Anastrozol Jenefarm

ULOTKA DO WPROWADZENIA DO STOSOWANIA MEDYCZNEGO LEKU ANASTROZOL GENEPHARM (ANASTROZOLE GENEPHARM)

Skład:

substancja czynna: anastrozol;

1 tabletka powlekana zawiera 1 mg anastrozolu;

substancje pomocnicze: laktoza jednowodna; powidon K-30; skrobioglikolan sodu (typ A); stearynian magnezu;

otoczka tabletki: hipromeloza (5 cP), makrogol 300, dwutlenek tytanu (E 171).

Postać farmaceutyczna. Tabletki powlekane.

Główne właściwości fizyko-chemiczne: tabletki o kształcie okrągłym, białe lub prawie białe, dwuwypukłe, powlekane.

Grupa farmakoterapeutyczna. Antagoniści hormonów i środki pokrewne. Inhibitory aromatazy. Anastrozol. Kod ATC L02BG03.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika

Mechanizm działania i efekty farmakodynamiczne

Anastrozol to silny, wysoce selektywny niesteroidowy inhibitor aromatazy. U kobiet w okresie postmenopauzalnym estradiol jest wytwarzany głównie poprzez przekształcanie androstendionu w estry w tkankach obwodowych za pomocą kompleksu enzymu aromatazy. Estry są następnie przekształcane w estradiol. Wykazano, że obniżenie stężenia krążącego estradiolu wykazuje efekt terapeutyczny u kobiet z rakiem piersi. U kobiet w okresie postmenopauzalnym przyjmowanie anastrozolu w dawce dobowej 1 mg prowadziło do obniżenia stężenia estradiolu o ponad 80%, co potwierdzono za pomocą wysoce czułego testu.

Anastrozol nie wykazuje aktywności progestagennej, androgennej ani estrogennej.

Anastrozol w dawkach dobowych do 10 mg nie wpływa na sekrecję kortyzolu i aldosteronu, mierzoną przed i po standardowym teście stymulacji hormonem adrenokortykotropowym (ACTH). W związku z tym nie ma potrzeby podawania zastępczego kortykosteroidów.

Skuteczność i bezpieczeństwo kliniczne

Rak piersi zaawansowany

Terapia pierwszego rzutu u kobiet w okresie postmenopauzalnym z zaawansowanym rakiem piersi

Dwa podwójnie ślepe, randomizowane badania kontrolne o podobnym schemacie (badanie 1033IL/0030 oraz badanie 1033IL/0027) przeprowadzono w celu oceny skuteczności anastrozolu w porównaniu z tamoksyfenem jako terapii pierwszego rzutu lokalnie zaawansowanego lub przerzutowego raka piersi z dodatnimi lub nieznanymi wynikami receptora hormonów u kobiet w okresie postmenopauzalnym. Ogółem 1021 pacjentek zostało zrandomizowanych do otrzymywania anastrozolu w dawce 1 mg raz dziennie lub tamoksyfenu w dawce 20 mg raz dziennie. Głównymi punktami końcowymi w obu badaniach były czas do progresji choroby, częstość obiektywnej odpowiedzi guza oraz bezpieczeństwo.

Ocena głównych punktów końcowych badania 1033IL/0030 wykazała, że anastrozol wykazywał istotną statystycznie przewagę nad tamoksyfenem pod względem czasu do progresji choroby (stosunek ryzyka (HR) 1,42; 95% przedział ufności (CI) [1,11; 1,82], mediana czasu do progresji wynosiła odpowiednio 11,1 i 5,6 miesiąca dla anastrozolu i tamoksyfenu, p = 0,006); częstość obiektywnej odpowiedzi guza była podobna dla anastrozolu i tamoksyfenu. Badanie 1033IL/0027 wykazało, że częstość obiektywnej odpowiedzi guza oraz czas do progresji guza dla anastrozolu i tamoksyfenu były podobne. Wyniki punktów końcowych wtórnych potwierdziły wyniki głównych punktów końcowych dotyczących skuteczności. Niski poziom śmiertelności w grupach leczonych w obu badaniach nie pozwolił na wyciągnięcie wniosków dotyczących różnic w przeżyciu ogólnym.

Terapia drugiego rzutu u kobiet w okresie postmenopauzalnym z zaawansowanym rakiem piersi

Anastrozol był badany w dwóch kontrolowanych badaniach klinicznych (badanie 0004 i badanie 0005) z udziałem kobiet w okresie postmenopauzalnym z zaawansowanym rakiem piersi, u których choroba postępowała po leczeniu tamoksyfenem zaawansowanego raka piersi lub raka piersi w wczesnym stadium. Ogółem 764 pacjentki zostały zrandomizowane do otrzymywania anastrozolu w dawce 1 mg lub 10 mg raz dziennie lub acetatu megestrolu w dawce 40 mg cztery razy dziennie. Czas do progresji oraz częstość obiektywnej odpowiedzi były głównymi parametrami skuteczności. Oceny podlegały również częstość przypadków długotrwałej stabilizacji choroby (ponad 24 tygodnie), częstość progresji oraz przeżycie ogólne. W obu badaniach nie stwierdzono istotnych różnic między grupami leczonymi pod względem żadnego z parametrów skuteczności.

Leczenie adjuwantowe inwazyjnego raka piersi z dodatnimi wynikami receptora hormonów w wczesnym stadium

W dużym badaniu fazy III, przeprowadzonym wśród 9366 kobiet w okresie postmenopauzalnym z operacyjnym rakiem piersi, leczonych przez 5 lat (patrz niżej), wykazano, że anastrozol był istotnie lepszy od tamoksyfenu pod względem przeżycia wolnego od choroby. Istotnie większe korzyści dotyczące przeżycia wolnego od choroby obserwowano na korzyść anastrozolu w porównaniu z tamoksyfenem w prospektywnie zdefiniowanej populacji z dodatnimi wynikami receptora hormonów.

Tabela 1

Sumaryczna tabela punktów końcowych uzyskanych w badaniu ATAC: analiza po zakończeniu 5-letniego leczenia

aWskaźnik przeżycia wolnego od objawów choroby obejmuje wszystkie przypadki nawrotów i definiuje się jako pierwszy epizod nawrotu lokalnego lub regionalnego, nowotwór przeciwległej gruczołu piersiowego, nawrót odległy lub śmierć (z dowolnej przyczyny).

bPrzeżycie wolne od objawów przerzutów definiuje się jako pierwszy epizod nawrotu przerzutów lub śmierć (z dowolnej przyczyny).

cCzas do nawrotu definiuje się jako pierwszy epizod nawrotu lokalnego lub regionalnego, nowotwór przeciwległej gruczołu piersiowego, nawrót odległy lub śmierć z przyczyn raka piersi.

dCzas do nawrotu przerzutów definiuje się jako pierwszy epizod nawrotu przerzutów lub śmierć z przyczyn raka piersi.

eLiczba (%) pacjentów, którzy zmarli.

Kombinacja anastrozolu i tamoksyfenu nie wykazała większej skuteczności w porównaniu z tamoksyfenem u wszystkich pacjentów, jak również w populacji z pozytywnymi wynikami receptora hormonów. Ta grupa leczenia została wycofana z badania.

Zgodnie z zaktualizowanymi danymi dalszej obserwacji z medianą 10 lat, długoterminowe efekty leczenia anastrozolem w porównaniu z tamoksyfenem są zgodne z wcześniejszą analizą.

Leczenie adiuwantowe inwazyjnego raka piersi z pozytywnymi wynikami receptora hormonów na wczesnym etapie u kobiet, którym przeprowadzono leczenie adiuwantowe tamoksyfenem

W trakcie badania klinicznego fazy III (Austrian Breast and Colorectal Cancer Study Group [ABCSG] 8), w którym wzięło udział 2579 kobiet w okresie postmenopauzalnym, które cierpiały na wczesny rak piersi z pozytywnymi wynikami receptora hormonów i którym wykonano zabieg chirurgiczny z radioterapią lub bez niej, ale nie poddano chemioterapii (patrz niżej), wskaźniki przeżycia wolnego od objawów choroby w grupie, która została przestawiona na anastrozol po 2 latach leczenia adiuwantowego tamoksyfenem, były statystycznie lepsze niż w grupie, która pozostała na leczeniu tamoksyfenem, po okresie dalszej obserwacji z medianą 24 miesiące.

Tabela 2

Zestawiona tabela punktów końcowych i wyników badania ABCSG 8

Dwa kolejne badania (GABG/ARNO 95 oraz ITA), w jednym z których pacjentki otrzymywały leczenie chirurgiczne i chemioterapię, oraz analiza połączona badań ABCSG 8 i GABG/ARNO 95 potwierdzają te wyniki.

Profil bezpieczeństwa anastrozolu w tych trzech badaniach odpowiadał profilowi bezpieczeństwa ustalonemu u kobiet w okresie postmenopauzalnym z rakiem piersi z dodatnimi receptorami hormonów w wczesnych stadiach.

Gęstość mineralna kości (BMD)

W badaniu fazy III/IV (Study of Anastrozole with the Bisphosphonate Risedronate [SABRE]) 234 kobiety w okresie postmenopauzalnym z wczesnym rakiem piersi z dodatnimi receptorami hormonów, którym planowano podawanie anastrozolu w dawce 1 mg/dobę, podzielono na grupy o niskim, średnim i wysokim ryzyku wystąpienia złamania osteoporotycznego. Głównym parametrem skuteczności była analiza gęstości kości kręgosłupa lędźwiowego metodą skanowania DEXA. Wszystkie pacjentki otrzymywały witaminę D i wapń. Pacjentki w grupie o niskim ryzyku otrzymywały wyłącznie anastrozol (N = 42), pacjentki w grupie o średnim ryzyku były randomizowane i otrzymywały anastrozol plus ryzedronat w dawce 35 mg raz w tygodniu (N = 77) lub anastrozol plus placebo (N = 77), pacjentki w grupie o wysokim ryzyku otrzymywały anastrozol plus ryzedronat w dawce 35 mg raz w tygodniu (N = 38). Głównym punktem końcowym była zmiana gęstości kości kręgosłupa lędźwiowego po 12 miesiącach w porównaniu z wartością wyjściową.

Główna analiza po 12 miesiącach wykazała, że u pacjentek ze średnim i wysokim ryzykiem złamania osteoporotycznego nie stwierdzono zmniejszenia gęstości kości (ocenianej metodą DEXA gęstości mineralnej kości kręgosłupa lędźwiowego) podczas leczenia anastrozolem w dawce 1 mg/dobę w połączeniu z ryzedronatem w dawce 35 mg raz w tygodniu. Ponadto niezaobserwowane statystycznie istotne zmniejszenie BMD stwierdzono w grupie o niskim ryzyku podczas leczenia wyłącznie anastrozolem w dawce 1 mg/dobę. Wyniki te odzwierciedlono w drugorzędnym parametrze skuteczności – zmianie ogólnej BMD kości udowej po 12 miesiącach w porównaniu z wartością wyjściową.

To badanie potwierdza, że należy rozważyć stosowanie bisfosfonianów w przypadku możliwego zmniejszenia gęstości mineralnej kości u kobiet w okresie postmenopauzalnym z wczesnym rakiem piersi, u których wskazano leczenie anastrozolem.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie

Wchłanianie anastrozolu jest szybkie, maksymalne stężenie w osoczu osiągane jest zazwyczaj w ciągu 2 godzin (na czczo). Pokarm nieco spowalnia szybkość, ale nie stopień wchłaniania. Niewielkie zmiany szybkości wchłaniania nie mają klinicznie istotnego wpływu na stężenia stacjonarne w osoczu przy podawaniu tabletek anastrozolu raz dziennie. Stężenia stacjonarne anastrozolu w osoczu osiągane są w przybliżeniu po 7 dniach codziennego stosowania leku, akumulacja wynosi 3–4-krotnie. Nie ma informacji o zależności parametrów farmakokinetycznych anastrozolu od czasu lub dawki.

Farmakokinetyka anastrozolu nie zależy od wieku kobiet w okresie postmenopauzalnym.

Rozkład

Tylko 40 % anastrozolu wiąże się z białkami osocza.

Eliminacja

Anastrozol jest wydalany powoli, okres półtrwania w osoczu wynosi 40–50 godzin. Anastrozol jest intensywnie metabolizowany u kobiet w okresie postmenopauzalnym, mniej niż 10 % dawki wydalane jest z moczem w niezmienionej formie w ciągu 72 godzin po podaniu. Metabolizm anastrozolu zachodzi drogą N-dealkilacji, hydroksylacji i glukuronidacji. Metabolity są wydalane głównie z moczem. Triazol, główny metabolit w osoczu krwi, nie hamuje aromatazy.

Upośledzenie funkcji nerek lub wątroby

W porównaniu z odpowiednią kontrolą u ochotników z wątrobą z kompensowanym marskością widoczny klirens (CL/F) anastrozolu po doustnym podaniu był o około 30 % niższy (badanie 1033IL/0014). Jednak stężenia anastrozolu w osoczu ochotników z marskością wątroby były w zakresie stężeń obserwowanych u zdrowych uczestników innych badań. Stężenia anastrozolu w osoczu obserwowane w długotrwałych badaniach skuteczności u pacjentów z upośledzeniem funkcji wątroby były w zakresie stężeń anastrozolu w osoczu obserwowanych u pacjentów bez upośledzenia funkcji wątroby.

W badaniu 1033IL/0018 u ochotników z ciężkim upośledzeniem funkcji nerek (filtracja kłębuszkowa [GFR] < 30 ml/min) widoczny klirens (CL/F) anastrozolu po doustnym podaniu nie uległ zmianie, co jest zgodne z faktem, że anastrozol jest wydalany głównie poprzez metabolizm. Stężenia anastrozolu w osoczu obserwowane podczas długotrwałych badań skuteczności u pacjentów z upośledzeniem funkcji nerek były w zakresie stężeń anastrozolu w osoczu obserwowanych u pacjentów bez upośledzenia funkcji nerek. Stosowanie anastrozolu pacjentom z ciężkim upośledzeniem funkcji nerek należy prowadzić z ostrożnością (patrz sekcje „Sposób stosowania i dawki” oraz „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Właściwości kliniczne.

Wskazania.

Anastrozol Jenefarm wskazany jest do:

• leczenia uzupełniającego inwazyjnego raka piersi z dodatnimi receptorami hormonów w stadium wczesnym u kobiet w okresie pomenopauzalnym;
• leczenia uzupełniającego inwazyjnego raka piersi z dodatnimi receptorami hormonów w stadium wczesnym u kobiet w okresie pomenopauzalnym, u których leczenie uzupełniające tamoksyfenem zostało przeprowadzone przez 2–3 lata;
• leczenia zaawansowanego raka piersi z dodatnimi receptorami hormonów u kobiet w okresie pomenopauzalnym.

Przeciwwskazania.

Anastrozol Jenefarm jest przeciwwskazany u pacjentek:

• w czasie ciąży i karmienia piersią;
• z nadwrażliwością na anastrozol lub którykolwiek z substancji pomocniczych.

Środki ostrożności.

Nieużywany lek lub jego odpady należy utylizować zgodnie z lokalnymi przepisami.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Anastrozol in vitro hamuje enzymy CYP 1A2, 2C8/9 oraz 3A4. Badania kliniczne z wykorzystaniem antypiryny i warfaryny wykazały, że anastrozol w dawce 1 mg nie hamuje istotnie metabolizmu antypiryny oraz warfaryny R- i S-, co sugeruje, że jednoczesne stosowanie anastrozolu z innymi lekami raczej nie spowoduje klinicznie istotnych interakcji pośrednich przez enzymy CYP.

Enzymy odpowiedzialne za metabolizm anastrozolu nie zostały zidentyfikowane. Cymetydyna, słaby niespecyficzny inhibitor enzymów CYP, nie wpływa na stężenia anastrozolu w osoczu. Brak danych dotyczących wpływu silnych inhibitorów CYP.

Analiza bazy danych dotyczącej bezpieczeństwa leku, zgromadzonych w trakcie badań klinicznych, nie wykazała informacji o klinicznie istotnych interakcjach lek-lek u pacjentek przyjmujących jednocześnie anastrozol i inne leki często stosowane. Nie zgłaszano klinicznie istotnych interakcji z bisfosfonianami (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne”).

Należy unikać jednoczesnego stosowania tamoksyfenu lub środków zawierających estrogeny z anastrozolem, ponieważ może to osłabić działanie farmakologiczne anastrozolu (patrz sekcje „Szczególne wskazania” oraz „Właściwości farmakologiczne”).

Szczególne wskazania dotyczące stosowania.

Anastrozolu nie należy stosować kobietom w okresie przedmenopauzalnym. Menopauzę należy potwierdzić wynikami badań biochemicznych (stężenia hormonu люtwicyjnego [LH], hormonu folikulotropowego [FSH] i/lub estradiolu) w przypadku wątpliwości co do statusu menopauzalnego pacjentki. Brak danych uzasadniających stosowanie anastrozolu w połączeniu z analogami hormonu uwalniającego hormon LH (GnRH).

Należy unikać jednoczesnego stosowania tamoksyfenu lub środków zawierających estrogeny z anastrozolem, ponieważ może to zmniejszyć działanie farmakologiczne anastrozolu (patrz sekcje „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji” oraz „Właściwości farmakologiczne”).

Wpływ na gęstość mineralną kości

Ponieważ anastrozol obniża stężenia cyrkulujących estrogenów, może to prowadzić do zmniejszenia gęstości mineralnej kości i zwiększenia ryzyka złamania (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

U kobiet z osteoporozą lub z ryzykiem osteoporozy należy ocenić gęstość mineralną kości na początku leczenia oraz regularnie po jego rozpoczęciu. W razie potrzeby należy wdrożyć leczenie lub profilaktykę osteoporozy i dokładnie monitorować stan pacjentki. Stosowanie specyficznych środków, np. bisfosfonianów, może zapobiegać dalszej utracie gęstości mineralnej kości spowodowanej przez anastrozol u kobiet w okresie postmenopauzalnym, dlatego należy rozważyć celowość takiego postępowania (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Upośledzenie funkcji wątroby

Nie prowadzono badań dotyczących stosowania anastrozolu u pacjentek z rakiem piersi i umiarkowanym lub ciężkim upośledzeniem funkcji wątroby. U pacjentek z upośledzeniem funkcji wątroby ekspozycja na anastrozol może być zwiększona (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne”); stosowanie anastrozolu u pacjentek z umiarkowanym i ciężkim upośledzeniem funkcji wątroby wymaga ostrożności (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”). Leczenie powinno opierać się na ocenie stosunku korzyści do ryzyka dla każdej poszczególnej pacjentki.

Upośledzenie funkcji nerek

Nie prowadzono badań dotyczących stosowania anastrozolu u pacjentów z rakiem piersi i ciężkim upośledzeniem funkcji nerek. Ekspozycja na anastrozol nie wzrasta u pacjentek z ciężkim upośledzeniem funkcji nerek (filtracja kłębuszkowa [eGFR] < 30 ml/min, patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne”); stosowanie anastrozolu u pacjentek z ciężkim upośledzeniem funkcji nerek należy prowadzić z ostrożnością (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Dzieci

Anastrozol Jenefarm nie jest wskazany do stosowania u dzieci, ponieważ bezpieczeństwo i skuteczność w tej grupie pacjentów nie zostały ustalone.

Anastrozolu nie należy stosować chłopcom z niedoborem hormonu wzrostu jako uzupełnienie leczenia hormonem wzrostu. W podstawowym badaniu klinicznym nie wykazano skuteczności i nie ustalono bezpieczeństwa. Ponieważ anastrozol obniża stężenia estradiolu, anastrozolu nie należy stosować dziewczętom z niedoborem hormonu wzrostu jako uzupełnienie leczenia hormonem wzrostu. Brak danych z długotrwałej obserwacji dotyczących bezpieczeństwa stosowania u dzieci.

Wrażliwość na laktozę

Anastrozol Jenefarm zawiera laktozę. Pacjentkom z rzadkimi dziedzicznymi stanami, takimi jak nietolerancja galaktozy, niedobór laktozy lub zaburzenia wchłaniania glukozy-galaktozy, nie należy przyjmować tego leku.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Brak danych dotyczących stosowania anastrozolu u kobiet w ciąży. Badania na zwierzętach wykazały toksyczność reprodukcyjną. Anastrozol jest przeciwwskazany w czasie ciąży (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Brak danych dotyczących stosowania anastrozolu w okresie laktacji. Anastrozol jest przeciwwskazany w okresie karmienia piersią (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Plodność

Wpływ anastrozolu na płodność człowieka nie był badany. Badania na zwierzętach wykazały toksyczność reprodukcyjną.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów.

Anastrozol nie wpływa lub ma nieznaczny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów. Jednakże pojawiały się doniesienia o przypadkach astenii i senności związanych ze stosowaniem anastrozolu, dlatego należy zachować ostrożność podczas prowadzenia pojazdów lub pracy z innymi mechanizmami, jeśli występują takie objawy.

Sposób stosowania i dawki

Anastrozol Jenefarm podaje się doustnie.

Zalecana dawka dla dorosłych, w tym dla kobiet w wieku podeszłym, wynosi 1 tabletę (1 mg) 1 raz dziennie.

W przypadku inwazyjnego raka piersi z dodatnimi receptorami hormonów w wczesnych stadiach u kobiet w okresie menopauzy zalecana długość adiuwantowego leczenia endokrynnego wynosi 5 lat.

Zaburzenia funkcji nerek

U pacjentek z łagodnym lub umiarkowanym zaburzeniem funkcji nerek nie należy dostosowywać dawki. Stosowanie leku Anastrozol Jenefarm u pacjentek z ciężkim zaburzeniem funkcji nerek wymaga ostrożności (patrz punkt «Szczególne środki ostrożności» oraz «Właściwości farmakologiczne»).

Zaburzenia funkcji wątroby

U pacjentek z chorobą wątroby w stopniu lekkim nie należy dostosowywać dawki. Leku należy stosować z ostrożnością u pacjentek z umiarkowanym i ciężkim zaburzeniem funkcji wątroby (patrz punkt «Szczególne środki ostrożności»).

Dzieci

Anastrozol Jenefarm nie powinien być stosowany u dzieci ze względu na niewystarczające dane dotyczące bezpieczeństwa i skuteczności (patrz punkt «Szczególne środki ostrożności»).

Przedawkowanie

Doświadczenie kliniczne dotyczące przypadkowego przedawkowania jest ograniczone. W badaniach na zwierzętach anastrozol wykazał niską toksyczność ostrą. W trakcie badań klinicznych stosowano różne dawki anastrozolu: do 60 mg jednorazowo u zdrowych ochotników-mężczyzn oraz do 10 mg dziennie u kobiet w okresie menopauzy z rozsianym rakiem piersi – te dawki były dobrze tolerowane. Nie ustalono jednorazowej dawki anastrozolu, która powodowałaby objawy zagrażające życiu. Nie istnieje specyficzny antydotum w przypadku przedawkowania; leczenie powinno być objawowe.

W leczeniu przedawkowania należy wziąć pod uwagę możliwość przyjęcia kilku substancji. Jeżeli pacjent nie stracił przytomności, można wywołać wymioty. Może być pomocny dializ, ponieważ anastrozol nie wiąże się znacząco z białkami osocza. Zaleca się ogólne leczenie wspierające, w tym częste monitorowanie funkcji życiowych oraz staranne obserwowanie pacjenta.

Niepożądane działania

W tabeli 3 przedstawiono niepożądane działania obserwowane podczas badań klinicznych i badań pozarejestracyjnych lub znane na podstawie doniesień spontanicznych. Jeżeli nie zaznaczono inaczej, kategorie częstości zostały ustalone na podstawie liczby niepożądanych działań obserwowanych w dużym badaniu fazy III z udziałem 9366 kobiet w okresie popomenopauzalnym z operacyjnym rakiem piersi, które otrzymywały leczenie adjuwantowe przez pięć lat (badanie Arimidex, Tamoxifen, Alone or in Combination [ATAC]).

Poniżej wymienione niepożądane działania sklasyfikowano według częstości występowania i układów narządów. Klasyfikacja według częstości obejmuje następujące kryteria: bardzo często (≥1/10), często (od ≥1/100 do <1/10), rzadko (od ≥1/1000 do <1/100), bardzo rzadko (od ≥1/10000 do <1/1000) oraz niezwykle rzadko (<1/10000). Najczęściej zgłaszano następujące niepożądane działania: ból głowy, uderzenia gorąca, nudności, osutki, artralgia, zaburzenia ruchomości stawów, artretyzm i astenia.

Tabela 3

*Częstotliwość występowania zespołu cieśni nadgarstka była większa u pacjentek otrzymujących anastrozol w badaniach klinicznych w porównaniu z pacjentkami otrzymującymi tamoksyfen. Większość tych przypadków występowała jednak u pacjentek z rozpoznanymi czynnikami ryzyka rozwoju tego stanu.

**Ponieważ w badaniu ATAC przypadki zapalenia naczyń skóry oraz purpury Schöna-Lena nie były obserwowane, częstość tych zjawisk można uznać za rzadką (od ≥0,01 % do <0,1 %) na podstawie najgorszej wartości szacunku punktowego.

***Krwawienia pochwy występowały często, głównie u pacjentek z rozsianym rakiem piersi w pierwszych kilku tygodniach po zmianie terapii hormonalnej na leczenie lekiem anastrozol. W przypadku kontynuacji krwawień należy przeprowadzić dalsze badania.

W tabeli 4 przedstawiono częstość wcześniej zdefiniowanych reakcji niepożądanych obserwowanych w badaniu ATAC (okres obserwacji z medianą 68 miesięcy), niezależnie od przyczyn ich wystąpienia, u pacjentek otrzymujących badaną terapię oraz w okresie do 14 dni po zakończeniu leczenia.

Tabela 4

Częstość wcześniej zdefiniowanych reakcji niepożądanych w badaniu ATAC

W grupach leczonych anastrozolem i tamoksyfenem zaobserwowano następującą liczbę złamań: 22 na 1000 pacjentów-roku i 15 na 1000 pacjentek-roku odpowiednio (okres obserwacji z medianą 68 miesięcy). Częstość złamań w grupie anastrozolu była podobna do tej obserwowanej u pacjentek odpowiedniego wieku w okresie pomenopauzalnym. Częstość występowania osteoporozy wynosiła 10,5% u pacjentek leczonych anastrozolem oraz 7,3% u pacjentek leczonych tamoksyfenem.

Nie ustalono, czy częstość złamań i częstość osteoporozy obserwowane w badaniu ATAC u pacjentek przyjmujących anastrozol odzwierciedlają ochronny efekt tamoksyfenu, specyficzny efekt anastrozolu, czy oba te efekty.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Zgłaszanie działań niepożądanych po zarejestrowaniu leku ma istotne znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka związanego z zastosowaniem tego leku. Pracownicy medyczni i farmaceutyczni, a także pacjenci lub ich ustawowo uprawnieni przedstawiciele, powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych i braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności. 5 lat.

Warunki przechowywania. Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25 °C. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie. 14 tabletek w blistrze, 2 blistery w pudełku kartonowym.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent.

Jenefarm S.A., Grecja

Lokalizacja producenta i adres miejsca prowadzenia działalności.

18-ty km ul. Marathos, Pallini Attiki, 15351, Grecja