Anagrelid Zentiva

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU ANAGRELID ZENTIVA

Skład:

substancja czynna: anagrelid;

1 kapsułka twarda zawiera 0,61 mg chlorowodorku anagrelidu monohydratu odpowiadającego 0,5 mg anagrelidu;

substancje pomocnicze: laktoza monohydrat; sodowa sól karboksymetylocelulozy (E 466), powidon, laktoza bezwodna, celuloza mikrokryształowa (E 460), stearyna magnezu;

skład kapsułki: żelatyna, dwutlenek tytanu (E 171).

Postać leku. Kapsułki twarde.

Główne właściwości fizykochemiczne: kapsułka z nieprzezroczystą białą obudową i kapselą. Zawartość kapsułek – proszek biały lub prawie biały.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Leki przeciwnowotworowe. Anagrelid. Kod ATC L01X X35.

Właściwości farmakodynamiczne.

Mechanizm działania

Anagrelid Zentiva to inhibitor cyklicznej AMP fosfodiesterazy III. Mechanizmy, za pomocą których anagrelid powoduje obniżenie liczby płytek krwi, są nadal przedmiotem badań. W trakcie badań stwierdzono, że anagrelid hamuje ekspresję czynników transkrypcji, takich jak GATA‑1 i FOG‑1, które odgrywają rolę w megakariocytozie, co prowadzi do zmniejszenia produkcji płytek krwi.

Badania in vitro dotyczące formowania się megakariocytów wykazały, że hamowanie tworzenia płytek krwi wywołane przez anagrelid u ludzi wiąże się z opóźnionym dojrzewaniem megakariocytów, zmniejszeniem ich rozmiaru i gęstości. Podobne wyniki in vivo uzyskano na podstawie próbek biopsji szpiku kostnego pacjentów przyjmujących anagrelid.

Skuteczność i bezpieczeństwo kliniczne

Bezpieczeństwo i skuteczność anagrelidu jako leku obniżającego poziom płytek krwi oceniano w badaniach, w których wzięło udział ponad 4000 pacjentów z nowotworem mieloproliferacyjnym. U pacjentów z pierwotną trombocytemią (ET) pełnym remisjom uznawano zmniejszenie liczby płytek krwi do ≤ 600 x 10⁹/l lub o ≥ 50 % w stosunku do wartości wyjściowej, przy czym ten efekt utrzymywał się przez ponad 4 tygodnie. W trakcie badań okres pełnej remisji trwał od 4 do 12 tygodni. Ze względu na korzyści kliniczne ryzyko wystąpienia powikłań trombohemoragicznych jest niewielkie.

Wpływ na częstość akcji serca i odcinek QT

Wpływ dwóch dawek anagrelidu (0,5 mg i 2,5 mg, pojedyncze dawki) na częstość akcji serca (HR) i odcinek QT oceniano w podwójnie ślepej, randomizowanej, placebo- i aktywnie kontrolowanej próbie krzyżowej u zdrowych dorosłych osób płci męskiej i żeńskiej.

Zauważono dawkozależne zwiększenie HR w ciągu pierwszych 12 godzin. Maksymalne zwiększenie HR wystąpiło przy maksymalnej stężeniu (Cmax) leku. Maksymalna zmiana średniej wartości HR została zarejestrowana 2 godziny po podaniu leku i wynosiła +7,8 uderzeń/min dla dawki 0,5 mg oraz +29,1 uderzeń/min dla dawki 2,5 mg.

Zanikające zwiększenie średniej wartości QTc zaobserwowano dla obu dawek wraz ze wzrostem HR. Maksymalna zmiana średniej wartości QTcF wynosiła +5,0 ms po 2 godzinach dla dawki 0,5 mg oraz +10 ms po 1 godzinie dla dawki 2,5 mg.

Dzieci

W badaniu, w którym wzięło udział 8 dzieci i 0 młodzieży (w tym osoby wcześniej nie przyjmujące anagrelidu oraz osoby przyjmujące go przez 5 lat przed badaniem), średni poziom płytek krwi zmniejszył się do wartości kontrolnych po 12 tygodniach leczenia. Średnia dawka dobową była wyższa u młodzieży.

W trakcie pediatrycznego badania rejestrowego, podczas stosowania anagrelidu średni poziom płytek krwi zmniejszył się w porównaniu z wartością wyjściową i pozostawał kontrolowany przez 18 miesięcy u 14 dzieci z ET (4 dzieci i 10 młodzieży). W poprzednich badaniach otwartych zaobserwowano obniżenie średniej liczby płytek krwi u 7 dzieci i 9 młodzieży, przy czym okres leczenia trwał od 3 miesięcy do 6,5 roku.

Średnia dawka dobową anagrelidu w trakcie wszystkich badań u dzieci z ET była różna, jednak dane wskazują, że u młodzieży można stosować dawkę dorosłych, a najniższa dawka początkowa dla dzieci powyżej 6 roku życia wynosi 0,5 mg na dobę (patrz sekcje „Właściwości farmakodynamiczne”, „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”, „Sposób podania i dawka” oraz „Działania niepożądane”). Podczas leczenia dzieci należy ostrożnie dobierać dawkę indywidualnie.

Farmakokinetyka.

Absorpcja

Po doustnym podaniu anagrelidu 70 % leku szybko wchłania się w przewodzie pokarmowym. Przy podawaniu na czczo Cmax we krwi osiąga się po 1 godzinie od podania. Dane farmakokinetyczne uzyskane u zdrowych ochotników wskazują, że spożycie posiłku zmniejsza Cmax anagrelidu o 14 %, ale jednocześnie zwiększa średnią koncentrację leku w moczu o 20 %. Jednoczesne spożycie posiłku zmniejsza również Cmax aktywnego metabolitu, 3‑hydroksyanagrelidu, o 29 %, ale nie wpływa na jego średnią koncentrację w moczu.

Biotransformacja

Anagrelid jest metabolizowany przez izoenzym CYP1A2 do formy 3‑hydroksyanagrelidu, który następnie jest dalej metabolizowany przez izoenzym CYP1A2 do nieaktywnego metabolitu, 2‑amino-5,6‑dichloro-3,4‑dihydrokinazolina.

Wydalanie

Okres półtrwania anagrelidu jest krótki, około 1,3 godziny, brak danych o jego akumulacji we krwi. Mniej niż 1 % leku wydala się z moczem w postaci anagrelidu. Średnia wartość wydalania 2‑amino-5,6‑dichloro-3,4‑dihydrokinazolina z moczem wynosi 18–35 % podanej dawki.

Brak również danych na temat autoindukcji klirensu anagrelidu.

Liniowość

Proporcjonalność dawka-ekspozycja zachowana jest w zakresie 0,5–2 mg.

Dzieci

Dane farmakokinetyczne uzyskane u dzieci i młodzieży z ET (w wieku od 7 do 16 lat) przyjmujących anagrelid na czczo wskazują, że unormowana ekspozycja dawki, Cmax oraz maksymalna koncentracja w moczu były wyższe w tej grupie pacjentów w porównaniu z dorosłymi. Obserwowano również tendencję do zwiększenia dawki w celu zapewnienia tworzenia się aktywnych metabolitów.

Pacjenci w wieku podeszłym

Po porównawczej analizie danych farmakokinetycznych uzyskanych u pacjentów w wieku podeszłym z ET (w wieku od 65 do 75 lat) przyjmujących anagrelid na czczo oraz danych uzyskanych u dorosłych (w wieku od 22 do 50 lat) stwierdzono, że Cmax oraz maksymalna koncentracja anagrelidu w moczu były odpowiednio o 36 % i 61 % wyższe u pacjentów w wieku podeszłym, natomiast Cmax oraz maksymalna koncentracja w moczu aktywnego metabolitu, 3-hydroksyanagrelidu, były odpowiednio o 42 % i 37 % niższe w tej grupie pacjentów. Różnice te najprawdopodobniej wynikają z niższego metabolizmu presystemowego anagrelidu do 3-hydroksyanagrelidu u pacjentów w wieku podeszłym.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Anagrelid Zentiva wskazany jest do obniżenia poziomu płytek krwi u pacjentów z wysokim ryzykiem rozwoju trombocytolizy podstawowej (ET), którzy nie tolerują aktualnego leczenia lub u których leczenie to nie obniża poziomu płytek krwi do wymaganego poziomu.

Grupa ryzyka

Do grupy ryzyka rozwoju trombocytolizy podstawowej należą pacjenci z jedną lub więcej z następujących cech:

• wiek powyżej 60 lat;
• liczba płytek krwi powyżej 1000 x 109/l;
• wywiad chorób zakrzepowo-zatorowych i zaburzeń krążenia.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na anagrelid lub którykolwiek z pozostałych składników preparatu.

Umiarkowane lub ciężkie uszkodzenie wątroby.

Umiarkowane lub ciężkie uszkodzenie nerek (klirens kreatyniny < 50 ml/min).

Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Brak wystarczających danych dotyczących oddziaływania farmakokinetycznego lub farmakodynamicznego anagrelidu z innymi lekami.

Wpływ innych leków

Badania interakcji lekowych in vivo u ludzi wykazały, że derywatyna i warfaryna nie wpływają na parametry farmakokinetyczne anagrelidu.

Inhibitory CYP1A2

Anagrelid jest metabolizowany głównie przez izoenzym CYP1A2. Wiadomo, że niektóre leki, w tym fluwoksamina i enoksacyna, hamują aktywność izoenzymu CYP1A2, dlatego teoretycznie mogą negatywnie wpływać na klirens anagrelidu.

Induktory CYP1A2

Induktory CYP1A2, takie jak omeprazol, mogą zmniejszać działanie anagrelidu, zwiększając jego główny aktywny metabolit. Skutki bezpieczeństwa i skuteczności anagrelidu nie są ustalone. Dlatego pacjentom przyjmującym równolegle induktory CYP1A2 zaleca się monitorowanie kliniczne. W razie potrzeby dawkę anagrelidu można dostosować.

Wpływ anagrelidu na inne leki

Anagrelid ma właściwości słabego inhibitora izoenzymu CYP1A2 i teoretycznie może oddziaływać z innymi lekami, których klirens odbywa się tym samym mechanizmem, np. z teofiliną.

Anagrelid jest inhibitorem fosfodiesterazy III. Nie zaleca się jednoczesnego stosowania anagrelidu z innymi inhibitorami fosfodiesterazy III, takimi jak milrynon, enoksymon, amrynon, olprinon i cyklostazol.

Badania in vivo interakcji u ludzi wykazały, że anagrelid nie wpływa na farmakokinetykę warfaryny i derywatyny.

W zalecanych dawkach preparat może nasilać działanie innych leków, które hamują lub modyfikują funkcję płytek krwi, np. kwasu acetylosalicylowego. Badania dotyczące interakcji przeprowadzone u zdrowych ochotników wykazały, że jednoczesne stosowanie anagrelidu w dawce 1 mg raz dziennie i 75 mg kwasu acetylosalicylowego raz dziennie może nasilać efekty antyagregacyjne każdej substancji czynnej w porównaniu z monoterapią kwasem acetylosalicylowym.

U niektórych pacjentów z prawdziwą trombocytozą leczonych jednocześnie kwasem acetylosalicylowym i anagrelidem wystąpiły przypadki masywnych krwawień. Przed rozpoczęciem jednoczesnego stosowania kwasu acetylosalicylowego i anagrelidu należy ocenić potencjalne ryzyko krwawień, szczególnie u pacjentów z wysokim ryzykiem.

U niektórych pacjentów anagrelid może powodować zaburzenia funkcji jelit i może zakłócać wchłanianie doustnych środków antykoncepcyjnych.

Interakcja z produktami spożywczymi

Spożycie pokarmu spowalnia wchłanianie anagrelidu, ale nie prowadzi do istotnego wpływu na jego działanie ogólnoustrojowe.

Wpływ pokarmu na biodostępność nie jest uważany za klinicznie istotny w przypadku stosowania anagrelidu.

Populacja pediatryczna: badania interakcji prowadzono wyłącznie u dorosłych.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania.

Zaburzenia wątrobowe

Potencjalne ryzyko i korzyści związane ze stosowaniem anagrelidu Zentiva u pacjentów z zaburzeniami wątrobowymi należy rozważyć przed zastosowaniem leku. Nie zaleca się stosowania leku u pacjentów z podwyższonym poziomem transaminaz (> 5-krotnie wyższym od górnej granicy normy) (patrz sekcje „Przeciwwskazania” oraz „Sposób stosowania i dawki”).

Niewydolność nerek

Potencjalne ryzyko i korzyści związane ze stosowaniem anagrelidu Zentiva u pacjentów z niewydolnością nerek należy rozważyć przed włączeniem terapii anagrelidem (patrz sekcje „Przeciwwskazania” oraz „Sposób stosowania i dawki”).

Ryzyko trombogenezy

Należy unikać nagłego przerywania leczenia ze względu na ryzyko nagłego wzrostu liczby płytek krwi, co może prowadzić do potencjalnie śmiertelnych powikłań zakrzepowych, takich jak udar mózgu. Pacjenci powinni zostać poinformowani o rozpoznawaniu wczesnych objawów i symptomów wskazujących na powikłania zakrzepowe, takich jak udar mózgu. W przypadku wystąpienia takich objawów należy bezzwłocznie skontaktować się z lekarzem.

Przerywanie leczenia

W przypadku przerwania dawkowania lub odstawienia leku przywracanie liczby płytek krwi jest zróżnicowane, jednak liczba płytek zaczyna wzrastać w ciągu 4 dni po zakończeniu leczenia anagrelidem i wraca do poziomu sprzed leczenia w ciągu 10–14 dni, czasem przekraczając wartości wyjściowe. Dlatego konieczne jest częste monitorowanie poziomu płytek krwi (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Monitorowanie

Podczas leczenia konieczna jest staranna kontrola stanu klinicznego pacjenta, w tym morfologii krwi (hemoglobina, leukocyty i płytki krwi), oceny funkcji wątroby (poziom alaninotransferazy (ALT) i asparaginianotransferazy (AST)), funkcji nerek (stężenie kreatyniny i mocznika w surowicy krwi) oraz zawartości elektrolitów (potas, magnez i wapń).

Leczenie anagrelidem Zentiva u pacjentów z chorobami układu sercowo-naczyniowego lub zaburzeniami czynności wątroby powinno odbywać się pod ciągłym nadzorem personelu medycznego.

Układ sercowo-naczyniowy

Zarejestrowano przypadki tachyarytmii komorowej typu „torsade de pointes”, tachykardii komorowej, kardiomiopatii, kardiomegalii oraz przewlekłej niewydolności serca (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Anagrelid Zentiva należy stosować u pacjentów w każdym wieku z chorobami lub podejrzeniem chorób układu sercowo-naczyniowego tylko wtedy, gdy oczekiwana korzyść przewyższa potencjalne ryzyko.

Anagrelid Zentiva należy stosować z ostrożnością u pacjentów z znanymi czynnikami ryzyka wydłużenia interwału QT, takimi jak wrodzony zespół wydłużonego interwału QT, wydłużenie interwału QT w wywiadzie, stosowanie leków mogących wydłużać interwał QTc oraz hipokaliemia.

Z ostrożnością należy przepisywać anagrelid Zentiva pacjentom, u których może występować wyższa Cmax anagrelidu i jego aktywnego metabolitu – 3-hydroksyanagrelidu we krwi, np. przy niewydolności wątroby lub stosowaniu inhibitorów izoenzymu CYP1A2 (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Zaleca się staranne monitorowanie interwału QTc.

Pacjentom z chorobami układu sercowo-naczyniowego przed włączeniem leczenia anagrelidem Zentiva należy przeprowadzić badanie kardiologiczne (elektrokardiogram i echokardiogram), a także monitorować stan podczas leczenia ze względu na dodatni efekt inotropowy anagrelidu oraz możliwe działania sercowo-naczyniowe, w tym wazodylatację, tachykardię, kołatanie serca i przewlekłą niewydolność serca. Przed zastosowaniem anagrelidu Zentiva należy wykluczyć hipokaliemię lub hipomagnezemię oraz kontrolować ich poziom podczas leczenia.

Anagrelid Zentiva hamuje cykliczną fosfodiesterazę III cAMP, a ze względu na swój dodatni efekt inotropowy i chronotropowy należy stosować go z ostrożnością u pacjentów w każdym wieku oraz u pacjentów z możliwymi chorobami serca. Ponadto odnotowano poważne działania niepożądane ze strony układu sercowo-naczyniowego u pacjentów, którzy nie mieli chorób serca i przeszli badanie kardiologiczne przed rozpoczęciem leczenia.

Anagrelid Zentiva należy stosować tylko wtedy, gdy oczekiwana korzyść przewyższa potencjalne ryzyko.

Układ oddechowy

Zgłaszano przypadki nadciśnienia płucnego u pacjentów przyjmujących anagrelid Zentiva. Przed rozpoczęciem i podczas leczenia anagrelidem Zentiva należy ocenić obecność objawów chorób układu sercowo-naczyniowego.

Dzieci

Dane dotyczące stosowania anagrelidu Zentiva u dzieci są ograniczone, dlatego należy stosować go z ostrożnością w tej grupie pacjentów (patrz sekcje „Właściwości farmakologiczne”, „Sposób stosowania i dawki” oraz „Działania niepożądane”).

Przed rozpoczęciem i podczas leczenia u dorosłych należy regularnie oceniać morfologię krwi, funkcje układu sercowo-naczyniowego, wątroby i nerek. Choroba może postępować do mielo fibrozy lub ostrej białaczki szpikowej. Ponieważ prawdopodobieństwo takiego postępu jest nieznane, a czas trwania choroby u dzieci jest dłuższy, ryzyko rozwoju nowotworów złośliwych u dzieci jest wyższe niż u dorosłych.

Konieczna jest regularna kontrola postępu choroby u dzieci zgodna ze standardową praktyką kliniczną, obejmująca badanie fizykalne, ocenę odpowiednich markerów oraz biopsję szpiku kostnego.

Należy niezwłocznie ocenić wszelkie nieprawidłowości i podjąć odpowiednie działania, w tym zmniejszenie dawki, chwilowe lub trwałe odstawienie leku.

Interakcje klinicznie istotne

Anagrelid Zentiva jest inhibitorem fosfodiesterazy III. Nie zaleca się jednoczesnego stosowania anagrelidu Zentiva z innymi inhibitorami fosfodiesterazy III, takimi jak milrynon, enoksymon, amrynon, olprinon i cyklostazol.

Jednoczesne stosowanie anagrelidu Zentiva i kwasu acetylosalicylowego wiąże się z rozległymi zaburzeniami krążenia (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Substancje pomocnicze

1 kapsułka o zawartości 0,5 mg zawiera 28,0 mg monohydratu laktozy i 32,9 mg laktozy.

Dlatego pacjenci z wrodzoną galaktozemią, zespołem złego wchłaniania glukozy i galaktozy lub niedoborem laktozy nie powinni przyjmować tego leku.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Kobiety w wieku rozrodczym

Kobietom w wieku rozrodczym przyjmującym anagrelid Zentiva należy zalecić stosowanie środków antykoncepcyjnych.

Ciąża

Brak wystarczających danych dotyczących stosowania anagrelidu Zentiva u kobiet w ciąży lub karmiących piersią. Badania na zwierzętach wykazały obecność toksyczności rozrodczej leku. Potencjalne ryzyko działania na płód jest nieznane. Stosowanie anagrelidu Zentiva w okresie ciąży nie jest zalecane.

Jeśli kobieta stosuje anagrelid Zentiva w okresie ciąży lub zajścia w ciążę podczas leczenia, należy ją poinformować o ryzyku dla płodu.

Kobietom w wieku rozrodczym przyjmującym anagrelid Zentiva należy zalecić stosowanie środków antykoncepcyjnych.

Okres karmienia piersią

Nie wiadomo, czy anagrelid Zentiva przenika do mleka matki. Badania na zwierzętach wykazały wydalanie anagrelidu i jego metabolitów do mleka matki. Ryzyko dla noworodka lub niemowlęcia nie może być wykluczone, dlatego w razie potrzeby stosowania leku należy przerwać karmienie piersią.

Plodność

Brak danych dotyczących wpływu anagrelidu Zentiva na płodność. U zwierząt męskich nie stwierdzono wpływu anagrelidu Zentiva na płodność ani funkcję rozrodczą. U zwierząt żeńskich po podaniu leku w dawkach przekraczających dawki terapeutyczne anagrelid zaburzał implantację.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów.

Podczas badań często zgłaszano zawroty głowy. Pacjentom zaleca się unikanie prowadzenia pojazdów i pracy z maszynami podczas stosowania anagrelidu Zentiva, jeśli występują zawroty głowy.

Sposób stosowania i dawki

Do stosowania doustnego. Kapсуłki należy połykać całe. Nie należy łamać ani rozpuszczać zawartości w płynie.

Leczenie lekiem prowadzi lekarz posiadający doświadczenie w leczeniu trombocytolizy podstawowej.

Dawkowanie

Zalecana dawka początkowa anagrelidu wynosi 1 mg na dobę, podawaną doustnie w dwóch dawkach po 0,5 mg. Dawkę tę należy utrzymywać przez 1 tydzień. Po upływie tygodnia dawkę można dostosować indywidualnie, dążąc do osiągnięcia minimalnej skutecznej dawki, która będzie wystarczająca do obniżenia lub utrzymania liczby płytek krwi na poziomie poniżej 600×10⁹/l, a optymalnie – w zakresie od 150×10⁹/l do 400×10⁹/l.

Zwiększanie dawki leku nie powinno przekraczać 0,5 mg na dobę w ciągu jednego tygodnia. Maksymalna pojedyncza dawka leku nie powinna przekraczać 2,5 mg (patrz rozdział „Przedawkowanie”). Maksymalna dawka dobową stosowana w badaniach klinicznych wynosiła 10 mg na dobę.

Należy zapewnić regularny monitoring działania anagrelidu (patrz rozdział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności postępowania”). W pierwszym tygodniu leczenia oznaczanie liczby płytek krwi należy wykonywać co drugi dzień, następnie – co najmniej raz w tygodniu, aż do ustalenia stałej dawki. Zazwyczaj zmniejszenie liczby płytek krwi obserwuje się w ciągu 14–21 dnia od rozpoczęcia leczenia, a u większości pacjentów odpowiedni efekt terapeutyczny osiąga się i utrzymuje przy dawce 1–3 mg na dobę (patrz rozdział „Właściwości farmakologiczne”).

Nie ma specjalnych zaleceń dotyczących dawkowania u pacjentów w podeszłym wieku.

W przypadku pominięcia dawki lub odstawienia leku należy dokładnie monitorować poziom płytek krwi (patrz rozdział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności postępowania”).

Grupy specjalne pacjentów

Pacjenci w podeszłym wieku

Różnice farmakokinetyczne anagrelidu obserwowane u pacjentów w podeszłym i młodszym wieku z ET (patrz rozdział „Właściwości farmakologiczne”) nie wymagały korekty dawki początkowej ani procedury dobowania dawki w celu osiągnięcia indywidualnej optymalnej dawki utrzymującej. Badania kliniczne dotyczące stosowania anagrelidu, w których wzięło udział 50% pacjentów w wieku powyżej 60 lat, wykazały, że pacjenci ci nie wymagali zmian dawkowania związanych z wiekiem. Jednak u pacjentów tej grupy wiekowej powikłania sercowo-naczyniowe występowały dwa razy częściej.

Naruszenia funkcji nerek

Dane dotyczące właściwości farmakokinetycznych leku u pacjentów z niewydolnością nerek są ograniczone. Potencjalne ryzyko i korzyści z zastosowania anagrelidu u pacjentów z niewydolnością nerek należy dokładnie rozważyć przed włączeniem terapii (patrz rozdział „Przeciwwskazania”).

Naruszenia funkcji wątroby

Obecnie brak danych dotyczących farmakokinetyki anagrelidu u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby. Ponieważ metabolizm wątrobowy jest główną drogą eliminacji leku, można przypuszczać, że zaburzenia funkcji wątroby będą wpływać na ten proces. Nie zaleca się stosowania anagrelidu u pacjentów z umiarkowanymi lub ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby. U pacjentów z łagodnymi zaburzeniami funkcji wątroby należy przed zastosowaniem anagrelidu dokładnie porównać korzyści i potencjalne ryzyko leczenia (patrz rozdziały „Przeciwwskazania” i „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności postępowania”).

Dzieci

Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania anagrelidu u dzieci nie zostały zbadane. Ze względu na ograniczone doświadczenie w stosowaniu anagrelidu u tej grupy, należy stosować go z ostrożnością. W przypadku braku szczegółowych zaleceń w pediatrii, kryteria diagnostyczne WHO dotyczące ET u dorosłych mogą być stosowane w diagnostyce u dzieci. Należy dokładnie przestrzegać zaleceń diagnostycznych ET, a w przypadkach wątpliwych przeprowadzić ponowną diagnostykę w celu odróżnienia trombocytozy wrodzonej od nabytej. Może to wymagać przeprowadzenia analizy genetycznej i biopsji szpiku kostnego.

W pediatrii terapię cytoredukcyjną stosuje się zazwyczaj u pacjentów z wysokim ryzykiem.

Anagrelid można stosować tylko wtedy, gdy występują objawy postępu choroby lub pacjent doświadcza zjawisk zakrzepowych. W przypadku stosowania anagrelidu należy stale monitorować stosunek korzyści do ryzyka oraz okresowo oceniać konieczność jego dalszego stosowania.

Docelowe wartości liczby płytek krwi określa lekarz indywidualnie, uwzględniając cechy pacjenta.

Jeśli po 3 miesiącach stosowania leku u dzieci nie osiągnięto satysfakcjonującego efektu, należy rozważyć możliwość przerwania terapii (patrz rozdział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności postępowania”).

Obecnie dostępne dane przedstawiono w rozdziałach „Właściwości farmakologiczne”, „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności postępowania” oraz „Działania niepożądane”, jednak brak zaleceń dotyczących dawkowania.

Przedawkowanie

Zgłoszono dane z okresu postmarketingowego dotyczące celowego przedawkowania anagrelidu. Zanotowano niewielką liczbę przypadków przedawkowania anagrelidu, których objawami były tachykardia zatokowa i wymioty, ustępujące po leczeniu objawowym.

Terapia w przypadku przedawkowania

Nie istnieje specyficzny antydotum na anagrelid. W przypadku przedawkowania pacjent powinien być poddany dokładnej opiece medycznej. Należy monitorować liczbę płytek krwi. W przypadku przedawkowania należy przerwać stosowanie leku, aż do powrotu liczby płytek krwi do normy.

Anagrelid w dawkach wyższych niż zalecane powodował obniżenie ciśnienia tętniczego z okresową hipotensją. Jednorazowa dawka anagrelidu 5 mg może prowadzić do obniżenia ciśnienia tętniczego towarzyszonego zawrotami głowy (patrz rozdział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności postępowania”).

Niepożądane działania.

Informacje o niepożądanych działaniach podczas badań klinicznych, badań po rejestracji oraz zgłoszeń sporadycznych przedstawiono poniżej w tabeli. Według klasyfikacji narządów i układów, informacje o niepożądanych działaniach podano następująco: bardzo często (≥ 1/10); często (≥ 1/100 do < 1/10); rzadko (≥ 1/1000 do <1/100); niezwykle rzadko (≥ 1/10000 do < 1/1000); bardzo rzadko (< 1/10000); częstość nieznana (nie może być określona na podstawie istniejących danych). W każdej kolumnie działania niepożądane są wymienione w kolejności zmniejszającej się ciężkości.

* Przeciwskazanie u pacjentów z udarem mózgu (patrz dział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”: ryzyko powstawania zakrzepów).

Dzieci

Dane dotyczące bezpieczeństwa są ograniczone i nie pozwalają na przeprowadzenie porównawczej analizy wyników uzyskanych u dorosłych i dzieci (patrz dział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”).

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Zgłaszanie działań niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Umożliwia ono monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka związanego z zastosowaniem tego leku. Osoby medyczne i farmaceutyczne, a także pacjenci lub ich ustawowo uprawnieni przedstawiciele powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku za pośrednictwem Zautomatyzowanego Systemu Informacyjnego do Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu, w celu ochrony przed światłem i wilgocią, w temperaturze nie przekraczającej 30 °C.

Opakowanie. 100 kapsułek w butelce. 1 butelka w pudełku kartonowym.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent.

SINTON ESPAÑA, S.L.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

C/Castello, n.1, Sant Boi de Llobregat, Barcelona, 08830, Hiszpania.