Arbitel N

INSTRUKCJA dotyczÄ…ca stosowania leku Arbitel N (Arbitel N)

Skład:

substancje czynne: telmisartan, hydrochlorothiazid;

1 tabletka zawiera telmisartanu 40 mg i hydrochlorothiazidu 12,5 mg lub telmisartanu 80 mg i hydrochlorothiazidu 12,5 mg, lub telmisartanu 80 mg i hydrochlorothiazidu 25 mg;

substancje pomocnicze dla dawek 40 mg/12,5 mg i 80 mg/12,5 mg: mannitol (E 421); meglumina; sodu wodorotlenek; povidon (K-30); crospovidon (typ A); laktoza jednowodna; celuloza mikrokryształyczna; tlenek żelaza czerwony (E 172); skrobię kukurydzianą; stearynian magnezu;

substancje pomocnicze dla dawki 80 mg/25 mg: mannitol (E 421); meglumina; sodu wodorotlenek; povidon (K-30); crospovidon (typ A); laktoza jednowodna; celuloza mikrokryształyczna; tlenek żelaza żółty (E 172); skrobię kukurydzianą; stearynian magnezu.

Postać leku. Tabletki.

Główne fizykochemiczne właściwości:

tabletki 40 mg/12,5 mg: dwuwypukÅ‚e, dwuwarstwowe, owalne tabletki bez powÅ‚oki. Warstwa telmisartanu biaÅ‚a lub prawie biaÅ‚a, może zawierać czerwone żyÅ‚ki, z oznaczeniem „TH”, oraz warstwa hydrochlorothiazidu czerwona lub czerwonoróżowa;

tabletki 80 mg/12,5 mg: dwuwypukÅ‚e, dwuwarstwowe, owalne tabletki bez powÅ‚oki. Warstwa telmisartanu biaÅ‚a lub prawie biaÅ‚a, może zawierać czerwone żyÅ‚ki, z oznaczeniem „TH3”, oraz warstwa hydrochlorothiazidu czerwona lub czerwonoróżowa;

tabletki 80 mg/25 mg: dwuwypukÅ‚e, dwuwarstwowe, owalne tabletki bez powÅ‚oki. Warstwa telmisartanu biaÅ‚a lub prawie biaÅ‚a, może zawierać żółte żyÅ‚ki, z oznaczeniem „TH1”, oraz warstwa hydrochlorothiazidu Å›wiatÅ‚ożółta lub żółta.

Grupa farmakoterapeutyczna. Antagoniści angiotensyny II i diuretyki.

Kod ATC C09D A07.

Właściwości farmakologiczne

Farmakodynamika

Arbitel N to kombinacja blokera receptorów angiotensyny II (telmisartanu) i diuretyku tiazydowego (hydrochlorotiazydu). Kombinacja tych składników wykazuje dodatkowy efekt przeciw nadciśnieniu tętniczemu, obniżając ciśnienie tętnicze w większym stopniu niż każdy z tych składników stosowany oddzielnie. Po zastosowaniu leku Arbitel N, tabletki, 1 raz na dobę w zakresie dawek terapeutycznych obserwuje się skuteczne i stopniowe obniżenie ciśnienia tętniczego.

Mechanizm działania

Telmisartan jest skuteczny po podaniu doustnym; jest specyficznym blokerem receptorów angiotensyny II podtypu 1 (AT1). Posiadając bardzo wysoką powinność do tego podtypu receptorów, telmisartan wypiera angiotensynę II z jej wiązań z receptorami AT1. Nie wykazuje żadnego częściowego wpływu agonystycznego na receptory AT1. Telmisartan wiąże się selektywnie z receptorami AT1. Wiązanie to jest długotrwałe. Telmisartan nie wykazuje powinności do innych receptorów, w tym do AT2 oraz innych mniej poznanych receptorów AT. Telmisartan nie hamuje reniny osocza krwi człowieka i nie blokuje kanałów jonowych. Telmisartan nie hamuje enzymu konwertującego angiotensynę (kinazę II), enzymu, który również niszczy bradykininę. W związku z tym nie należy oczekiwać nasilenia efektów niepożądanych pośrednich bradykininy.

U zdrowych ochotników telmisartan w dawce 80 mg niemal całkowicie hamuje hipertensyjne działanie angiotensyny II u człowieka. Działanie hamujące utrzymuje się ponad 24 godziny i obserwuje się do 48 godzin.

Hydrochlorotiazyd (HCTZ) to diuretyk tiazydowy. Mechanizm działania przeciw nadciśnieniu tiazydowych diuretyków nie jest jeszcze w pełni poznany. Diuretyki tiazydowe wpływają na mechanizmy resorpcji elektrolitów w kanalikach nerkowych, bezpośrednio zwiększając wydalanie sodu i chloru w przybliżenie równoważnych objętościach. Dzięki działaniu moczopędnemu hydrochlorotiazydu zmniejsza się objętość osocza, wzrasta aktywność reniny w osoczu krwi, wzrasta wydzielanie aldosteronu, co prowadzi do zwiększonego wydalania potasu i węglanów z moczem oraz obniżenia poziomu potasu w surowicy krwi. Prawdopodobnie dzięki blokadzie układu renyna-angiotensyna-aldosteron (RAA) jednoczesne stosowanie telmisartanu sprzyja odwracalnemu procesowi utraty potasu związanemu z tymi diuretykami. Po zastosowaniu hydrochlorotiazydu początek działania moczopędnego występuje po 2 godzinach, maksymalny efekt osiąga się po około 4 godzinach, podczas gdy działanie trwa około 6–12 godzin.

Efekty farmakodynamiczne

Po pierwszej dawce telmisartanu działanie przeciw nadciśnieniu stopniowo pojawia się w ciągu 3 godzin. Maksymalne obniżenie ciśnienia tętniczego zwykle stwierdza się po 4–8 tygodniach od rozpoczęcia leczenia i utrzymuje się podczas długotrwałej terapii. Efekt hipotensyjny utrzymuje się stabilnie przez 24 godziny po podaniu leku, w tym w ostatnich 4 godzinach przed podaniem następnej dawki. Potwierdza to stosunek stężenia telmisartanu przed podaniem następnej dawki do Cmax, który wynosi 80% po podaniu 40 i 80 mg telmisartanu w badaniach klinicznych. U pacjentów z nadciśnieniem tętniczym telmisartan obniża zarówno ciśnienie skurczowe, jak i rozkurczowe bez wpływu na częstość tętna. Skuteczność przeciw nadciśnieniu telmisartanu jest porównywalna do tej innych klas leków przeciw nadciśnieniu (stwierdzono w badaniach porównujących telmisartan z amlodypiną, atenololem, enalaprylem, hydrochlorotiazydem, lozartanem i lizynoprylem).

Po nagłym przerwaniu leczenia telmisartanem ciśnienie tętnicze stopniowo wraca do wartości sprzed leczenia w ciągu kilku dni, bez objawów zespołu odstawienia.

W trakcie badań klinicznych porównujących dwa schematy terapii przeciw nadciśnieniu przypadki suchego kaszlu występowały znacznie rzadziej u pacjentów stosujących telmisartan niż u tych, którzy przyjmowali inhibitory enzymu konwertującego angiotensynę (IEK).

Wpływ stałej kombinacji telmisartan/hydrochlorotiazyd na śmiertelność oraz choroby układu sercowo-naczyniowego jest nieznany.

Nieczerniakowy rak skóry

Dostępne dane badań epidemiologicznych wykazały związek między skumulowaną dawką hydrochlorotiazydu a nieczerniakowym rakiem skóry.

Farmakokinetyka

Wspólne stosowanie hydrochlorotiazydu i telmisartanu nie wpływa na farmakokinetykę każdego z nich u zdrowych ochotników.

Wchłanianie

Telmisartan. Po podaniu doustnym maksymalne stężenie telmisartanu osiąga się w ciągu 0,5–1,5 godziny. Bezpośrednia dostępność biologiczna telmisartanu w dawkach 40 mg i 160 mg wynosi odpowiednio 42% i 58%. Pokarm nieznacznie obniża dostępność biologiczną telmisartanu, zmniejszenie pola pod krzywą „stężenie-czas” (AUC) dla telmisartanu waha się od około 6% (dawka 40 mg) do około 19% (dawka 160 mg). Po 3 godzinach od podania stężenie w osoczu krwi jest podobne i nie zależy od tego, czy telmisartan przyjmuje się na czczo czy z posiłkiem. Uważa się, że niewielkie zmniejszenie AUC nie powoduje zmniejszenia skuteczności terapeutycznej. Telmisartan nie gromadzi się w osoczu krwi w znaczącym stopniu przy dawkowaniu powtarzanym.

Hydrochlorotiazyd. Po podaniu doustnym leku Arbitel N maksymalne stężenie hydrochlorotiazydu osiąga się w ciągu 1–3 godzin. Ze względu na całkowitą wydzielanie nerkowe hydrochlorotiazydu bezpośrednia dostępność biologiczna wynosi około 60%.

Rozkład

Telmisartan. Telmisartan silnie wiąże się z białkami osocza krwi (> 99,5%), głównie z albuminą i alfa-1-kwasowym glikoproteiną. Objętość rozkładu wynosi około 500 l, co wskazuje na zwiększone wiązanie z tkankami.

Hydrochlorotiazyd. Hydrochlorotiazyd wiąże się z białkami osocza krwi w 68%, objętość rozkładu wynosi 0,8±0,3 l/kg.

Biotransformacja

Telmisartan ulega metabolizmowi drogą koniugacji z tworzeniem farmakologicznie nieaktywnego acylglukuronidu. Glukuronid pierwotnej substancji jest jedynym metabolitem zidentyfikowanym u człowieka. Po podaniu jednej dawki 14C-oznaczonego telmisartanu glukuronid wykazuje około 11% zmierzonej radioaktywności w osoczu krwi. Cytochrom P450 nie bierze udziału w metabolizmie telmisartanu.

Hydrochlorotiazyd nie ulega metabolizmowi u człowieka.

Wydalanie

Telmisartan. Po podaniu dożylnym lub doustnym 14C-oznaczonego telmisartanu większość dawki (> 97%) wydala się z kałem drogą wydzielania żółciowego. Tylko niewielka część została wykryta w moczu. Całkowity klirens osoczowy telmisartanu po podaniu doustnym wynosi >1500 ml/min. Okres półtrwania eliminacji końcowej wynosi ponad 20 godzin.

Hydrochlorotiazyd wydala się niemal całkowicie w niezmienionej formie z moczem. Około 60% dawki doustnej wydala się w niezmienionej formie w ciągu 48 godzin. Klirens nerkowy wynosi około 250–300 ml/min. Okres półtrwania końcowego – 10–15 godzin.

Linowość / nieliniowość

Telmisartan. Farmakokinetyka telmisartanu podawanego doustnie jest nieliniowa w dawkach od 20 do 160 mg, z bardziej niż proporcjonalnym wzrostem stężenia w osoczu krwi (Cmax i AUC) wraz ze wzrostem dawki. Telmisartan nie gromadzi się w osoczu krwi w znaczącym stopniu przy dawkowaniu powtarzanym.

Hydrochlorotiazyd wykazuje liniową farmakokinetykę.

Osobliwe kategorie pacjentów

Pacjenci w podeszłym wieku. Farmakokinetyka telmisartanu nie różni się u pacjentów w podeszłym wieku i młodszych pacjentów.

<Płeć. Stężenie telmisartanu w osoczu krwi u kobiet jest ogólnie 2–3 razy wyższe niż u mężczyzn. Jednakże, według danych z badań klinicznych, poziom obniżenia ciśnienia tętniczego i liczba przypadków hipotensji ortostatycznej u kobiet nie wzrasta istotnie. Nie ma potrzeby dostosowywania dawki. U kobiet obserwuje się tendencję do wyższego stężenia hydrochlorotiazydu w osoczu krwi niż u mężczyzn, ale nie ma to znaczenia klinicznego.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek. Obserwowano niższe stężenia w osoczu krwi u pacjentów z niewydolnością nerek poddawanych dializie. U pacjentów z niewydolnością nerek telmisartan w znacznym stopniu wiąże się z białkami osocza krwi i nie jest usuwany za pomocą dializy. Okres półtrwania eliminacji jest niezmieniony u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek. U pacjentów z niewydolnością nerek szybkość eliminacji hydrochlorotiazydu zmniejsza się. W typowym badaniu u pacjentów ze średnią wartością klirensu kreatyniny 90 ml/min okres półtrwania hydrochlorotiazydu wzrasta. U pacjentów z usuniętą lub brakującą nerką okres półtrwania wynosi około 34 godziny.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji wątroby. Badania farmakokinetyczne u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby wykazały wzrost bezpośredniej dostępności biologicznej do prawie 100%. Okres półtrwania u tych pacjentów nie zmienia się.

Charakterystyka kliniczna

Wskazania

Nadciśnienie tętnicze pierwotne

Arbitel N, tabletki, w stałej kombinacji dawkowej (40 mg telmisartanu / 12,5 mg hydrochlorothiazidu) wskazane jest u dorosłych pacjentów, u których leczenie telmisartanem w monoterapii nie zapewnia odpowiedniej kontroli ciśnienia tętniczego.

Arbitel N, tabletki, w stałej kombinacji dawkowej (80 mg telmisartanu / 25 mg hydrochlorothiazidu) wskazane jest u dorosłych pacjentów, u których leczenie kombinacją telmisartanu / hydrochlorothiazidu w dawce 80 mg / 12,5 mg nie zapewnia odpowiedniej kontroli ciśnienia tętniczego lub u dorosłych pacjentów, u których ciśnienie tętnicze zostało ustabilizowane za pomocą telmisartanu i hydrochlorothiazidu jako leków pojedynczych w odpowiednich dawkach.

Przeciwwskazania

• Nadwrażliwość na którykolwiek z substancji czynnych lub na inne składniki preparatu.
• Nadwrażliwość na inne pochodne sulfonamidów (ponieważ hydrochlorothiazid jest pochodną sulfonamidu).
• Ciąża lub planowanie ciąży (patrz sekcje „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania” i „Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią”).
• Zaburzenia cholestotyczne i przewodowe zastójowe dróg żółciowych.
• Ciężkie zaburzenia funkcji wątroby.
• Ciężkie zaburzenia funkcji nerek (klirens kreatyniny < 30 ml/min), anuria.
• Odporna hipokaliemia / hipozatrzymania, hiperkalcemia.
• Okres karmienia piersią.
• Objawowa hiperurykemia (duszica).
• Wiek pediatryczny (do 18 roku życia).

Jednoczesne stosowanie Arbitel N i leków zawierających aliskiren jest przeciwwskazane u pacjentów z cukrzycą lub z niewydolnością nerek (eGFR < 60 ml/min/1,73 m²) (patrz sekcje „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji” i „Farmakodynamika”).

Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji

Lit. Przy jednoczesnym stosowaniu litu z inhibitorem ACE obserwowano odwracalne podwyższenie stężenia litu w osoczu krwi oraz zwiększenie jego toksyczności. Rzadko donoszono o przypadkach interakcji przy stosowaniu blokerów receptora angiotensyny II (w tym telmisartan / hydrochlorothiazid). Jednoczesne stosowanie litu i preparatu Arbitel N nie jest zalecane (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). Jeśli konieczne jest zastosowanie tej kombinacji, zaleca się staranne monitorowanie stężenia litu w osoczu krwi podczas jednoczesnego stosowania.

Leki związane z utratą potasu i hipokaliemią (np. inne moczopędy wydalające potas, środki przeczyszczające, kortykosteroidy, ACTH, amfoterycyna, karboksoholon, penicylina G sodowa, kwas salicylowy i jego pochodne). Przy stosowaniu tych leków razem z kombinacją telmisartan / hydrochlorothiazid zaleca się monitorowanie stężenia potasu w osoczu krwi, ponieważ wskazane leki mogą nasilać wpływ hydrochlorothiazidu na stężenie potasu w osoczu krwi (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności dotyczące stosowania”).

Środki kontrastowe zawierające jod. W przypadku odwodnienia wywołanego przez moczopędy zwiększa się ryzyko wystąpienia ostrej niewydolności nerek, szczególnie przy stosowaniu wysokich dawek środków kontrastowych zawierających jod. Pacjenci wymagają nawodnienia przed podaniem środków zawierających jod.

Leki, które mogą podnosić stężenie potasu i powodować hiperkaliemię (np. inhibitory ACE, moczopędy zatrzymujące potas, suplementy potasu, substytuty soli zawierające potas, cyklosporyna lub inne leki, takie jak heparyna sodowa). Przy stosowaniu tych leków razem z kombinacją telmisartan / hydrochlorothiazid zaleca się monitorowanie stężenia potasu w osoczu krwi. Ze względu na doświadczenie z zastosowania innych leków hamujących RAAS, jednoczesne stosowanie tych leków nie jest zalecane, ponieważ może prowadzić do podwyższenia stężenia potasu w osoczu krwi (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”).

Leki powodujące zaburzenia stężenia potasu w osoczu krwi. Zaleca się okresowe monitorowanie stężenia potasu w osoczu krwi i wykonywanie EKG przy stosowaniu preparatu Arbitel N z poniższymi lekami powodującymi zaburzenia stężenia potasu w osoczu krwi (np. z glikozydami nasierdzi, lekami przeciwarytmicznymi) oraz lekami, które stymulują migotanie komór serca, w tym niektóre leki przeciwarytmiczne, hipokaliemia jako czynnik wyzwalający migotanie komór:

• leki przeciwarytmiczne klasy Ia (np. chinidyna, hydrochinidyna, dysopyramid);
• leki przeciwarytmiczne klasy III (np. amiodaron, sotalol, dofetylid, ibutilid);
• niektóre leki przeciwpsychotyczne (np. tiorydazyna, chloropromazyna, lewopromazyna, trifluoperazyna, cyamemazyna, sulpiryda, sulprodyda, amisulpryd, tiapryd, pimozyd, haloperidol, droperydol);
• inne (np. beprydyl, cyzapyrydyna, difemanil, erytromycyna do wstrzykiwań dożylnych, halofantryna, mizolastyna, pentamidyna, sparfloksacyna, terfenadyna, winkamin do wstrzykiwań dożylnych).

Glikozydy nasierdzi. Hipokaliemia lub hipomagnezemia spowodowane przez tiazydy sprzyjają wystąpieniu arytmii serca wywołanej przez nasierdze (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”).

Dygoxyna. Przy jednoczesnym stosowaniu telmisartanu z dygoxyną obserwowano podwyższenie średnich wartości stężenia dygoxyny w osoczu krwi (49 % szczytowe i 20 % minimalne). Na początku terapii, podczas korekty dawki oraz przy odstawianiu terapii telmisartanem należy kontrolować poziom dygoxyny, aby utrzymać jego stężenie w zakresie terapeutycznym.

Inne leki przeciwnadciśnieniowe. Telmisartan może nasilać działanie hipotensyjne innych leków przeciwnadciśnieniowych.

Dane kliniczne wykazały, że podwójna blokada RAAS za pomocą zastosowania łączonego inhibitorów ACE, blokerów receptora angiotensyny II lub aliskirenu wiąże się z wyższą częstością takich działań niepożądanych jak hipotensja tętnicza, hiperkaliemia i obniżenie funkcji nerek (w tym ostra niewydolność nerek) w porównaniu z zastosowaniem jednego leku działającego na RAAS (patrz sekcje „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”, „Przeciwwskazania” i „Farmakodynamika”).

Leki przeciwdiabetyczne (leki doustne i insulina). Może wystąpić potrzeba korekty dawki leku przeciwdiabetycznego (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”).

Metformina. Metforminę należy stosować z ostrożnością ze względu na ryzyko wystąpienia kwasicy mlekowej spowodowanej możliwą niewydolnością nerek przy stosowaniu hydrochlorothiazidu.

Smolę cholestyraminową i smolę cholestepolową. Wchłanianie hydrochlorothiazidu jest osłabiane w obecności żywic wymienników anionowych.

Leki przeciwwąpczne niesteroidowe. NLPZ (a mianowicie: kwas acetylosalicylowy w dawkach przeciwzapalnych, inhibitory COX-2, nieselektywne NLPZ) mogą zmniejszyć działanie moczopędne, natriuretyczne i przeciwciśnieniowe tiazydowych moczopędów oraz działanie przeciwciśnieniowe antagonistów receptora angiotensyny II. U niektórych pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek (u pacjentów odwodnionych lub u pacjentów starszych z zaburzeniami funkcji nerek) jednoczesne stosowanie blokerów receptora angiotensyny II i leków hamujących cyklooksygenazę może prowadzić do dalszego pogorszenia funkcji nerek, w tym do możliwej ostrej niewydolności nerek, która zazwyczaj jest odwracalna. Dlatego kombinację należy stosować z ostrożnością, szczególnie u pacjentów starszych. Po rozpoczęciu terapii kombinacją leków i okresowo podczas leczenia pacjentom należy zapewnić odpowiednie nawodnienie i staranne monitorowanie funkcji nerek.

W jednym z badań jednoczesne stosowanie telmisartanu i ramiprilu prowadziło do 2,5-krotnego zwiększenia pola pod krzywą „stężenie-czas” (AUC0-24) oraz maksymalnego stężenia w osoczu krwi (Cmax) ramiprilu i ramiprilatu. Kliniczne znaczenie tego obserwowanego zjawiska pozostaje nieznane.

Aminy wazopresyjne (np. noradrenalina). Działanie amin wazopresyjnych może być osłabione.

Niedepolaryzujące leki rozkurczające mięśnie szkieletowe (np. tubokuraryna). Działanie niedepolaryzujących leków rozkurczających mięśnie szkieletowe może być nasilone przez hydrochlorothiazid.

Leki stosowane w leczeniu duszicy (np. probenecyd, sulfinpirazon i allopurinol). Może wystąpić potrzeba korekty dawki leków sprzyjających wydaleniu kwasu moczowego, ponieważ hydrochlorothiazid może podnosić stężenie kwasu moczowego w osoczu krwi. Może być konieczne zwiększenie dawki probenecydu lub sulfinpirazonu. Jednoczesne stosowanie tiazidu może zwiększyć częstość występowania reakcji nadwrażliwości na allopurinol.

Sole wapnia. Moczopędy tiazydowe mogą podnosić stężenie wapnia w osoczu krwi w wyniku zmniejszenia wydalania. W razie potrzeby przepisywania suplementów wapnia lub leków zatrzymujących wapń (np. terapia witaminą D) należy monitorować stężenie wapnia w osoczu krwi i odpowiednio korygować dawkę.

Blokery beta i diazoksyd. Działanie hiperglikemiczne blokerów beta i diazoksydu może być nasilone przez tiazydy.

Leki antycholinergiczne (np. atropina, biperidyna) mogą zwiększać biodostępność moczopędów tiazydowych poprzez zwiększenie motoryki przewodu pokarmowego i stopnia opróżnienia żołądka.

Amantadyna. Tiazydy mogą zwiększać ryzyko działania niepożądanego wywołanego przez amantadynę.

Leki cytotoksyczne (np. cyklofosfamid, metotreksat). Tiazydy mogą zmniejszać wydalanie nerkowe leków cytotoksycznych i nasilać ich działanie mielosupresyjne.

Ze względu na właściwości farmakologiczne oczekuje się, że baklofen i amifostyna mogą nasilać działanie hipotensyjne wszystkich leków przeciwnadciśnieniowych, w tym telmisartanu. Ponadto hipotensja ortostatyczna może być nasilana przez alkohol, barbiturany, środki narkotyczne lub antydepresanty.

Salicylany. Przy stosowaniu wysokich dawek salicylanów hydrochlorothiazid może nasilać ich toksyczny wpływ na ośrodkowy układ nerwowy (OUN).

Metildopa. Donoszono o pojedynczych przypadkach wystąpienia anemii hemolitycznej przy jednoczesnym stosowaniu hydrochlorothiazidu i metyldopy.

Cyklosporyna. Przy jednoczesnym stosowaniu cyklosporyny może nasilać się hiperurykemia i wzrastać ryzyko powikłań, takich jak duszica.

Wpływ leków na wyniki badań laboratoryjnych. Ze względu na wpływ na metabolizm wapnia tiazydy mogą wpływać na wyniki oceny funkcji gruczołów przytarczyc (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”).

Karbamazepina. Ze względu na ryzyko objawowej hipozatrzymania należy przeprowadzać monitorowanie kliniczne i biologiczne.

Amfoterycyna B (do wstrzykiwań dożylnych), kortykosteroidy, ACTH i stymulujące środki przeczyszczające. Hydrochlorothiazid nasila zaburzenia równowagi elektrolitowej, głównie hipokaliemię.

Szczególności stosowania

Ciąża. Nie należy rozpoczynać terapii antagonistami receptorów angiotensyny II w czasie ciąży. Pacjentkom planującym zajście w ciążę, u których nie uzna się za stosowne kontynuowanie terapii antagonistami receptorów angiotensyny II, należy przejść na leki przeciwnadciśnieniowe z ustalonym profilem bezpieczeństwa w ciąży. W przypadku stwierdzenia ciąży należy natychmiast przerwać przyjmowanie blokerów receptorów angiotensyny II i w razie potrzeby rozpocząć terapię alternatywną (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią”).

Zaburzenia funkcji wątroby. Arbitel N nie powinien być stosowany u pacjentów z obturacyjnymi zaburzeniami żółciowymi, cholestazą lub ciężką niewydolnością wątroby (patrz sekcja „Przeciwwskazania”), ponieważ telmisartan jest wydalany głównie z żółcią. U tych pacjentów można oczekiwać zmniejszenia klirensu telmisartanu w wątrobie.

Arbitel N należy stosować z ostrożnością u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby lub postępującą chorobą wątroby, ponieważ nawet niewielkie zmiany równowagi wodno-elektrolitowej mogą prowadzić do śpiączki wątrobowej. Brak jest doświadczenia klinicznego w stosowaniu kombinacji telmisartan / hydrochlorotiazyd u pacjentów z niewydolnością wątroby.

Hipertensja nerekropochodna. Istnieje zwiększony ryzyko ciężkiej hipotensji tętniczej i niewydolności nerek u pacjentów z dwustronnym zwężeniem tętnicy nerkowej lub zwężeniem tętnicy jedynego działającego nerki, którym stosuje się leki wpływające na układ renina-angiotensyna-aldosteron (RAAS).

Niewydolność nerek i przeszczepienie nerki. Arbitel N nie może być stosowany u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny < 30 ml/min) (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). Brak jest doświadczenia w stosowaniu kombinacji telmisartan / hydrochlorotiazyd u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek lub niedawno przeszczepioną nerką. Istnieje ograniczone doświadczenie w stosowaniu leku u pacjentów z łagodną i umiarkowaną niewydolnością nerek, dlatego zaleca się okresowe monitorowanie stężenia potasu, kreatyniny i kwasu moczowego w surowicy krwi. U pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek może wystąpić azotemia spowodowana diuretykami tiazydowymi.

Telmisartan nie jest usuwany z krwi podczas hemofiltracji i nie poddaje się dializie.

Obniżenie objętości płynu wewnątrznaczyniowego i/lub sodu. Objawowa hipotensja, szczególnie po pierwszej dawce, może wystąpić u pacjentów z obniżoną objętością płynu i/lub sodu w wyniku terapii moczopędną, ograniczenia soli w diecie, biegunki lub wymiotów. Przed zastosowaniem Arbitel N należy skorygować te stany.

W pojedynczych przypadkach stosowanie hydrochlorotiazydu wiązano z wystąpieniem hiponatremii towarzyszonej objawami neurologicznymi (nudności, postępująca dezorientacja, apatia).

Podwójne blokowanie układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAAS)

Istnieją dowody, że jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE, blokerów receptorów angiotensyny II lub aliskiren powoduje zwiększone ryzyko hipotensji, hiperkaliemii i pogorszenia funkcji nerek (w tym ostrej niewydolności nerek).

Dlatego podwójne blokowanie RAAS poprzez jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE, blokerów receptorów angiotensyny II lub aliskiren nie jest zalecane (patrz sekcje „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji” i „Farmakodynamika”).

Jeśli podwójne blokowanie uznaje się za absolutnie konieczne, powinno odbywać się wyłącznie pod nadzorem specjalisty i przy ciągłym, starannym monitorowaniu funkcji nerek, stężenia elektrolitów i ciśnienia tętniczego.

Nie należy stosować inhibitorów ACE i blokerów receptorów angiotensyny II jednocześnie u pacjentów z naczyniopatią cukrzycową.

Inne stany wymagające aktywacji RAAS. U pacjentów, u których napięcie naczyń i funkcja nerek zależą głównie od aktywności RAAS (np. u pacjentów z niewydolnością serca lub ciężką chorobą nerek, w tym ze zwężeniem tętnicy nerkowej), leczenie lekami wpływającymi na RAAS może wiązać się z ostrą hipotensją tętniczą, hiperazotemią, oligurią lub rzadko – ostrą niewydolnością nerek (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Pierwotny aldosteronizm. Pacjenci z pierwotnym aldosteronizmem zazwyczaj nie reagują na leki przeciwnadciśnieniowe działające poprzez blokowanie RAAS, dlatego stosowanie leku Arbitel N u tej grupy pacjentów nie jest zalecane.

Zwężenie aorty i zastawki mitralnej, obturacyjna kardiomiopatia przerostowa. Jak w przypadku innych leków rozszerzających naczynia, należy zachować szczególną ostrożność przy leczeniu pacjentów ze zwężeniem aorty i zastawki mitralnej lub z obturacyjną kardiomiopatią przerostową.

Działanie metaboliczne i endokrynologiczne. Terapia tiazydem może zmniejszyć tolerancję glukozy, podczas gdy u pacjentów z cukrzycą przyjmujących insulinę lub leczenie przeciwcukrzycowe oraz leczenie telmisartanem może rozwinąć się hipoglikemia. Dlatego u tych pacjentów należy kontrolować stężenie glukozy we krwi; może być konieczna korekta dawki insuliny lub leków hipoglikemicznych. Podczas terapii tiazydami może ujawnić się utajona cukrzyca.

Podwyższone stężenie cholesterolu i trójglicerydów wiąże się z terapią moczopędną tiazydową; jednak przy stosowaniu leku zawierającego 12,5 mg hydrochlorotiazydu obserwowano minimalne podwyższenie stężenia cholesterolu i trójglicerydów lub nie obserwowano go wcale. U niektórych pacjentów przyjmujących terapię tiazydową może wystąpić hiperurkemia lub jawna dnia.

Zaburzenia równowagi elektrolitowej. Wszystkim pacjentom przyjmującym terapię moczopędną należy okresowo oznaczać stężenie elektrolitów w surowicy krwi. Diuretyki tiazydowe, w tym hydrochlorotiazyd, mogą powodować zaburzenia równowagi wodno-elektrolitowej (hipokaliemia, hiponatremia i alkaloza hipochlorymiczna). Objawami zaburzeń równowagi wodno-elektrolitowej są suchość w ustach, pragnienie, osłabienie, letargia, senność, niepokój, ból mięśni lub skurcze, zmęczenie mięśni, hipotensja tętnicza, oliguria, tachykardia oraz zaburzenia przewodu pokarmowego, takie jak nudności i wymioty (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

• Hipokaliemia. Pomimo że w wyniku stosowania diuretyków tiazydowych może rozwinąć się hipokaliemia, terapia towarzysząca telmisartanem może zmniejszyć hipokaliemię spowodowaną przez diuretyki. Ryzyko hipokaliemii jest najwyższe u pacjentów z marskością wątroby, u pacjentów z dużym wydzielaniem moczu, u pacjentów przyjmujących niewystarczające doustne dawki elektrolitów oraz u pacjentów otrzymujących terapię towarzyszącą kortykosteroidami lub ACTH (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).
• Hiperkaliemia. Z kolei, z powodu antagonizmu receptorów angiotensyny II (AT1) wywołanego przez telmisartan – składnik leku Arbitel N – może wystąpić hiperkaliemia. Jednakże klinicznie istotna hiperkaliemia w wyniku przyjmowania leku Arbitel N nie została potwierdzona dokumentalnie. Czynniki ryzyka rozwoju hiperkaliemii obejmują niewydolność nerek i/lub niewydolność serca oraz cukrzycę. Diuretyki zatrzymujące potas, suplementy potasu lub zastępcze soli zawierające potas należy stosować z ostrożnością jednocześnie z lekiem Arbitel N (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).
• Alkaloza hipochlorymiczna. Deficyt chlorków jest zazwyczaj lekki i zazwyczaj nie wymaga leczenia.
• Hiperkalcemia. Tiazydy mogą zmniejszać wydalanie wapnia z moczem i sprzyjać nieznacznemu podwyższeniu stężenia wapnia w surowicy krwi przy braku znanych zaburzeń gospodarki wapniowej. Znacząca hiperkalcemia może być objawem utajonego nadczynności przytarczyc. Należy przerwać stosowanie tiazydów przed przeprowadzeniem badań funkcji przytarczyc.
• Hipomagnezemia. Tiazydy wykazały zwiększone wydalanie magnezu z moczem, co może prowadzić do hipomagnezemii (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Przynależność rasowa. Jak w przypadku innych blokerów receptorów angiotensyny II, telmisartan jest mniej skuteczny w obniżaniu ciśnienia tętniczego u pacjentów o ciemnej skórze, prawdopodobnie z powodu powszechnego niskiego stężenia reniny u tej grupy pacjentów z nadciśnieniem tętniczym.

Choroba niedokrwienna serca. Jak w przypadku stosowania innych leków przeciwnadciśnieniowych, znaczne obniżenie ciśnienia tętniczego u pacjentów z chorobą niedokrwienną serca lub z niedokrwieniem mięśnia sercowego może prowadzić do zawału mięśnia sercowego lub udaru mózgu.

Ogólne informacje. Większe prawdopodobieństwo wystąpienia reakcji nadwrażliwości na hydrochlorotiazyd jest możliwe u pacjentów z alergią lub astmą oskrzelową, ale jeszcze bardziej prawdopodobne u pacjentów z takimi chorobami w wywiadzie. Obserwowano nasilenie lub aktywację toczeń układowy przy stosowaniu diuretyków tiazydowych, w tym hydrochlorotiazydu.

Obserwowano przypadki reakcji fotouczulenia przy stosowaniu diuretyków tiazydowych (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Jeśli podczas leczenia wystąpią reakcje fotouczulenia, zaleca się przerwanie stosowania leku. Jeśli ponowne stosowanie diuretyków uznaje się za konieczne, zaleca się ochronę odsłoniętych części skóry przed działaniem promieni słonecznych lub sztucznego promieniowania UV.

Wypot choroidalny, ostra krótkowzroczność i wtórna jaskra z zamkniętym kątem. Hydrochlorotiazyd i sulfonamidy mogą powodować reakcję nadwrażliwości i, jako konsekwencja, wypot choroidalny z defektem pola widzenia, ostra przejściowa krótkowzroczność i ostra jaskra z zamkniętym kątem.

Objawy obejmują nagłe wystąpienie obniżenia ostrości widzenia lub ból w oku i zazwyczaj pojawiają się od kilku godzin do tygodni po rozpoczęciu leczenia. Nieleczona ostra jaskra z zamkniętym kątem może prowadzić do nieodwracalnej utraty wzroku. Należy jak najszybciej odstawić leczenie hydrochlorotiazydem. Może być konieczna natychmiastowa interwencja medyczna lub chirurgiczna, jeśli ciśnienie wewnątrzgałkowe pozostaje niekontrolowane. Czynniki ryzyka rozwoju ostrej jaskry z zamkniętym kątem mogą obejmować uczulenie na sulfonamidy lub penicylinę w wywiadzie.

Nieczerniakowy rak skóry. W dwóch epidemiologicznych badaniach opartych na Duńskim Rejestrze Raka zaobserwowano zwiększone ryzyko nieczerniakowego raka skóry (NMSC) (rak podstawnokomórkowy (BCC) i rak płytkokomórkowy (SCC)) wraz ze wzrostem skumulowanej dawki hydrochlorotiazydu (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Działanie fotosensybilizujące hydrochlorotiazydu może być mechanizmem rozwoju NMSC.

Pacjenci przyjmujący hydrochlorotiazyd powinni być poinformowani o ryzyku NMSC i powinni regularnie sprawdzać skórę pod kątem nowych zmian oraz niezwłocznie zgłaszać wszelkie podejrzane zmiany skóry. Możliwe środki zapobiegawcze, takie jak ograniczenie oddziaływania promieni słonecznych i ultrafioletowych. Należy zalecać pacjentom odpowiednią ochronę przed takim oddziaływaniem, aby zminimalizować ryzyko wystąpienia raka skóry. Podejrzane zmiany skóry należy niezwłocznie zbadać, w tym poprzez badanie histologiczne biopsji. Stosowanie hydrochlorotiazydu należy również przeanalizować u pacjentów, którzy wcześniej mieli NMSC (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Ostra toksyczność oddechowa

Zgłaszano bardzo rzadkie przypadki ciężkiej ostrej toksyczności oddechowej, w tym ostrego zespołu ciasnicy oddechowej (ARDS), po przyjmowaniu hydrochlorotiazydu. Zazwyczaj obrzęk płuc rozwija się w ciągu kilku minut lub godzin po przyjęciu hydrochlorotiazydu. Na początku choroby objawy obejmują duszność, gorączkę, pogorszenie funkcji płuc i hipotensję. Jeśli podejrzewa się ARDS, należy przerwać stosowanie Arbitel N i rozpocząć odpowiednie leczenie. Hydrochlorotiazyd nie powinien być stosowany u pacjentów, którzy wcześniej przebyli ARDS po przyjęciu hydrochlorotiazydu.

Angioedema jelitowe

Zgłaszano przypadki angioedemu jelitowego u pacjentów przyjmujących blokery receptorów angiotensyny II (patrz sekcja „Działania niepożądane”). U tych pacjentów obserwowano ból brzucha, nudności, wymioty i biegunkę. Objawy ustępowały po odstawieniu blokerów receptorów angiotensyny II. Jeśli zdiagnozowano angioedem jelitowe, należy przerwać stosowanie Arbitel N i rozpocząć odpowiedni monitoring do całkowitego ustąpienia objawów.

Laktoza. Lek zawiera monohydrat laktozy. Dlatego pacjenci z dziedziczną nietolerancją fruktozy i/lub dziedzicznymi formami nietolerancji galaktozy, niedoborem laktoazy lub zaburzeniem wchłaniania glukozy-galaktozy nie powinni przyjmować tego leku.

Lek może wpływać na wyniki następujących badań laboratoryjnych:

• może obniżać stężenie jodu związanego z białkami w osoczu krwi;
• leczenie lekiem należy przerwać przed przeprowadzeniem badań laboratoryjnych mających na celu ocenę funkcji przytarczyc;
• może zwiększać stężenie wolnego bilirubiny w surowicy krwi.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią

Ciąża

Lek jest przeciwwskazany w ciąży lub u kobiet planujących zajście w ciążę. Jeśli w trakcie leczenia tym lekiem potwierdzona zostanie ciąża, należy przerwać jego stosowanie i zastąpić innym lekiem dozwolonym do stosowania (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Szczególności stosowania”).

Brak danych dotyczących stosowania kombinacji telmisartan / hydrochlorotiazyd w ciąży. Badania na zwierzętach wykazały toksyczność rozrodczą.

Dane epidemiologiczne dotyczące ryzyka teratogenności po stosowaniu inhibitorów ACE w I trymestrze ciąży nie są ostateczne; jednakże niewielkie zwiększenie ryzyka nie może być wykluczone. Choć brakuje kontrolowanych danych epidemiologicznych dotyczących ryzyka stosowania blokerów receptorów angiotensyny II, podobne ryzyko jest możliwe dla tej klasy leków. Dopóki nie uznaje się za stosowne kontynuowanie terapii blokerami receptorów angiotensyny II, pacjentkom planującym zajście w ciążę należy przejść na leki przeciwnadciśnieniowe z ustalonym profilem bezpieczeństwa w ciąży. W przypadku stwierdzenia ciąży należy natychmiast przerwać przyjmowanie blokerów receptorów angiotensyny II i w razie potrzeby rozpocząć terapię alternatywną.

Leczenie blokerami receptorów angiotensyny II w II i III trymestrze ciąży powoduje fetotoksyczność u ludzi (osłabienie funkcji nerek, oligohydramnios, opóźnienie kostnienia kości czaszki) oraz toksyczność noworodkową (niewydolność nerek, hipotensja tętnicza, hiperkaliemia). Jeśli stosowanie blokerów receptorów angiotensyny II miało miejsce od II trymestru ciąży, zaleca się przeprowadzenie ultrasonograficznej kontroli funkcji nerek i stanu czaszki płodu. Noworodki matek przyjmujących blokery receptorów angiotensyny II powinny być poddawane starannemu nadzorowi pod kątem wystąpienia hipotensji tętniczej (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Szczególności stosowania”).

Doświadczenie stosowania hydrochlorotiazydu w ciąży, szczególnie w I trymestrze, jest ograniczone. Badania na zwierzętach są niewystarczające. Hydrochlorotiazyd przenika przez barierę łożyskową. Ze względu na farmakologiczny mechanizm działania hydrochlorotiazydu, jego stosowanie w II i III trymestrze może zaburzać przepływ krwi łożyskowo-płodowy i prowadzić do następujących skutków wewnątrzmacicznych i noworodkowych, takich jak żółtaczka, zaburzenia równowagi elektrolitowej u płodu i trombocytopenia.

Hydrochlorotiazyd nie powinien być stosowany w obrzękach, nadciśnieniu tętniczym spowodowanym ciążą lub w eklampsji z powodu ryzyka zmniejszenia objętości osocza i hipoperfuzji łożyska bez pozytywnego wpływu na przebieg choroby.

Hydrochlorotiazyd nie powinien być stosowany u ciężarnych z ciężkim nadciśnieniem tętniczym, z wyjątkiem rzadkich przypadków, gdy niemożliwe jest zastosowanie innej terapii.

Karmienie piersią

Ze względu na brak informacji dotyczących stosowania kombinacji telmisartan / hydrochlorotiazyd w czasie karmienia piersią, nie zaleca się przyjmowania leku w tym okresie; należy preferować terapię alternatywną z użyciem leków o lepiej poznanych profilach bezpieczeństwa, szczególnie przy karmieniu noworodków lub przedwczesnych dzieci.

Hydrochlorotiazyd w niewielkich ilościach przenika do mleka matki. Tiazydy w wysokich dawkach, powodując intensywny efekt moczopędny, mogą hamować produkcję mleka matki. Stosowanie Arbitel N w czasie karmienia piersią jest przeciwwskazane.

Płodność

Nie przeprowadzono badań płodności u ludzi przy stosowaniu kombinacji dawek stałych lub pojedynczych składników.

Badania przedkliniczne nie wykazały wpływu telmisartanu i hydrochlorotiazydu na płodność mężczyzn i kobiet.

Wpływ na zdolność kierowania pojazdami i obsługiwania maszyn

Arbitel N może wpływać na zdolność kierowania pojazdami lub obsługiwania maszyn. Leczenie lekami przeciwnadciśnieniowymi, w szczególności Arbitel N, może powodować zawroty głowy lub omdlenia.

Pacjentom, u których występują te działania niepożądane, należy unikać potencjalnie niebezpiecznych zadań, takich jak kierowanie pojazdami lub praca z maszynami.

Sposób stosowania i dawki

Dozowanie

Arbitel N należy stosować u pacjentów, u których ciśnienie tętnicze nie jest wystarczająco kontrolowane przy monoterapii telmisartanem. Przed przejściem na Arbitel N należy określić dawkę każdego z jej składników. Można rozważyć bezpośrednią zamianę monoterapii na stałe kombinacje, jeśli jest to klinicznie uzasadnione.

Arbitel N, tabletki 40 mg/12,5 mg, można stosować raz dziennie u pacjentów, u których ciśnienie tętnicze nie jest wystarczająco kontrolowane przy stosowaniu tabletek Arbitel 40 mg.

Arbitel N, tabletki 80 mg/12,5 mg, można stosować raz dziennie u pacjentów, u których ciśnienie tętnicze nie jest wystarczająco kontrolowane przy stosowaniu tabletek Arbitel 80 mg.

Arbitel N, tabletki 80 mg/25 mg, można stosować raz dziennie u pacjentów, u których przyjmowanie Arbitel N 80 mg/12,5 mg nie zapewnia odpowiedniej kontroli ciśnienia tętniczego lub u dorosłych pacjentów, u których ciśnienie tętnicze zostało ustabilizowane za pomocą telmisartanu lub hydrochlorothiazidu stosowanych jako monoterapia (patrz sekcja „Wskazania”).

Pacjenci w podeszłym wieku. Nie ma potrzeby dostosowywania dawki u pacjentów w podeszłym wieku.

Naruszenie funkcji nerek. Doświadczenie leczenia pacjentów z łagodnym i umiarkowanym zaburzeniem funkcji nerek jest ograniczone, ale nie wskazuje na skutki uboczne, dlatego nie uważa się za konieczne dostosowanie dawki. Zaleca się okresowe monitorowanie funkcji nerek (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Telmisartan nie jest usuwany z krwi za pomocą hemofiltraции i nie poddaje się dializie.

Naruszenie funkcji wątroby. U pacjentów z łagodnym i umiarkowanym zaburzeniem funkcji wątroby dobowe dawkowanie Arbitel N nie powinno przekraczać dawki 40 mg/12,5 mg. Arbitel N nie należy stosować u pacjentów z ciężkim zaburzeniem funkcji wątroby. Tiazydy należy stosować z ostrożnością u pacjentów z zaburzeniem funkcji wątroby (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Sposób stosowania.

Arbitel N należy przyjmować doustnie raz dziennie, połykając całą tabletkę i popijając płynem, niezależnie od spożycia posiłku.

Ostrożność przed stosowaniem leku

Arbitel N należy przechowywać w zapieczętowanym blisterze z uwagi na higroskopijność tabletek. Tabletki należy wyjmować z blistera bezpośrednio przed użyciem.

Dzieci

Nie ustalono bezpieczeństwa i skuteczności stosowania kombinacji telmisartan/hydrochlorothiazid u dzieci w wieku do 18 lat. Stosowanie Arbitel N u dzieci nie jest zalecane.

Przedawkowanie

Informacje dotyczące przedawkowania telmisartanem u ludzi są ograniczone. Stopień usuwania hydrochlorothiazidu za pomocą hemodializy jest nieznany.

Objawy. Najbardziej prawdopodobnymi objawami przedawkowania telmisartanu są hipotensja tętnicza i tachykardia; obserwowano również bradykardię, zawroty głowy, wymioty, podwyższenie stężenia kreatyniny w surowicy oraz ostre niewydolność nerek. Przedawkowanie hydrochlorothiazidu wiąże się z obniżeniem stężenia elektrolitów (hipokaliemia, hipochloremia) i odwodnieniem spowodowanym nadmiernym działaniem moczopędnym. Najczęstsze objawy to nudności i senność. Hipokaliemia może prowadzić do skurczów mięśni i/lub nasilenia arytmii serca, szczególnie przy jednoczesnym stosowaniu glikozydów nasierdziowych digitalis lub niektórych leków przeciwarytmicznych.

Leczenie. Telmisartan nie jest usuwany za pomocą hemofiltraции i nie poddaje się dializie. Należy dokładnie monitorować stan pacjenta. Leczenie w przypadku wystąpienia objawów przedawkowania powinno być objawowe i wspierające. Terapia zależy od czasu, który upłynął od przyjęcia tabletek, oraz od ciężkości objawów. Obejmuje ona środki wspierające, takie jak wywołanie wymiotów i/lub przepłukanie żołądka. W leczeniu przedawkowania może być pomocne zastosowanie węgla aktywnego. Należy monitorować poziom elektrolitów i kreatyniny. W przypadku wystąpienia hipotensji tętniczej pacjenta należy ułożyć w pozycji leżącej na plecach i rozpocząć leczenie z zastosowaniem roztworów soli fizjologicznej i substytutów płynów.

Efekty uboczne

Charakterystyka profilu bezpieczeństwa. Najczęstszym efektem ubocznym jest zawroty głowy. Ciężki obrzęk naczynioruchowy może występować rzadko (≥1/10000 – < 1/1000).

Ogólnie częstość występowania efektów ubocznych dla telmisartanu / hydrochlorothiazidu może być porównywalna z liczbą doniesień dotyczących samodzielnego stosowania telmisartanu w ramach randomizowanego, kontrolowanego badania z udziałem 1471 pacjentów, którzy otrzymywali kombinację telmisartanu i hydrochlorothiazidu (835 pacjentów) lub sam telmisartan (636 pacjentów). Liczba efektów ubocznych nie jest zależna od dawki i nie ma związku z płcią, wiekiem ani rasą pacjentów.

Charakterystyka efektów ubocznych

Poniżej, według układu narządów, wymieniono efekty uboczne wykryte podczas badań klinicznych kombinacji telmisartanu i hydrochlorothiazidu, które występowały częściej niż w przypadku placebo. Efekty uboczne, które nie były obserwowane w trakcie badań klinicznych, ale mogą się pojawić podczas leczenia telmisartanem / hydrochlorothiazidem i są oparte na doświadczeniu stosowania telmisartanu lub hydrochlorothiazidu oddzielnie, wymieniono również poniżej w oddzielnych podsekcjach.

Efekty uboczne podano według częstości występowania: bardzo często (≥ 1/10), często (≥ 1/100 – <1/10), rzadziej (≥ 1/1000 – < 1/100), pojedyncze (≥1/10000 – < 1/1000), rzadkie (<1/10 000), nieznane (nie można ustalić na podstawie dostępnych danych). Efekty uboczne wymieniono w kolejności malejącej ciężkości.

Zakażenia i inwazje:

pojedyncze – zapalenie oskrzeli, zapalenie gardła, zapalenie zatok.

Zaburzenia metaboliczne:

rzadziej – hipokaliemia;

pojedyncze – hiperurikemia, hiponatremia.

Zaburzenia psychiczne:

rzadziej – lęk;

pojedyncze – depresja, bezsenność, zaburzenia snu.

Zaburzenia ze strony układu nerwowego:

często – zawroty głowy;

rzadziej – omdlenia, parestezje.

Zaburzenia ze strony narządu wzroku:

pojedyncze – zaburzenia widzenia, przemijające nieostre widzenie.

Zaburzenia ze strony aparatu przedsionkowego:

rzadziej – zawroty głowy.

Zaburzenia ze strony serca:

rzadziej – tachykardia, arytmia.

Zaburzenia ze strony naczyń:

rzadziej – hipotensja tętnicza, hipotensja ortostatyczna.

Zaburzenia ze strony układu oddechowego:

rzadziej – duszność;

pojedyncze – zespół ostrej niewydolności oddechowej, zapalenie płuc i obrzęk płuc.

Zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego:

rzadziej – biegunka, suchość w ustach, wzdęcia;

pojedyncze – ból brzucha, zaparcia, dyspepsja, wymioty, zapalenie żołądka.

Zaburzenia hepatobiliorne:

pojedyncze – zaburzenia funkcji wątroby / zaburzenia funkcji wątroby².

Zaburzenia ze strony skóry i tkanki podskórnej:

pojedyncze – obrzęk naczynioruchowy (w tym zakończony śmiercią), rumień, świąd, wysypka, nadmierna potliwość, pokrzywka.

Zaburzenia ze strony układu mięśniowo-szkieletowego:

rzadziej – ból pleców, skurcze mięśni, mialgia;

pojedyncze – artralgia, ból kończyn (nóg), aktywacja układowego toczenia¹.

Zaburzenia ze strony układu rozrodczego:

rzadziej – zaburzenia erekcji.

Ogólne zaburzenia:

rzadziej – ból w klatce piersiowej;

pojedyncze – objawy podobne do grypy, ból.

Dane laboratoryjne:

rzadziej – podwyższenie stężenia kwasu moczowego we krwi;

pojedyncze – podwyższenie stężenia kreatyniny, podwyższenie stężenia kreatynofosfokinazy we krwi, podwyższenie aktywności enzymów wątrobowych.

Dodatkowe informacje dotyczące poszczególnych składników

Efekty uboczne obserwowane podczas stosowania poszczególnych składników mogą być potencjalnymi efektami ubocznymi podczas stosowania Arbitel N, nawet jeśli nie były one obserwowane w trakcie badań klinicznych.

Telmisartan

Efekty uboczne występowały z taką samą częstością u pacjentów przyjmujących placebo lub telmisartan. Poniżej wymieniono dodatkowe efekty uboczne zgłaszane podczas badań klinicznych monoterapii telmisartanem u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym lub u pacjentów powyżej 50 roku życia z wysokim ryzykiem chorób układu sercowo-naczyniowego.

Zakażenia i inwazje:

rzadziej – zakażenie górnych dróg oddechowych, zakażenie układu moczowo-płciowego (w tym zapalenie pęcherza);

pojedyncze – sepsa, w tym zakończona śmiercią².

Zaburzenia ze strony krwi:

rzadziej – anemia;

pojedyncze – eozynofilia, trombocytopenia.

Zaburzenia ze strony układu odpornościowego:

pojedyncze – nadwrażliwość, reakcje anafilaktyczne.

Zaburzenia metaboliczne:

rzadziej – hiperkaliemia;

pojedyncze – hipoglikemia (u chorych na cukrzycę), hiponatremia.

Zaburzenia psychiczne:

rzadziej – bezsenność, depresja;

pojedyncze – lęk.

Zaburzenia ze strony układu nerwowego:

rzadziej – omdlenia;

pojedyncze – senność.

Zaburzenia ze strony narządu wzroku:

pojedyncze – zaburzenia widzenia.

Zaburzenia ze strony narządu słuchu, aparatu przedsionkowego:

rzadziej – zawroty głowy.

Zaburzenia ze strony serca:

rzadziej – bradykardia;

pojedyncze – tachykardia.

Zaburzenia ze strony naczyń:

rzadziej – hipotensja tętnicza², hipotensja ortostatyczna.

Zaburzenia ze strony układu oddechowego, klatki piersiowej i jamy śródpiersia:

rzadziej – duszność, kaszel;

rzadkie – choroba płuc międzywistowata¹,².

Zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego:

rzadziej – ból brzucha, biegunka, dyspepsja, wzdęcia, wymioty;

pojedyncze – suchość w ustach, dyskomfort brzuszny.

Zaburzenia hepatobiliorne:

pojedyncze – zaburzenia funkcji wątroby / zaburzenia funkcji wątroby².

Zaburzenia ze strony skóry i tkanki podskórnej:

rzadziej – świąd, nadmierna potliwość, wysypka;

pojedyncze – obrzęk naczynioruchowy (w tym zakończony śmiercią), egzema, rumień, pokrzywka, zapalenie skóry lekowe, zapalenie skóry toksyczne.

Zaburzenia ze strony układu mięśniowo-szkieletowego:

rzadziej – ból pleców, skurcze mięśni, mialgia;

pojedyncze – artralgia, ból kończyn, ból ścięgien (objawy podobne do tendinitis).

Zaburzenia ze strony układu moczowego:

rzadziej – zaburzenia funkcji nerek, w tym ostre niewydolność nerek.

Ogólne zaburzenia:

rzadziej – ból w klatce piersiowej, osłabienie (astenia);

pojedyncze – objawy podobne do grypy.

Dane laboratoryjne:

rzadziej – podwyższenie stężenia kreatyniny we krwi;

pojedyncze – obniżenie stężenia hemoglobiny, podwyższenie stężenia kwasu moczowego we krwi, podwyższenie aktywności enzymów wątrobowych, podwyższenie stężenia kreatynofosfokinazy we krwi.

Hydrochlorothiazid

Hydrochlorothiazid może spowodować lub nasilić hipowolmię, która może prowadzić do zaburzeń równowagi elektrolitowej (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Poniżej wymieniono efekty uboczne występujące z nieznaną częstością podczas monoterapii hydrochlorothiazidem.

Nowotwory łagodne, złośliwe i niejednoznaczne (w tym torbiele i polipy):

nieznane – niemelanomowy rak skóry (rak komórek podstawnych i rak komórkowy płaski)².

Zaburzenia ze strony krwi:

pojedyncze – trombocytopenia (czasem z purpurą);

nieznane – anemia aplastyczna;

rzadkie – anemia hemolityczna, zahamowanie funkcji szpiku kostnego, leukopenia, agranulocytoza.

Zaburzenia ze strony układu odpornościowego:

rzadkie – nadwrażliwość.

Zaburzenia metaboliczne:

bardzo często – hipokaliemia, hiperlipidemia;

często – hipomagnezemia, hiperurikemia, hiponatremia, utrata apetytu;

pojedyncze – hiperkalcemia, hiperglikemia, utrata kontroli nad cukrzycą;

rzadkie – alkaloza hipochlorymemiczna.

Zaburzenia psychiczne:

pojedyncze – depresja, zaburzenia snu.

Zaburzenia ze strony układu nerwowego:

pojedyncze – ból głowy; zawroty głowy, parestezje.

Zaburzenia ze strony narządu wzroku:

pojedyncze – zaburzenia widzenia;

nieznane – ostra glaukoma z zamknięciem kąta, wypływ płynu w warstwie naczyniowej.

Zaburzenia ze strony serca:

pojedyncze – arytmia.

Zaburzenia ze strony naczyń:

często – hipotensja ortostatyczna;

rzadkie – naczyniak martwiczy.

Zaburzenia ze strony układu oddechowego, klatki piersiowej i jamy śródpiersia:

rzadkie – zespół ostrej niewydolności oddechowej, zapalenie płuc, obrzęk płuc; ostry zespół ostrej niewydolności oddechowej (ARDS) (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego:

często – nudności, wymioty, biegunka;

pojedyncze – dyskomfort brzuszny, zaparcia;

rzadkie – zapalenie trzustki.

Zaburzenia hepatobiliorne:

pojedyncze – żółtaczka, cholestaza.

Zaburzenia ze strony skóry i tkanki podskórnej:

często – wysypka, pokrzywka;

pojedyncze – reakcje fotouczulenia;

rzadkie – stan podobny do toczenia układowego, toksyczny epidermalny nekrolyz;

nieznane – wielopostaciowa rumieniowatość.

Zaburzenia ze strony układu mięśniowo-szkieletowego:

rzadkie – toczeń układowy;

nieznane – skurcze mięśni.

Zaburzenia ze strony układu moczowego:

rzadziej – ostra niewydolność nerek;

rzadkie – glikozuria;

nieznane – niewydolność nerek.

Zaburzenia ze strony układu rozrodczego:

często – zaburzenia erekcji.

Ogólne zaburzenia:

nieznane – osłabienie (astenia), uczucie gorąca.

¹ Na podstawie doświadczenia po wprowadzeniu na rynek

² Patrz sekcja „Efekty uboczne. Opis poszczególnych efektów ubocznych”

Opis poszczególnych efektów ubocznych

Zaburzenia funkcji wątroby / zaburzenia funkcji wątroby. Większość przypadków zaburzeń funkcji wątroby / zaburzeń funkcji wątroby zgłoszonych w okresie po wprowadzeniu na rynek przy stosowaniu telmisartanu obserwowano u pacjentów japońskiej narodowości. Ci ostatni są bardziej narażeni na te efekty uboczne.

Sepsa. W trakcie badania PRoFESS u pacjentów przyjmujących telmisartan obserwowano częstsze przypadki sepsy niż u tych, którzy otrzymywali placebo. Może to być przypadkowość lub objaw procesu, którego istota jest obecnie nieznana.

Choroba płuc międzywistowata. O przypadkach choroby płuc międzywistowatej związanej z przyjmowaniem telmisartanu zgłaszano w okresie po wprowadzeniu na rynek. Jednakże nie udowodniono związku przyczynowo-skutkowego.

Zgłaszano przypadki obrzęku jelitowego po stosowaniu blokerów receptorów angiotensyny II (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Niemelanomowy rak skóry

Na podstawie dostępnych danych epidemiologicznych obserwuje się skumulowaną, zależną od dawki zależność między hydrochlorothiazidem a niemelanomowym rakiem skóry (patrz sekcje „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności” oraz „Farmakodynamika”).

Zgłaszanie efektów ubocznych

Zgłaszanie efektów ubocznych po rejestracji leku ma duże znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka podczas stosowania tego leku. Personel medyczny i farmaceutyczny, a także pacjenci lub ich przedstawiciele powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych efektów ubocznych i braku skuteczności leku poprzez Zautomatyzowany System Informacyjny Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności. 2 lata.

Warunki przechowywania. Nie wymaga specjalnych warunków przechowywania. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie. Po 7 tabletów w blisterze; po 4 i 8 blisterów w tekturowym pudełku.

Po 14 tabletów w blisterze; po 1, 2, 4 i 7 blisterów w tekturowym pudełku.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent. Micro Labs Limited.

Miejsce produkcji i adres siedziby działalności

Działka nr S.155 – S.159 oraz N1, Strefa Przemysłowa

Data ostatniego przeglądu