Apein®

INSTRUKCJA stosowania leku Apein® (APAIN)

Skład:

Substancja czynna: nalbufina (nalbuphine);

1 fiolka 2,4 ml (24 dawki) z proszkiem i rozpuszczalnikiem oddzielonymi przegrodą zawiera 84 mg hydrochloranu nalbufiny w przeliczeniu na 100% suchą substancję;

1 fiolka 3,6 ml (36 dawek) z proszkiem i rozpuszczalnikiem oddzielonymi przegrodą zawiera 126 mg hydrochloranu nalbufiny w przeliczeniu na 100% suchą substancję;

1 dawka (0,1 ml) przygotowanego do stosowania leku zawiera 3,5 mg hydrochloranu nalbufiny w przeliczeniu na 100% suchą substancję;

Substancje pomocnicze:

proszek: dwutlenek krzemu koloidalny bezwodny, zieleni szmaragdowa;

rozpuszczalnik: powidon, glikol propylenowy, chlorek benzalkoniowy, kwas glutaminowy, chitozan, woda oczyszczona.

Postać leku. Proszyk i rozpuszczalnik do sporządzenia sprayu do nosa.

Główne właściwości fizykochemiczne:

Proszek: lekki, puszysty proszek o odcieniu zielonkawym, dopuszczalne są zielone plamki.

Rozpuszczalnik: ciecz od bezbarwnej do beżowej z opalescencją.

Przygotowany do stosowania lek: roztwór jasnoniebieski o zielonkawym odcieniu z opalescencją.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwbólowe. Opioidy. Pochodne morfinanu. Nalbufina.

Kod ATX N02A F02.

Właściwości farmakodynamiczne

Farmakodynamika

Chlorowodorek nalbufinu jest agonistą receptorów opioidowych typu kappa i antagonistą receptorów opioidowych typu mu. Ponadto chlorowodorek nalbufinu jest silnym środkiem przeciwbólowym. Aktywność przeciwbólowa form parenteralnych nalbufinu jest równoważna morfinie w dawkach miligramowych do dawkowania około 30 mg.

Aktywność antagonistyczna opioidowa chlorowodorku nalbufinu jest 4 razy niższa niż nalorfiny i 10 razy wyższa niż pentazocyny.

Chlorowodorek nalbufinu może powodować tak samo nasilone osłabienie oddychania jak równoważne dawki przeciwbólowe morfiny. Jednakże chlorowodorek nalbufinu wykazuje efekt progowy – przy dawkach powyżej 30 mg lek nie prowadzi do dalszego osłabienia oddychania w przypadku braku wpływu innych leków hamujących ośrodkowy układ nerwowy (OUN), które działają depresyjnie.

Sam w sobie chlorowodorek nalbufinu w dawkach równych lub mniejszych niż jego dawka przeciwbólowa wykazuje silną aktywność antagonistyczną opioidową. W przypadku podania po lub razem z opioidami – agonistami receptorów opioidowych typu mu (np. morfina, oksymorfon, fentanil) chlorowodorek nalbufinu może częściowo zmniejszyć lub zablokować wywołane przez agonisty receptorów opioidowych typu mu osłabienie oddychania spowodowane przez opioidy. Chlorowodorek nalbufinu może przyspieszyć abstynencję u pacjentów uzależnionych od leków opioidowych. Chlorowodorek nalbufinu należy stosować z ostrożnością u pacjentów, którzy regularnie otrzymują leki przeciwbólowe opioidowe będące agonistami receptorów opioidowych typu mu.

Wpływ na OUN

Chlorowodorek nalbufinu powoduje osłabienie oddychania poprzez bezpośredni wpływ na ośrodki oddechowe w pniu mózgu. Osłabienie oddychania oznacza obniżoną wrażliwość ośrodków oddechowych w pniu mózgu na wzrost ciśnienia dwutlenku węgla oraz na stymulację elektryczną. W przypadku osłabienia oddychania wywołanego przez chlorowodorek nalbufinu możliwe jest wystąpienie efektu progowego. Pomimo przynależności chlorowodorku nalbufinu do agonistów-antagonistów, jego wpływ na osłabienie oddychania może być zniwelowany przez zastosowanie naloksonu.

Chlorowodorek nalbufinu powoduje zwężenie źrenic nawet w całkowitej ciemności. Punktowe źrenice są objawem przedawkowania opioidów, ale nie są objawem patognomonicznym (np. krwotoczne lub niedokrwienne uszkodzenia pnia mózgu mogą mieć podobne objawy). Jednak przy hipoksji spowodowanej przedawkowaniem może występować wyraźne rozszerzenie źrenic (midriaza), a nie zwężenie (mioza).

Wpływ na przewód pokarmowy i mięśnie gładkie

Chlorowodorek nalbufinu obniża perystaltykę, co wiąże się ze zwiększonym napięciem mięśni gładkich w odcinku antralnym żołądka i dwunastnicy. Trawienie pokarmu w jelicie cienkim jest opóźniane, a skurcze propulsywne są zmniejszone. Fale perystaltyczne w jelicie grubym są zmniejszone, a zwiększony napięcie może prowadzić do skurczu, co powoduje zaparcia. Inne wywołane przez opioidy efekty mogą obejmować obniżenie wydzielania żółci i funkcji sekretorycznej trzustki, skurcz zwieracza Oddiego oraz krótkotrwałe podniesienie poziomu amylazy w surowicy.

Wpływ na układ sercowo-naczyniowy

Przy zastosowaniu chlorowodorku nalbufinu podczas znieczulenia odnotowano wyższą częstość występowania bradykardii u pacjentów, którzy przed operacją nie otrzymali atropiny.

Opioidy powodują rozszerzenie naczyń obwodowych, co może prowadzić do hipotensji ortostatycznej lub omdlenia. Objawy uwalniania histaminy i/lub rozszerzenia naczyń obwodowych mogą obejmować swędzenie, zaczerwienienie, zaczerwienienie oczu, nasilone pocenie się i/lub hipotensję ortostatyczną.

Wpływ na układ hormonalny

Opioidy hamują wydzielanie hormonu adrenokortykotropowego (ACTH), kortyzolu oraz hormonu люteinizującego (LH). Stymulują również wydzielanie prolaktyny, hormonu wzrostu (STH) oraz wydzielanie insuliny i glukagonu przez trzustkę.

Długotrwałe stosowanie opioidów może wpływać na układ podwzgórzowo-przysądkowo-płciowy, prowadząc do niedoboru androgenów, który może objawiać się obniżonym libidem, impotencją, zaburzeniami erekcji, brakiem menstruacji lub bezpłodnością. Rola opioidów w klinicznym syndromie hipogonadyzmu nie jest znana, ponieważ różne czynniki medyczne, fizyczne, psychiczne i stresy oraz styl życia, które mogą wpływać na poziom hormonów gonadalnych, nie były odpowiednio kontrolowane w dotychczas przeprowadzonych badaniach.

Wpływ na układ odpornościowy

Opioidy mają różny wpływ na składniki układu odpornościowego w modelach in vitro i u zwierząt. Znaczenie kliniczne tych wyników jest nieznane. Ogólnie efekty opioidów mają umiarkowany charakter immunosupresyjny.

Zależność stężenie-efekt

Minimalna skuteczna stężenie przeciwbólowe silnie waha się u pacjentów, szczególnie u tych, którzy wcześniej leczono silnymi agonistami opioidowymi. Minimalne skuteczne stężenie przeciwbólowe chlorowodorku nalbufinu u danego pacjenta może z czasem wzrastać z powodu nasilenia bólu, rozwoju nowego zespołu bólowego i/lub rozwoju tolerancji.

Kliniczna skuteczność i bezpieczeństwo

Kliniczną skuteczność i tolerancję formy wstrzykiwanej do nosa nalbufinu badano w wieloośrodkowym, podwójnie ślepych, randomizowanym badaniu porównawczym z równoległymi grupami oceny skuteczności i tolerancji leków „Apein®” (TOV NVF „MIKROCHIM”, Ukraina) w porównaniu z 10 mg nalbufinu w formie wstrzykiwania do mięśnia u pacjentów po zabiegach ortopedycznych lub traumatologicznych. W badaniu wzięło udział 90 pacjentów, którzy przeszli zabiegi operacyjne ortopedyczne lub traumatologiczne (po 45 pacjentów w każdej grupie). Średni wiek wszystkich pacjentów wynosił 52,07 ± 13,07 roku. Ich wzrost był w zakresie od 152 cm do 193 cm, średnio 172,26 ± 8,57 cm, a masa ciała – w zakresie od 56,00 do 120,00 kg, średnio 83,39 ± 14,11 kg. Indeks masy ciała (średnio 28,04 ± 3,86 kg/m²) mieścił się w granicach akceptowalnych wartości normalnych i odpowiadał wymaganiom kryteriów włączenia do badania (≥ 18,5 kg/m² i ≤ 30 kg/m²).

W celu leczenia bólu o umiarkowanej i silnej intensywności pacjentom po zabiegach ortopedycznych lub traumatologicznych podano jednorazowo 10,5 mg nalbufinu drogą do nosa (lek Apein®) lub 10 mg nalbufinu do wstrzykiwania do mięśnia. Intensywność bólu w badaniu oceniano według wizualnej skali analogowej (WAA). W grupie, której podano formę do wstrzykiwań, efekt przeciwbólowy osiągnięto u 39 (86,67 %) pacjentów, w grupie z podaniem do nosa – u 40 (88,89 %) pacjentów. Istotne zmniejszenie intensywności bólu zaobserwowano po 15 minutach od podania nalbufinu w obu badanych grupach. Efekt przeciwbólowy trwał 6 godzin w obu grupach.

Na poniższym rysunku przedstawiono połączone krzywe zależności poziomu intensywności bólu od czasu dla każdej grupy uczestniczącej w badaniu klinicznym oceny skuteczności.

A – 10 mg nalbufinu drogą do wstrzykiwania do mięśnia
B – 10,5 mg leku Apein®

Na podstawie analizy statystycznej potwierdzono skuteczność stosowania badanych leków pod względem głównych (suma różnic intensywności bólu pooperacyjnego w ciągu 6 godzin po podaniu badanego leku) i wtórnych (rozpoczęcie działania przeciwbólowego, czas trwania działania przeciwbólowego, ocena poziomu sedacji według skali RASS po wybudzeniu z narkozy i po podaniu leku; liczba i procentowa część pacjentów w grupach, u których osiągnięto wystarczający efekt przeciwbólowy w całym okresie leczenia badanym lekiem, pole pod krzywą intensywności bólu) punktów końcowych. W związku z tym, wyniki przeprowadzonego badania klinicznego wykazały, że podanie nalbufinu drogą do nosa i do wstrzykiwania do mięśnia wykazało podobne profile zmniejszania intensywności bólu.

Farmakokinetyka

Porównawcze badanie farmakokinetyki, tolerancji i bezpieczeństwa przeprowadzono z zastosowaniem dawek 7 mg dla formy do nosa i 10 mg dla form do wstrzykiwań.

Okresy półtrwania chlorowodorku nalbufinu w osoczu krwi po podaniu dożylnym, do wstrzykiwania do mięśnia i do nosa są podobne. Maksymalne stężenie osiągane jest po 10 minutach i 15 minutach po podaniu do nosa i do wstrzykiwania do mięśnia odpowiednio.

Stężenie nalbufinu w osoczu krwi określa się w ciągu 12 godzin po podaniu do nosa, dożylnie lub do wstrzykiwania do mięśnia.

Biodostępność nalbufinu po podaniu do nosa w dawce 7 mg wynosi około 65 % (patrz tabela 1).

Tabela 1. Parametry farmakokinetyczne chlorowodorku nalbufinu po podaniu do nosa, do wstrzykiwania do mięśnia i dożylnym

Cmax – maksymalne stężenie, Tmax – czas osiągnięcia Cmax, AUC(0-∞) – pole pod krzywą „stężenie/czas”, ekstrapolowane do nieskończoności, T1/2 – okres półwydalenia. Dla parametrów Cmax, AUC(0-∞) w tabeli przedstawiono średnie arytmetyczne ± odchylenia standardowe; dla parametrów Tmax, T1/2 przedstawiono mediany (wartość minimalna i maksymalna).

Dane prekliniczne dotyczące bezpieczeństwa

W badaniu działania miejscowo-irytującego po wielokrotnym donosowym podawaniu leku Apein® zwierzętom laboratoryjnym nie stwierdzono miejscowego działania irytującego na nabłonek nosowy u królików oraz stwierdzono minimalne działanie miejscowo-irytujące na nabłonek nosowy szczurów, które miało charakter odwracalny. Po donosowym podaniu preparatu testowego Apein® samice królików zachowywały się spokojnie, nie obserwowano żadnych objawów zespołu bólowego. W miejscu podania nie stwierdzono swędzenia otaczających tkanek. Ośmiodniowe obserwacje nie wykazały żadnych odchyleń w zachowaniu badanych zwierząt. Po wielokrotnym podawaniu dwóm gatunkom zwierząt laboratoryjnych donosowych dawek nalbufinu nie zaobserwowano efektów toksycznych.

Dane kliniczne

Wskazania

Lek Apein® wskazany jest do leczenia ostrego bólu somatycznego wystarczająco silnego nasilenia, który wymaga zastosowania analgetyk opioidowych i dla którego alternatywne metody leczenia nie są odpowiednie. Preparat może być również stosowany jako lek wspomagający w celu zmniejszenia bólu w okresie przed- i pooperacyjnym.

Ostrzeżenia dotyczące stosowania

Ze względu na ryzyko uzależnienia od opioidów, ich nadużywania i nieprawidłowego stosowania, nawet w zalecanych dawkach, hydrochloran nalbufinu należy stosować u pacjentów, u których alternatywne metody leczenia (np. analgetyki nieopiodowe):

• są nietolerowane lub mogą być nietolerowane;
• nie zapewniły lub mogą nie zapewnić odpowiedniej analgezji.

Przeciwwskazania

Lek Apein® jest przeciwwskazany u pacjentów z:

• niewydolnością oddechową;
• ostrym lub ciężkim napadem astmy oskrzelowej w przypadku braku odpowiedniego nadzoru lub wyposażenia do reanimacji;
• znaną lub podejrzaną niedrożnością jelit, w tym niedrożnością jelit paralityczną;
• zwiększonym wrażliwością na hydrochloran nalbufinu lub którykolwiek z pozostałych składników preparatu;
• podejrzeniem urazowego wycieku płynu mózgowo-rdzeniowego przez nos, zapaleniem kości sitowej (ethmoiditis).

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji

Benzodiazepiny i inne leki depresyjne układu nerwowego centralnego (CNS)

Chociaż hydrochloran nalbufinu wykazuje działanie antagonistyczne wobec opioidów, istnieją dowody, że u pacjentów bez uzależnienia od opioidów nie przeciwdziała działaniu analgetyk opioidowych podawanych bezpośrednio przed, równocześnie lub bezpośrednio po zastosowaniu hydrochloranu nalbufinu. W związku z addytywnymi efektami farmakologicznymi jednoczesne stosowanie innych analgetyk opioidowych, benzodiazepin lub innych leków depresyjnych układu nerwowego centralnego (alkohol, środki uspokajające/śpiące, anksjolityki, środki uspokajające, miorelaksanta, anestetyki, leki przeciwwahauszowe i inne opioidy) może zwiększać ryzyko niewydolności oddechowej, głębokiego osłabienia, śpiączki i śmierci.

Takie leki mogą być stosowane równocześnie u pacjentów, u których alternatywne metody leczenia nie są odpowiednie. Należy stosować najniższe skuteczne dawki przez możliwie najkrótszy okres leczenia. Konieczne jest dokładne monitorowanie pacjentów pod kątem objawów niewydolności oddechowej i osłabienia.

Leki serotonergiczne

Jednoczesne stosowanie opioidów z innymi lekami wpływającymi na układ neuroprzekaźników serotonergicznych, takimi jak selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI), inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny (SNRI), trójcykliczne leki przeciwdepresyjne (TCA), triptany, antagoniści receptorów 5-HT3, leki wpływające na układ neuroprzekaźników serotonergicznych (np. mirtazapin, trazodon, tramadol), niektóre miorelaksanta (cyklobenzapryna, metaksalon) oraz inhibitory monoaminooksydazy (MAO) (stosowane w leczeniu zaburzeń psychicznych, a także inne, takie jak linezolid i dożylne barwniki metylenowe) może prowadzić do rozwoju zespołu serotonergicznego.

Należy poinformować pacjentów, że opioidy w połączeniu z lekami serotonergicznymi mogą prowadzić do rozwoju zespołu serotonergicznego, który jest rzadkim, ale potencjalnie zagrażającym życiu stanem.

Pacjentów należy również uprzedzić o objawach zespołu serotonergicznego i konieczności natychmiastowego zwrócenia się o pomoc medyczną w przypadku wystąpienia tych objawów. Pacjenci przyjmujący lub planujący przyjmować leki serotonergiczne powinni poinformować o tym swojego lekarza.

W przypadku gdy jednoczesne stosowanie takich leków jest uzasadnione, konieczne jest ciągłe monitorowanie pacjentów, szczególnie na początku terapii, oraz dostosowanie dawki. W przypadku podejrzenia zespołu serotonergicznego należy natychmiast przerwać stosowanie hydrochloranu nalbufinu.

Miorelaksanta

Hydrochloran nalbufinu może nasilać blokadę nerwowo-mięśniową wywołaną przez miorelaksanta i nasilać niewydolność oddechową. Konieczne jest monitorowanie pacjentów pod kątem objawów niewydolności oddechowej oraz, w razie potrzeby, zmniejszenie dawki hydrochloranu nalbufinu i/lub miorelaksantu.

Diuretyki

Opioidy mogą obniżać skuteczność diuretyków poprzez wywoływanie uwalniania hormonu antydiuretycznego.

Należy kontrolować stan pacjentów pod kątem zmniejszenia diurezy i/lub wpływu na ciśnienie tętnicze oraz, w razie potrzeby, zwiększyć dawkę diuretyku.

Leki antycholinergiczne

Jednoczesne stosowanie leków antycholinergiczych może zwiększać ryzyko zatrzymania moczu i/lub wystąpienia ciężkiego zaparcia, które może prowadzić do niedrożności jelit paralitycznej.

W przypadku jednoczesnego stosowania hydrochloranu nalbufinu z lekami antycholinergicznymi konieczne jest monitorowanie pacjentów pod kątem objawów zatrzymania moczu lub zmniejszenia motoryki przewodu pokarmowego.

Inhibitory MAO

Interakcja inhibitorów MAO (np. fenelzyna, tranilocyprolina, linezolid) z opioidami może objawiać się zarówno zespołem serotonergicznym, jak i toksycznością opioidową (np. niewydolność oddechowa, śpiączka).

Nie zaleca się stosowania hydrochloranu nalbufinu u pacjentów przyjmujących inhibitory MAO oraz przez 14 dni po zakończeniu takiego leczenia. W przypadku konieczności pilnego zastosowania opioidów należy dobrać dawkę z częstym tytrowaniem małych dawek w celu leczenia bólu (dobór częstości podawania), przy jednoczesnym dokładnym monitorowaniu ciśnienia tętniczego, objawów i symptomów depresji układu nerwowego centralnego i niewydolności oddechowej.

Pacjentów należy poinformować o konieczności unikania stosowania hydrochloranu nalbufinu podczas przyjmowania jakichkolwiek leków hamujących monoaminooksydazę.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności

Zagrożenie życia związane z depresją oddychania

Zgłaszano poważne, zagrożone dla życia lub śmiertelne przypadki depresji oddychania podczas stosowania opioidów, w tym zgodnie z zaleceniami. Brak rozpoznania i leczenia depresji oddychania może prowadzić do zatrzymania oddychania i śmierci. Leczenie depresji oddychania zależy od stanu pacjenta i może obejmować staranne monitorowanie, środki wspierające oraz stosowanie antagonistów opioidów. Zatrzymanie dwutlenku węgla (CO2) spowodowane przez depresję oddychania wywołaną opioidami może nasilać działanie uspokajające opioidów.

Chociaż poważne, zagrożone dla życia lub śmiertelne przypadki depresji oddychania mogą wystąpić w dowolnym czasie podczas stosowania chlorku nalbufinu, ryzyko jest największe na początku terapii lub po zwiększeniu dawki leku. Pacjentów należy starannie monitorować pod kątem depresji oddychania, szczególnie w pierwszych 24–72 godzinach od rozpoczęcia terapii lub po zwiększeniu dawki chlorku nalbufinu.

W celu zmniejszenia ryzyka depresji oddychania należy odpowiednio dobrać dawkowanie i przeprowadzić tytrację dawki chlorku nalbufinu (dobierając częstotliwość podawania). Wyższe dawki chlorku nalbufinu u pacjentów przechodzących z innego opioidu mogą prowadzić do śmiertelnego przedawkowania już po podaniu pierwszej dawki.

Opioidy mogą powodować zaburzenia oddychania związane ze snem, w tym centralną bezdechowość senną (CSA) oraz hipoksję związaną ze snem. Stosowanie opioidów zwiększa ryzyko CSA zależnie od dawki. U pacjentów z CSA należy rozważyć możliwość zmniejszenia dawki opioidów.

Stosowanie współbieżne z benzodiazepinami i innymi lekami depresyjnymi ośrodkowego układu nerwowego

Silne działanie uspokajające, depresja oddychania, śpiączka i śmierć mogą wystąpić w wyniku jednoczesnego stosowania chlorku nalbufinu z benzodiazepinami lub innymi lekami depresyjnymi ośrodkowego układu nerwowego (np. niebenzodiazepinowymi lekami uspokajającymi/przeciwbezsennościowymi, anksjolitykami, lekami uspokajającymi, miorelaksantami, anestetykami, lekami przeciwdrgawkowymi, innymi opioidami). Takie wspólne leczenie należy stosować z ostrożnością u pacjentów, dla których nie ma odpowiednich alternatyw terapeutycznych.

Badania obserwacyjne wykazały, że jednoczesne stosowanie opioidowych leków przeciwbólowych z benzodiazepinami zwiększa ryzyko śmiertelności związanej ze stosowaniem leków w porównaniu ze stosowaniem wyłącznie opioidowych leków przeciwbólowych. Ze względu na podobne właściwości farmakologiczne przewiduje się analogiczne ryzyko przy jednoczesnym stosowaniu opioidowych leków przeciwbólowych z innymi lekami depresyjnymi OUN.

W razie konieczności jednoczesnego przepisania benzodiazepin lub innych leków depresyjnych OUN z opioidowym lekiem przeciwbólowym należy stosować najniższą skuteczną dawkę przez najkrótszy możliwy okres leczenia (dobierając częstotliwość podawania). Pacjentom, którzy już otrzymują opioidowy lek przeciwbólowy, należy przepisać niższą dawkę początkową benzodiazepiny lub innego leku depresyjnego OUN niż dawki stosowane bez terapii opioidami, stopniowo dobierając dawkę w zależności od odpowiedzi klinicznej. Jeśli opioidowy lek przeciwbólowy jest przepisywany pacjentowi, który już przyjmuje benzodiazepinę lub inny lek depresyjny OUN, należy przepisać niższą dawkę początkową opioidowego leku przeciwbólowego, stopniowo dobierając dawkę (dobierając częstotliwość podawania) w zależności od odpowiedzi klinicznej. Pacjentów należy starannie monitorować pod kątem objawów i objawów depresji oddychania i uspokojenia.

Podczas jednoczesnego stosowania chlorku nalbufinu z benzodiazepinami lub innymi lekami depresyjnymi OUN (w tym alkoholem i lekami zabronionymi) należy poinformować zarówno pacjentów, jak i osoby opiekujące się nimi o ryzyku depresji oddychania i uspokojenia.

Pacjentom nie zaleca się kierować pojazdami ani pracować z złożoną techniką, dopóki nie ustąpią skutki jednoczesnego stosowania benzodiazepin lub innych leków depresyjnych OUN z chlorkiem nalbufinu. Należy przebadać pacjentów pod kątem ryzyka nadużywania substancji psychoaktywnych, w szczególności opioidów, oraz ostrzec przed ryzykiem przedawkowania i śmierci związanym ze stosowaniem leków depresyjnych OUN, w tym alkoholu i leków zabronionych.

Hiperanalgeneza i alodynia wywołane przez opioidy

Hiperanalgeneza wywołana przez opioidy (OIH) występuje, gdy opioidowy lek przeciwbólowy paradoksalnie nasila ból lub zwiększa wrażliwość na ból. Stan ten różni się od tolerancji, która wymaga zwiększenia dawek opioidów w celu utrzymania efektu. Objawy OIH obejmują (ale nie są do nich ograniczone): nasilenie bólu przy zwiększeniu dawki opioidu, zmniejszenie bólu po zmniejszeniu dawki opioidu lub ból wywołany przez bodźce, które zazwyczaj nie powodują bólu (alodynia). Te objawy wskazują na OIH tylko wtedy, gdy nie ma dowodów na postępy choroby podstawowej, tolerancji na opioidy, odstawienia opioidów lub zachowania uzależniającego.

Zgłaszano przypadki OIH zarówno przy krótkotrwałym, jak i długotrwałym stosowaniu opioidowych leków przeciwbólowych. Chociaż mechanizm OIH nie jest w pełni zrozumiały, zaangażowanych jest kilka szlaków biochemicznych. Dane literatury medycznej wskazują na prawdopodobieństwo związku biologicznego między stosowaniem opioidowych leków przeciwbólowych a OIH i alodyniami. W przypadku podejrzenia rozwoju OIH u pacjenta należy rozważyć odpowiednie zmniejszenie dawki opioidowego leku przeciwbólowego (poprzez zmniejszenie częstotliwości podawania) lub jego zastąpienie innym opioidowym lekiem przeciwbólowym.

Pacjentów i osoby opiekujące się nimi należy poinformować o konieczności konsultacji z lekarzem przed zwiększeniem dawki opioidów. Pacjentom zaleca się również poszukanie pomocy medycznej, jeśli wystąpi hiperanalgeneza, w tym nasilenie bólu, zwiększona wrażliwość na ból lub nowy ból.

Zagrożenie życia związane z depresją oddychania u pacjentów z przewlekłą chorobą płuc, u pacjentów starszych, chorych lub osłabionych

Stosowanie chlorku nalbufinu pacjentom z ostrym lub ciężkim napadem astmy bez odpowiedniego monitorowania lub wyposażenia do reanimacji jest przeciwwskazane.

Pacjenci z przewlekłą chorobą płuc. Pacjenci z wyraźną przewlekłą obturacyjną chorobą płuc lub sercem płucnym, a także z istotnie zmniejszonym rezerwą oddechową, hipoksją, hiperkapnią lub istniejącą wcześniej depresją oddychania są narażeni na zwiększone ryzyko depresji oddychania, w tym bezdechu, nawet przy stosowaniu zalecanych dawek chlorku nalbufinu.

Pacjenci starsi, chorych lub osłabieni. Zagrożone dla życia przypadki depresji oddychania występują częściej u pacjentów starszych, chorych lub osłabionych, ponieważ u nich występują zmiany parametrów farmakokinetycznych lub klirensu w porównaniu z młodszych, zdrowszych pacjentów. Należy monitorować stan takich pacjentów, szczególnie na początku leczenia chlorkiem nalbufinu, a także w przypadku jednoczesnego przepisywania leków depresyjnych oddychania. Możliwe jest alternatywne stosowanie nieopioidowych leków przeciwbólowych u tych pacjentów.

Niewydolność nadnerczy

Zgłaszano przypadki niewydolności nadnerczy podczas stosowania opioidów, częściej przy stosowaniu dłużej niż 1 miesiąc. Niewydolność nadnerczy może objawiać się niespecyficznymi objawami i objawami, w tym nudnościami, wymiotami, anoreksją, zmęczeniem, osłabieniem, zawrotami głowy i niskim ciśnieniem tętniczym. W przypadku podejrzenia niewydolności nadnerczy należy jak najszybciej potwierdzić rozpoznanie. W przypadku zdiagnozowanej niewydolności nadnerczy należy zastosować fizjologiczne dawki kortykosteroidów. Należy przerwać stosowanie opioidów do odzyskania funkcji gruczołów nadnerczy. Możliwe jest stosowanie innych opioidów, ponieważ w niektórych przypadkach zgłaszano stosowanie innych opioidów bez nawrotu niewydolności nadnerczy. Dostępne informacje nie identyfikują żadnych konkretnych opioidów, których stosowanie jest bardziej prawdopodobne związane z wystąpieniem niewydolności nadnerczy.

Ciężka hipotensja

Chlorek nalbufinu może powodować ciężką hipotensję, w tym hipotensję ortostatyczną i omdlenia u pacjentów ambulatoryjnych. U pacjentów, u których utrzymanie ciśnienia tętniczego było zaburzone w wyniku zmniejszenia objętości krwi lub w wyniku jednoczesnego podawania leków depresyjnych OUN (np. fenotiazyn lub anestetyków ogólnych), istnieje zwiększone ryzyko wystąpienia ciężkiej hipotensji. Należy monitorować stan pacjentów pod kątem objawów hipotensji po rozpoczęciu stosowania chlorku nalbufinu oraz w przypadku zwiększenia jego dawki. U pacjentów z szokiem cyrkulacyjnym chlorek nalbufinu może powodować rozszerzenie naczyń, prowadząc do zmniejszenia wyrzutu serca i obniżenia ciśnienia tętniczego. Należy unikać stosowania chlorku nalbufinu u pacjentów z szokiem cyrkulacyjnym.

Stosowanie u pacjentów z podwyższonym ciśnieniem śródczaszkowym, guzami mózgu, urazem głowy lub zaburzeniem świadomości

U pacjentów, którzy mogą być wrażliwi na skutki wewnątrzczaszkowe zatrzymania CO2 (np. z objawami podwyższonego ciśnienia śródczaszkowego lub guzami mózgu), chlorek nalbufinu może obniżać aktywność ośrodka oddechowego, a związane z tym zatrzymanie CO2 może dodatkowo zwiększać ciśnienie śródczaszkowe. Należy monitorować stan takich pacjentów pod kątem objawów uspokojenia i depresji oddychania, szczególnie na początku terapii chlorkiem nalbufinu.

Opioidy mogą również maskować objawy u pacjentów z urazem głowy. Należy unikać stosowania chlorku nalbufinu u pacjentów z zaburzeniem świadomości lub śpiączką.

Stosowanie u pacjentów z chorobami przewodu pokarmowego

Chlorek nalbufinu jest przeciwwskazany u pacjentów z znaną lub podejrzaną niedrożnością jelit, w tym z niedrożnością jelit paralityczną.

Chlorek nalbufinu może powodować skurcz zwieracza Oddiego. Opioidy mogą powodować wzrost stężenia amylazy w surowicy. Należy monitorować stan pacjentów z zaburzeniami układu wątrobowo-żółciowego, w tym z ostrym zapaleniem trzustki, pod kątem pogorszenia objawów choroby.

Pacjentów należy poinformować o możliwości rozwoju ciężkiego zaparcia na tle przyjmowania nalbufinu oraz o przypadkach, w których należy poszukać pomocy medycznej.

Zwiększony ryzyko wystąpienia drgawek u pacjentów z padaczką

Chlorek nalbufinu może zwiększać częstotliwość występowania drgawek u pacjentów z padaczką oraz zwiększać ryzyko wystąpienia drgawek możliwych w innych sytuacjach klinicznych związanych z padaczką. Należy monitorować stan pacjentów z wywiadem padaczki w celu kontroli drgawek podczas stosowania chlorku nalbufinu.

Zespół odstawienia (przerywanie przyjmowania)

Stosowanie chlorku nalbufinu, mieszanego agonisty/antagonisty receptorów opioidowych, u pacjentów przyjmujących opioidowe leki przeciwbólowe-agonisty może zmniejszyć działanie przeciwbólowe i/lub przyspieszyć rozwój zespołu odstawienia. Należy unikać jednoczesnego stosowania chlorku nalbufinu z opioidowymi lekami przeciwbólowymi-agonistami.

Przerywanie stosowania chlorku nalbufinu u pacjentów uzależnionych powinno odbywać się poprzez stopniowe zmniejszanie dawki (dobierając częstotliwość podawania). Takim pacjentom nie zaleca się nagłego przerywania stosowania chlorku nalbufinu.

Uzależnienie, nadużywanie i nieprawidłowe stosowanie

Chlorek nalbufinu jest syntetycznym lekiem przeciwbólowym agonistą-antagonistą receptorów opioidowych. Stosowanie chlorku nalbufinu jako opioidu naraża pacjenta na ryzyko uzależnienia, nadużywania i nieprawidłowego stosowania.

Chociaż ryzyko uzależnienia u każdej osoby jest nieznane, może ono wystąpić u pacjentów stosujących chlorek nalbufinu. Uzależnienie może wystąpić zarówno przy stosowaniu leku w zalecanych dawkach, jak i w przypadku nadużywania lub nieprawidłowego stosowania.

U każdego pacjenta należy ocenić ryzyko uzależnienia opioidowego, nadużywania lub nieprawidłowego stosowania. Ryzyko zwiększa się u pacjentów z wywiadem osobistym lub rodzinnym nadużywania substancji psychoaktywnych (w tym nadużywania leków, uzależnienia od narkotyków i alkoholu) lub chorób psychicznych (np. ciężka depresja). Możliwość wystąpienia tych ryzyk nie powinna przeszkadzać odpowiedniemu leczeniu bólu u każdego pacjenta. Pacjentom z zwiększonym ryzykiem rozwoju uzależnienia i nieprawidłowego stosowania przepisuje się opioidy, ale ich stosowanie wymaga starannego monitorowania z częstym nadzorowaniem objawów uzależnienia, nadużywania i nieprawidłowego stosowania.

Opioidy stosowane przez uzależnionych pacjentów i osoby uzależnione mogą być wykorzystywane w celach przestępczych. Należy wziąć pod uwagę te ryzyka przy przepisywaniu chlorku nalbufinu. Strategie zmniejszania tych ryzyk obejmują przepisywanie leku w najniższej dawce i odpowiednie przechowywanie.

Pacjentów należy poinformować, że nawet w zalecanych dawkach chlorek nalbufinu może prowadzić do uzależnienia, nadużywania i nieprawidłowego stosowania, co może skutkować przedawkowaniem i śmiercią (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Pacjentów należy ostrzec, aby nie dzielić się chlorkiem nalbufinu z innymi osobami oraz podjąć środki zapobiegające kradzieży lub nieuprawnionemu wykorzystaniu leku.

Zaburzenia funkcji nerek i wątroby

Ponieważ chlorek nalbufinu metabolizuje się w wątrobie i wydala przez nerki, lek należy stosować z ostrożnością u pacjentów z niewydolnością nerek i wątroby oraz przepisywać w niższych dawkach.

Zawał mięśnia sercowego

Podobnie jak wszystkie silnie działające leki przeciwbólowe, chlorek nalbufinu należy stosować z ostrożnością u pacjentów z zawałem mięśnia sercowego i występowaniem nudności lub wymiotów.

Układ sercowo-naczyniowy

Podczas stosowania chlorku nalbufinu w znieczuleniu obserwowano wysoką częstość występowania bradykardii u pacjentów, którzy nie otrzymali atropiny przed operacją.

Badania laboratoryjne

Chlorek nalbufinu może zakłócać enzymatyczne metody oznaczania opioidów w zależności od specyficzności/czułości testu. Należy skonsultować się z producentem testu w celu uzyskania odpowiednich informacji.

Pacjenci w podeszłym wieku

Pacjenci w podeszłym wieku (65 lat i starsi) mogą mieć zwiększoną wrażliwość na chlorek nalbufinu. Należy zachować ostrożność przy doborze dawkowania. Zazwyczaj stosowanie leku rozpoczyna się od najniższych skutecznych dawek ze względu na częste zmniejszenie funkcji wątroby, nerek lub serca, choroby współistniejące lub inne leczenie współistniejące.

Głównym ryzykiem dla pacjentów w podeszłym wieku stosujących opioidy jest depresja oddychania, która występuje w wyniku stosowania dużych dawek początkowych u pacjentów bez tolerancji na opioidy lub podczas jednoczesnego podawania opioidów z innymi lekami depresyjnymi oddychania. U pacjentów w podeszłym wieku stosowanie chlorku nalbufinu należy rozpocząć od najniższej dawki i powoli tytrować (dobierając częstotliwość podawania) do osiągnięcia efektu terapeutycznego oraz często badać pacjenta pod kątem objawów depresji OUN i oddychania.

Wiadomo, że chlorek nalbufinu jest w dużym stopniu wydalany przez nerki, a ryzyko działań niepożądanych może być wyższe u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek. Ponieważ pacjenci w podeszłym wieku z większym prawdopodobieństwem mają zmniejszoną funkcję nerek, należy zachować ostrożność przy doborze dawki oraz koniecznie monitorować funkcję nerek.

Karcynogeneza

W długoterminowych badaniach przeprowadzonych na szczurach (24 miesiące) i myszach (19 miesięcy), którym podawano doustnie dawki 200 μg/ml (12 razy wyższe niż maksymalna zalecana dawka dobową dla człowieka (MRDH)) i 200 mg/dzień (6 razy wyższe niż MRDH) odpowiednio, nie stwierdzono dowodów karcynogenności.

Mutageneza

Chlorek nalbufinu zwiększał częstość mutacji w teście na limfomę u myszy. Lek nie wykazywał aktywności mutagennej w teście Ames’a z czterema szczepami bakterii, w testach HGPRT komórek jajników chomika chińskiego lub w teście wymiany chromatyd siostrzanych. Aktywność klastogenną nie obserwowano w mikrojądrzynowym teście u myszy i w analizie cytotoksyczności szpiku kostnego u szczurów.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią

Badania bezpieczeństwa i skuteczności stosowania leku Apein® w czasie ciąży lub karmienia piersią nie były prowadzone. Ten lek nie powinien być stosowany w tych okresach.

Poniższe dane dotyczą bezpieczeństwa stosowania nalbufinu w formach do wstrzykiwania podczas ciąży, porodu i karmienia piersią.

Ciąża

Długotrwałe stosowanie opioidowych leków przeciwbólowych w czasie ciąży może powodować zespół odstawienia u noworodków. Dane dotyczące stosowania chlorku nalbufinu u kobiet w ciąży są niewystarczające, aby poinformować o ryzyku poważnych wad wrodzonych i poronień.

Niepożądane reakcje u płodu/noworodka

Niepożądane skutki u płodu i noworodka zgłaszane po podaniu chlorku nalbufinu matce podczas porodu obejmują wystąpienie bradykardii u płodu, depresję oddychania przy porodzie, bezdech, sinicę i hipotensję. Niektóre z tych zdarzeń były zagrożone dla życia. Podanie naloksonu matce podczas porodu w niektórych przypadkach eliminowało te efekty. Nie ma doniesień o wystąpieniu bradykardii u płodu we wczesnych stadiach ciąży, ale to ryzyko istnieje.

Okres karmienia piersią

Ograniczone dane wskazują, że chlorek nalbufinu przenika do mleka matki, ale tylko w niewielkiej ilości (mniej niż 1% podanej dawki) i z klinicznie nieistotnym efektem. Objawy odstawienia mogą wystąpić u dzieci karmionych piersią w przypadku przerwania stosowania opioidowego leku przeciwbólowego przez matkę lub przerwania karmienia piersią.

Niepłodność

W badaniach na szczurach nie zaobserwowano żadnych niepożądanych efektów ze strony płodności męskiej i żeńskiej.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwanie maszyn

Chlorek nalbufinu może pogarszać zdolności psychiczne lub fizyczne niezbędne do wykonywania potencjalnie niebezpiecznych prac, takich jak prowadzenie samochodu lub praca z złożonymi mechanizmami. Zaleca się powstrzymanie się od prowadzenia samochodu i pracy z złożonymi mechanizmami u pacjentów z podwyższoną wrażliwością na chlorek nalbufinu i brakiem adekwatnej reakcji na lek.

Należy monitorować stan pacjentów do momentu pełnego ich powrotu do zdrowia po przyjęciu chlorku nalbufinu.

Sposób stosowania i dawki

Lek Apein® przeznaczony jest wyłącznie do wstrzykiwania w nos.

Należy stosować najniższą skuteczną dawkę (dobierając częstotliwość stosowania) przez najkrótszy możliwy czas, zgodnie z indywidualnymi potrzebami pacjenta.

Ryzyko przedawkowania zwiększa się wraz ze wzrostem dawki opioidów. Dlatego zwiększenie dawki hydrochloroku nalbufinu zaleca się jedynie pacjentom, u których niższe dawki nie są wystarczająco skuteczne, a oczekiwana korzyść z zastosowania wyższych dawek opioidów wyraźnie przewyższa potencjalne ryzyko.

Dawkowanie dla każdego pacjenta powinno być indywidualne (dobierane poprzez ustalenie częstotliwości stosowania) i uwzględniać nasilenie zespołu bólowego, odpowiedź pacjenta na lek, wcześniejsze doświadczenie w leczeniu przeciwbólowym oraz czynniki ryzyka uzależnienia, nadużywania i nieprawidłowego stosowania.

Należy wziąć pod uwagę ryzyko osłabienia oddychania i dokładnie monitorować pacjentów pod kątem objawów osłabienia oddychania, szczególnie na początku terapii oraz po zwiększeniu dawki leku.

Tytrowanie i utrzymanie terapii

Tytrowanie leku zaleca się poprzez dobór indywidualnej dawki (poprzez dobór częstotliwości stosowania), zapewniającej odpowiedni efekt przeciwbólowy i minimalizującej reakcje niepożądane. Stan pacjentów przyjmujących hydrochlorok nalbufinu należy stale kontrolować pod kątem nasilenia bólu, częstości występowania reakcji niepożądanych, a także w celu monitorowania rozwoju uzależnienia, nadużywania lub nieprawidłowego stosowania. Ważna jest częsta komunikacja między lekarzem, innymi pracownikami medycznymi, pacjentem i osobą opiekującą się nim w okresie zmiany dawki analgetyku, w tym podczas wstępnego tytrowania.

Jeśli po ustabilizowaniu dawki nasilenie bólu wzrasta, należy określić źródło bólu przed zwiększeniem dawki hydrochloroku nalbufinu. Jeśli występują niekorzystne reakcje niepożądane związane z opioidami, należy rozważyć możliwość zmniejszenia dawki. Należy dostosować dawkowanie w celu osiągnięcia odpowiedniego stosunku między leczeniem bólu a efektami niepożądanymi związanymi z opioidami.

Dawkowanie

Zalecana dawka leku Apein® wynosi 10,5 mg hydrochloroku nalbufinu (3 wtryski po 0,1 ml, przy czym każdy wtrysk zawiera 3,5 mg hydrochloroku nalbufinu). Przy podawaniu leku przed trzecim wtryskiem należy zrobić przerwę 1 minutę, aby poprawić wchłanianie leku.

W razie potrzeby podawanie leku można powtarzać co 6 godzin. Należy stosować najmniejszą dawkę niezbędną do osiągnięcia odpowiedniego łagodzenia bólu, dobierając częstotliwość dawkowania. Dawkowanie powinno być dostosowane w zależności od nasilenia bólu, stanu fizycznego pacjenta oraz z uwzględnieniem interakcji z innymi jednocześnie stosowanymi lekami. Maksymalna dobową dawkę wynosi 42 mg.

Zaleca się stosowanie leku Apein® pod nadzorem personelu medycznego.

Lek Apein® nie jest lekiem do inhalacji. Nie wdychaj go podczas podawania! Nie należy stosować tego leku jednocześnie z innymi postaciami lekarskimi nalbufinu.

Instrukcja przygotowania i stosowania leku

Dzieci

Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania leku Apein® u dzieci (do 18. roku życia) nie zostały ustalone, dlatego nie należy go stosować pacjentom pediatrycznym.

Przedawkowanie

Brak danych dotyczących przedawkowania nazylnych form nałbufinu; poniżej przedstawiono dane dotyczące przedawkowania form do wstrzykiwania.

Objawy

Ostre przedawkowanie samym chlorkiem nałbufinu może objawiać się osłabieniem oddychania oraz dysforią. Ostre przedawkowanie przy jednoczesnym stosowaniu chlorku nałbufinu z innymi opioidami lub lekami hamującymi OUN może objawiać się osłabieniem oddychania, sennością, postępującą do stuporu lub śpiączki, osłabieniem mięśni szkieletowych, zimną i lepką skórą, zwężeniem źrenic oraz w niektórych przypadkach – obrzękiem płuc, bradykardią, hipotensją, hipoglikemią, częściowym lub pełnym zwężeniem dróg oddechowych, nietypowym chrapaniem oraz śmiercią. W przypadku przedawkowania w warunkach hipoksji może występować wyraźny midryaza, a nie miazga.

Leczenie

W przypadku przedawkowania priorytetem jest przywrócenie funkcji samoistnego oddychania zewnętrznego, stosując w razie potrzeby wentylację wspomaganą lub kontrolowaną. Można stosować inne środki wspomagające (w tym tlen oraz leki wazopresyjne) w leczeniu szoku cyrkulacyjnego i obrzęku płuc. W przypadku zatrzymania serca lub zaburzeń rytmu konieczne jest zastosowanie zaawansowanych metod utrzymania życia.

Antagoniści opioidów, takie jak nalokson lub nalmeffen, są specyficznymi przeciwjadem przy osłabieniu oddychania spowodowanym przedawkowaniem opioidów. W przypadku klinicznie istotnego osłabienia oddychania lub krążenia spowodowanego przedawkowaniem chlorku nałbufinu należy podać antagonistę opioidów. Antagonistów opioidów nie należy podawać w przypadku braku klinicznie istotnego osłabienia oddychania lub krążenia spowodowanego przedawkowaniem chlorku nałbufinu.

Ponieważ oczekuje się, że czas trwania działania antagonistów opioidów będzie krótszy niż czas działania chlorku nałbufinu, należy dokładnie monitorować stan pacjenta aż do pełnego przywrócenia oddychania. Jeśli odpowiedź na antagonistę opioidów jest suboptymalna lub ma charakter krótkotrwały, należy podawać dodatkowe dawki antagonisty zgodnie z zaleceniami zawartymi w instrukcji leku.

U osoby fizycznie uzależnionej od opioidów podanie zalecanej standardowej dawki antagonisty może przyspieszyć wystąpienie ostrego zespołu odstawienia. Stopień nasilenia objawów zespołu odstawienia będzie zależał od stopnia uzależnienia fizycznego oraz dawki podanego antagonisty. Jeśli podjęto decyzję o leczeniu ciężkiej niewydolności oddechowej u pacjenta fizycznie uzależnionego, podawanie antagonisty należy rozpocząć ostrożnie, stosując mniejsze niż zwykle dawki, tzw. tytrację.

Efekty uboczne

Podczas badań klinicznych leku Apein® obserwowano wyłącznie niepoważne działania niepożądane, które są typową reakcją na donosowy sposób podania leku, a mianowicie gorzki smak w ustach (30,0%), dyskomfort w gardle (23,2%), uczucie pieczenia (29,0%), zdrętwienie podniebienia (2,9%), nudności (2,9%). Te działania niepożądane były zazwyczaj przejściowe i nie wymagały leczenia farmakologicznego.

Poniżej przedstawiono dane dotyczące działań niepożądanych po stosowaniu form iniekcyjnych nalbufinu.

Najczęstszym działaniem niepożądany u 1066 pacjentów leczonych w badaniach klinicznych chlorkiem nalbufinu była sedacja – 381 przypadków (36%).

Rzadziej występujące reakcje to: nasilone pocenie/szczypiące uczucie skóry – 99 (9%), nudności/wymioty – 68 (6%), zawroty głowy/obrzęki – 58 (5%), suchość w ustach – 44 (4%) oraz ból głowy – 27 (3%).

Inne działania niepożądane, które zostały zarejestrowane (częstotliwość 1% lub mniej):

Ze strony układu nerwowego: euforia, wrogość, nietypowe sny, osłabienie, uczucie ciężkości, zdrętwienie, mrowienie, zawroty głowy, ból głowy, sztywność mięśniowa, podwyższone ciśnienie wewnątrzczaszkowe, omdlenia.

Zaburzenia psychiczne: uzależnienie od leku, reakcje psychomimetyczne, reakcje nerwowe, senność, depresja, dezorientacja, dysforia, zaburzenia mowy, zmiana nastroju, niepokój, pobudzenie (niepohamowanie), halucynacje, uczucie nierealności.

Wykazano, że częstotliwość występowania efektów psychomimetycznych, takich jak uczucie nierealności, depersonalizacja, majaczenie, dysforia i halucynacje, jest mniejsza niż przy stosowaniu pentazocyny.

Ryzyko wystąpienia uzależnienia fizycznego i psychicznego oraz tolerancji podczas długotrwałego leczenia jest takie samo jak przy stosowaniu innych pochodnych morfiny.

Ze strony układu wątrobowo-żółciowego: zaburzenia wskaźników funkcjonalnych wątroby, skurcz dróg żółciowych.

Ze strony nerek i układu moczowego: efekt antydiuretyczny, skurcz dróg moczowych.

Ze strony układu rozrodczego i gruczołów mlekowych: obniżenie libidum lub potencji.

Ze strony układu sercowo-naczyniowego: nadciśnienie, hipotensja, bradykardia, tachykardia, hipotensja ortostatyczna, uczucie kołatania serca.

Ze strony przewodu pokarmowego: skurcze brzucha, dyspepsja, gorzki smak w ustach, nudności, wymioty, suchość w ustach, zaparcia.

Ze strony narządu wzroku: nieostre widzenie lub zaburzenia widzenia, mioza.

Ze strony układu oddechowego, narządów klatki piersiowej i śródpiersia: osłabienie oddychania, duszność, astma.

Ze strony skóry i tkanki podskórnej: swędzenie, uczucie pieczenia, pokrzywka.

Różne: trudności w mówieniu, częste oddawanie moczu, zamazanie widzenia, zaczerwienienie i uczucie gorąca, hipotermia, ból lokalny, obrzęk, zaczerwienienie, uczucie pieczenia, napoty, nasilone pocenie. Podczas stosowania leku w praktyce położniczej – osłabienie oddychania u noworodków, które może być długotrwałe; zgłaszano również ciężką bradykardię płodu.

Reakcje alergiczne: po podaniu chlorku nalbufinu zgłaszano reakcje anafilaktyczne/anafilaktycznopodobne oraz inne poważne reakcje nadwrażliwości, które mogą wymagać natychmiastowego wspomagającego leczenia medycznego. Mogą one obejmować szok, niewydolność oddechową, zatrzymanie oddychania, bradykardię, zatrzymanie serca, hipotensję lub obrzęk krtani. Niektóre z tych reakcji alergicznych mogą stanowić zagrożenie dla życia. Inne zgłoszone reakcje alergiczne obejmują strydor, skurcz oskrzeli, świsty, obrzęki, wysypkę, swędzenie, nudności, wymioty, nasilone pocenie, osłabienie i drżenie.

Doświadczenie po rejestracji

Poniżej wymienione działania niepożądane zostały wykryte podczas stosowania chlorku nalbufinu po wprowadzeniu leku na rynek. Ponieważ zgłoszenia tych działań zostały przesłane dobrowolnie z populacji o nieznanej liczebności, nie zawsze możliwe jest wiarygodne oszacowanie ich częstości lub ustalenie związku przyczynowo-skutkowego z wpływem leku.

Ból brzucha, nadgorączka, osłabienie lub utrata przytomności, senność, drżenie, niepokój, obrzęk płuc, pobudzenie, drgawki oraz reakcje w miejscu podania, takie jak ból, obrzęk, zaczerwienienie, uczucie pieczenia i uczucie gorąca. Zanotowano przypadki śmiertelne w wyniku ciężkich reakcji alergicznych po podaniu chlorku nalbufinu. Zgłoszono przypadki śmierci płodu po podaniu chlorku nalbufinu u ciężarnych podczas skurczów i porodu.

Zespół serotonergiczny

Zgłoszono przypadki zespołu serotonergicznego, stanu potencjalnie zagrażającego życiu, przy jednoczesnym stosowaniu opioidów i leków serotonergicznych.

Niewydolność nadnerczy

Zgłoszono przypadki niewydolności nadnerczy po stosowaniu opioidów, najczęściej po zastosowaniu dłuższym niż 1 miesiąc.

Hiperanalgeneza i alodinia

Zgłoszono przypadki hiperanalgenezy i alodinii podczas terapii opioidami o dowolnym czasie trwania.

Hipoglikemia

Zgłoszono przypadki hipoglikemii u pacjentów przyjmujących opioidy. Większość zgłoszeń dotyczyła pacjentów z co najmniej jednym czynnikiem ryzyka (np. cukrzyca).

Złego użytkowania leków i uzależnienie

Złe użytkowanie. Lek Apein® zawiera nalbufin – substancję, której nieprawidłowe stosowanie i złe użytkowanie może prowadzić do uzależnienia.

Złe użytkowanie to celowe stosowanie leku przez osobę w sposób inny niż zalecono przez lekarza lub stosowanie leku, który nie został jej przepisany. Złe użytkowanie to celowe, nieterapeutyczne stosowanie leku, nawet jednorazowe, w celu uzyskania pożądanego wpływu psychicznego lub fizjologicznego.

Uzależnienie od leków to zespół zachowań, zaburzeń poznawczych i zjawisk fizjologicznych, które mogą obejmować silne pragnienie zażycia leku, trudności w kontrolowaniu jego stosowania (np. przedłużanie czasu leczenia mimo szkodliwych skutków, nadawanie priorytetu stosowaniu leku ponad inne działania i obowiązki), a także możliwą tolerancję lub uzależnienie fizyczne. Nieprawidłowe stosowanie chlorku nalbufinu i jego złe użytkowanie zwiększa ryzyko przedawkowania, które może prowadzić do depresji układu nerwowego i oddychania, hipotensji, drgawek i śmierci. Ryzyko to wzrasta przy jednoczesnym złym użytkowaniu nalbufinu z alkoholem i innymi lekami depresyjnymi dla OUN. Złe użytkowanie opioidów i uzależnienie od opioidów u niektórych osób może występować bez rozwoju tolerancji i objawów uzależnienia fizycznego. Ponadto, złe użytkowanie opioidów jest możliwe bez rozwoju uzależnienia.

„Zachowanie poszukujące” jest powszechne u osób z zaburzeniami związanymi z używaniem substancji psychoaktywnych. Taktyka poszukiwania leku obejmuje nagłe telefony do personelu medycznego lub wizyty po godzinach pracy, odmowę poddania się odpowiedniej diagnostyce, testom lub skierowaniom, powtarzające się „gubienie” recept, fałszowanie recept oraz niechęć do podania wcześniejszych dokumentów medycznych lub kontaktów z innymi lekarzami. „Lekarski shopping” (odwiedzanie wielu lekarzy w celu uzyskania dodatkowych recept) jest powszechnym zjawiskiem wśród osób nadużywających leki i osób z zaburzeniami związanymi z używaniem substancji psychoaktywnych. Zaniepokojenie skutecznym łagodzeniem bólu może być adekwatnym zachowaniem u pacjenta z nieadekwatną kontrolą bólu.

Odpowiednia ocena stanu pacjenta, właściwe praktyki przepisywania, okresowa ponowna ocena terapii oraz odpowiednie dawkowanie i przechowywanie są odpowiednimi działaniami, które pomagają ograniczyć nadużywanie leków opioidowych.

Ryzyka charakterystyczne dla iniekcji złego użytkowania chlorku nalbufinu. Iniekcje złego użytkowania chlorkiem nalbufinu wiążą się z ryzykiem przedawkowania i śmierci. Ryzyko to wzrasta przy jednoczesnym stosowaniu chlorku nalbufinu do wstrzykiwań z alkoholem i/lub innymi lekami depresyjnymi dla OUN.

Uzależnienie. Podczas terapii opioidami może rozwijać się zarówno tolerancja, jak i uzależnienie fizyczne. Tolerancja to stan fizjologiczny charakteryzujący się zmniejszoną reakcją na lek po jego powtarzalnym stosowaniu (tzn. większa dawka leku jest potrzebna do osiągnięcia tego samego efektu, który wcześniej był osiągany przy mniejszej dawce).

Uzależnienie fizyczne to stan rozwijający się w wyniku adaptacji fizjologicznej na skutek powtarzalnego stosowania leków opioidowych, objawiający się objawami i symptomami zespołu odstawienia po nagłym przerwaniu lub istotnym zmniejszeniu dawki leku.

Zespół abstynencyjny (zespół odstawienia) może być przyśpieszony przez podanie leków o działaniu antagonistycznym opioidowym (np. nalokson), agonistów/antagonistów mieszanych (np. pentazocyna, butorfanol, nalbufin) lub agonistów częściowych (np. buprenorfina).

Uzależnienie fizyczne klinicznie istotnego stopnia może rozwijać się dopiero po okresie od kilku dni do kilku tygodni ciągłego stosowania.

Nie należy nagle odstawiać chlorku nalbufinu u pacjentów uzależnionych fizycznie. W przypadku nagłego przerwania iniekcji nalbufinu u pacjentów uzależnionych fizycznie może rozwinąć się zespół odstawienia, charakteryzujący się zazwyczaj niepokojem, łzawieniem, rynoroeą, poceniem, dreszczami, mięśniowym bólem i midriazą. Może również dojść do rozwoju innych objawów i symptomów, w tym drażliwości, niepokoju, bólu pleców, bólu stawów, osłabienia, bólu brzucha, drgawek, bezsenności, nudności, anoreksji, wymiotów, biegunki, podwyższenia ciśnienia tętniczego, częstotliwości oddechów lub tętna. Noworodki matek uzależnionych fizycznie od opioidów będą również uzależnione fizycznie i mogą u nich wystąpić zaburzenia oddychania oraz objawy odstawienia.

Zgłaszanie działań niepożądanych po rejestracji leku ma duże znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka przy stosowaniu tego leku. Pracownicy medyczni i farmaceutyczni, a także pacjenci lub ich przedstawiciele prawni powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych i braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny nadzoru farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua

Okres ważności

2 lata.

Okres ważności leku przygotowanego do stosowania – 28 dni.

Warunki przechowywania

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 30 °C w oryginalnym opakowaniu, w miejscu chronionym przed światłem. Nie chłodzić leku przygotowanego do stosowania.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie

Fiolka z proszkiem i rozpuszczalnikiem oddzielonymi przegrodą, po 2,4 ml (24 dawki) lub 3,6 ml (36 dawek) z mechanicznym dawkowym pompką z końcówką do nosa. Po 1 fiolce w foliowym opakowaniu lub w pudełku z tektury.

Kategoria wydania

Na receptę.

Producent

TOV NVF „MIKROKHIM”.

Siedziba producenta i adres miejsca prowadzenia działalności

Ukraina, 01013, miasto Kijów, ul. Budindustrii, budynek 5.

Wniosek składający

TOV NVF „MIKROKHIM”.

Zgłoszenie niepożądanych zdarzeń podczas stosowania leku można przesłać poprzez system nadzoru farmakologicznego TOV NVF „MIKROKHIM” pod numerem telefonu: +38(050) 309-83-54 lub na adres e-mail: [email protected].

Siedziba składającego wniosek

Ukraina, 01013, miasto Kijów, ul. Budindustrii, budynek 5.