Amitryptylinu hydrochlorid-Oz

INSTRUKCJA dotyczĂĄca stosowania leku AMITRYPTYLINU HYDROCHLORYD-Oz

Skład:

substancja czynna: amitryptyline;

1 ml roztworu zawiera amitryptyliny hydrochloroaneku w przeliczeniu na amitryptylinÄ™ 10 mg;

substancje pomocnicze: glukoza monohydrat; woda do iniekcji.

Postać leku. Roztwór do wstrzykiwań.

GĹ‚Ăłwne cechy fizykochemiczne: bezbarwna, przejrzysta ciecz.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwdziołowe. Nieselektywne inhibitory zwrotnego wychwytu neuronarnego monoamin. Kod ATC N06A A09.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika. Amitryptylina – trójpierścieniowy lek przeciwdrgawkowy, nieselektywny inhibitor zwrotnego wychwytu neuronów monoamin. Wykazuje wyraźne działanie tymoleptyczne, należy do grupy dużych leków przeciwdrgawkowych. Działanie tymoleptyczne łączy się z wyraźnym działaniem uspokajającym. Wykazuje również działanie antyserotonergiczne, antyhistaminowe i antycholinergiczne.

Farmakokinetyka. Wiąże się z białkami osocza krwi powyżej 90%. Metabolizowana w wątrobie z powstaniem farmakologicznie aktywnych metabolitów – nortriptyliny i dinitrotryptyliny. Okres półwydalenia wynosi około 17–30 godzin, czasem więcej. Wydalana głównie w postaci metabolitów z moczem.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania. Depresje endogenne, w tym epizod depresyjny, zaburzenie depresyjne nawracające; dwubiegunowe zaburzenie afektywne, aktualny epizod depresyjny.

Przeciwwskazania. Nadwrażliwość na amitryptylinę lub którykolwiek z pozostałych składników preparatu. Jaskra, przerośnięcie prostaty, atonia pęcherza moczowego.

Niedawno przebyty zawał mięśnia sercowego. Blokady lub zaburzenia rytmu serca oraz niewydolność tętnic wieńcowych.

Jednoczesne stosowanie amitryptyliny i inhibitorów monoaminooksydazy (IMA) może prowadzić do rozwoju zespołu serotoniny (zespołu objawów, które mogą obejmować pobudzenie lękowe, dezorientację, drżenie, mioklonus i hipertermię).

Leczenie amitryptyliną można rozpoczynać po upływie 14 dni od przerwania przyjmowania nieodwracalnych nieselektywnych IMA, a także nie wcześniej niż po upływie 1 doby od przerwania stosowania leków o działaniu odwracalnym – moklobemidu i selegiliny.

Leczenie IMA można rozpoczynać po upływie 14 dni od przerwania przyjmowania amitryptyliny.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Interakcje farmakodynamiczne

Połączenia przeciwwskazane

Inhibitory MAO [(nieselektywne, a także selektywne typu A (moklobemid) i typu B (selegilina)] – ryzyko zespołu serotoniny (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Niepożądane kombinacje

Środki sympatymimetyczne: amitryptylina może nasilać działanie kardiovaskularne adrenaliny, efedryny, izoprenaliny, noradrenaliny, fenyloepiryny i fenylopropanolaminy.

Blokery neuronów adrenergicznych: trójpierścieniowe leki przeciwdrgawkowe mogą przeszkadzać w działaniu hipotensyjnym guanetydyny, betanidyny, rezerpiny, klonidyny i metyldopy.

Zaleca się przeanalizowanie całego schematu leczenia hipotensyjnego podczas terapii trójpierścieniowymi lekami przeciwdrgawkowymi.

Środki antycholinergiczne: trójpierścieniowe leki przeciwdrgawkowe mogą nasilać działanie tych leków na narządy wzroku, ośrodkowy układ nerwowy (OUN), jelita i pęcherz moczowy; należy unikać jednoczesnego stosowania z powodu zwiększonego ryzyka paralitycznego niedrożności jelit, hiperpirksji.

Leki powodujące wydłużenie odcinka QT na elektrokardiogramie, w tym leki przeciwarytmiczne (chinidyyna), leki przeciwhistaminowe (astemizol i terfenadyna), niektóre leki przeciwpsychotyczne (w szczególności pimozyd i sertindol), cyzapyryd, galofantryna i sotalol mogą zwiększać ryzyko wystąpienia arytmii komorowych w przypadku jednoczesnego przyjmowania z trójpierścieniowymi lekami przeciwdrgawkowymi.

Środki przeciwgrzybicze, takie jak flukenazol i terbinafina, powodują zwiększenie stężenia trójpierścieniowych leków przeciwdrgawkowych we krwi i nasilenie toksyczności towarzyszącej. Zdarzały się przypadki utraty przytomności i wystąpienia chaotycznej tachykardii komorowej polimorficznej.

Depresanty OUN: amitryptylina może nasilać działanie alkoholu, barbituranów i innych środków depresyjnych OUN.

Interakcje farmakokinetyczne

Wpływ innych leków na farmakokinetykę trójpierścieniowych leków przeciwdrgawkowych

Trójpierścieniowe leki przeciwdrgawkowe, w tym amitryptylina, są metabolizowane przez izoenzym CYP2D6 cytochromu P450 w wątrobie. CYP2D6 charakteryzuje się polimorfizmem w populacji, jego aktywność może być hamowana przez wiele leków psychotropowych, jak i innych leków, np. neuroleptyki, inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny, z wyjątkiem cytalopramu (który jest bardzo słabym inhibitorem izoenzymu), blokery β-adrenoreceptorów, a także leki przeciwarytmiczne.

Przykładami silnych inhibitorów CYP2D6 są bupropion, fluoksetyna, paroksetyna i chinidyna. Mogą one prowadzić do istotnego zmniejszenia metabolizmu substancji i znacznego wzrostu stężenia trójpierścieniowych leków przeciwdrgawkowych w osoczu. Należy monitorować poziom stężenia trójpierścieniowych leków przeciwdrgawkowych w osoczu w przypadku jednoczesnego podawania z innym lekiem, który jest znanym silnym inhibitorem CYP2D6. Należy dostosować dawkę amitryptyliny. Zaleca się zachowanie ostrożności przy jednoczesnym stosowaniu amitryptyliny z duloksetyną, umiarkowanym inhibitorem CYP2D6.

W metabolizmie amitryptyliny uczestniczą również izoenzymy CYP2C19 i CYP3A.

Barbiturany, jak i inne induktory enzymów, takie jak ryfampicyna i karbamazepina, mogą nasilać metabolizm i tym samym prowadzić do obniżenia stężenia trójpierścieniowych leków przeciwdrgawkowych w osoczu krwi oraz do zmniejszenia efektu przeciwdrgawkowego.

Cymetydyna i metylofenidat, a także leki blokujące kanały wapniowe, zwiększają poziom trójpierścieniowych związków w osoczu krwi i odpowiednią toksyczność.

Trójpierścieniowe leki przeciwdrgawkowe i neuroleptyki wzajemnie hamują metabolizm jednych i drugich; może to prowadzić do obniżenia progu drgawkowego i wystąpienia drgawek. Może być konieczna korekta dawek tych leków.

Środki przeciwgrzybicze, takie jak flukenazol i terbinafina, zwiększały stężenia surowicze amitryptyliny i nortryptyliny. W obecności etanolu wolne stężenia osoczowe amitryptyliny i stężenia nortryptyliny były zwiększone.

Szczególne wskazania dotyczące stosowania.

Amitryptyliny hydrochlorid-Oz nie należy stosować jednocześnie z IOA (patrz sekcje „Przeciwwskazania” oraz „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”). Jednoczesne stosowanie amitryptyliny i inhibitorów MAO może prowadzić do rozwoju zespołu serotoniny (zespołu objawów, który może obejmować niepokój, dezorientację, drżenie, mioklonus i hipertermię).

W przypadku stosowania wysokich dawek leku zwiększa się prawdopodobieństwo wystąpienia zaburzeń rytmu serca i ciężkiej hipotensji tętniczej. Takie stany mogą również wystąpić przy stosowaniu zwykłych dawek u pacjentów z już istniejącymi chorobami serca.

Amitryptylinę należy stosować z ostrożnością u pacjentów z zaburzeniami padaczkowymi, zatrzymaniem moczu, nadczynnością tarczycy, u których występują objawy paranoiczne, a także u chorych z chorobami wątroby lub układu sercowo-naczyniowego.

Istnieje ryzyko wystąpienia depresji związanej ze zwiększonym ryzykiem samobójstwa, które może występować aż do osiągnięcia trwałej remisji i pojawiać się spontanicznie w trakcie leczenia. Podczas leczenia lekami przeciwdepresyjnymi należy dokładnie obserwować stan pacjentów, szczególnie na początku terapii, pod kątem pogorszenia stanu klinicznego i/lub pojawienia się myśli i zachowań samobójczych.

Depresja wiąże się ze zwiększonym ryzykiem samobójstwa. Takie ryzyko może występować aż do osiągnięcia trwałej remisji i pojawiać się spontanicznie w trakcie leczenia. Ponieważ poprawa może nie wystąpić w ciągu pierwszych kilku tygodni leczenia lub dłużej, pacjenci powinni być pod ścisłym nadzorem, dopóki poprawa nie nastąpi. Z ogólnego doświadczenia klinicznego wiadomo, że ryzyko samobójstwa może wzrosnąć na wczesnych etapach poprawy. Pacjenci z wywiadem zachowań samobójczych lub z silnym stopniem myśli samobójczych przed rozpoczęciem leczenia są bardziej narażeni na samobójstwo lub próby samobójcze i wymagają dokładnego nadzoru w trakcie leczenia. Metaanaliza placebo-kontrolowanych badań klinicznych leków przeciwdepresyjnych u dorosłych pacjentów z zaburzeniami psychicznymi wykazała zwiększone ryzyko zachowań samobójczych przy stosowaniu leków przeciwdepresyjnych w porównaniu z placebo u pacjentów w wieku do 25 lat. Pacjenci, szczególnie ci o wysokim ryzyku zachowań samobójczych, wymagają dokładnego nadzoru, szczególnie na początku leczenia i po zmianie dawki. Pacjentów (oraz opiekunów) należy poinformować o konieczności monitorowania wszelkich pogorszeń klinicznych, zachowań samobójczych, myśli samobójczych i nietypowych zmian w zachowaniu oraz o pilnym zgłoszeniu się po pomoc medyczną, jeśli te objawy wystąpią.

Pacjentom skłonnym do samobójstwa należy ograniczyć dostęp do leków.

Szczególną ostrożność należy zachować przy przepisywaniu amitryptyliny pacjentom z nadczynnością tarczycy lub tym, którzy przyjmują leki zawierające hormony tarczycy, ponieważ może dojść do rozwoju zaburzeń rytmu serca.

Pacjenci starsi są szczególnie narażeni na rozwój hipotensji ortostatycznej podczas leczenia amitryptyliną.

U pacjentów z zaburzeniami dwubiegunowymi możliwe jest przejście choroby w fazę maniakalną; w momencie wystąpienia fazy maniakalnej należy przerwać leczenie amitryptyliną.

W przypadku stosowania amitryptyliny w celu leczenia depresyjnego komponentu schizofrenii możliwe jest nasilenie objawów psychicznych. Amitryptylinę należy stosować w połączeniu z lekami przeciwpsychotycznymi.

U pacjentów z rzadkim stanem małej głębokości i wąskiego kąta komory oka możliwe jest wywołanie napadów ostrej jaskry w wyniku rozszerzenia źrenicy (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Stosowanie środków znieczulających na tle terapii trój- lub czteropierścieniowymi lekami przeciwdepresyjnymi może zwiększać ryzyko zaburzeń rytmu serca i hipotensji tętniczej. Jeśli to możliwe, należy przerwać stosowanie amitryptyliny kilka dni przed zabiegiem chirurgicznym. W przypadku konieczności nieodwlekającego zabiegu operacyjnego należy koniecznie poinformować anestezjologa o leczeniu amitryptyliną.

Podobnie jak inne środki psychotropowe, amitryptylina może zmieniać wrażliwość organizmu na insulinę i glukozę, co wymaga dostosowania terapii przeciwcukrzycowej u pacjentów z cukrzycą; ponadto samo zaburzenie depresyjne może objawiać się zmianami równowagi glukozy w organizmie pacjenta.

Zgłaszano przypadki hipertermii podczas stosowania trójpierścieniowych leków przeciwdepresyjnych w połączeniu z lekami antycholinergicznymi lub neuroleptykami, szczególnie w upalną pogodę.

Nagłe przerwanie terapii po długotrwałym leczeniu może powodować objawy odstawienia, takie jak ból głowy, niedyspozycja, bezsenność i drażliwość. Objawy te nie są oznaką uzależnienia lekowego.

W trakcie leczenia nie należy spożywać alkoholu.

Ciężkie reakcje skórne

Podczas stosowania amitryptyliny zgłaszano ciężkie skórne działania niepożądane, w tym wywołaną lekami eozynofilię z objawami systemowymi (zespoł DRESS), które mogą zagrozić życiu lub prowadzić do śmiertelnego wyniku. Zazwyczaj reakcje te pojawiały się w ciągu 2–6 tygodni.

Podczas przepisywania leku należy poinformować pacjentów o objawach i dokładnie monitorować reakcje skórne.

Jeśli wystąpią objawy wskazujące na te reakcje, stosowanie leku należy natychmiast przerwać. W żadnym wypadku nie należy ponawiać leczenia amitryptyliną u tego pacjenta. Należy rozważyć możliwość leczenia alternatywnego (jeśli istnieje potrzeba).

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią. W okresie ciąży lek jest przeciwwskazany. W trakcie leczenia należy przerwać karmienie piersią.

Wpływ na zdolność kierowania pojazdami i obsługiwania maszyn. Lek przeznaczony jest do stosowania w warunkach szpitalnych.

U pacjenta przyjmującego lek można spodziewać się zaburzeń ogólnej uwagi i zdolności koncentracji, co powoduje zakaz prowadzenia samochodu i pracy z innymi mechanizmami.

Sposób stosowania i dawki.

W przypadku ciężkich depresji leczenie można rozpocząć od podania leku dożylnej lub domięśniowo — dorośli w dawce 25–40 mg 3–4 razy na dobę. Cykl leczenia obejmuje 3–12 podań. Następnie zaleca się podawanie amitryptyliny hydrochloridu doustnie w postaci tabletek w celu kontynuacji terapii.

Osobom starszym lek należy przepisywać w mniejszych dawkach.

Umiarkowane zaburzenia czynności nerek: stosować ostrożnie.

Umiarkowane zaburzenia czynności wątroby: zaleca się ostrożne dobrać dawkę oraz, jeśli to możliwe, oznaczenie stężenia leku w surowicy krwi.

Dzieci. Amitryptylinu hydrochlorid-Oz jest przeciwwskazany w leczeniu depresji u dzieci ze względu na niewystarczającą ilość danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności. Leczenie amitryptyliną wiąże się z ryzykiem wystąpienia działań niepożądanych o charakterze kardiowaskularnym we wszystkich grupach wiekowych.

Przedawkowanie. Objawy: objawy mogą pojawić się przypadkowo i być maskowane, ale czasem nagle i gwałtownie. W wczesnym okresie obserwuje się senność lub pobudzenie oraz halucynacje. Objawy antycholinergiczne obejmują midriazę, tachykardię, zatrzymanie moczu, suchość błon śluzowych i osłabienie motoryki jelit. Możliwe są drgawki, gorączka, nagły rozwój depresji OUN. Zaburzenia świadomości nasilają się aż do wejścia w stan śpiączki z osłabieniem funkcji oddechowej.

Objawy sercowe: arytmie (arytmie komorowe, trzepotanie- migotanie przedsionków, migotanie komór). Na EKG typowe są wydłużenie odcinka PR, poszerzenie zespołu QRS, wydłużenie odcinka QT, poszerzenie lub inwersja fali T, depresja odcinka ST oraz bloki serca różnego stopnia aż do zatrzymania krążenia. Poszerzenie zespołu QRS koreluje zazwyczaj wyraźnie z ciężkością toksyczności po ostrym przedawkowaniu. Rozwija się niewydolność serca, hipotensja tętnicza, szok kardiogenny. Nasila się acidosis metaboliczny, hipokaliemia. Dane z badań po wprowadzeniu leku na rynek oraz literatura zawierają informacje o przypadkach ujawnienia się zespołu Brugadego oraz obrazu EKG typowego dla zespołu Brugadego przy przedawkowaniu amitryptyliny.

Przedawkowanie u dzieci może mieć poważne konsekwencje. Dzieci są szczególnie narażone na rozwój śpiączki, kardiotoksyczności, osłabienie oddychania, drgawki, hiponatremię, osłabienie, tachykardię zatokową, senność, nudności, wymioty oraz hiperglikemię.

Po przebudzeniu możliwe są ponownie: dezorientacja, pobudzenie lękowe, halucynacje oraz ataksja.

Leczenie: hospitalizacja (w oddziale intensywnej terapii). Leczenie ma charakter objawowy i wspierający. Wskazane jest sondowanie żołądka i przemywanie żołądka, nawet w późnym okresie po doustnym przyjęciu leku, a także podanie węgla aktywowanego. Nawet w przypadku pozornie łagodnego zatrucia konieczny jest staranny monitoring stanu pacjenta. Należy ocenić stan świadomości, charakter tętna, wartość ciśnienia tętniczego oraz funkcję oddechową; w regularnych odstępach czasu należy oznaczyć stężenie elektrolitów i gazów w krwi. Przy konieczności drogi oddechowe należy zapewnić poprzez intubację. Ogólnie zaleca się leczenie z zastosowaniem wentylacji mechanicznej w celu zapobieżenia możliwemu zatrzymaniu oddechowi. Ciągły monitoring EKG należy prowadzić przez 3–5 dni. W przypadku poszerzenia odcinka QRS, niewydolności serca oraz arytmii komorowych może być skuteczna zmiana pH krwi w kierunku zasadowym (podanie roztworu bikarbonianu lub przeprowadzenie hipewentylacji) z szybkim podaniem roztworu hipertonicznego chlorku sodu (100–200 mmol Na+).

W przypadku arytmii komorowych możliwe jest zastosowanie tradycyjnych leków przeciwarhythmicznych, np. 50–100 mg lidokainy (1–1,5 mg/kg) dożylnej, z późniejszą infuzją w dawce 1–3 mg/min.

W razie potrzeby stosuje się kardiowersję i defibrylację. Niewydolność krążenia koryguje się za pomocą środków plamozamieniających, a w ciężkich przypadkach — poprzez infuzję dobutaminy (początkowo w dawce 2–3 μg/kg/min), zwiększając dawkę w zależności od efektu. Pobudzenie i drgawki można zahamować poprzez podanie diazepamu.

Wrażliwość na przedawkowanie jest w dużym stopniu indywidualna.

U dorosłych dawki powyżej 500 mg mogą powodować zatrucia średniego i ciężkiego stopnia, natomiast dawki nieco poniżej 1000 mg były śmiertelne.

Działania niepożądane.

Ze strony układu krwi i układu limfatycznego:
zahamowanie szpiku kostnego, agranulocytoza, leukopenia, eozynofilia, trombocytopenia.

Zaburzenia metaboliczne:
obniżenie apetytu.

Zaburzenia psychiczne:
stan dezorientacji, obniżenie libidum, hipomania, mania, stan lękowy, bezsenność, koszmary sennne, delirium (u pacjentów w wieku podeszłym), halucynacje (u chorych na schizofrenię), myśli lub zachowania samobójcze*.

Ze strony układu nerwowego:
senność, drżenie, zawroty głowy, ból głowy, zaburzenia koncentracji uwagi, dysgezja, parestezje, ataksja, drgawki.

Ze strony narządów wzroku:
zaburzenia akomodacji, midryaza, zwiększenie ciśnienia wewnątrzgałkowego, kseroftalmia.

Ze strony narządów słuchu:
szumy w uszach.

Ze strony układu sercowo-naczyniowego:
przyspieszone bicie serca, tachykardia, hipotensja ortostatyczna, blokady przedsionkowo-komorowe, blokady odnóg układu przewodzącego, zaburzenia wskaźników elektrokardiografii (wydłużenie odcinka QT i zespołu QRS), nadciśnienie tętnicze, arytmia.

Ze strony przewodu pokarmowego:
suchy jamy ustnej, zaparcia, nudności, biegunka, wymioty, obrzęk języka, powiększenie gruczołów ślinowych, niedrożność jelit paralityczna.

Ze strony układu wątrobowo-żółciowego:
żółtaczka, zaburzenia wskaźników funkcjonalnego stanu wątroby, podwyższenie aktywności fosfatazy zasadowej i transaminaz w krwi.

Ze strony skóry:
hiperhidroza, wysypka, pokrzywka, obrzęk twarzy, alopecia, reakcje fotouczuleniowe; ciężkie skórne działania niepożądane, w tym indukowana lekami eozynofilia z objawami systemowymi (zespoł DRESS) (patrz rozdział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Ze strony dróg moczowych:
zatrzymanie moczu.

Ze strony układu rozrodczego:
dysfunkcja erektylna, ginekomastia.

Ogólne zaburzenia:
zmęczenie, gorączka.

Inne:
zwiększenie lub zmniejszenie masy ciała, zmiany w miejscu wstrzykiwania.

* – O przypadkach myśli lub zachowań samobójczych zgłaszano podczas leczenia lub bezpośrednio po jego zakończeniu lekiem Amitryptylinu hydrochlorid-Oz (patrz rozdział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Badania epidemiologiczne, przede wszystkim przeprowadzone u pacjentów w wieku powyżej 50 lat, wykazały zwiększone ryzyko złamań kości u pacjentów przyjmujących inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny (SSRI) i trójcykliczne leki przeciwdrgawkowe (TCA). Mechanizm rozwoju tego ryzyka jest nieznany.

Okres ważności. 5 lat.

Warunki przechowywania.
Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25 °C w oryginalnym opakowaniu.
Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Niezgodność. Nie mieszać z innymi lekami.

Opakowanie.
2 ml w ampułkach nr 10 w pudełku; nr 10, nr 5×2 w blisterach w pudełku.

Kategoria sprzedaży. Na receptę.

Producent.

Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością „Doświadczalna Fabryka „GNCLS”.

Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością „Charkowskie Przedsiębiorstwo Farmaceutyczne „Zdrowie Narodu”.

SPÓŁKA Z OGRANICZONĄ ODPOWIEDZIALNOŚCIĄ „KORPORACJA „ZDROWIE”.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Ukraina, 61057, obwód charkowski, miasto Charków, ulica Worobjowa, budynek 8.
(Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością „Doświadczalna Fabryka „GNCLS”)

Ukraina, 61002, obwód charkowski, miasto Charków, ulica Kułikowska, budynek 41.
(Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością „Charkowskie Przedsiębiorstwo Farmaceutyczne „Zdrowie Narodu”)

Ukraina, 61013, obwód charkowski, miasto Charków, ulica Szewczenki, budynek 22.
(SPÓŁKA Z OGRANICZONĄ ODPOWIEDZIALNOŚCIĄ „KORPORACJA „ZDROWIE”)