INSTRUKCJA dotyczāca stosowania leczniczego leku AMIOSTEDI (AMIOSTEDY)

Skład:

substancja czynna: amiodaron;

1 tabletka zawiera amiodaronu hydrochloranu 200 mg;

substancje pomocnicze: ditlenek krzemu koloidalny bezwodny; skrobioglikolan sodu (wewnątrzziarnowy); laktoza jednowodna; powidon K-30; skrobioglikolan sodu (zewnętrzny); stearyna magnezu; woda oczyszczona.

Postać leku. Tabletki.

Główne właściwości fizyko-chemiczne: okrągłe, podwójnie wypukłe tabletki bez powłoki, od białego do prawie białego koloru, z odbitkami „8” i „4”, oddzielonymi linią złamania, po jednej stronie oraz „A” po drugiej stronie.

Grupa farmakoterapeutyczna

Leki przeciwnadżerniowe z grupy III klasy. Kod ATC C01B D01.

Właściwości farmakodynamiczne

Właściwości przeciwarytmiczne. Wydłużenie fazy 3 potencjału czynności mięśnia sercowego, głównie w wyniku hamowania kanałów potasowych (klasa III według klasyfikacji Vaughan-Williamsa). Spowolnienie rytmu serca dzięki hamowaniu automatyzmu węzła zatokowego. Ten efekt nie jest blokowany przez atropinę.

Niekonkurencyjne działanie antyadrenergiczne alfa i beta.

Spowolnienie przewodnictwa węzłowego, przedsionkowego i komorowego, które staje się bardziej wyraźne przy przyspieszeniu rytmu serca.

Brak zmian w przewodnictwie w obrębie komór serca.

Wydłużenie okresu refrakcji oraz zmniejszenie pobudliwości mięśnia sercowego na poziomie przedsionkowym, węzłowy i komorowym.

Spowolnienie przewodnictwa oraz wydłużenie okresów refrakcji w dodatkowych drogach przewodzących przedsionkowo-komorowych.

Inne właściwości. Zmniejszenie zużycia tlenu poprzez umiarkowane zmniejszenie oporu naczyń obwodowych oraz zmniejszenie częstości skurczów serca.

Zwiększenie przepływu krwi przez tętnice wieńcowe dzięki bezpośredniemu działaniu na mięśnie gładkie naczyń serca oraz utrzymanie rzutu serca na tle obniżonego ciśnienia tętniczego i oporu obwodowego, bez negatywnych efektów inotropowych.

Przeprowadzono metaanalizę danych z 13 prospektywnych, randomizowanych badań kontrolowanych, w których wzięło udział 6553 pacjentów, którzy niedawno przebyli zawał mięśnia sercowego (78%) lub mieli przewlekłą niewydolność serca (22%).

Średnia długość obserwacji pacjentów wynosiła od 0,4 do 2,5 roku. Średnia dobowe dawka utrzymująca leku wahała się od 200 do 400 mg.

Metaanaliza wykazała, że amiodaron istotnie statystycznie zmniejsza całkowitą liczbę zgonów o 13% (95% CI: 0,78–0,99; p = 0,030) oraz zgonów spowodowanych zaburzeniami rytmu o 29% (95% CI: 0,59–0,85; p = 0,0003).

Należy jednak interpretować te wyniki ostrożnie ze względu na heterogeniczność poszczególnych badań (różnice związane głównie z populacją badawczą, długością okresu obserwacji, zastosowaną metodologią oraz wynikami badań).

Odsetek pacjentów, u których lek został odstawiony, był wyższy w grupie amiodaronu (41%) niż w grupie placebo (27%).

U 7% pacjentów przyjmujących amiodaron rozwinął się hipotyreozę, w porównaniu do 1% w grupie placebo. Hipertrężyca została zdiagnozowana u 1,4% pacjentów w grupie amiodaronu w porównaniu do 0,5% w grupie placebo.

Pneumopatię międzybłonkową rozwinęło się u 1,6% pacjentów w grupie amiodaronu w porównaniu do 0,5% w grupie placebo.

Populacja pediatryczna. Nie przeprowadzono żadnych kontrolowanych badań klinicznych z udziałem dzieci. Według opublikowanych danych bezpieczeństwo stosowania amiodaronu badano u 1118 dzieci z różnymi typami arytmii.

W ramach badań klinicznych dzieciom podawano następujące dawki leku:

dawka ładunkowa: 10–20 mg/kg/dobę przez 7–10 dni (czyli 500 mg/m²/dobę przeliczane na powierzchnię ciała);
dawka utrzymująca: należy stosować minimalną skuteczną dawkę; w zależności od indywidualnej odpowiedzi może ona wahać się od 5 do 10 mg/kg/dobę (czyli 250 mg/m²/dobę przeliczane na powierzchnię ciała).

Farmakokinetyka

Amiodaron – związek charakteryzujący się powolnym transportem oraz wysoką powinowactwem tkankowym.

Po doustnym podaniu biodostępność amiodaronu może wynosić od 30 do 80% (średnio – 50%), w zależności od indywidualnych cech pacjenta. Po pojedynczym podaniu dawki maksymalne stężenie w osoczu osiągane jest w ciągu 3–7 godzin. Działanie terapeutyczne pojawia się średnio po jednym tygodniu przyjmowania leku (od kilku dni do dwóch tygodni).

Okres półtrwania amiodaronu jest długi i charakteryzuje się dużą międzyosobniczą zmiennością (od 20 do 100 dni). W pierwszych dniach leczenia lek gromadzi się w większości tkanek organizmu, szczególnie w tkance tłuszczowej. Eliminacja rozpoczyna się po kilku dniach, a równowaga między dopływem a wydaleniem leku osiągana jest w ciągu jednego lub kilku miesięcy, w zależności od pacjenta.

Takie właściwości uzasadniają stosowanie dawek ładunkowych w celu szybkiego osiągnięcia stężenia leku w tkankach niezbędnego do wywołania działania terapeutycznego.

Część jodu uwalnia się z cząsteczki i wydala z moczem w postaci jodku; przy stosowaniu amiodaronu w dawce dobowej 200 mg wydalanie jodu wynosi 6 mg/24 godziny. Reszta związku oraz większa część jodu wydala się z kałem po przekształceniu w wątrobie.

Ponieważ z moczem wydala się niewielka ilość leku, pacjentom z niewydolnością nerek można podawać standardowe dawki.

Po odstawieniu leku jego eliminacja trwa jeszcze przez kilka miesięcy. Należy zaznaczyć, że pozostałe działanie leku może utrzymywać się przez okres od 10 dni do 1 miesiąca.

Amiodaron jest głównie metabolizowany przy udziale cytochromu CYP3A4, a także CYP2C8. Amiodaron i jego metabolit – dezetyloamiodaron – in vitro są potencjalnymi inhibitorami cytochromów CYP1A1, CYP1A2, CYP2C9, CYP2C19, CYP2D6, CYP3A4, CYP2A6, CYP2B6 oraz CYP2C8. Amiodaron i dezetyloamiodaron mogą również hamować działanie białek transportowych, takich jak glikoproteina P oraz organiczny transporter kationów typu 2 (OCT2). Wyniki jednego badania wskazują na zwiększenie stężenia kreatyniny o 1,1% (substrat OCT2).

Dane badań in vivo wskazują na interakcje między amiodaronem a substratami CYP3A4, CYP2C9, CYP2D6 oraz glikoproteiną P.

Populacja pediatryczna. Nie przeprowadzono żadnych kontrolowanych badań klinicznych z udziałem dzieci. Dostępne ograniczone dane nie wskazują na różnice w parametrach farmakokinetycznych między dorosłymi a dziećmi.

Dane badań doklinicznych. Wyniki dwuletniego badania kancerogennego u zwierząt wykazały, że amiodaron powoduje zwiększenie liczby guzów folikularnych tarczycy (adenom i/lub raka) u zwierząt obu płci przy klinicznie istotnych ekspozycjach. Ponieważ wyniki badań mutagenności były negatywne, rozwój tego typu nowotworów tłumaczy się raczej mechanizmem epigenetycznym niż genotoksycznym. Wyniki badań na zwierzętach nie wskazują na rozwój jakichkolwiek nowotworów, jednak zaobserwowano zależną od dawki hiperplazję folikularną tarczycy. Takie efekty na tarczycę u zwierząt mogły być spowodowane wpływem amiodaronu na syntezę i/lub uwalnianie hormonów tarczycy. Dane te mają niską istotność dla stosowania leku u ludzi.

Charakterystyka kliniczna

Wskazania

Profilaktyka nawrotów:

tachyarytmii komorowej stanowiącej zagrożenie dla życia pacjenta: leczenie należy rozpocząć w warunkach szpitalnych przy ciągłym monitorowaniu stanu pacjenta;
objawowej tachyarytmii komorowej (potwierdzonej dokumentalnie), prowadzącej do niepełnosprawności;
nadkomorowej tachyarytmii (potwierdzonej dokumentalnie), wymagającej leczenia, w przypadkach, gdy inne leki nie wykazują skuteczności terapeutycznej lub są przeciwwskazane;
komorowego migotania.

Leczenie nadkomorowej tachyarytmii: spowolnienie lub zmniejszenie częstotliwości migotania lub trzepotania przedsionków.

Choroba niedokrwienna serca i/lub zaburzenia czynności lewej komory (patrz sekcja „Farmakodynamika”).

Przeciwwskazania

Zespół bradykardii zatokowej, blok zatokowo-komorowy serca, z wyjątkiem przypadków z wszczepionym stymulatorem serca.

Zespół słabości węzła zatokowego (ryzyko zatrzymania węzła zatokowego), z wyjątkiem przypadków z wszczepionym stymulatorem serca.

Ciężkie zaburzenia przewodnictwa przedsionkowo-komorowego, z wyjątkiem przypadków z wszczepionym stymulatorem serca.

Nadczynność tarczycy, ze względu na możliwość nasilenia się objawów podczas przyjmowania amiodaronu.

Znana nadwrażliwość na jod, amiodaron lub któryś z substancji pomocniczych leku.

Drugi i trzeci trymestr ciąży.

Okres karmienia piersią.

Łączenie z lekami zdolnymi do wywołania paroksysmalnej tachyarytmii komorowej typu „torsades de pointes” (z wyjątkiem leków przeciwpasożytniczych, neuroleptyków i metadonu):

leki przeciwarytmiczne klasy Ia (chinidyna, hydrochinidyna, dysopyramid);
leki przeciwarytmiczne klasy III (sotalol, dofetylid, ibutylyd);
inne leki, takie jak związki arsenu, beprydyl, cyzapryda, cytalopram, escytyalopram, difemanil, dolasetron w/ż, domperidon, dronedaron, erytromycyna w/ż, lewofloksacyna, mekhytazyna, mizolastyna, moksyfloksacyna, prukalopryd, spiramycyna w/ż, toremifenu, winkamin w/ż (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”);
telaprewir;
kobicystat.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji

Leki przeciwarytmiczne

Wiele leków przeciwarytmicznych hamuje automatyzm, przewodnictwo i kurczliwość mięśnia sercowego.

Jednoczesne stosowanie leków przeciwarytmicznych należących do różnych klas może być korzystne, ale najczęściej leczenie taką kombinacją wymaga starannego monitorowania klinicznego i EKG. Jednoczesne stosowanie leków przeciwarytmicznych, które mogą indukować wystąpienie „torsades de pointes” (takich jak amiodaron, dysopyramid, pochodne chinidyny, sotalol), jest przeciwwskazane.

Nie zaleca się jednoczesnego stosowania leków przeciwarytmicznych tej samej klasy, z wyjątkiem wyjątkowych przypadków, ponieważ takie leczenie zwiększa ryzyko wystąpienia niepożądanych skutków sercowych.

Jednoczesne stosowanie amiodaronu z lekami wywierającymi negatywny wpływ inotropowy sprzyja bradykardii i/lub spowolnieniu przewodnictwa przedsionkowo-komorowego, dlatego wymaga starannego monitorowania klinicznego i EKG.

Leki mogące indukować rozwój „torsades de pointes”

To poważne zaburzenie rytmu może być wywołane przez niektóre leki, niezależnie od tego, czy należą one do leków przeciwarytmicznych, czy nie. Czynnikami sprzyjającymi są hipokaliemia (patrz podsekcja „Leki obniżające stężenie potasu”), bradykardia (patrz podsekcja „Leki spowalniające rytm serca”) lub wrodzone lub nabyte wcześniej wydłużenie odstępu QT.

Do leków, które mogą powodować rozwój „torsades de pointes”, należą m.in. leki przeciwarytmiczne klasy Ia i III oraz niektóre neuroleptyki. Interakcja z dolasetronem, erytromycyną, spiramycyną i winkaminem występuje tylko przy stosowaniu form leków do wstrzykiwań dożylnych.

Zazwyczaj przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie dwóch leków, z których każdy sprzyja wystąpieniu „torsades de pointes”.

Jednak metadon, leki przeciwpasożytnicze (halofantryna, lumefantryna, pentamidyna) i neuroleptyki, których stosowanie uznaje się za absolutnie konieczne, nie są przeciwwskazane, ale nie zaleca się ich jednoczesnego stosowania z innymi lekami sprzyjającymi wystąpieniu „torsades de pointes”.

Leki spowalniające rytm serca

Wiele leków może powodować bradykardię, w szczególności leki przeciwarytmiczne klasy Ia, beta-blokery, niektóre leki przeciwarytmiczne klasy III, niektóre blokery kanałów wapniowych, leki nasierściowe, pilokarpina i leki antycholinesterazowe. Wpływ amiodaronu na inne leki

Amiodaron i/lub jego metabolit dezetyloamiodaron hamują CYP1A1, CYP1A2, CYP3A4, CYP2C9, CYP2D6 oraz białko P-glikoproteinowe i mogą zwiększać ekspozycję na ich substraty. Ze względu na znaczną długość działania amiodaronu, takie interakcje mogą występować przez kilka miesięcy po zakończeniu leczenia amiodaronem.

Wpływ innych leków na amiodaron

Inhibitory CYP3A4 i CYP2C8 mogą potencjalnie hamować metabolizm amiodaronu i w ten sposób zwiększać jego ekspozycję.

Inhibitory CYP3A4 (np. sok grejpfrutowy i niektóre leki) zazwyczaj nie powinny być stosowane podczas leczenia amiodaronem.

Kombinacje przeciwwskazane (patrz sekcja „Przeciwwskazania”)

Leki mogące indukować wystąpienie „torsades de pointes” (z wyjątkiem leków przeciwpasożytniczych, neuroleptyków i metadonu; patrz podsekcja „Niezalecane kombinacje”):

leki przeciwarytmiczne klasy Ia (chinidyna, hydrochinidyna, dysopyramid);
leki przeciwarytmiczne klasy III (dofetylid, ibutylyd, sotalol);
inne leki, takie jak: związki arsenu, beprydyl, cyzapryda, cytalopram, escytyalopram, difemanil, dolasetron w/ż, domperidon, dronedaron, erytromycyna w/ż, lewofloksacyna, mekhytazyna, mizolastyna, winkamin w/ż, moksyfloksacyna, prukalopryd, spiramycyna w/ż, toremifenu.

Zwiększony ryzyko wystąpienia arytmii komorowych, szczególnie „torsades de pointes”. Telaprewir. Zaburzenia automatyzmu i przewodnictwa kardiomiocytów z ryzykiem nadmiernej bradykardii.

Kobicystat. Istnieje ryzyko zwiększenia częstości powikłań indukowanych amiodaronem w wyniku zmniejszenia metabolizmu.

Niezalecane kombinacje (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności”)

Sofosbuvir. Tylko u pacjentów otrzymujących podwójną terapię skojarzoną daklataswir/sofosbuvir lub ledipaswir/sofosbuvir: bradykardia, potencjalnie objawowa lub nawet śmiertelna. Jeśli nie można uniknąć stosowania tej kombinacji, konieczne jest staranne monitorowanie kliniczne i EKG, szczególnie w pierwszych tygodniach podwójnej terapii.

Substraty CYP3A4. Amiodaron jest inhibitorem CYP3A4 i zwiększa stężenie substratów CYP3A4 w osoczu krwi, co prowadzi do potencjalnego zwiększenia toksyczności tych substratów.

Cyklosporyna. Zwiększenie stężenia cyklosporyny w surowicy krwi poprzez zmniejszenie jej metabolizmu w wątrobie, z ryzykiem wystąpienia efektów nefrotoksycznych.

Podczas leczenia amiodaronem należy przeprowadzać ilościowe oznaczanie stężenia cyklosporyny we krwi, monitorować funkcję nerek i dostosowywać dawki cyklosporyny. Diltiazem do wstrzykiwań. Ryzyko rozwoju bradykardii i bloku przedsionkowo-komorowego. Jeśli nie można uniknąć stosowania tej kombinacji, należy prowadzić staranne monitorowanie kliniczne i ciągłe monitorowanie EKG.

Fingolimod. Potencjacja efektów indukowanych bradykardią, potencjalnie zakończonych śmiercią. Szczególnie dotyczy to beta-blokerów hamujących mechanizmy adrenergicznej kompensacji. Po podaniu pierwszej dawki leku należy prowadzić monitorowanie kliniczne i ciągłe monitorowanie EKG przez 24 godziny.

Werapamil do wstrzykiwań. Ryzyko rozwoju bradykardii i bloku przedsionkowo-komorowego. Jeśli nie można uniknąć stosowania tej kombinacji, nadzwyczaj ważne jest staranne monitorowanie kliniczne i ciągłe monitorowanie EKG.

Leki przeciwpasożytnicze mogące indukować „torsades de pointes” (halofantryna, lumefantryna, pentamidyna). Zwiększone ryzyko wystąpienia arytmii komorowych, szczególnie „torsades de pointes”. Jeśli to możliwe, należy odstawić jeden z dwóch leków. Jeśli nie można uniknąć stosowania tej kombinacji, nadzwyczaj ważne jest wykonanie wstępnego oceny odstępu QT i prowadzenie monitorowania EKG.

Neuroleptyki mogące indukować „torsades de pointes” (amisulpryd, chloropromazyna, cyamemazyna, droperydol, flupentykso, flufenazyna, haloperidol, lewomepromazyna, pimozyd, pipaperon, pipotiazyna, sertindol, sulpiryd, sulpryd, tiapryd, zuklopentiksol). Zwiększone ryzyko wystąpienia arytmii komorowych, szczególnie „torsades de pointes”. Metadon. Zwiększone ryzyko wystąpienia arytmii komorowych, szczególnie „torsades de pointes”. Fluorochinolony, z wyjątkiem lewofloksacyny i moksyfloksacyny (kombinacje przeciwwskazane). Zwiększone ryzyko wystąpienia arytmii komorowych, szczególnie „torsades de pointes”. Stymulujące środki przeczyszczające. Zwiększony ryzyko wystąpienia arytmii komorowych, szczególnie tachyarytmii komorowej „torsades de pointes” (czynnikiem wywołującym jest hipokaliemia). Przed podaniem leku należy skorygować wszelką hipokaliemię i prowadzić monitorowanie EKG i kliniczne monitorowanie wraz z kontrolą poziomu elektrolitów.

Fidaksomycyna. Zwiększenie stężenia fidaksomycyny w osoczu krwi.

Kombinacje wymagające środków ostrożności przy stosowaniu

Substraty białka P-glikoproteinowego. Amiodaron jest inhibitorem białka P-glikoproteinowego. Oczekuje się, że przy jednoczesnym stosowaniu z substratami białka P-glikoproteinowego będzie zwiększać się ich stężenie we krwi.

Leki nasierściowe. Hamowanie automatyzmu (nadmierna bradykardia) i zaburzenia przewodnictwa przedsionkowo-komorowego.

Przy stosowaniu derywaty dżdżownicy obserwuje się zwiększenie poziomu digoksyny we krwi poprzez zmniejszenie klirensu digoksyny, co wymaga monitorowania EKG i stanu klinicznego. W razie potrzeby należy kontrolować poziom digoksyny we krwi i dostosowywać dawkę digoksyny. Dabigatran. Zwiększenie stężeń plazmatycznych dabigatranu z podwyższonym ryzykiem zjawisk hemoragicznych. Jeśli dabigatran stosowany jest po zabiegu chirurgicznym, konieczne jest prowadzenie monitorowania klinicznego i dostosowanie dawki dabigatranu w razie potrzeby, ale dawka nie powinna przekraczać 150 mg/dobę.

Ponieważ amiodaron ma długi okres półtrwania, występowanie interakcji może być obserwowane przez kilka miesięcy po zakończeniu leczenia amiodaronem. Substraty CYP2C9. Amiodaron zwiększa stężenie substancji będących substratami CYP2C9, takich jak antagonisty witaminy K lub fenytoina, poprzez hamowanie enzymów cytochromu P450 2C9.

Antagoniści witaminy K. Wzmocnienie działania antagonistów witaminy K i zwiększone ryzyko krwawień. Monitorowanie międzynarodowego znormalizowanego stosunku (INR) należy przeprowadzać częściej. Dawka antagonisty witaminy K powinna być dostosowywana podczas leczenia amiodaronem i przez 8 dni po zakończeniu leczenia.

Fenytoina (przez ekstrapolację – także fosfenoityna). Zwiększenie stężeń plazmatycznych fenytoiny z objawami przedawkowania, szczególnie objawami neurologicznymi (przyhamowanie metabolizmu fenytoiny w wątrobie). Należy prowadzić monitorowanie kliniczne, kontrolować stężenie fenytoiny w osoczu krwi i w razie potrzeby dostosować dawkę fenytoiny.

Substraty CYP2D6:

Flekainid. Amiodaron zwiększa stężenie plazmatyczne flekainidu poprzez hamowanie cytochromu CYP2D6. Dlatego należy dostosować dawkę flekainidu.

Substraty CYP3A4: amiodaron jest inhibitorem CYP3A4 i zwiększa stężenie w osoczu substratów tego cytochromu, co prowadzi do zwiększenia toksycznego działania tych substratów.

Statyny (symwastatyna, atorwastatyna, lawastatyna). Przy jednoczesnym stosowaniu amiodaronu i statyn metabolizowanych za pomocą CYP3A4, takich jak symwastatyna, atorwastatyna i lawastatyna, zwiększa się ryzyko wystąpienia toksyczności mięśniowej (np. rabdomiolizy). W przypadku jednoczesnego stosowania z amiodaronem zaleca się stosowanie statyn, które nie są metabolizowane za pomocą CYP3A4.

Inne leki metabolizowane przy udziale CYP3A4 (lidokaina, sirolimus, takrolimus, syldenafil, fentanil, midazolam, dihydroergotamina, ergotamina, kolchicyna, triazolam). Amiodaron jest inhibitorem CYP3A4 i zwiększa stężenie tych cząsteczek w osoczu krwi, co prowadzi do potencjalnego zwiększenia ich toksyczności.

Lidokaina. Ryzyko zwiększenia stężeń plazmatycznych lidokainy, co może prowadzić do reakcji niepożądanych neurologicznych i sercowych w wyniku hamowania przez amiodaron metabolizmu wątrobowego. Należy prowadzić monitorowanie kliniczne i EKG, a także w razie potrzeby ilościowe oznaczanie stężeń plazmatycznych lidokainy. W razie potrzeby należy dostosować dawki lidokainy podczas leczenia amiodaronem i po jego odstawieniu.

Takrolimus. Zwiększenie stężenia takrolimusu we krwi poprzez hamowanie jego metabolizmu przez amiodaron. Należy przeprowadzać ilościowe oznaczanie stężenia takrolimusu we krwi, monitorować funkcję nerek i dostosowywać dawkę takrolimusu przy jednoczesnym stosowaniu z amiodaronem i po odstawieniu tego ostatniego.

Beta-blokery, z wyjątkiem sotalolu (kombinacja przeciwwskazana) i esmololu (kombinacja wymagająca środków ostrożności przy stosowaniu). Zaburzenia automatyzmu i przewodnictwa (hamowanie kompensacyjnych mechanizmów sympatycznych). Zalecane jest prowadzenie monitorowania EKG i klinicznego.

Beta-blokery stosowane w niewydolności serca (bisoprolol, karwedilol, metoprolol, nebivolol). Zaburzenia automatyzmu i przewodnictwa mięśnia sercowego z ryzykiem nadmiernej bradykardii. Zwiększone ryzyko wystąpienia arytmii komorowych, szczególnie „torsades de pointes”. Zalecane jest regularne monitorowanie kliniczne i EKG.

Esmolol. Zaburzenia kurczliwości, automatyzmu i przewodnictwa (hamowanie kompensacyjnych mechanizmów sympatycznych). Zalecane jest prowadzenie monitorowania EKG i klinicznego.

Diltiazem do stosowania doustnego. Ryzyko rozwoju bradykardii lub bloku przedsionkowo-komorowego, szczególnie u pacjentów w podeszłym wieku. Zalecane jest prowadzenie monitorowania EKG i klinicznego.

Werapamil do stosowania doustnego. Ryzyko rozwoju bradykardii i bloku przedsionkowo-komorowego, szczególnie u pacjentów w podeszłym wieku. Zalecane jest prowadzenie monitorowania EKG i klinicznego.

Niektóre makrolidy (azytromycyna, klaritromycyna, roksytromycyna). Zwiększone ryzyko wystąpienia arytmii komorowych, szczególnie „torsades de pointes”. Zalecane jest prowadzenie monitorowania EKG i klinicznego podczas jednoczesnego stosowania tych leków.

Leki obniżające stężenie potasu: moczówki obniżające stężenie potasu (osobno lub w kombinacji), środki przeczyszczające stymulujące, amfoterycyna B (przy wstrzykiwaniu w/ż), glikokortykosteroidy (przy stosowaniu ogólnym), tetrakosaktyd.

Zwiększone ryzyko arytmii komorowych, szczególnie „torsades de pointes” (hipokaliemia jest czynnikiem sprzyjającym). Należy usunąć hipokaliemię przed podaniem leku i prowadzić kontrolę EKG, poziomu elektrolitów i monitorowanie kliniczne.

Leki spowalniające rytm serca. Zwiększone ryzyko wystąpienia arytmii komorowych, szczególnie „torsades de pointes”. Zalecane jest monitorowanie kliniczne i EKG. Orlistat. Ryzyko zmniejszenia stężeń plazmatycznych amiodaronu i jego aktywnego metabolitu. Zalecane jest monitorowanie kliniczne i w razie potrzeby kontrola EKG. Tamsulozyna. Ryzyko nasilenia niepożądanych efektów spowodowanych tamsulozyną w wyniku hamowania jej metabolizmu w wątrobie. Należy prowadzić monitorowanie kliniczne i w razie potrzeby dostosować dawkę tamsulozyny podczas leczenia inhibitorem enzymu i po zakończeniu jego stosowania.

Worykonazol. Zwiększony ryzyko wystąpienia arytmii komorowych, szczególnie tachyarytmii komorowej „torsades de pointes”, ponieważ możliwe jest zmniejszenie metabolizmu amiodaronu. Konieczne jest prowadzenie nadzoru klinicznego i monitorowania EKG oraz w razie potrzeby dostosowanie dawki amiodaronu.

Kombinacje wymagające szczególnej uwagi

Pilokarpina. Ryzyko rozwoju nadmiernej bradykardii (efekty addytywne leków spowalniających rytm serca).

Особливости stosowania

Efekty ze strony serca. Przed rozpoczęciem stosowania leku należy wykonać EKG oraz oznaczyć poziom potasu w osoczu krwi.

U pacjentów w podeszłym wieku przyjmowanie leku może nasilać spowolnienie rytmu serca.

Amiodaron powoduje zmiany na EKG. Obejmują one wydłużenie odcinka QT spowodowane przedłużoną repolaryzacją, z możliwym pojawieniem się zęba U. Stan ten jest objawem działania terapeutycznego leku, a nie jego toksyczności.

Wystąpienie blokady AV II lub III stopnia, blokady węzła zatokowego lub blokady dwupęczkowej w trakcie leczenia wymaga odstawienia leku. Rozwój blokady AV I stopnia wymaga wzmocnionego nadzoru nad pacjentem.

Opisywano przypadki pojawienia się nowej arytmii lub pogorszenia istniejącej arytmii poddanej leczeniu (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Taki efekt proarytogeniczny może występować szczególnie przy obecności czynników sprzyjających wydłużeniu odcinka QT, w szczególności przy stosowaniu niektórych kombinacji leków oraz przy obecności hipokaliemii (patrz sekcje „Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje interakcji” oraz „Działania niepożądane”). Ryzyko wystąpienia wywołanej przyjmowaniem leków tachykardii typu torsades de pointes przy stosowaniu amiodaronu uważa się za niższe w porównaniu z ryzykiem przy stosowaniu innych leków przeciwarytmicznych u pacjentów z takim samym stopniem wydłużenia odcinka QT.

Zaburzenia ze strony tarczycy. Lek zawiera jod, w związku z czym wpływa na wyniki niektórych wskaźników funkcji tarczycy (pochłanianie radioaktywnego jodu, poziomy białka wiążącego jod). Jednak wskaźniki funkcji tarczycy T3, T4 oraz wysokoczuły test TSH pozostają interpretowalne. Amiodaron może powodować zaburzenia funkcji tarczycy, szczególnie u pacjentów z dysfunkcją tarczycy w wywiadzie. Oznaczenie stężenia TSH zaleca się u wszystkich pacjentów przed rozpoczęciem stosowania leku, a następnie regularnie w trakcie leczenia i przez kilka miesięcy po odstawieniu leku, a także w przypadku klinicznego podejrzenia dysfunkcji tarczycy (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Zaburzenia ze strony płuc. Pojawienie się duszności lub nieproduktywnego kaszlu, zarówno izolowanego, jak i skojarzonego z pogorszeniem ogólnego stanu zdrowia, należy rozpatrywać jako możliwy objaw toksyczności płucnej leku, np. rozwoju zapalenia śródmiąższowego płuc, i wymaga przeprowadzenia badania rentgenowskiego pacjenta (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Zaburzenia ze strony wątroby. Zaleca się regularne monitorowanie funkcji wątroby na początku przyjmowania leku, a następnie okresowo w trakcie leczenia amiodaronem (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Zaburzenia nerwowo-mięśniowe. Amiodaron może powodować obwodową neuropatię czuciowo-ruchową lub neuropatię mieszaną oraz miopatię (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Zaburzenia ze strony narządu wzroku. W przypadku wystąpienia nieostrości widzenia lub spadku ostrości wzroku należy natychmiast przeprowadzić pełne badanie okulistyczne, w tym badanie za pomocą ophthalmoskopu. Rozwój neuropatii lub zapalenia nerwu wzrokowego wywołanych amiodaronem wymaga odstawienia leku, ponieważ kontynuacja leczenia może prowadzić do postępującego upośledzenia aż do ślepoty (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Ciężkie reakcje skórne. Mogą wystąpić zagrożone dla życia lub nawet śmiertelne reakcje skórne, takie jak zespół Stevensa-Johnsona lub toksyczny epidermalny nekrolyz. W przypadku pojawienia się objawów lub symptomów wskazujących na te stany (np. postępujące wysypy na skórze z pęcherzami lub zmianami na błonach śluzowych) należy natychmiast przerwać leczenie amiodaronem.

Ciężka bradykardia. U pacjentów przyjmujących amiodaron w połączeniu z sofosbuvirem, samodzielnie lub w połączeniu z innymi lekami przeciwwirusowymi bezpośredniego działania stosowanymi w leczeniu zapalenia wątroby typu C, takimi jak daklatasvir, simprevir lub ledipasvir, zgłaszano wystąpienie ciężkiej, potencjalnie zagrożonej dla życia bradykardii oraz ciężkich zaburzeń przewodnictwa sercowego. W związku z tym jednoczesne stosowanie powyższych leków z amiodaronem nie jest zalecane.

Jeśli nie można uniknąć jednoczesnego stosowania tych leków z amiodaronem, należy dokładnie monitorować stan pacjenta na początku leczenia sofosbuvirem samodzielnie lub w połączeniu z innymi lekami przeciwwirusowymi bezpośredniego działania. Pacjenci z znanym wysokim ryzykiem wystąpienia bradyarytmii powinni być poddawani odpowiedniemu ciągłemu monitorowaniu przez co najmniej 48 godzin od rozpoczęcia leczenia sofosbuvirem.

Ze względu na długi okres półtrwania amiodaronu odpowiednie monitorowanie powinno być również prowadzone u pacjentów, którzy odstawiли amiodaron kilka miesięcy przed rozpoczęciem leczenia sofosbuvirem samodzielnie lub w połączeniu z innymi lekami przeciwwirusowymi bezpośredniego działania.

Pacjentów przyjmujących te leki w leczeniu zapalenia wątroby typu C w połączeniu z amiodaronem, niezależnie od przyjmowania innych leków obniżających częstość skurczów serca, należy poinformować o objawach występujących przy bradykardii i ciężkich zaburzeniach przewodnictwa sercowego oraz o konieczności natychmiastowego zasięgnięcia pomocy medycznej w razie ich wystąpienia.

Zaburzenia związane z interakcjami z innymi lekami. Kombinacje (patrz sekcja „Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”) z następującymi lekami:

beta-blokerami, z wyjątkiem sotalolu (kombinacja przeciwwskazana) i esmololu (kombinacja wymagająca środków ostrożności);
werapamylem i diltiazemem

należy rozważać wyłącznie w celu zapobiegania niebezpiecznym dla życia arytmii komorowych. Jednoczesne stosowanie amiodaronu nie jest zalecane z następującymi lekami: cyklosporyną, diltiazemem (do wstrzykiwań) lub werapamylem (do wstrzykiwań), niektórymi lekami przeciwpasożytniczymi (halofantryna, lumefantryna, pentamidyna), niektórymi neuroleptykami (amisulpryd, chloropromazyna, cyamemazyna, drotetydol, flupentyksole, flufenazyna, haloperydol, lewomepromazyna, pimozyd, pipamaperon, pipothiazyna, sertindol, sulpiryda, sulporpid, tiapryd, zuklopentyksole), fluorochinolonami (z wyjątkiem lewofloksacyny i moxifloksacyny), stymulującymi środkami przeczyszczającymi, metadonem lub fingolimodem (patrz sekcja „Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Zaburzenia związane z substancjami pomocniczymi. Lek zawiera laktozę, dlatego nie jest zalecany do stosowania u pacjentów z nietolerancją galaktozy, niedoborem laktozy lub zespołem złego wchłaniania glukozy i galaktozy (rzadkie choroby dziedziczne).

Zaburzenia elektrolitowe, szczególnie hipokaliemia: należy uwzględnić każdą sytuację, w której pacjent może mieć ryzyko wystąpienia hipokaliemii, ponieważ hipokaliemia może wywoływać efekty proarytogeniczne. Hipokaliemię należy skorygować przed rozpoczęciem stosowania amiodaronu.

Niepożądane efekty wymienione poniżej najczęściej związane są z nadmiernym przyjmowaniem leku; można ich uniknąć lub zminimalizować poprzez staranne przestrzeganie minimalnej dawki utrzymania.

Podczas leczenia lekiem pacjentom zaleca się unikanie napromienienia słonecznego lub stosowanie środków zapobiegających działaniu promieni słonecznych.

Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania amiodaronu u dzieci nie zostały ocenione w kontrolowanych badaniach klinicznych.

Ze względu na możliwe podwyższenie progu defibrylacji i/lub progu stymulacji u pacjentów z wszczepionymi kardiowerterami-defibrylatorami lub stymulatorami serca, należy sprawdzić ten próg przed zastosowaniem amiodaronu oraz kilkakrotnie po rozpoczęciu jego stosowania, a także za każdym razem po korekcie dawki leku.

Znieczulenie. Anestezjolog powinien być poinformowany przed operacją o tym, że pacjent przyjmuje amiodaron.

Działania niepożądane przewlekłego leczenia amiodaronem mogą nasilać ryzyko hemodynamiczne związane z znieczuleniem ogólnym lub miejscowym. Obejmują one w szczególności bradykardię, hipotensję tętniczą, zmniejszenie wyrzutu serca oraz zaburzenia przewodnictwa sercowego.

Ponadto u pacjentów przyjmujących amiodaron obserwowano przypadki ostrego zespołu ostrej niewydolności oddechowej w wczesnym okresie popooperacyjnym. W związku z tym u tych pacjentów zaleca się dokładny nadzór podczas sztucznej wentylacji płuc (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Pierwotna dysfunkcja przeszczepu po przeszczepieniu serca

W badaniach retrospektywnych zastosowanie amiodaronu przez biorcę przed przeszczepieniem serca było skojarzone z zwiększonego ryzykiem pierwotnej dysfunkcji przeszczepu (PDP). PDP to poważne dla życia powikłanie po przeszczepieniu serca, objawiające się dysfunkcją lewej, prawej lub obu komór, pojawiające się w ciągu pierwszych 24 godzin po operacji i nie mające zidentyfikowanej przyczyny wtórnej (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Ciężka PDP może być nieodwracalna.

Pacjentom znajdującym się na liście oczekujących na przeszczepienie serca należy rozważyć możliwość zastosowania alternatywnego leku przeciwarytmicznego jak najwcześniej przed przeszczepieniem.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią

Ciąża. W badaniach na zwierzętach nie stwierdzono żadnych efektów teratogennych, dlatego nie przewiduje się efektów malformacji u ludzi. Obecnie substancje prowadzące do wad rozwojowych u ludzi okazały się teratogenne u zwierząt w dobrze przeprowadzonych badaniach na dwóch gatunkach.

Nie ma wystarczających danych klinicznych do oceny możliwych efektów teratogennych lub fetotoksycznych amiodaronu przy jego stosowaniu w dawkach terapeutycznych w I trymestrze ciąży.

Ponieważ tarczyca płodu zaczyna wiązać jod od 14. tygodnia ciąży, nie przewiduje się wpływu na tarczycę embrionalną, jeśli lek był stosowany przed tym okresem. Nadmierna ilość jodu dostającego się do organizmu przy stosowaniu tego leku w okresie jego przyjmowania może prowadzić do wystąpienia hipotyreozu u płodu lub nawet do rozwoju obrazu klinicznego hipotyreozu płodu (rozwój wola).

Ze względu na wpływ amiodaronu na tarczycę płodu lek ten jest przeciwwskazany do stosowania w czasie ciąży, z wyjątkiem przypadków, gdy korzyści z jego zastosowania przewyższają związane z nim ryzyko.

Okres karmienia piersią. Amiodaron i jego metabolity wraz z jodem wydzielają się w mleku matki w większej ilości niż występuje w osoczu matki. Ze względu na ryzyko rozwoju hipotyreozu u niemowlęcia karmienie piersią jest przeciwwskazane w czasie leczenia amiodaronem.

Wpływ na zdolność do kierowania pojazdami lub obsługiwanie maszyn

Należy wziąć pod uwagę możliwość wystąpienia działań niepożądanych ze strony układu nerwowego i narządu wzroku.

Sposób stosowania i dawki

Leczenie wstępne. Zwykle zalecana dawka leku to 200 mg (1 tabletka) 3 razy dziennie przez 8–10 dni. W niektórych przypadkach stosuje się wyższe dawki (4–5 tabletek dziennie) na potrzeby leczenia wstępnego, jednak zawsze przez krótki okres czasu i pod kontrolą elektrokardiograficzną.

Leczenie utrzymanie. Należy stosować minimalną dawkę skuteczną. W zależności od reakcji chorego dawka utrzymania u dorosłych może wynosić od ½ tabletki dziennie (1 tabletka co 2 dni) do 2 tabletek dziennie.

Dzieci

Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania amiodaronu u dzieci nie zostały ocenione, dlatego nie zaleca się stosowania leku u dzieci.

Przedawkowanie

Przypadki ostrego przedawkowania amiodaronu przy stosowaniu doustnym są niewystarczająco udokumentowane. Zanotowano kilka przypadków wystąpienia bradykardii zatokowej, arytmią komorowych, szczególnie „torsades de pointes”, oraz uszkodzenia wątroby. Leczenie powinno mieć charakter objawowy. Ze względu na profil farmakokinetyczny tego leku, zaleca się kontrolę stanu pacjenta, szczególnie funkcji serca, przez stosunkowo długi okres czasu. Amiodaron i jego metabolity nie są usuwane za pomocą dializy.

Efekty uboczne

Efekty uboczne sklasyfikowano według układów narządów i częstości występowania:

bardzo często (> 10 %); często (> 1 %, < 10 %); nieczęsto (> 0,1 %, < 1 %); rzadko (> 0,01 %, < 0,1 %); bardzo rzadko (< 0,01 %); częstość nieznana (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych). Zaburzenia ze strony narządów wzroku

Bardzo często. Mikrodepozyty w rogówce u niemal wszystkich dorosłych, zazwyczaj w obszarze pod źrenicą, które nie wymagają odstawienia amiodaronu. W wyjątkowych przypadkach mogą one być związane z kolorowymi halami w świetle oślepiającym lub z zamazanym widzeniem.

Mikrodepozyty w rogówce to złożone odkładania lipidowe i są zawsze całkowicie odwracalne po odstawieniu leku.

Bardzo rzadko. Neuropatia nerwu wzrokowego (zapalenie nerwu wzrokowego), która może postępować do całkowitej ślepoty, a także, na podstawie badania dna oka, z obrzękiem tarczy nerwu wzrokowego, co może prowadzić do bardziej lub mniej nasilonego obniżenia ostrości wzroku. Obecnie nie ustalono związku przyczynowo-skutkowego tego efektu ubocznego z przyjmowaniem amiodaronu. Jednak w przypadku braku innych oczywistych przyczyn rozwoju tego efektu ubocznego zaleca się odstawienie amiodaronu.

Zaburzenia ze strony skóry i tkanki podskórnej

Bardzo często. Fotosensybilizacja. Zaleca się unikanie oddziaływania promieniowania słonecznego (a także promieniowania ultrafioletowego w ogóle) podczas leczenia lekiem. Często. Odstawienie skóry w kolorze niebieskim lub niebiesko-szarym, które pojawia się na tle długotrwałego przyjmowania wysokich dawek dziennych leku i powoli znika po jego odstawieniu (w ciągu 10–24 miesięcy).

Bardzo rzadko. Rumień na tle radioterapii. Wysypki skórne, zazwyczaj niemieszkalne. Dermatyt egzfoliatywny, choć związek przyczynowo-skutkowy tego efektu ubocznego z przyjmowaniem leku nie został obecnie jednoznacznie ustalony. Alopecia.

Częstość nieznana. Zakażenie. Ciężkie, czasem śmiertelne, reakcje skórne, w tym toksyczny epidermalny nekroliz (zespoł Lyella) i zespół Stevensa-Johnsona. Dermatyt pęcherzowy. Zespół DRESS (wysypka lekowa z eozynofilią i objawami systemowymi).

Zaburzenia endokrynologiczne

Zaburzenia ze strony układu endokrynnego

Efekty uboczne ze strony tarczycy.

Bardzo często. Z wyjątkiem przypadków, gdy występują objawy kliniczne dysfunkcji tarczycy, „niezwiązane z przyjmowaniem leku” zmiany stężenia hormonów tarczycy we krwi (zwiększony poziom T4, normalny lub nieco obniżony poziom T3) nie wymagają odstawienia leku.

Często. Hipotyreozę charakteryzują typowe objawy: przyrost masy ciała, nietolerancja zimna, apatia, senność. Istotne zwiększenie poziomu TSH potwierdza tę diagnozę. Po przerwaniu leczenia lekiem normalna funkcja tarczycy stopniowo wraca w ciągu 1–3 miesięcy. Odstawienie leku nie jest konieczne: jeśli stosowanie amiodaronu jest konieczne, leczenie tym lekiem może być kontynuowane w połączeniu z hormonoterapią zastępczą hormonami tarczycy z zastosowaniem lewotyroxyny. Dawkę L-tyroksyny można dostosować w zależności od poziomu TSH.

Hipertyreozę trudniej potwierdzić: objawy są mniej wyraźne (nieznaczna utrata masy ciała bez wyraźnej przyczyny, niewystarczająca skuteczność leków przeciwko bólowi dławicowemu i/lub przeciwarytmicznym); u pacjentów starszych obserwuje się objawy psychiczne, nawet tężycę.

Istotne obniżenie poziomu TSH o wysokiej czułości potwierdza tę diagnozę. W takim przypadku należy koniecznie odstawić amiodaron, co zazwyczaj wystarcza do normalizacji stanu klinicznego w ciągu 3–4 tygodni. Ponieważ poważne przypadki tego efektu ubocznego mogą być śmiertelne, należy niezwłocznie rozpocząć odpowiednie leczenie. Jeśli przyczyną problemów jest tężycia (bezpośrednio lub poprzez jej wpływ na wrażliwą równowagę mięśnia sercowego), zmienna skuteczność syntetycznych leków przeciwtarczycowych uzasadnia konieczność zalecenia przyjmowania wysokich dawek kortykosteroidów (1 mg/kg) przez wystarczająco długi okres (3 miesiące). Opisywano przypadki hipertyreozji trwające kilka miesięcy po odstawieniu amiodaronu.

Inne zaburzenia endokrynologiczne

Bardzo rzadkie przypadki zespołu nieadekwatnej sekrecji hormonu antydiuretycznego (SIADH), szczególnie jeśli amiodaron stosuje się jednocześnie z lekami, które mogą wywoływać hiponatremię. Zobacz również „Wyniki badań”.

Zaburzenia ze strony układu oddechowego, klatki piersiowej i jamy śródpiersiowej

Często. Opisywano przypadki rozlanego zapalenia międzywątrobowego lub alveolarnego, zapalenia oskrzelików z zapaleniem płuca typu sklerotycznego, czasem zakończone śmiertelnie. Pojawienie się duszności podczas wysiłku fizycznego lub suchego kaszlu, zarówno izolowanego, jak i skojarzonego z pogorszeniem ogólnego stanu (zwiększona zmęczalność, utrata masy ciała i nieznaczny wzrost temperatury ciała), wymaga badania rentgenowskiego i w razie potrzeby – odstawienia leku, ponieważ te choroby płuc mogą prowadzić do włóknienia płuc.

Wczesne odstawienie amiodaronu, razem z leczeniem kortykosteroidami lub bez niego, prowadzi do stopniowego ustępowania objawów. Objawy kliniczne zazwyczaj ustępują w ciągu 3–4 tygodni; poprawa obrazu rentgenowskiego i funkcji płuc następuje wolniej (w ciągu kilku miesięcy).

Zanotowano kilka przypadków rozwoju zapalenia opłonów, zazwyczaj skojarzonego z zapaleniem międzywątrobowym.

Bardzo rzadko. Oskrzeli spastyczne u pacjentów z ostrą niewydolnością oddechową, szczególnie u pacjentów z astmą oskrzelową. Ostry zespół ostrej niewydolności oddechowej, w pojedynczych przypadkach – zakończony śmiercią, czasem we wczesnym okresie po zabiegu chirurgicznym (podejrzewano możliwą interakcję z wysokimi dawkami tlenu) (zobacz sekcję „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Częstość nieznana (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych). Opisywano przypadki krwawienia płucnego, które w niektórych przypadkach może objawiać się kaszlem z krwią. Te efekty uboczne płuc są często związane z chorobą płuc wywołaną amiodaronem.

Zaburzenia ze strony układu nerwowego

Często. Drżenie lub inna objawowość pozakliniczna. Zaburzenia snu, w tym nocne koszmary. Neuropatia obwodowa czuciowo-ruchowa lub mieszana neuropatia obwodowa. Niezczęsto. Miopatia. Neuropatia obwodowa czuciowa, ruchowa lub mieszana oraz miopatia mogą się rozwinąć po kilku miesiącach leczenia, ale czasem pojawiają się po kilku latach. Te efekty uboczne są zazwyczaj odwracalne po przerwaniu leczenia. Jednakże wyzdrowienie może być niepełne, bardzo powolne i obserwowane dopiero po kilku miesiącach od przerwania przyjmowania leku.

Bardzo rzadko. Ataksja móżdżkowa. Dobrostanowe wewnątrzczaszkowe nadciśnienie, ból głowy. W przypadku wystąpienia bólu głowy należy przeprowadzić badanie w celu ustalenia możliwej przyczyny.

Częstość nieznana. Zespół parkinsonizmu, parosmia.

Zaburzenia ze strony wątroby i dróg żółciowych

Opisywano przypadki uszkodzenia wątroby; te przypadki zostały zdiagnozowane na podstawie podwyższonego poziomu transaminaz w surowicy. Opisywano poniższe efekty uboczne. Bardzo często. Zazwyczaj umiarkowane i odosobnione podwyższenie poziomu transaminaz (1,5–3 razy wyższe niż norma), które ustępuje po zmniejszeniu dawki leku lub nawet spontanicznie.

Często. Oste uszkodzenie wątroby z podwyższonym poziomem transaminaz we krwi i/lub z żółtaczką, w tym niewydolność wątroby, czasem śmiertelna, wymagające odstawienia leku.

Bardzo rzadko. Przewlekłe uszkodzenie wątroby, wymagające długotrwałego leczenia. Zmiany histologiczne odpowiadają obrazowi pozaczynnego zapalenia wątroby lub marskości wątroby. Ponieważ objawy kliniczne i laboratoryjne są nieostre (zmienne powiększenie wątroby, podwyższenie poziomu transaminaz we krwi od 1,5 do 5 razy normy), wskazane jest regularne monitorowanie funkcji wątroby. W przypadku podwyższenia poziomu transaminaz we krwi, nawet umiarkowanego, pojawiającego się po przyjmowaniu leku przez ponad 6 miesięcy, należy podejrzewać rozwój przewlekłego uszkodzenia wątroby. Te zmiany kliniczne i biologiczne zazwyczaj ustępują po odstawieniu leku. Zanotowano kilka odwracalnych przypadków takich zmian.

Zaburzenia ze strony serca

Często. Bradykardia, zazwyczaj umiarkowana i zależna od dawki.

Niezczęsto. Zaburzenia przewodnictwa mięśnia sercowego (blok sinoatrialny, blok AV różnego stopnia).

Bardzo rzadko. Silna bradykardia i w wyjątkowych przypadkach – niewydolność węzła zatokowego, o których doniesiono w kilku przypadkach (na tle dysfunkcji węzła zatokowego, u pacjentów starszych). Pojawienie się lub pogorszenie istniejącej arytmii, która czasem towarzyszy zatrzymaniu serca.

Częstość nieznana. Paroksystyczna tachykardia komorowa typu „torsade de pointes”. Zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego

Bardzo często. Umiarkowane zaburzenia trawienia (nudności, wymioty, dysgezja), które zazwyczaj pojawiają się na początku leczenia lekiem i ustępują po zmniejszeniu jego dawki. Częstość nieznana. Zapalenie trzustki/ostre zapalenie trzustki, suchość w ustach, zaparcia.

Zaburzenia ze strony gruczołów mlekowych i układu rozrodczego

Bardzo rzadko. Zapalenie jąder przewodowych. Związek przyczynowo-skutkowy tego efektu ubocznego z przyjmowaniem tego leku nie został obecnie jednoznacznie ustalony.

Częstość nieznana. Utrata libido.

Zaburzenia ze strony naczyń

Bardzo rzadko. Zapalenie naczyń.

Wyniki badań

Rzadko. Rzadkie przypadki hiponatremii mogą wskazywać na rozwój zespołu SIADH.

Bardzo rzadko. Uszkodzenie nerek z umiarkowanym podwyższeniem poziomu kreatyniny.

Zaburzenia ze strony krwi i układu limfatycznego

Bardzo rzadko. Trombocytopenia, anemia hemolityczna, anemia aplastyczna.

Częstość nieznana. Neutropenia, agranulocytoza.

Zaburzenia ze strony układu odpornościowego

Częstość nieznana (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych). Zanotowano przypadki obrzęku naczynioruchowego (obrzęk Quinckego) i/lub pokrzywki. Szok anafilaktyczny/reakcja anafilaktyczna, w tym szok.

Zaburzenia ogólne

Częstość nieznana. Zanotowano przypadki gruźlicy, głównie gruźlicy szpiku kostnego.

Zaburzenia metaboliczne i odżywiania

Częstość nieznana. Obniżenie apetytu.

Zaburzenia psychiczne

Często. Obniżenie libido.

Częstość nieznana. Zaburzenia świadomości, delirium, halucynacje.

Zaburzenia ze strony układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej

Częstość nieznana. Czerwony toczeń.

Urazy, zatrucia i zaburzenia proceduralne

Częstość nieznana. Pierwotna niewydolność przeszczepu po przeszczepieniu serca, potencjalnie śmiertelna (zobacz sekcję „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Zgłaszanie podejrzewanych efektów ubocznych

Zgłaszanie podejrzewanych efektów ubocznych po rejestracji leku jest ważnym procederem. Pozwala to kontynuować monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka dla tego leku. Osoby pracujące w zawodzie medycznym proszone są o zgłaszanie wszystkich podejrzewanych efektów ubocznych poprzez krajowy system farmakonadzoru.

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 30 °C. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie

Po 10 tabletek w blisterze, po 3 blisterach w tekturowym pudełku.

Kategoria wydania. Na receptę.

Producent

Aurorbino Pharma Limited – Jednostka VII/Aurobindo Pharma Limited – Jednostka VII.

Miejsce produkcji i adres miejsca prowadzenia działalności

Strefa Ekonomiczna, TSIIC, Działka nr S1, Sy. nr 411/P, 425/P, 434/P, 435/P i 458/P, Green Industrial Park, Polepally Village, Jedcherla Mandal, Mahabubnagar District, Telangana State, 509302, Indie/Special Economic Zone, TSIIC, Plot No. S1, Sy. Nos., 411/P, 425/P, 434/P, 435/P and 458/P, Green Industrial Park, Polepally Village, Jedcherla Mandal, Mahabubnagar District, Telangana State, 509302, India.

Amiostedi