Analgodex

INSTRUKCJA dotyczÄ cÄ stosowania leku Analgodex

SkÅ ad:

substancja czynna: deksetoprofen;

1 ml roztworu zawiera 25 mg deksetoprofenu (w postaci trometamolu deksetoprofenu);

substancje pomocnicze: natrium chloridum, alkohol etylowy 96 %, natrium hydroxidum, woda do wstrzykiwań.

PostaÄ leku. Roztwór do wstrzykiwaÅ„.

GÅÅ wne wÅÅ ciwoÅ ci fizykochemiczne: przezroczysty, bezbarwny roztwór.

Grupa farmakoterapeutyczna. Niesteroidowe leki przeciwzapalne i przeciwreumatyczne. Pochodne kwasu propionowego. Deksetoprofen. Kod ATC M01A E17.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Deksketoprofen trometamolu — sól trometamolu (S)-(+)-2-(3-benzoylofenylo) kwasu propionowego — wykazuje działanie przeciwbólowe, przeciwzapalne i przeciwgorączkowe, należąc do klasy niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NLPZ).

Mechanizm działania opiera się na zmniejszeniu syntezy prostaglandyn poprzez hamowanie aktywności cyklooksygenazy. W szczególności hamuje się przekształcanie kwasu arachidonowego w cykliczne endoperoksydy PGG2 i PGH2, z których powstają prostaglandyny PGE1, PGE2, PGF2α, PGD2, a także prostacyklinę PGI2 i tromboksany Tx A2 i Tx B2. Ponadto hamowanie syntezy prostaglandyn może wpływać na inne mediatory stanu zapalnego, takie jak kininy, co pośrednio może również wpływać na główne działanie leku. Wykazano hamujące działanie deksketoprofenu na aktywność cyklooksygenazy-1 i cyklooksygenazy-2. Stwierdzono, że deksketoprofen wykazuje wyraźny efekt przeciwbólowy z szybkim początkiem działania i osiągnięciem maksimum w ciągu pierwszych 45 minut przy różnych rodzajach bólu, w tym bólu po zabiegach chirurgicznych (ortopedyczne i ginekologiczne operacje, operacje jamy brzusznej), bólu układu ruchu (ostry ból pleców) oraz kolach nerkowych. Czas działania przeciwbólowego po podaniu 50 mg deksketoprofenu wynosi zazwyczaj 8 godzin. Wiadomo, że stosowanie deksketoprofenu pozwala znacząco zmniejszyć dawkę opioidów przy ich jednoczesnym stosowaniu w celu łagodzenia bólu pooperacyjnego. U pacjentów, którym w celu łagodzenia bólu pooperacyjnego podawano morfinę za pomocą urządzenia do kontroli bólu sterowanego przez pacjenta, a jednocześnie podawano deksketoprofen, potrzeba morfiny była znacznie mniejsza (o 30–45 %) niż u pacjentów otrzymujących morfinę w połączeniu z placebo.

Farmakokinetyka.

Po wstrzyknięciu wewnątrzmięśniowym deksketoprofenu maksymalne stężenie osiągane jest średnio po 20 minutach (10–45 minut). Wykazano, że po jednorazowym wstrzyknięciu wewnątrzmięśniowym lub dożylnym dawek 25–50 mg deksketoprofenu pole pod krzywą „stężenie – czas” (AUC) jest proporcjonalne do dawki. Badania farmakokinetyczne wielokrotnego podawania wykazały, że AUC i Cmax po ostatnim wstrzyknięciu wewnątrzmięśniowym lub dożylnym nie różnią się od wartości po jednorazowym podaniu, co wskazuje na brak kumulacji. Podobnie jak w przypadku innych leków o wysokim stopniu wiązania z białkami osocza (99 %), objętość rozłożenia deksketoprofenu wynosi średnio 0,25 l/kg. Okres półrozpadu wynosi około 0,35 godziny, a okres półwyladowania — 1–2,7 godziny. Metabolizm deksketoprofenu odbywa się głównie poprzez koniugację z kwasem glukuronowym, a następnie wydalanie przez nerki. Po podaniu deksketoprofenu w moczu wykrywany jest wyłącznie izomer optyczny S-(+), co świadczy o braku transformacji leku w izomer optyczny R-(–). Po podaniu dawek jednorazowych i wielokrotnych działanie leku u zdrowych ochotników w podeszłym wieku (65 lat i więcej) było istotnie wyższe (do 55 %) niż u młodych, jednak nie zaobserwowano istotnych statystycznie różnic w maksymalnym stężeniu i czasie jego osiągnięcia. Średni okres półwyladowania wydłużał się (do 48 %), a całkowity klirens był niższy.

Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa.

Standardowe badania przedkliniczne — badania bezpieczeństwa farmakologicznego, genotoksyczności i immunofarmakologii — nie wykazały szczególnego ryzyka dla człowieka. Badania toksyczności chronicznej przeprowadzone na zwierzętach pozwoliły określić maksymalną dawkę leku niepowodującą działań niepożądanych, która była 2 razy wyższa niż dawka zalecana dla człowieka. Po podaniu wyższych dawek małpom głównymi działaniami niepożądanymi były krew w stolcu, spowolnienie przyrostu masy ciała, a przy najwyższej dawce — patologie przewodu pokarmowego w postaci erozji. Reakcje te występowały przy dawkach, przy których ekspozycja na lek była 14–18 razy wyższa niż przy maksymalnej dawce zalecanej dla człowieka. Nie przeprowadzono badań kancerogennego wpływu na zwierzęta.

Tak jak wszystkie NLPZ, deksketoprofen może prowadzić do śmierci embrionu lub płodu u zwierząt bezpośrednio poprzez wpływ na jego rozwój lub pośrednio — poprzez szkodliwy wpływ na przewód pokarmowy matki.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Leczenie objawowe ostrego bólu średniego i dużego natężenia w przypadkach, gdy stosowanie doustne leku jest nieuzasadnione, np. w bólach pourazowych, kolikach nerkowych i bólach pleców (kręgosłupa).

Przeciwwskazania.

• Podwyższona wrażliwość na deksketoprofen, inne niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ) lub substancje pomocnicze leku;
• jeśli leki o podobnym działaniu, np. kwas acetylosalicylowy lub inne NLPZ, wywołują u pacjenta napady astmy oskrzelowej, oskrzelospazm, ostry katar lub powodują pojawienie się polipów nosowych, pokrzywki lub obrzęku naczynioruchowego;
• jeśli w trakcie leczenia ketoprofenem lub fibranami u pacjenta występowały reakcje fotoalergiczne lub fototoksyczne;
• aktywna faza choroby wrzodowej lub krwawienia z przewodu pokarmowego, podejrzenie ich występowania lub nawrotowa choroba wrzodowa, lub krwawienia w wywiadzie (dwa lub więcej potwierdzonych przypadków wrzodu lub krwawienia), lub przewlekła dyspepsja;
• krwawienie z przewodu pokarmowego, inne krwawienia w fazie aktywnej lub podwyższona skłonność do krwawień;
• krwawienie z przewodu pokarmowego lub perforacja w wywiadzie, związane z wcześniejszą terapią NLPZ;
• choroba Leśniowskiego-Crohna lub nieswoistym zapaleniem jelita;
• astma oskrzelowa w wywiadzie;
• ciężka niewydolność serca;
• zaburzenia funkcji nerek średniego lub ciężkiego stopnia (klirens kreatyniny < 50 ml/min);
• ciężkie zaburzenia funkcji wątroby (10–15 punktów według skali Childa-Pugh);
• cuchotnia krwotoczna i inne zaburzenia krzepnięcia krwi;
• III trymestr ciąży oraz okres karmienia piersią.

Ze względu na zawartość etanolu Analgodex nie stosuje się do podania w sposób neuroaksjalny (intratekalnie lub do przestrzeni podpajęczynówkowej).

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje oddziaływań.

Nie zaleca się następujących kombinacji deksketoprofenu

Inne NLPZ. Jednoczesne stosowanie kilku NLPZ zwiększa ryzyko powstawania wrzodów w przewodzie pokarmowym i krwawień z przewodu pokarmowego z powodu wzajemnego wzmocnienia ich działania. Nie zaleca się jednoczesnego stosowania deksketoprofenu z innymi NLPZ, w tym salicylanów w wysokich dawkach (≥ 3 g/dobę).

Antykoagulancy. NLPZ nasilają działanie antykoagulantów, np. warfaryny, z powodu wysokiego stopnia wiązania deksketoprofenu z białkami osocza krwi, a także z powodu hamowania funkcji płytek krwi i uszkodzenia błony śluzowej żołądka i dwunastnicy. Jeśli jednoczesne stosowanie jest konieczne, należy je prowadzić pod ścisłą kontrolą lekarza i odpowiednich badaniach laboratoryjnych.

Heparyna. Zwiększa się ryzyko krwawienia (z powodu hamowania funkcji płytek krwi i uszkodzenia błony śluzowej żołądka i dwunastnicy) przy jednoczesnym stosowaniu NLPZ z heparyną. Jeśli jednoczesne stosowanie jest konieczne, należy je prowadzić pod ścisłą kontrolą lekarza i odpowiednich badaniach laboratoryjnych.

Kortykosteroidy. Jednoczesne stosowanie NLPZ z kortykosteroidami zwiększa ryzyko rozwoju wrzodów w przewodzie pokarmowym i krwawień z przewodu pokarmowego.

Lit. Niektóre NLPZ zwiększają stężenie litu we krwi, co może prowadzić do zatrucia (zmniejsza się wydalanie litu przez nerki). Dlatego na początku stosowania deksketoprofenu, przy korekcie dawki lub odstawianiu leku, należy kontrolować stężenie litu we krwi.

Metotreksat w wysokich dawkach (powyżej 15 mg na tydzień). Z powodu zmniejszenia klirensu metotreksatu przez nerki w tle stosowania NLPZ ogólnie nasila się jego negatywny wpływ na układ krwiotwórczy.

Pochodne hydantoiny i sulfonamidy. Możliwe nasilenie toksyczności tych substancji przy jednoczesnym stosowaniu z NLPZ.

Z ostrożnością stosuje się NLPZ z:

• diuretykami, inhibitorami enzymu przekształcającego angiotensynę (EPA), aminoglikozydami i antagonistami receptorów angiotensyny II. Deksketoprofen zmniejsza skuteczność działania leków moczopędnych i innych leków przeciwciśnieniowych. U niektórych pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek (np. przy odwodnieniu lub u osób starszych) jednoczesne stosowanie leków hamujących cyklooksygenazę z inhibitorami EPA, antagonistami receptorów angiotensyny II lub aminoglikozydami może pogorszyć funkcję nerek, co zazwyczaj jest procesem odwracalnym. Przy stosowaniu deksketoprofenu razem z dowolnym lekiem moczopędnym należy upewnić się o braku odwodnienia u pacjenta, a na początku leczenia konieczna jest kontrola funkcji nerek;
• metotreksatem w niskich dawkach (poniżej 15 mg na tydzień): z powodu zmniejszenia klirensu metotreksatu przez nerki w tle stosowania NLPZ ogólnie nasila się jego negatywny wpływ na układ krwiotwórczy. W pierwszych tygodniach jednoczesnego stosowania konieczne jest tygodniowe badanie krwi. Nawet przy nieznacznych zaburzeniach funkcji nerek, a także u pacjentów starszych, leczenie należy prowadzić pod ścisłą kontrolą lekarza;
• pentoksyfylinem: istnieje ryzyko krwawienia. Konieczne jest wzmocnienie kontroli i częstsze sprawdzanie czasu krwawienia;
• zydowudyną: istnieje ryzyko zwiększenia toksycznego wpływu na erytrocyty z powodu wpływu na retikulocyty, co po 1. tygodniu stosowania NLPZ prowadzi do ciężkiej anemii. W ciągu 1–2 tygodni od rozpoczęcia stosowania NLPZ należy wykonać badanie krwi i sprawdzić zawartość retikulocytów;
• lekami sulfonilomocznymi: NLPZ mogą nasilać działanie hipoglikemizujące tych leków z powodu wypierania leków sulfonilomocznymi z połączeń z białkami osocza krwi.

Należy wziąć pod uwagę możliwe interakcje przy stosowaniu z:

• beta-blokerami: NLPZ mogą osłabiać ich działanie przeciwciśnieniowe z powodu hamowania syntezy prostaglandyn;
• cyklosporyną i takrolimusem: możliwe nasilenie nefrotoksyczności z powodu wpływu NLPZ na prostaglandyny nerkowe. Przy terapii skojarzonej należy kontrolować funkcję nerek;
• lekami trombolitycznymi: zwiększa się ryzyko krwawienia;
• lekami przeciwzakrzepowymi i selektywnymi inhibitorami zwrotnego wychwytu serotoniny: zwiększa się ryzyko krwawienia z przewodu pokarmowego;
• probenecydem: możliwe zwiększenie stężenia deksketoprofenu w osoczu krwi, co najprawdopodobniej wynika z hamowania wydzielania kanalikowego nerkowego i koniugacji leku z kwasem glukuronowym i wymaga korekty dawki deksketoprofenu;
• glikozydami nasierdziowymi: NLPZ mogą zwiększać stężenie glikozydów w osoczu krwi;
• mifeprystonem: ze względu na teoretyczną możliwość zmniejszenia skuteczności mifeprystonu pod wpływem inhibitorów syntetazy prostaglandyn NLPZ, należy stosować dopiero po 8–12 dniach od terapii mifeprystonem;
• chinolonem: wyniki badań na zwierzętach wykazały, że przy stosowaniu pochodnych chinolonu w wysokich dawkach w połączeniu z NLPZ zwiększa się ryzyko wystąpienia drgawek;
• tenofowirem: przy jednoczesnym stosowaniu z NLPZ może wzrastać stężenie azotu mocznikowego i kreatyniny w osoczu krwi, dlatego w celu oceny możliwego działania synergicznego tych leków konieczna jest kontrola funkcji nerek;
• deferasirem: przy jednoczesnym stosowaniu z NLPZ zwiększa się ryzyko toksycznego wpływu na przewód pokarmowy. Przy jednoczesnym stosowaniu z deferasirem konieczny jest ścisły nadzór nad pacjentem;
• pemetreksedem: przy jednoczesnym stosowaniu z NLPZ może zmniejszać się wydalanie pemetreksedu, dlatego przy stosowaniu NLPZ w wysokich dawkach należy zachować szczególną ostrożność. Pacjentom z niewydolnością nerek lekkiego i średniego stopnia (klirens kreatyniny od 45 do 79 ml/min) należy unikać stosowania NLPZ przez dwa dni przed i dwa dni po podaniu pemetreksedu.

Szczególne środki ostrożności.

Z ostrożnością stosować u pacjentów z chorobami alergicznymi w wywiadzie. Należy unikać stosowania leku Analgodex w połączeniu z innymi NSAID, w tym selektywnymi inhibitorami COX-2. Ryzyko działań niepożądanych można ograniczyć, stosując najniższą skuteczną dawkę przez możliwie najkrótszy okres czasu, konieczny do poprawy stanu.

Wpływ na przewód pokarmowy

Obserwowano krwawienia przewodu pokarmowego, powstawanie wrzodów lub ich perforację, czasem zakończone śmiertelnie, na różnych etapach leczenia NSAID, niezależnie od obecności objawów wskazujących na nie lub wywiadu ciężkich chorób układu trawiennego. W przypadku wystąpienia krwawienia przewodu pokarmowego należy przerwać leczenie. Ryzyko krwawienia przewodu pokarmowego, powstawania wrzodów lub ich perforacji wzrasta wraz ze wzrostem dawki NSAID u pacjentów z wrzodami w wywiadzie, szczególnie skomplikowanymi krwawieniem lub perforacją, a także u pacjentów w podeszłym wieku.

U pacjentów w podeszłym wieku częściej występują działania niepożądane związane ze stosowaniem NSAID, szczególnie krwawienia przewodu pokarmowego i perforacje, czasem zakończone śmiertelnie. Leczenie takich pacjentów należy rozpocząć od najniższej skutecznej dawki. NSAID należy przepisywać z ostrożnością pacjentom z chorobami przewodu pokarmowego w wywiadzie, ponieważ istnieje ryzyko ich nasilenia.

Przed rozpoczęciem stosowania deksketoprofenu trometamolu należy upewnić się, że pacjenci z wywiadem zapalenia przełyku, zapalenia żołądka i/lub choroby wrzodowej mają te choroby w fazie remisji. U pacjentów z objawami chorób przewodu pokarmowego lub z wywiadem chorób przewodu pokarmowego podczas leczenia należy kontrolować stan przewodu pokarmowego pod kątem możliwych zaburzeń, szczególnie krwawień przewodu pokarmowego. NSAID należy przepisywać z ostrożnością pacjentom z chorobami przewodu pokarmowego w wywiadzie (wrzodziejące zapalenie jelita grubego, choroba Crohna), ponieważ istnieje ryzyko ich nasilenia.

W przypadku takich pacjentów oraz pacjentów stosujących kwas acetylosalicylowy w małych dawkach lub inne leki zwiększające ryzyko działań niepożądanych ze strony przewodu pokarmowego, należy rozważyć możliwość leczenia skojarzonego z lekami ochronnymi, np. misoprostolem lub inhibitorami pompy protonowej.

Pacjentom, szczególnie w podeszłym wieku, z wywiadem działań niepożądanych ze strony przewodu pokarmowego, należy zalecić powiadomienie lekarza o wszystkich nietypowych objawach związanych z układem trawiennym, szczególnie o krwawieniach przewodu pokarmowego, zwłaszcza na wczesnych etapach leczenia.

Wpływ na nerki

Lek należy przepisywać z ostrożnością pacjentom z zaburzeniami funkcji nerek, ponieważ w trakcie stosowania NSAID może dojść do pogorszenia funkcji nerek, zatrzymania płynu w organizmie i wystąpienia obrzęków obwodowych. Ze względu na zwiększone ryzyko nefrotoxiczności Analgodex należy stosować z ostrożnością u pacjentów leczonych lekami moczopędnymi oraz u pacjentów, u których może dojść do hipowolemii. Podczas leczenia należy zapewnić odpowiednie nawodnienie organizmu, aby zapobiec odwodnieniu i związanemu z nim zwiększonemu ryzyku toksyczności.

Tak jak wszystkie NSAID, deksketoprofen może powodować wzrost stężenia azotu mocznikowego i kreatyniny w osoczu krwi. Podobnie jak inne inhibitory syntezy prostaglandyn, jego stosowanie może wiązać się z działaniami niepożądanymi ze strony nerek, prowadzącymi do zapalenia kłębuszków nerkowych, zapalenia wątrobówki, martwicy brodawek nerkowych, zespołu nerczycowego i ostrej niewydolności nerek.

Najwięcej zaburzeń funkcji nerek występuje u pacjentów w podeszłym wieku.

Wpływ na wątrobę

Lek należy przepisywać z ostrożnością pacjentom z zaburzeniami funkcji wątroby. Tak jak inne NSAID, deksketoprofen może powodować tymczasowy, nieznaczny wzrost niektórych parametrów wątrobowych, a także istotny wzrost stężenia asparaginianowej aminotransferazy (AST) i alaninowej aminotransferazy (ALT). W przypadku odpowiedniego wzrostu tych parametrów należy przerwać stosowanie leku Analgodex.

Najwięcej zaburzeń funkcji wątroby występuje u pacjentów w podeszłym wieku.

Wpływ na układ sercowo-naczyniowy i mózgowo-naczyniowy

Pacjenci z nadciśnieniem tętniczym i/lub niewydolnością serca lekkiego lub umiarkowanego stopnia powinni być pod ścisłym nadzorem lekarza ze względu na możliwość zatrzymania płynu w organizmie i pojawienia się obrzęków obwodowych.

Szczególną ostrożność należy zachować podczas leczenia pacjentów z chorobami serca w wywiadzie, szczególnie z poprzednimi epizodami niewydolności serca, ponieważ w trakcie stosowania deksketoprofenu zwiększa się ryzyko wystąpienia niewydolności serca (obserwowano zatrzymanie płynu i obrzęki związane ze stosowaniem NSAID).

Dane kliniczne i epidemiologiczne sugerują, że stosowanie niektórych NSAID, szczególnie w wysokich dawkach i przez dłuższy czas, nieco zwiększa ryzyko wystąpienia stanów wywołanych przez zakrzepicę tętniczą, np. zawału mięśnia sercowego lub udaru mózgu. Dane dotyczące wykluczenia takiego ryzyka przy stosowaniu deksketoprofenu są niewystarczające. W związku z tym deksketoprofen należy przepisywać pacjentom z niekontrolowanym nadciśnieniem tętniczym, niewydolnością serca, potwierdzoną chorobą niedokrwienną serca, chorobą tętnic obwodowych i/lub chorobą naczyń mózgowych tylko po dokładnej ocenie ich stanu. Przed rozpoczęciem długotrwałego leczenia pacjentów z czynnikami ryzyka chorób sercowo-naczyniowych, takimi jak nadciśnienie tętnicze, hiperlipidemia, cukrzyca, palenie tytoniu, należy również przeprowadzić dokładną ocenę stanu.

Nieselektywne NSAID mogą zmniejszać agregację płytek krwi i wydłużać czas krwawienia poprzez hamowanie syntezy prostaglandyn. Wiadomo, że jednoczesne stosowanie deksketoprofenu trometamolu i heparyny o niskiej cząsteczkowej w dawkach profilaktycznych w okresie popołożnym nie wpływa na parametry krzepnięcia. Jednak pacjenci stosujący deksketoprofen trometamol jednocześnie z lekami wpływającymi na hemostazę, np. warfaryną, innymi kumarynami lub heparynami, powinni być pod ścisłym nadzorem lekarza.

Najwięcej zaburzeń funkcji układu sercowo-naczyniowego występuje u pacjentów w podeszłym wieku.

Reakcje skórne

Znane są bardzo rzadkie przypadki poważnych reakcji skórnych (niektóre zakończone śmiertelnie) w trakcie stosowania NSAID, w tym egzfoliatywne zapalenie skóry, zespół Stevensa-Johnsona i toksyczny epidermalny nekrolioza. Największe ryzyko ich wystąpienia istnieje na początku leczenia, szczególnie w pierwszym miesiącu terapii. W przypadku pojawienia się wysypek skórnych, objawów uszkodzenia błon śluzowych lub innych objawów nadwrażliwości należy odstawić Analgodex.

Inna informacja

Szczególna ostrożność jest wymagana w przypadku przepisywania leku pacjentom:

• z dziedzicznymi zaburzeniami metabolizmu porfiryny (np. z ostrą porfirią przerywaną);
• z odwodnieniem;
• bezpośrednio po poważnych zabiegach chirurgicznych.

Jeśli lekarz uzna za konieczne długotrwałe stosowanie deksketoprofenu, należy regularnie kontrolować funkcję wątroby i nerek.

W bardzo rzadkich przypadkach obserwowano ciężkie ostry reakcje nadwrażliwości (np. wstrząs anafilaktyczny). W przypadku pierwszych objawów ciężkich reakcji nadwrażliwości po zastosowaniu leku należy przerwać leczenie. W zależności od objawów, wszelkie konieczne leczenie w takich przypadkach należy prowadzić pod nadzorem lekarza.

Pacjenci cierpiący na astmę w połączeniu z przewlekłym zapaleniem nosa, przewlekłym zapaleniem zatok i/lub polipami nosa, mają wyższe ryzyko alergii na kwas acetylosalicylowy i/lub NSAID niż inni pacjenci. Stosowanie tego leku może wywołać napady astmy lub skurcz oskrzeli, szczególnie u pacjentów z alergią na kwas acetylosalicylowy lub NSAID.

Może dojść do poważnych infekcyjnych powikłań ze strony skóry i tkanek miękkich w przebiegu ospy wietrznej. Obecnie nie można wykluczyć roli NSAID w nasileniu tego procesu infekcyjnego. Dlatego w przypadku ospy wietrznej nie zaleca się stosowania deksketoprofenu.

Lek należy stosować z ostrożnością u pacjentów z zaburzeniami krzepnięcia, toczeniem układowym i mieszanymi chorobami tkanki łącznej.

Tak jak inne NSAID, deksketoprofen może maskować objawy chorób zakaźnych podczas jego stosowania. W pojedynczych przypadkach podczas stosowania NSAID obserwowano aktywację infekcji lokalizowanych w tkankach miękkich. W związku z tym, jeśli podczas stosowania leku Analgodex pojawiają się lub nasilają się objawy infekcji bakteryjnej, pacjentom zaleca się natychmiastowe skontaktowanie się z lekarzem.

Każda ampułka leku Analgodex zawiera 200 mg etanolu (na dawkę), co odpowiada 5 ml piwa lub 2,08 ml wina. Lek może negatywnie wpływać na osoby cierpiące na alkoholizm. Zawartość etanolu należy uwzględnić przy stosowaniu leku w I i II trymestrze ciąży, u pacjentów z grupy ryzyka, np. z chorobami wątroby, a także u chorych na padaczkę. Analgodex zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) na dawkę, czyli jest praktycznie wolny od sodu.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Stosowanie leku Analgodex jest przeciwwskazane w III trymestrze ciąży oraz w okresie karmienia piersią.

Ciąża

Hamowanie syntezy prostaglandyn może negatywnie wpływać na ciążę i/lub rozwój płodu. Wiadomo, że stosowanie w wczesnych stadiach ciąży leków hamujących syntezę prostaglandyn zwiększa ryzyko poronienia, wad serca u płodu i niezrostu przedniej ściany brzusznej. Tak, bezwzględne ryzyko rozwoju wad układu sercowo-naczyniowego wzrastało z < 1 % do około 1,5 %. Uważa się, że ryzyko wystąpienia takich zjawisk wzrasta wraz ze wzrostem dawki leku i długości terapii.

Stosowanie inhibitorów syntezy prostaglandyn u zwierząt powodowało zwiększenie strat przed- i poimplantacyjnych oraz wzrost śmiertelności embrionalnej i płodowej. Ponadto u zwierząt, którym stosowano inhibitory syntezy prostaglandyn w okresie organogenezy, zwiększała się częstość występowania wad rozwojowych płodu, w tym wad układu sercowo-naczyniowego. Jednak badania deksketoprofenu trometamolu na zwierzętach nie wykazały toksyczności wobec narządów rozrodczych.

Od 20. tygodnia ciąży stosowanie deksketoprofenu może powodować oligohydramnios w wyniku zaburzeń funkcji nerek płodu. To zaburzenie może pojawić się wkrótce po rozpoczęciu leczenia i jest zwykle odwracalne po jego przerwaniu. Deksketoprofen nie powinien być przepisywany w I i II trymestrze ciąży, z wyjątkiem przypadków skrajnej potrzeby. Jeśli deksketoprofen stosuje kobieta próbująca zajść w ciążę lub w I i II trymestrze ciąży, dawka powinna być jak najniższa, a czas leczenia jak najkrótszy. Może być wskazane monitorowanie okołoporodowe w kierunku oligohydramniosu po wpływie deksketoprofenu przez kilka dni, począwszy od 20. tygodnia ciąży. Stosowanie leku należy przerwać, jeśli stwierdzono oligohydramnios.

W III trymestrze ciąży wszystkie inhibitory syntezy prostaglandyn powodują:

ryzyka dla płodu:

• toksyczność sercowo-płucna (z przedwczesnym zamknięciem przewodu tętniczego i nadciśnieniem płucnym);
• zaburzenia funkcji nerek (patrz wyżej);

ryzyka na końcu ciąży dla matki i dziecka:

• wydłużenie czasu krwawienia, efekt antyagregacyjny, który może wystąpić nawet przy bardzo niskich dawkach;
• hamowanie skurczów macicy z odpowiednim opóźnieniem porodów i przedłużeniem ich trwania.

Deksketoprofen jest przeciwwskazany w trzecim trymestrze ciąży (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Karmienie piersią.

Brak danych dotyczących przenikania deksketoprofenu do mleka matki.

Stosowanie Analgodex jest przeciwwskazane w okresie karmienia piersią.

Fertylność

Tak jak wszystkie inne NSAID, deksketoprofen może obniżać płodność u kobiet, dlatego nie zaleca się jego stosowania kobietom planującym zajście w ciążę.

Tak jak wszystkie inne NSAID, deksketoprofen może obniżać kobiecą funkcję rozrodczą, dlatego nie zaleca się jego stosowania kobietom planującym zajście w ciążę. Jeśli kobieta ma problemy z zajściem w ciążę lub poddaje się badaniom w kierunku niepłodności, należy rozważyć możliwość odstawienia leku Analgodex. Przepisanie deksketoprofenu w I i II trymestrze ciąży możliwe jest w przypadkach skrajnej potrzeby.

Możliwość wpływu na szybkość reakcji przy prowadzeniu pojazdów mechanicznych lub innych urządzeń.

W trakcie stosowania leku Analgodex może dojść do wystąpienia zawrotów głowy, senności i zwiększonej zmęczalności. W takich przypadkach może dojść do pogorszenia zdolności do szybkiego reagowania, orientacji w sytuacji drogowej oraz prowadzenia pojazdów mechanicznych lub innych urządzeń.

Sposób stosowania i dawki.

Dorośli.

Zalecana dawka wynosi 50 mg w odstępach 8–12 godzin. W razie potrzeby dawkę powtórną można podać po 6 godzinach. Maksymalna dawka dobową nie powinna przekraczać 150 mg. Analgodex jest przeznaczony do krótkotrwałego leczenia, dlatego należy go stosować wyłącznie w okresie ostrego bólu (nie dłużej niż przez 2 doby). Jeżeli jest to możliwe, pacjentów należy przełożyć na doustne stosowanie środków przeciwbólowych. Ryzyko wystąpienia działań niepożądanych można ograniczyć, stosując najniższą skuteczną dawkę przez możliwie najkrótszy czas konieczny do poprawy stanu. W przypadku bólu pooperacyjnego o umiarkowanym lub silnym nasileniu Analgodex można stosować zgodnie z wskazaniami w takich samych zalecanych dawkach w połączeniu z opioidowymi lekami przeciwbólowymi.

Pacjenci w wieku podeszłym.

Dostosowania dawki zazwyczaj nie wymaga się. Jednakże ze względu na fizjologiczne obniżenie funkcji nerek zaleca się niższą maksymalną dawkę dobową — 50 mg przy łagodnym zaburzeniu czynności nerek.

Pacjenci z zaburzeniem czynności wątroby.

U pacjentów z chorobą wątroby o łagodnym lub średnim nasileniu (5–9 punktów według skali Childa–Pugha) należy zmniejszyć maksymalną dawkę dobową do 50 mg oraz dokładnie monitorować czynność wątroby. W przypadku ciężkich chorób wątroby (10–15 punktów według skali Childa–Pugha) Analgodex jest przeciwwskazany.

Pacjenci z zaburzeniem czynności nerek.

U pacjentów z łagodnym zaburzeniem czynności nerek (klirens kreatyniny 50–80 ml/min) należy zmniejszyć maksymalną dawkę dobową do 50 mg. W przypadku umiarkowanego lub ciężkiego zaburzenia czynności nerek (klirens kreatyniny < 50 ml/min) Analgodex jest przeciwwskazany.

Dzieci i młodzież.

Analgodex nie powinien być stosowany u dzieci i młodzieży ze względu na brak danych dotyczących jego skuteczności i bezpieczeństwa.

Wstrzykiwanie wewnątrzmięśniowe.

Roztwór do wstrzykiwań należy powoli podawać głęboko do mięśni.

Infuzja dożylna.

W celu przeprowadzenia infuzji dożylnej zawartość ampułki (2 ml) należy rozcieńczyć w 30–100 ml 0,9 % roztworu chlorku sodu, roztworu glukozy lub roztworu Ringera mlecznego. Roztwór do infuzji należy przygotowywać w warunkach bezpiecznych pod względem zakażeń, unikając wpływu naturalnego światła dziennego. Przygotowany roztwór powinien być klarowny. Infuzję należy przeprowadzać w ciągu 10–30 minut. Należy unikać wpływu naturalnego światła dziennego na przygotowany roztwór.

Deksketoprofen rozcieńczony w 0,9 % roztworze chlorku sodu lub w roztworze glukozy można mieszać z dopamino, heparyną, hydroksyzyną, lidokainą, morfiną, petydyną i teofiliną.

Deksketoprofenu nie wolno mieszać w roztworze do infuzji z prometazyną i pentazocyne.

Wstrzykiwanie dożylne (podanie bolusowe).

W razie potrzeby zawartość jednej ampułki (2 ml roztworu do wstrzykiwań) podaje się dożylnie przez nie krótszy niż 15 sekund.

Lek można mieszać w małych objętościach (np. w strzykawce) z roztworami do wstrzykiwań heparyny, lidokainy, morfiny i teofiliny.

Deksketoprofenu nie wolno mieszać w małych objętościach (np. w strzykawce) z roztworami dopaminy, prometazyny, pentazocyny, petydyny i hydrokortyzonu z powodu powstawania białego osadu.

W przypadku stosowania dożylnego lub wewnątrzmięśniowego lek należy natychmiast podać po jego pobraniu z ampułki. Roztwór do infuzji dożylnej należy zastosować natychmiast po jego przygotowaniu.

Podczas przechowywania rozcieńczonych roztworów w workach polietylenowych lub w urządzeniach do podania wykonanych z acetatu etylowinylowego, propionianu celulozy, polietylenu o niskiej gęstości oraz poli(chlorku winylu) nie zaobserwowano zmian zawartości substancji czynnej z powodu sorpcji.

Analgodex jest przeznaczony do jednorazowego użycia, dlatego pozostałą część przygotowanego roztworu należy wylać. Przed podaniem należy upewnić się, że roztwór jest klarowny i bezbarwny. Nie wolno stosować roztworu zawierającego widoczne zanieczyszczenia.

Dzieci.

Analgodex nie powinien być stosowany u dzieci i młodzieży ze względu na brak danych dotyczących jego skuteczności i bezpieczeństwa.

Przedawkowanie.

Objawy przedawkowania są nieznane. Analogiczne leki powodują zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego (wymioty, anoreksja, ból brzucha) oraz układu nerwowego (senność, zawroty głowy, dezorientacja, ból głowy). W przypadku przypadkowego przedawkowania należy natychmiast rozpocząć leczenie objawowe odpowiednio do stanu pacjenta. Deksketoprofen trometamol usuwany jest z organizmu za pomocą dializy.

Działania niepożądane.

Do klasyfikacji częstości występowania działań niepożądanych zastosowano następujące kategorie:

bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 — <1/10), rzadko (≥1/1000 — <1/100), niezbyt często (≥1/10000 — <1/1000), bardzo rzadko (<1/10000) lub nieznane (niemożliwe do oszacowania na podstawie istniejących danych).

Poniżej wymieniono działania niepożądane pogrupowane według narządów i układów oraz częstości występowania, których związek z deksketoprofenem trometamolem uznaje się za możliwy co najmniej na podstawie danych z badań klinicznych, a także działania niepożądane zgłoszone po wprowadzeniu leków zawierających deksketoprofen trometamol na rynek.

Ze strony krwi / układu chłonnego

Niezbyt często: anemia.

Bardzo rzadko: neutropenia, trombocytopenia.

Ze strony układu odpornościowego

Rzadko: obrzęk krtani.

Bardzo rzadko: reakcje anafilaktyczne, w tym wstrząs anafilaktyczny.

Zaburzenia odżywiania i przemiany materii

Rzadko: hiperglikemia, hipoglikemia, hipertriglicerydemia, anoreksja, brak apetytu.

Zaburzenia psychiczne

Niezbyt często: bezsenność, niepokój.

Ze strony układu nerwowego

Niezbyt często: ból głowy, zawroty głowy, senność.

Rzadko: parestezje, omdlenia.

Ze strony narządów wzroku

Niezbyt często: nieostre widzenie.

Ze strony narządów słuchu

Niezbyt często: zawroty głowy.

Rzadko: szumy w uszach.

Ze strony serca

Niezbyt często: kołatania serca.

Rzadko: ekstrasystolia, tachykardia.

Ze strony układu naczyniowego

Niezbyt często: hipotensja tętnicza, zaczerwienienie.

Rzadko: nadciśnienie tętnicze, zakrzepowe zapalenie żył powierzchownych.

Ze strony dróg oddechowych, klatki piersiowej i jamy opłucnowej

Rzadko: bradyapnea.

Bardzo rzadko: skurcz oskrzeli, duszność.

Ze strony przewodu pokarmowego

Często: nudności, wymioty.

Niezbyt często: ból brzucha, dyspepsja, biegunka, zaparcia, wymioty z domieszką krwi, suchość w ustach.

Rzadko: choroba wrzodowa, krwawienie lub perforacja.

Bardzo rzadko: zapalenie trzustki.

Ze strony układu wątrobowo-pęcherzykowego

Rzadko: zapalenie wątroby, żółtaczka.

Bardzo rzadko: patologia hepatocelularna.

Ze strony skóry i tkanki podskórnej

Niezbyt często: zapalenia skóry, swędzenie, wysypka, nadmierne pocenie się.

Rzadko: pokrzywka, trądzik.

Bardzo rzadko: zespół Stevensa–Johsona, toksyczny epidermalny nekrolioza (zespołu Lyella), obrzęk naczynioruchowy, obrzęk twarzy, fotosensybilizacja.

Ze strony układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej

Rzadko: sztywność mięśni, sztywność stawów, skurcze mięśni, ból pleców.

Ze strony nerek i dróg moczowych

Rzadko: ostre niewydolność nerek, poliuria, ból nerek, ketonuria, białkomocz.

Bardzo rzadko: zapalenie nerek, zespół nerczny.

Ze strony układu rozrodczego

Rzadko: zaburzenia menstruacyjne, zaburzenia funkcji gruczołu krokowego.

Ogólne zaburzenia i stan w miejscu podania

Często: ból w miejscu wstrzyknięcia, reakcje w miejscu wstrzyknięcia, w tym stan zapalny, guz, krwawienie.

Niezbyt często: gorączka, zwiększona zmęczliwość, bóle, dreszcze, osłabienie, niedobór samopoczucia.

Rzadko: drżenie, obrzęki obwodowe.

Wskaźniki laboratoryjne

Rzadko: odchylenia w próbach wątrobowych.

Najczęstsze działania niepożądane dotyczyły przewodu pokarmowego.

Może dojść do rozwoju choroby wrzodowej, perforacji lub krwawienia przewodu pokarmowego, czasem zakończonego śmiercią, szczególnie u pacjentów starszych. Według dostępnych danych, w trakcie stosowania leku mogą wystąpić nudności, wymioty, biegunka, wzdęcia, zaparcia, objawy dyspeptyczne, ból brzucha, melaena, wymioty z domieszką krwi, wrzodziejące zapalenie jamy ustnej, nasilenie zapalenia okrężnicy oraz choroba Crohn’a. Rzadziej obserwowano zapalenie żołądka. Zanotowano również obrzęki, nadciśnienie tętnicze i niewydolność serca, które mogą być spowodowane stosowaniem NSAID. Tak jak w przypadku innych leków NSAID, możliwe są następujące działania niepożądane: zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych bezprzywrodnikowe, które zazwyczaj występuje u chorych na toczeń układowy lub mieszane choroby tkanki łącznej, oraz reakcje ze strony krwi (purpura, anemia aplastyczna i hemolityczna, rzadko — agranulocytoza i hipoplazja szpiku kostnego). Możliwe są reakcje pęcherzykowe, w tym zespół Stevensa–Johsona i toksyczny epidermalny nekrolioza (bardzo rzadko).

Zgodnie z wynikami badań klinicznych i danymi epidemiologicznymi, stosowanie niektórych leków NSAID, szczególnie w wysokich dawkach i przez dłuższy czas, nieco zwiększa ryzyko rozwoju chorób spowodowanych trombozą tętniczą, takich jak zawał mięśnia sercowego i udar mózgu.

Okres ważności.

2 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C, w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Po rozcieńczeniu roztwór należy przechowywać przez 24 godziny w temperaturze 2–8 °C.

Niezgodność.

Analgodex nie można mieszać w małych objętościach (np. w strzykawce) z roztworami dopaminy, prometazyny, pentazocyny, petydyny i hydrokortyzonu, ponieważ powstaje biały osad.

Rozcieńczonych roztworów do wlewu, przygotowanych zgodnie z instrukcją w rozdziale „Sposób stosowania i dawki. Wlewanie dożylne”, nie wolno mieszać z prometazyną ani pentazocyną.

Opakowanie.

2 ml w fiolce, 5 fiol w opakowaniu blisterowym, 1 opakowanie blisterowe w pudełku kartonowym.

Kategoria sprzedaży. Na receptę.

Producent.

Steril-Djen Life Sciences (P) Ltd.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Nr 45, Mangalam Main Road, Villianur Commune, Puducherry, 605110, Indie.