczki, ale głównie za pomocą jedno- i wielokrotnego metoksylowania, prowadzącego do powstania kilku metabolitów fenolowych (3’-hydroksy-, 4’-hydroksy-, 5’-hydroksy-, 4’,5-dihydroksy- oraz 3’-hydroksy-4’-metoksydiklofenak), z których większość przekształca się w koniugaty glukuronidowe. Dwa z tych metabolitów fenolowych są biologicznie aktywne, jednak znacznie słabsze niż diklofenak.

Całkowity systemowy klarowanie z osocza diklofenaku wynosi 263±56 ml/min. Ostateczny okres półtłumienia wynosi 1–2 godziny. Okres półtłumienia czterech metabolitów, w tym dwóch farmakologicznie aktywnych, również jest krótki – 1–3 godziny. Jeden z metabolitów, 3’-hydroksy-4’-metoksydiklofenak, ma dłuższy okres półtłumienia, jednak metabolit ten jest całkowicie nieaktywny.

Około 60% podanej dawki leku wydala się z moczem w postaci koniugatów glukuronidowych niezmienionej substancji czynnej oraz w postaci metabolitów, z których większość stanowią koniugaty glukuronidowe. Mniej niż 1% diklofenaku wydala się w niezmienionej formie. Pozostała część podanej dawki wydala się z żółcią, z kałem.

Farmakokinetyka u określonych grup chorych

U pacjentów z zaburzeniem funkcji nerek po zastosowaniu preparatu Argett Duo w zwykłych dawkach pojedynczych nie obserwowano kumulacji diklofenaku. W przypadku, gdy klirens kreatyniny wynosi poniżej 10 ml/min, obliczone stężenia równowagowe metabolitów hydroksydiklofenaku są około 4 razy wyższe niż u zdrowych ochotników. Ostatecznie jednak metabolity wydala się z żółcią.

U pacjentów z przewlekłym zapaleniem wątroby lub skompensowanym marskością wątroby parametry farmakokinetyki diklofenaku są analogiczne do tych u pacjentów bez chorób wątroby.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Leczenie objawowe bólu i stanu zapalnego w przypadku:

reumatoidalnego zapalenia stawów, zapalenia stawów kręgosłupa, osteoarthrytu, spondyloarthrytu, zespołu bólowego różnej lokalizacji, reumatyzmu pozastawowego;
obrzęku z zespołem bólowym lub stanów zapalnych po urazie.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na diklofenak, soję, orzechy ziemne lub inne składniki leku;
wrzód żołądka lub jelita, krwawienie żołądkowo-jelitowe lub perforacja;
u pacjentów, u których w odpowiedzi na przyjmowanie kwasu acetylosalicylowego lub innych niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NSAID) występują napady astmy oskrzelowej, pokrzywki lub ostry katar;
III trymestr ciąży;
proktit, objawy hemoroidów, krwawienie z odbytu lub inne aktywne krwawienie;
ciężkie zaburzenia funkcji wątroby lub nerek;
ciężkie zaburzenia funkcji serca;
niezidentyfikowane zaburzenia hematopoezy;
niewydolność serca (NYHA II-IV);
choroba niedokrwienna serca u pacjentów z chorobą wieńcową, przebytym zawałem mięśnia sercowego;
choroby mózgowo-naczyniowe u pacjentów, którzy przebyli udar mózgu lub mają epizody przemijających ataków niedokrwiennych;
choroby tętnic obwodowych;
leczenie bólu w okresie operacyjnym podczas aorto-koronarnej rewaskularyzacji (lub stosowanie aparatu krążenia wspomaganego).

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Poniżej przedstawiono interakcje obserwowane przy stosowaniu leku Argett Duo oraz/lub innych form lekarskich diklofenaku.

*Lit. * W warunkach jednoczesnego stosowania diklofenak może zwiększyć stężenie litu w osoczu krwi. Zaleca się monitorowanie poziomu litu w surowicy krwi.

*Digoksyna. * W warunkach jednoczesnego stosowania diklofenak może zwiększyć stężenie digoksyny w osoczu krwi. Zaleca się monitorowanie poziomu digoksyny w surowicy krwi.

*Diuretyki i leki przeciwhypertensyjne. * Tak jak przy stosowaniu innych NSAID, jednoczesne stosowanie diklofenaku może osłabiać działanie przeciwhypertensyjne diuretyków lub leków przeciwhypertensyjnych (np. beta-blokerów, inhibitorów enzymu konwertującego angiotensynę (ACE)) poprzez hamowanie syntezy prostaglandyn rozszerzających naczynia. W związku z tym, taką kombinację należy stosować z ostrożnością, a pacjenci, szczególnie starsi, powinni być pod ścisłą kontrolą pod względem ciśnienia tętniczego. Pacjenci powinni otrzymywać odpowiednie nawodnienie, zaleca się również monitorowanie funkcji nerek po rozpoczęciu terapii wspomagającej i regularnie po niej, szczególnie w odniesieniu do diuretyków i inhibitorów ACE, ze względu na zwiększone ryzyko nefrotoxiczności.

*Leki, które znane są z wywoływania hiperkaliemii. * Leczenie wspólne diuretykami zatrzymującymi potas, cyklosporyną, takrolimusem lub trimetoprimem może być związane ze zwiększeniem poziomu potasu w surowicy krwi, dlatego monitorowanie stanu pacjentów powinno odbywać się częściej.

*Inne NSAID, w tym selektywne inhibitory cyklooksygenazy-2, oraz kortykosteroidy. * Jednoczesne stosowanie diklofenaku i innych systemowych NSAID lub kortykosteroidów może zwiększyć ryzyko wystąpienia krwawienia żołądkowo-jelitowego lub wrzodów. Dlatego należy unikać jednoczesnego stosowania dwóch lub więcej NSAID (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Tak jak inne NSAID, diklofenak w wysokich dawkach może tymczasowo hamować agregację płytek krwi.

*Antykoagulancy i środki przeciwzakrzepowe. * Zaleca się przepisywanie z ostrożnością, ponieważ jednoczesne stosowanie może zwiększać ryzyko wystąpienia krwawienia, dlatego zaleca się podjąć środki ostrożności (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Chociaż w badaniach klinicznych nie udowodniono, że stosowanie diklofenaku wpływa na skuteczność antykoagulantów, istnieją dane o zwiększonego ryzyka krwawienia u pacjentów, którzy jednoczesnie stosowali diklofenak i antykoagulancy. Dlatego zaleca się ścisłą kontrolę pacjentów, którzy jednoczesnie stosują diklofenak i antykoagulancy oraz, w razie potrzeby, korektę dawkowania antykoagulantów.

*Silne inhibitory CYP2C9. * Zaleca się przepisywanie diklofenaku z ostrożnością jednoczesnie z silnymi inhibitorami CYP2C9 (np. worykonazolem), co może prowadzić do znacznego zwiększenia maksymalnego stężenia w osoczu krwi i ekspozycji na diklofenak ze względu na hamowanie metabolizmu diklofenaku.

*Leki przeciwcukrzycowe. * W badaniach klinicznych wykazano, że diklofenak można przepisywać razem z doustnymi lekami przeciwcukrzycowymi bez wpływu na kliniczny efekt tych ostatnich. Jednak otrzymano pojedyncze doniesienia zarówno o reakcjach hipoglikemicznych, jak i hiperglikemicznych po zastosowaniu diklofenaku, co wymaga korekty dawki leków przeciwcukrzycowych. Z tego powodu zaleca się kontrolę poziomu glukozy we krwi – jako środek ostrożności w trakcie terapii skojarzonej.

*Fenytoina. * Przy jednoczesnym stosowaniu fenytoiny z diklofenakiem zaleca się monitorowanie stężenia fenytoiny w osoczu krwi ze względu na oczekiwane zwiększenie ekspozycji na fenytoinę.

*Kolestypol i cholestryramina. * Przy jednoczesnym stosowaniu cholestryraminy z diklofenakiem może znacznie obniżyć się biodostępność diklofenaku (wchłanianie diklofenaku zmniejsza się o około 30-60%), kolestypol powoduje podobny, ale mniejszy efekt. Z tego powodu zaleca się stosowanie diklofenaku co najmniej godzinę przed lub 4-6 godzin po podaniu kolestypolu/cholestryraminy.

*Metotreksat. * Diklofenak może hamować kanalikowy klirens metotreksatu przez nerki, co zwiększa poziom metotreksatu. Należy z ostrożnością stosować NSAID, w tym diklofenak, przy przepisywaniu mniej niż 24 godziny przed lub po leczeniu metotreksatem, ponieważ poziomy metotreksatu we krwi mogą wzrosnąć, a toksyczność metotreksatu może się nasilać. Obserwowano przypadki poważnej toksyczności, gdy metotreksat i NSAID, w tym diklofenak, stosowano w odstępie do 24 godzin. Ta interakcja jest pośredniczona przez akumulację metotreksatu w wyniku zaburzonego wydalania nerkowego w obecności NSAID.

*Cyklosporyna. * Diklofenak, tak jak inne NSAID, może nasilać nefrotoxiczność cyklosporyny poprzez wpływ na prostanoidy nerkowe. W związku z tym lek należy stosować w dawkach niższych niż u pacjentów, którzy nie przyjmują cyklosporyny.

*Takrolimus. * Możliwe jest zwiększenie ryzyka nefrotoxiczności, jeśli NSAID stosuje się jednoczesnie z takrolimusem. Może to być pośredniczone poprzez mechanizm hamowania prostanoidów nerkowych zarówno przez NSAID, jak i inhibitor kalcyneryny.

*Antybiotyki z grupy chinolonów. * Ze względu na interakcję antybiotyków z grupy chinolonów i NSAID możliwa jest pojawia się drgawek. Może to występować zarówno u pacjentów z epilepsją lub drgawkami w wywiadzie, jak i bez takiego wywiadu. Dlatego należy zachować ostrożność przy rozważaniu stosowania chinolonów u pacjentów, którzy już przyjmują NSAID.

*Glikozydy serca. * Jednoczesne stosowanie glikozydów serca i NSAID może nasilać niewydolność serca, zmniejszać szybkość filtracji kłębuszkowej i zwiększać poziomy glikozydów w osoczu krwi.

*Mifepryston. * NSAID nie należy stosować w ciągu 8-12 dni po przyjęciu mifeprystonu, ponieważ NSAID mogą zmniejszyć jego skuteczność.

Selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI).

Wspólne stosowanie NSAID, w tym diklofenaku, i SSRI może zwiększać ryzyko krwawień żołądkowo-jelitowych.

*Probenecyd i sulfinpirazon. * Leki zawierające probenecyd lub sulfinpirazon mogą opóźniać wydalanie diklofenaku.

Szczególne środki ostrożności.

Ogólne

Niepożądane działanie można zminimalizować, stosując lek Argett Duo w najniższej skutecznej dawce przez możliwie najkrótszy czas i tylko w razie konieczności kontroli (łagodzenia) objawów (patrz ryzyko jelitowe i sercowo-naczyniowe poniżej).

Należy unikać jednoczesnego stosowania leku Argett Duo z systemowymi NLPZ, takimi jak selektywne inhibitory cyklooksygenazy-2, ze względu na brak jakichkolwiek dowodów synergii działania oraz potencjalne addytywne działania niepożądane. Należy zachować ostrożność u pacjentów w podeszłym wieku. Lek należy stosować z ostrożnością u pacjentów powyżej 65. roku życia. W szczególności zaleca się stosowanie najniższej skutecznej dawki u osłabionych pacjentów w podeszłym wieku lub o niskiej masie ciała.

Tak jak przy stosowaniu innych NLPZ, w pojedynczych przypadkach przyjmowanie diklofenaku może wywołać reakcje alergiczne, w tym anafilaktyczne/ anafilakto-idowe, nawet u osób, które wcześniej nie przyjmowały tego leku. Reakcje nadwrażliwości mogą postępować do rozwoju zespołu Kounisa (ostry alergiczny zespół wieńcowy), który może prowadzić do zawału mięśnia sercowego. Objawami reakcji alergicznych na diklofenak są ból w klatce piersiowej.

Dzięki swoim właściwościom farmakodynamicznym lek Argett Duo, podobnie jak inne NLPZ, może maskować objawy infekcji.

Wpływ na przewód pokarmowy

Podczas stosowania wszystkich NLPZ, w tym diklofenaku, odnotowano przypadki krwawień przewodu pokarmowego, powstawania wrzodów lub perforacji, które mogą być śmiertelne i mogą wystąpić w dowolnym czasie trwania leczenia, niezależnie od obecności lub braku objawów ostrzegawczych lub wcześniejszej anamnezy poważnych zjawisk ze strony przewodu pokarmowego. Zjawiska te zazwyczaj mają poważniejsze konsekwencje u pacjentów w podeszłym wieku. Jeśli u pacjentów przyjmujących diklofenak wystąpią objawy krwawienia przewodu pokarmowego lub powstawania wrzodów, należy przerwać leczenie.

Tak jak przy stosowaniu innych NLPZ, w tym diklofenaku, pacjenci z objawami wskazującymi na zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego (PP), z wcześniejszą historią wrzodów żołądka i jelit, wrzodziejącego zapalenia jelita grubego lub choroby Crohna, powinni być poddawani opiece medycznej i szczególnej ostrożności, ponieważ stan pacjenta może się pogorszyć (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Ryzyko wystąpienia krwawienia, wrzodów lub perforacji PP wzrasta wraz ze zwiększaniem dawki NLPZ, w tym diklofenaku. Pacjenci w podeszłym wieku mają zwiększone ryzyko niepożądanych reakcji na stosowanie NLPZ, szczególnie krwawień przewodu pokarmowego i perforacji, które mogą być śmiertelne. Aby zmniejszyć ryzyko takiego toksycznego wpływu na PP, leczenie należy rozpoczynać i kontynuować w najniższych skutecznych dawkach. U takich pacjentów, jak również u tych, którzy wymagają współczesnego stosowania leków zawierających niskie dawki kwasu acetylosalicylowego (ASA)/aspiryny lub innych leków, które prawdopodobnie zwiększają ryzyko niepożądanych działań na PP, należy rozważyć stosowanie terapii skojarzonej z lekami ochronnymi (np. inhibitorem pompy protonowej lub misoprostolem).

Pacjenci z wcześniejszą toksycznością przewodu pokarmowego, szczególnie w podeszłym wieku, powinni zgłaszać wszelkie nietypowe objawy brzuszne (szczególnie krwawienia z PP). Ostrożność należy również zachować u pacjentów przyjmujących jednocześnie leki, które mogą zwiększyć ryzyko wrzodów lub krwawień, takie jak kortykosteroidy systemowe, leki przeciwkrzepliwe (np. warfaryna), środki antytrombotyczne (np. ASA) lub selektywne inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Przyjmowanie wszystkich NLPZ, w tym diklofenaku, może wiązać się z ryzykiem niewydolności szwów anastomozy i jego przecieku. Zalecana jest staranna opieka medyczna i ostrożność przy stosowaniu diklofenaku u pacjentów po operacjach chirurgicznych przewodu pokarmowego.

Wpływ na wątrobę

Staranna opieka medyczna jest wymagana, gdy lek Argett Duo musi być przepisany pacjentom z zaburzeniem funkcji wątroby, ponieważ ich stan może się pogorszyć (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Tak jak przy stosowaniu innych NLPZ, w tym diklofenaku, poziom jednego lub kilku enzymów wątrobowych może wzrosnąć.

Oprócz wzrostu poziomu enzymów wątrobowych rzadko zgłaszano poważne reakcje ze strony wątroby, w tym żółtaczkę i zażgły zapalenie wątroby, martwicę wątroby i niewydolność wątroby, które w niektórych przypadkach były śmiertelne.

Podczas długotrwałego leczenia lekiem Argett Duo należy regularnie monitorować funkcje wątroby i poziomy enzymów wątrobowych jako środek ostrożności. Jeśli zaburzenia funkcji wątroby utrzymują się lub pogarszają się oraz jeśli objawy kliniczne lub objawy mogą być związane z postępującymi chorobami wątroby lub jeśli pojawiają się inne objawy (np. eozynofilia, wysypka), należy przerwać stosowanie leku Argett Duo. Przebieg chorób, takich jak zapalenia wątroby, może przebiegać bez objawów prodromalnych. Ostrożność należy zachować w przypadku stosowania leku Argett Duo u pacjentów z porfirią wątrobową, ze względu na możliwość wywołania napadu.

Wpływ na nerki

Ponieważ podczas leczenia NLPZ, w tym diklofenakiem, odnotowano przypadki zatrzymania płynów i obrzęków, należy zwrócić szczególną uwagę na pacjentów z zaburzeniami funkcji serca lub nerek, nadciśnieniem tętniczym w wywiadzie, pacjentów w podeszłym wieku, pacjentów otrzymujących terapię towarzyszącą diuretykami lub lekami znacząco wpływającymi na funkcję nerek, a także pacjentów z istotnym zmniejszeniem objętości płynów pozakomórkowych z dowolnej przyczyny, np. przed lub po poważnym zabiegu chirurgicznym (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). W takich przypadkach jako środek ostrożności zaleca się monitorowanie funkcji nerek. Przerywanie terapii zazwyczaj prowadzi do powrotu do stanu sprzed leczenia.

Wpływ na skórę

W związku ze stosowaniem NLPZ, w tym leku Argett Duo, bardzo rzadko odnotowano poważne reakcje skórne (niektóre z nich były śmiertelne, w tym odspajające zapalenie skóry, zespół Stevensa-Johnsona i toksyczny epidermalny nekroliozy). U pacjentów najwyższe ryzyko rozwoju tych reakcji występuje na początku leczenia: pojawienie się reakcji obserwuje się w większości przypadków w ciągu pierwszego miesiąca leczenia. Stosowanie leku Argett Duo należy przerwać przy pierwszym pojawieniu się wysypki skórnej, uszkodzeń błony śluzowej lub przy pojawieniu się jakichkolwiek innych objawów nadwrażliwości.

Zespół zapalny układu tkanki łącznej i choroby mieszane tkanki łącznej

U pacjentów z toczeniem układowym (SLE) i chorobami mieszanymi tkanki łącznej może występować zwiększony ryzyko rozwoju zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych.

Efekty sercowo-naczyniowe i mózgowo-naczyniowe

U pacjentów z wywiadem nadciśnienia tętniczego i/lub niewydolności serca lekkiego lub umiarkowanego stopnia należy stosować odpowiedni monitoring i zalecenia, ponieważ w związku ze stosowaniem NLPZ, w tym diklofenaku, odnotowano przypadki zatrzymania płynów i obrzęków.

Niewielki wzrost ryzyka zdarzeń tętniczych trombotycznych (np. zawału mięśnia sercowego lub udaru mózgu) może być związany ze stosowaniem diklofenaku, szczególnie w wysokich dawkach (150 mg/dobę) i przy długotrwałym leczeniu.

Leczenie diklofenakiem zazwyczaj nie jest zalecane pacjentom z rozpoznanymi chorobami sercowo-naczyniowymi (pacjenci z niewydolnością serca, trwałą chorobą niedokrwienną serca).

Diklofenak można przepisać pacjentom z istotnymi czynnikami ryzyka zjawisk kardiowaskularnych (takimi jak nadciśnienie tętnicze, hiperlipidemia, cukrzyca, palenie tytoniu) tylko po starannym ocenie klinicznej i tylko w dawce ≤100 mg dziennie, jeśli leczenie trwa nie dłużej niż cztery tygodnie.

Ponieważ ryzyko kardiowaskularne diklofenaku może wzrastać wraz ze wzrostem dawki i długością leczenia, należy stosować go przez możliwie najkrótszy czas i w najniższej skutecznej dawce. Należy okresowo przeglądać potrzebę pacjenta w stosowaniu diklofenaku w celu łagodzenia objawów i odpowiedzi na terapię. Pacjenci powinni być czujni na poważne objawy i objawy aterotrombozy (np. ból w klatce piersiowej, duszność, osłabienie, zaburzenia mowy), które mogą wystąpić w dowolnym czasie. Pacjentów należy uprzedzić, że w takim przypadku należy natychmiast skontaktować się z lekarzem.

Wpływ na parametry hematologiczne

Przy długotrwałym stosowaniu tego leku, tak jak innych NLPZ, zaleca się monitorowanie ogólnego badania krwi.

Diklofenak może tymczasowo hamować agregację płytek krwi. Należy starannie monitorować pacjentów z zaburzeniami hemostazy, diatezą krwotoczną lub zaburzeniami hematologicznymi.

Astma w wywiadzie

U pacjentów z astmą, sezonowym alergicznym nieżytu nosa, obrzękiem błony śluzowej nosa (tzn. polipami nosowymi), przewlekłymi chorobami obturacyjnymi płuc lub przewlekłymi infekcjami dróg oddechowych (szczególnie tymi związanymi z alergicznymi, podobnymi do nieżytu objawami) częściej występują reakcje na NLPZ, takie jak zaostrzenie astmy (tzw. nietolerancja analgetyków/astma analgetyczna), obrzęk Quinckego lub pokrzywka. W związku z tym u takich pacjentów zaleca się specjalne środki ostrożności (gotowość do udzielenia pomocy w nagłych wypadkach). Dotyczy to również pacjentów z reakcjami alergicznymi na inne substancje, takie jak wysypka, świąd lub pokrzywka.

Tak jak inne leki hamujące aktywność prostaglandynsyntetazy, diklofenak sodowy i inne NLPZ mogą sprowokować rozwój skurczu oskrzeli u pacjentów cierpiących na astmę oskrzową lub u pacjentów z wywiadem astmy oskrzowej.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża.

Stosowanie leku od 20. tygodnia ciąży może spowodować oligohydramnios w wyniku zaburzenia funkcji nerek płodu. Może to wystąpić krótko po rozpoczęciu leczenia i jest zazwyczaj odwracalne po przerwaniu stosowania leku. W I i II trymestrze ciąży lek można przepisać tylko wtedy, gdy oczekiwana korzyść dla matki przewyższa potencjalne ryzyko dla płodu i tylko w najniższej skutecznej dawce, a czas trwania leczenia powinien być możliwie najkrótszy. W przypadku wpływu leku przez kilka dni od 20. tygodnia ciąży należy rozważyć monitorowanie przed porodem w kierunku oligohydramniosu. Stosowanie leku należy przerwać, jeśli stwierdzono oligohydramnios. Tak jak w przypadku stosowania innych NLPZ, lek jest przeciwwskazany w ostatnim trymestrze ciąży (możliwe hamowanie kurczliwości macicy i przedwczesne zamknięcie przewodu tętniczego u płodu).

Hamowanie syntezy prostaglandyn może negatywnie wpływać na przebieg ciąży i/lub rozwój embriona/płodu. Dane badań epidemiologicznych wskazują na zwiększone ryzyko poronień i/lub ryzyko rozwoju wad serca i gastroschizy po stosowaniu inhibitora syntezy prostaglandyn we wczesnym okresie ciąży. Bezwzględne ryzyko wad sercowo-naczyniowych wzrosło z mniej niż 1% do około 1,5%.

Nie wyklucza się, że ryzyko wzrasta wraz z dawką i czasem trwania leczenia. U zwierząt wykazano, że podawanie inhibitora syntezy prostaglandyn prowadzi do zwiększenia utraty przed- i poimplantacyjnej oraz śmiertelności embriona/płodu.

Ponadto u zwierząt, które otrzymywały inhibitor syntezy prostaglandyn w okresie organogenezy, odnotowano zwiększoną częstość różnych wad rozwojowych, w tym ze strony układu sercowo-naczyniowego. Jeśli lek Argett Duo stosuje kobieta planująca zajście w ciążę, dawka leku powinna być jak najniższa, a czas trwania leczenia jak najkrótszy.

W III trymestrze ciąży wszystkie inhibitory syntezy prostaglandyn mogą wpływać na płód w następujący sposób:

toksyczność sercowo-płucna (z przedwczesnym zamknięciem przewodu tętniczego i nadciśnieniem płucnym);
zaburzenia funkcji nerek, które mogą postępować do niewydolności nerek z oligohydramnios;

na matkę i noworodka, a także na końcu ciąży:

możliwe wydłużenie czasu krwawienia, działanie przeciwzakrzepowe, które może występować nawet przy bardzo niskich dawkach;
hamowanie skurczów macicy prowadzące do opóźnienia lub wydłużenia porodu.

Karmienie piersią.

Tak jak inne NLPZ, diklofenak w niewielkim stopniu przenika do mleka matki. W związku z tym, aby uniknąć niepożądanych skutków u noworodka, diklofenaku nie należy stosować w okresie karmienia piersią. Jeśli stosowanie diklofenaku jest absolutnie konieczne, dziecko należy przełożyć na karmienie sztuczne.

Niepłodność u kobiet.

Tak jak inne NLPZ, diklofenak może negatywnie wpływać na płodność kobiet, dlatego nie zaleca się przepisywania leku kobietom planującym zajście w ciążę. U kobiet mających problemy z zapłodnieniem lub przechodzących badania na bezpłodność, należy rozważyć możliwość odstawienia leku.

Wpływ na zdolność reakcji przy prowadzeniu pojazdów mechanicznych lub pracy z innymi urządzeniami.

Pacjentom, u których podczas terapii lekiem Argett Duo występują zaburzenia wzroku, zawroty głowy, zawroty, senność, zaburzenia ze strony ośrodkowego układu nerwowego, osłabienie lub zmęczenie, nie należy prowadzić pojazdów mechanicznych ani pracować z złożonymi urządzeniami.

Sposób stosowania i dawki.

Lek należy stosować u dorosłych pacjentów, rozpoczynając od dawki dobowej 75–150 mg, w zależności od nasilenia objawów. W przypadku łagodnych objawów oraz długotrwałej terapii wystarczająca jest dawka 75 mg/dobę. Jeśli objawy choroby są najbardziej nasilone w nocy lub rano, lek Argett Duo należy przyjmować wieczorem. Dawka dobowa leku nie powinna przekraczać 150 mg.

Lek należy stosować w najniższych skutecznych dawkach przez najkrótszy możliwy okres czasu, uwzględniając cel leczenia u każdego poszczególnego pacjenta.

Lek Argett Duo należy przyjmować nie żując i popijać dostateczną ilością płynu podczas lub bezpośrednio po posiłku.

Pacjenci w wieku podeszłym.

Nie jest wymagana specjalna korekta dawki, jednak lek należy stosować z ostrożnością.

Zaburzenia funkcji nerek.

U pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek o łagodnym i umiarkowanym nasileniu nie jest wymagane zmniejszenie dawki.

Zaburzenia funkcji wątroby.

U pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby o łagodnym i umiarkowanym nasileniu nie jest wymagane zmniejszenie dawki.

Dzieci. Nie stosować.

Przedawkowanie.

Objawy. Nie występuje typowy obraz kliniczny przedawkowania diklofenaku. Objawami przedawkowania diklofenaku mogą być: ból głowy, nudności, ból w nadbrzuszu, wymioty, krwawienie z przewodu pokarmowego, biegunka, zawroty głowy, dezorientacja, śpiączka, senność, pobudzenie, szum w uszach, drgawki. W przypadku znacznego zatrucia możliwe są ostre niewydolność nerek i uszkodzenie wątroby.

Leczenie. Leczenie ostrego zatrucia lekami przeciwbólowymi niesteroidowymi polega na stosowaniu terapii wspierającej i objawowej. Terapia wspierająca i objawowa jest wskazana w przypadku powikłań takich jak: hipotensja tętnicza, niewydolność nerek, drgawki, zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego oraz depresja oddychania. Mało prawdopodobne jest, że wymuszone moczowanie, hemodializa lub hemoperfuzja będą skuteczne w eliminacji leków przeciwbólowych niesteroidowych, ponieważ substancje czynne tych leków silnie wiążą się z białkami osocza i są intensywnie metabolizowane.

W ciągu 1 godziny od przyjęcia potencjalnie toksycznej ilości leku doustnie należy rozważyć zastosowanie węgla aktywnego. Ponadto u dorosłych w ciągu 1 godziny po przyjęciu potencjalnie toksycznej ilości leku należy rozważyć przepłukanie żołądka. W przypadku napadowych lub długotrwałych drgawek należy podać diazepam dożylnie. W zależności od stanu klinicznego pacjenta mogą być wskazane inne działania. Leczenie jest objawowe.

Działania niepożądane.

Efekty uboczne, które mogą wystąpić podczas stosowania diklofenaku, sklasyfikowano do następujących grup według częstości:

bardzo często ≥ 1/10;
często ≥ 1/100, < 1/10;
rzadko ≥ 1/1000, <1/100;
bardzo rzadko ≥ 1/10000, < 1/1000;
bardzo rzadko < 1/10000, w tym pojedyncze przypadki;
częstość nieznana (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych).

Poniżej wymienione działania niepożądane obejmują zjawiska zgłaszane przy krótkotrwałym lub długotrwałym stosowaniu leku.

Ze strony krwi i układu limfatycznego: bardzo rzadko – trombocytopenia, leukopenia, anemia (w tym anemia hemolityczna i anemia aplastyczna), agranulocytoza.

Ze strony układu immunologicznego: rzadko – nadwrażliwość, reakcje anafilaktyczne i anafilaktydopodobne (w tym nadciśnienie tętnicze i wstrząs); bardzo rzadko – obrzęk naczynioruchowy (w tym obrzęk twarzy).

Zaburzenia psychiczne: bardzo rzadko – dezorientacja, depresja, bezsenność, drażliwość, koszmary nocne, zaburzenia psychiczne.

Ze strony układu nerwowego: często – ból głowy, zawroty głowy; rzadko – senność; bardzo rzadko – parestezje, zaburzenia pamięci, drgawki, niepokój, drżenie, oponowe zapalenie mózgu, zaburzenia smaku, udar mózgu; częstość nieznana – zamieszanie, halucynacje, zaburzenia czucia, ogólne złe samopoczucie.

Ze strony narządów wzroku: bardzo rzadko – zaburzenia wzroku, zamazanie widzenia, podwójne widzenie; częstość nieznana – zapalenie nerwu wzrokowego.

Ze strony narządów słuchu i układu przedsionkowego: często – zawroty głowy; bardzo rzadko – szumy w uszach, zaburzenia słuchu.

Ze strony układu sercowo-naczyniowego: bardzo rzadko – kołatanie serca, ból w klatce piersiowej, niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie tętnicze, zapalenie naczyń; częstość nieznana – zespół Koyna.

Ze strony układu oddechowego, klatki piersiowej i jamy mostkowej: rzadko – astma (w tym duszność); bardzo rzadko – zapalenie płuc.

Ze strony przewodu pokarmowego: często – nudności, wymioty, biegunka, dyspepsja, ból brzucha, wzdęcia, anoreksja; rzadko – zapalenie żołądka, krwawienie przewodu pokarmowego (wymioty z krwią, melena, biegunka z domieszką krwi), owrzodzenia żołądka i jelit, towarzyszące lub nie krwawieniu lub perforacji (czasem śmiertelne, szczególnie u pacjentów starszych), utrata apetytu; bardzo rzadko – zapalenie okrężnicy (w tym zapalenie krwotoczne okrężnicy i nasilenie się choroby Leśniowskiego-Crohna), zaparcia, zapalenie jamy ustnej (w tym owrzodzenie jamy ustnej), zapalenie języka, zaburzenia funkcji przełyku, zwężenia błoniane, zapalenie trzustki.

Ze strony układu wątrobowo-żółciowego: często – podwyższenie poziomu transaminaz; rzadko – zapalenie wątroby, żółtaczka, zaburzenia wątroby; bardzo rzadko – ostra niewydolność wątroby, martwica wątroby, niewydolność wątroby.

Ze strony skóry i tkanki podskórnej: często – wysypka; rzadko – pokrzywka; bardzo rzadko – wysypka pęcherzowa, egzema, rumień, rumień wielopostaciowy, zespół Stevensa-Johnsona, zespół Lyella (toksyczny epidermalny nekroliz), odłuszczające zapalenie skóry, wypadanie włosów, reakcje fotouczulenia, purpura, w tym alergiczna, swędzenie.

Ze strony nerek i układu moczowego: bardzo rzadko – ostra niewydolność nerek, hematuria, białkomocz, zapalenie nerek śródmiąższowe, zespół nerczyniowy, martwica brodawki nerkowej.

Zaburzenia ogólne: rzadko – obrzęki, zmęczenie.

Ze strony układu rozrodczego i gruczołów mlekowych: bardzo rzadko – impotencja.

Dane z badań klinicznych i dane epidemiologiczne wskazują na zwiększony ryzyko powikłań zakrzepowych (np. zawału mięśnia sercowego lub udaru mózgu) związanego ze stosowaniem diklofenaku, szczególnie w wysokich dawkach terapeutycznych (150 mg na dobę) i przy długotrwałym stosowaniu.

W przypadku wystąpienia ciężkich działań niepożądanych należy przerwać leczenie.

Okres ważności. 4 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w celu ochrony przed wilgocią.

Opakowanie.

10 kapsuł w blisterze; 1 lub 2, lub 3 blisterów w pudełku kartonowym.

Kategoria wydania. Na receptę.

Producent.

Swiss Caps GmbH.

Miejsce produkcji i adres działalności.

Grassingerstrasse 9, 83043 Bad Aibling, Niemcy / Grassingerstrasse 9, 83043 Bad Aibling, Germany.

Wniosek składający.

Delta Medical Promotions AG.

Miejsce składania wniosku.

26 Oetenbachgasse, Zurich CH-8001, Szwajcaria / 26 Oetenbachgasse, Zurich CH-8001, Switzerland.