Amiodaron-Darnytsia

INSTRUKCJA stosowania leku Amiodaron-Darnytsia AMIODARONE-DARNITSA

Skład:

substancja czynna: amiodarone;

1 tabletka zawiera amiodaronu hydrochloridu 200 mg;

substancje pomocnicze: laktoza jednowodna, skrobia ziemniaczana, powidon, celuloza mikrokryształowa, kroszpovidon, stearynian magnezu.

Postać leku. Tabletki.

Główne właściwości fizykochemiczne: tabletki białe lub białe z lekko kremowym odcieniem, o kształcie płasko-cylindrycznym, z fasetą i rowkiem.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwnagryczkowe klasy III.

Kod ATC C01B D01.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Lek przeciwnadżerniowy klasy III. Wykazuje działanie przeciwnadżerniowe oraz przeciwkołowowe.

Właściwości przeciwnadżerniowe:

• wydłużenie fazy 3 potencjału czynnościowego kardiomiocytów, spowodowane głównie zmniejszeniem przepływu jonów potasu (klasa III według klasyfikacji Vaughan Williamsa);
• spowolnienie rytmu serca dzięki hamowaniu automatyzmu węzła zatokowego. Ten efekt nie jest blokowany przez atropinę;
• niekonkurencyjne działanie α- i β-antyadrenergiczne;
• spowolnienie przewodzenia impulsu w kierunku zatokowo-przedsionkowym, przedsionkowym i węzłowym w miokardium, im szybszy rytm, tym silniejszy efekt;
• brak zmian w przewodnictwie wewnątrzkomorowym;
• wydłużenie okresu refrakcji oraz zmniejszenie pobudliwości mięśnia sercowego na poziomie przedsionkowym, węzłowym i komorowym;
• spowolnienie przewodnictwa oraz wydłużenie okresów refrakcji w dodatkowych przewodach przedsionkowo-komorowych.

Inne właściwości:

• zmniejszenie zużycia tlenu poprzez umiarkowane zmniejszenie oporu obwodowego naczyń krwionośnych oraz zmniejszenie częstości skurczów serca;
• zwiększenie przepływu krwi przez naczynia wieńcowe dzięki bezpośredniemu działaniu na mięśnie gładkie naczyń mięśnia sercowego oraz utrzymanie wyrzutu serca na tle obniżonego ciśnienia tętniczego i oporu obwodowego naczyń krwionośnych oraz przy braku negatywnych efektów inotropowych.

Farmakokinetyka.

Amiodaron jest lekiem o powolnym wydalaniu i wyraźnym powinowactwie do tkanek.

Biodostępność po podaniu doustnym u różnych pacjentów waha się od 30% do 80% (średnio 50%). Maksymalne stężenie w osoczu osiągane jest po 3–7 godzinach po jednorazowym przyjęciu. Działanie terapeutyczne osiągane jest średnio po 1 tygodniu od rozpoczęcia przyjmowania leku (od kilku dni do dwóch tygodni).

Okres półtrwania amiodaronu jest długi i charakteryzuje się dużym poziomem zmienności międzyindiwidualnej (od 20 do 100 dni). W pierwszych dniach leczenia lek ten gromadzi się w większości tkanek organizmu, szczególnie w tkance tłuszczowej. Wydalenie rozpoczyna się po kilku dniach, a stan równowagi między dopływem a wydaleniem osiągany jest w ciągu kilku miesięcy, z indywidualnymi wahaniami.

Takie właściwości wyjaśniają konieczność stosowania dawki zwiększonych w celu szybkiego nagromadzenia leku w tkankach organizmu, co jest konieczne do osiągnięcia efektu terapeutycznego.

Część jodu uwalnia się z leku i wykrywana jest w moczu w postaci jodku; 6 mg jodu na dobę odpowiada dobowej dawce amiodaronu 200 mg. Reszta leku, czyli większa część jodu, wydala się z kałem po metabolizmie w wątrobie.

Niewielkie wydalanie leku z moczem pozwala na stosowanie standardowych dawek u chorych z zaburzeniami funkcji nerek.

Po odstawieniu leku wydalanie z organizmu trwa przez kilka miesięcy. Należy pamiętać, że po odstawieniu leku jego działanie trwa dalej od 10 dni do 1 miesiąca.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Profilaktyka nawrotów:

• niebezpiecznej dla życia komorowej tachyarytmii: Amiodaron-Darnytsia należy stosować wyłącznie w warunkach szpitalnych pod nadzorem;
• udokumentowanej objawowej i inwalidyzującej tachyarytmii komorowej;
• udokumentowanej nadkomorowej tachyarytmii, gdy konieczność stosowania leku została ustalona u pacjentów z chorobą oporną na inne leczenie lub z przeciwwskazaniami do innych metod leczenia migotania komór.

Leczenie nadkomorowej tachyarytmii: spowolnienie lub zmniejszenie migotania przedsionków lub trzepotania przedsionków.

Amiodaron może być stosowany u pacjentów z chorobą niedokrwienną serca i/lub z dysfunkcją lewej komory serca (patrz dział „Farmakodynamika”).

Przeciwwskazania.

Zespół słabego węzła zatokowego, blok zatokowo-komorowy bez wszczepionego endokardialnego stymulatora serca (sztucznego rozrusznika serca).

Zespół słabego węzła zatokowego bez wszczepionego endokardialnego stymulatora serca (ryzyko zatrzymania węzła zatokowego).

Zaburzenia przewodnictwa przedsionkowo-komorowego wysokiego stopnia bez wszczepionego endokardialnego stymulatora serca.

Dysfunkcja tarczycy (nadczynność tarczycy) – możliwy nasilający się stan podczas stosowania amiodaronu.

Podatność na jod, amiodaron lub dowolną substancję pomocniczą.

Ciąża.

Okres karmienia piersią.

Łączne stosowanie z lekami, które mogą indukować wystąpienie komorowej tachyarytmii typu torsades de pointes (z wyjątkiem leków przeciwpasożytnych, neuroleptyków i metadonu):

• leki przeciwarytmiczne klasy Ia (chinidyna, hydrochinidyna, dysopyramid);
• leki przeciwarytmiczne klasy III (sotalol, dofetylid, ibutilid);
• inne leki, takie jak arseniki, bepridyl, cyzapryda, cytalopram, escytyalopram, difemanil, dolasetron dożylne, domperidon, drenedarone, erytromycyna dożylne, lewofloksacyna, mechytazyna, mizolastyna, wincamina dożylne, moxifloksacyna, prukalopryd, spiramycyna dożylne, toremifenu (patrz dział „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”);
• telaprewir;
• kobicystat.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Leki przeciwarytmiczne.

Wiele leków przeciwarytmicznych hamuje automatyzm serca, przewodnictwo i kurczliwość mięśnia sercowego.

Jednoczesne stosowanie leków przeciwarytmicznych należących do różnych klas może zapewnić osiągnięcie korzystnego efektu terapeutycznego, ale najczęściej leczenie taką kombinacją jest bardzo delikatnym procesem wymagającym starannego monitorowania klinicznego i EKG.

Jednoczesne stosowanie leków przeciwarytmicznych, które mogą indukować torsades de pointes (takich jak amiodaron, dysopyramid, pochodne chinidyny, sotalol) jest przeciwwskazane.

Jednoczesne stosowanie leków przeciwarytmicznych tej samej klasy nie jest zalecane, z wyjątkiem wyjątkowych przypadków, ponieważ takie leczenie zwiększa ryzyko wystąpienia niepożądanych działań serca.

Jednoczesne stosowanie z lekami, które mają negatywne działanie inotropowe, spowalniają rytm serca i/lub spowalniają przewodnictwo przedsionkowo-komorowe, jest delikatnym procesem wymagającym starannego monitorowania klinicznego i EKG.

Leki mogące wywoływać rozwój torsades de pointes.

To poważne zaburzenie rytmu może być wywołane przez niektóre leki, niezależnie od tego, czy należą one do leków przeciwarytmicznych, czy nie. Dodatkowymi czynnikami ryzyka są hipokaliemia (patrz podrozdział „Leki obniżające stężenie potasu”), bradykardia (patrz podrozdział „Leki spowalniające rytm serca”) lub już istniejące wrodzone lub nabyte wydłużenie odstępu QT.

Do leków, które mogą powodować rozwój torsades de pointes, należą przede wszystkim leki przeciwarytmiczne klasy Ia i III oraz niektóre neuroleptyki. W przypadku dolasetronu, erytromycyny, spiramycyny i wincaminy interakcja ta występuje wyłącznie przy stosowaniu form leków podawanych dożylne.

Jednoczesne stosowanie dwóch leków, z których każdy może powodować torsades de pointes, jest zazwyczaj przeciwwskazane.

Jednak metadon i niektóre podgrupy leków stanowią wyjątek od tej reguły:

• leki przeciwpasożytnicze (halofantryna, lumefantryna, pentamidyna) również nie są zalecane do jednoczesnego stosowania z innymi lekami powodującymi torsades de pointes;
• neuroleptyki mogące indukować torsades de pointes również nie są zalecane do jednoczesnego stosowania z innymi lekami powodującymi torsades de pointes, ale taka kombinacja nie jest przeciwwskazana.

Leki spowalniające rytm serca.

Wiele leków może powodować bradykardię. Dotyczy to przede wszystkim leków przeciwarytmicznych klasy Ia, blokerów β, niektórych leków przeciwarytmicznych klasy III, niektórych blokerów kanałów wapniowych, leków nasienia pokrzywu, pilokarpiny i leków przeciwholinesterazowych.

Wpływ innych leków na amiodaron.

Inhibitory CYP3A4 i CYP2C8 potencjalnie mogą hamować metabolizm amiodaronu i w ten sposób zwiększać jego ekspozycję.

Działania amiodaronu na inne leki.

Amiodaron i/lub jego metabolit dezetylamiodaron hamują CYP1A1, CYP1A2, CYP3A4, CYP2C9, CYP2D6 oraz białko P-glikoproteinowe i mogą zwiększać ekspozycję ich substratów. Ponieważ działanie amiodaronu jest długotrwałe, takie interakcje mogą występować przez kilka miesięcy po zakończeniu leczenia amiodaronem.

Kombinacje przeciwwskazane (patrz dział „Przeciwwskazania”).

Leki mogące indukować rozwój torsades de pointes (z wyjątkiem leków przeciwpasożytniczych, neuroleptyków i metadonu; patrz podrozdział „Niezalecane kombinacje”):

• leki przeciwarytmiczne klasy Ia (chinidyna, hydrochinidyna, dysopyramid);
• leki przeciwarytmiczne klasy III (dofetylid, ibutilid, sotalol);
• inne leki, takie jak: arseniki, bepridyl, cyzapryda, citalopram, escytyalopram, difemanil, dolasetron dożylne, domperidon, drenedarone, erytromycyna dożylne, lewofloksacyna, mechytazyna , mizolastyna, wincamina dożylne, moxifloksacyna, prukalopryd, spiramycyna dożylne, toremifenu .

Zwiększone ryzyko rozwoju arytmii komorowych, szczególnie torsades de pointes.

Telaprewir. Zakłócenia automatyzmu i przewodnictwa kardiomiocytów z ryzykiem wystąpienia nadmiernej bradykardii.

Kobicystat. Ryzyko zwiększenia częstości powikłań wywołanych amiodaronem w wyniku zmniejszenia metabolizmu.

Niezalecane kombinacje (patrz dział „Szczególne środki ostrożności”).

Sofosbuvir. Tylko u pacjentów otrzymujących terapię dwuskładnikową dalklaswir/sofosbuvir lub ledipaswir/sofosbuvir może wystąpić bradykardia, w tym objawowa lub nawet śmiertelna. Jeśli nie można uniknąć stosowania tej kombinacji, konieczne jest staranne monitorowanie kliniczne i monitorowanie czynności serca za pomocą EKG, szczególnie w pierwszych tygodniach terapii dwuskładnikowej.

Dyltiazem do wstrzykiwań. Ryzyko rozwoju bradykardii i bloku przedsionkowo-komorowego. Jeśli nie można uniknąć stosowania tej kombinacji, należy prowadzić staranne monitorowanie kliniczne i monitorowanie czynności serca za pomocą EKG.

Fingolimod. Potencjacja wywołanych bradykardią efektów, możliwy skutek śmiertelny. Szczególnie dotyczy to blokerów β hamujących mechanizmy kompensacyjne adrenergiczne. Po podaniu pierwszej dawki leku konieczne jest monitorowanie kliniczne i monitorowanie czynności serca za pomocą EKG przez 24 godziny.

Cyklosporyna. Zwiększenie stężenia cyklosporyny w surowicy krwi w wyniku pogorszenia jej metabolizmu w wątrobie, z ryzykiem wystąpienia efektów nefrotoksycznych.

Ilościowe oznaczenie stężenia cyklosporyny w surowicy, monitorowanie funkcji nerek i dostosowanie dawki cyklosporyny w trakcie leczenia amiodaronem.

Werapamil i dyltiazem do wstrzykiwań. Ryzyko rozwoju bradykardii i bloku przedsionkowo-komorowego.

Jeśli nie można uniknąć stosowania tej kombinacji, nadzwyczaj ważne jest staranne monitorowanie kliniczne i ciągłe monitorowanie EKG.

Leki przeciwpasożytnicze mogące indukować torsades de pointes (halofantryna, lumefantryna, pentamidyna). Zwiększone ryzyko rozwoju arytmii komorowych, szczególnie torsades de pointes.

Jeśli to możliwe, należy odstawić jeden lub oba leki. Jeśli nie można uniknąć stosowania tej kombinacji, nadzwyczaj ważne jest wykonanie wstępnego oceny odstępu QT i monitorowanie EKG.

Neuroleptyki mogące indukować torsades de pointes (amisulpryd, chloropromazyna, tioteksozyna, droperydol, flupentyksole, flufenazyna, haloperidol, lewomepromazyna, pimozyd, pipamperon, pipothiazyna, sertindol, sulpiryda, sultopryd, tiapryd, zuklopentyksol). Zwiększone ryzyko rozwoju arytmii komorowych, szczególnie torsades de pointes.

Fluorochinolony, z wyjątkiem lewofloksacyny i moxifloksacyny (kombinacje przeciwwskazane). Zwiększone ryzyko rozwoju arytmii komorowych, szczególnie torsades de pointes.

Stymulujące środki przeczyszczające. Zwiększony ryzyko wystąpienia arytmii komorowych, szczególnie tachyarytmii komorowej torsades de pointes (czynnikiem wywołującym jest hipokaliemia). Przed podaniem leku należy skorygować hipokaliemię, prowadzić monitorowanie czynności serca za pomocą EKG i monitorowanie kliniczne wraz z kontrolą poziomu elektrolitów.

Fidaksomycyna. Zwiększenie stężenia fidaksomycyny w osoczu krwi.

Metadon. Zwiększone ryzyko rozwoju arytmii komorowych, szczególnie torsades de pointes.

Kombinacje wymagające środków ostrożności.

Substraty białka P-glikoproteinowego. Amiodaron jest inhibitorem białka P-glikoproteinowego. Oczekuje się, że jednoczesne stosowanie z substratami białka P-glikoproteinowego zwiększy ich stężenie we krwi.

Leki przeciwpakrzowe doustne. Wzmocnienie działania przeciwkrwotocznego i zwiększenie ryzyka powikłań krwotocznych.

Częstsza kontrola międzynarodowego stosunku normalizowanego (INR). Możliwe dostosowanie dawki doustnego leku przeciwkrwotocznego w trakcie leczenia amiodaronem i przez 8 dni po odstawieniu leku.

Blokery β, z wyjątkiem sotalolu (kombinacja przeciwwskazana) i esmololu (kombinacja wymagająca środków ostrożności). Zakłócenia automatyzmu i przewodnictwa (hamowanie kompensacyjnych mechanizmów sympatycznych). Monitorowanie EKG i kliniczne.

Blokery β stosowane w leczeniu niewydolności serca (bisoprolol, karwedilol, metoprolol, nebivolol). Zakłócenia automatyzmu i przewodnictwa mięśnia sercowego z ryzykiem nadmiernego spowolnienia rytmu serca.

Zwiększone ryzyko rozwoju arytmii komorowych, szczególnie torsades de pointes. Monitorowanie kliniczne i regularne monitorowanie EKG.

Dabigatran. Zwiększenie stężenia dabigatranu w osoczu krwi z podwyższonym ryzykiem krwawień.

Jeśli dabigatran stosowany jest po zabiegu chirurgicznym, konieczne jest monitorowanie kliniczne i dostosowanie dawki dabigatranu w razie potrzeby, ale nie więcej niż 150 mg/dobę.

Ponieważ amiodaron ma długi okres półtrwania, możliwe są interakcje przez kilka miesięcy po zakończeniu leczenia amiodaronem.

Preparaty nasienia pokrzywu. Hamowanie automatyzmu (nadmierne spowolnienie rytmu serca) i zaburzenia przewodnictwa przedsionkowo-komorowego.

Przy stosowaniu derywatu obserwuje się zwiększenie stężenia derywatu w krwi w wyniku zmniejszenia klirensu derywatu, co wymaga kontroli czynności serca za pomocą EKG i obserwacji klinicznej, ilościowego oznaczenia stężenia derywatu w krwi i odpowiedniego dostosowania dawki derywatu.

Dyltiazem do stosowania doustnego. Ryzyko rozwoju bradykardii lub bloku przedsionkowo-komorowego, szczególnie u pacjentów starszych. Monitorowanie EKG i kliniczne.

Niektóre makrolidy (azytromycyna, klaritromycyna, roksytromycyna). Zwiększone ryzyko rozwoju arytmii komorowych, szczególnie torsades de pointes. Monitorowanie EKG i kliniczne w trakcie jednoczesnego stosowania tych leków.

Werapamil do stosowania doustnego. Ryzyko rozwoju bradykardii i bloku przedsionkowo-komorowego, szczególnie u pacjentów starszych. Monitorowanie EKG i kliniczne.

Esmolol. Zakłócenia kurczliwości, automatyzmu i przewodnictwa (hamowanie kompensacyjnych mechanizmów sympatycznych) – monitorowanie EKG i kliniczne.

Leki obniżające stężenie potasu: diuretyki obniżające stężenie potasu (pojedynczo lub w kombinacji), środki przeczyszczające stymulujące, amfoterycyna B (dożylne), glikokortykosteroidy (stosowanie systemowe), tetrakosaktyd. Zwiększone ryzyko arytmii komorowych, szczególnie torsades de pointes (hipokaliemia jest czynnikiem sprzyjającym).

Należy skorygować hipokaliemię przed podaniem leku i prowadzić monitorowanie EKG, poziomu elektrolitów i monitorowanie kliniczne.

Lidokaina. Ryzyko zwiększenia stężenia lidokainy w osoczu krwi, z możliwymi skutkami neurologicznymi i sercowymi, z powodu hamowania przez amiodaron metabolizmu leku w wątrobie. Monitorowanie kliniczne i EKG oraz, w razie potrzeby, ilościowe oznaczenie stężenia lidokainy w osoczu krwi. W razie potrzeby – dostosowanie dawki lidokainy w trakcie leczenia amiodaronem i po jego odstawieniu.

Orlistat. Ryzyko zmniejszenia stężenia amiodaronu i jego aktywnego metabolitu w osoczu krwi. Monitorowanie kliniczne i, w razie potrzeby, monitorowanie EKG.

Fenytoina (przez ekstrapolację – fosfenoitoina). Zwiększenie stężenia fenytoiny w osoczu krwi z objawami przedawkowania, szczególnie objawami neurologicznymi (hamowanie metabolizmu fenytoiny w wątrobie). Monitorowanie kliniczne, ilościowe oznaczenie stężenia fenytoiny w osoczu krwi i możliwe dostosowanie dawki.

Takrolimus. Zwiększenie stężenia takrolimusu we krwi w wyniku hamowania jego metabolizmu przez amiodaron. Ilościowe oznaczenie stężenia takrolimusu we krwi, monitorowanie funkcji nerek i dostosowanie dawki takrolimusu w trakcie jednoczesnego stosowania amiodaronu i po jego odstawieniu.

Tamsulozyna. Ryzyko nasilenia niepożądanych efektów spowodowanych tamsulozyną w wyniku hamowania jej metabolizmu w wątrobie. Należy prowadzić monitorowanie kliniczne i w razie potrzeby dostosować dawkę tamsulozyny podczas leczenia inhibitorem enzymu i po zakończeniu jego stosowania.

Worykonazol. Zwiększony ryzyko wystąpienia arytmii komorowych, szczególnie tachyarytmii komorowej torsades de pointes, ponieważ możliwe jest zmniejszenie metabolizmu amiodaronu. Konieczne jest prowadzenie obserwacji klinicznej i monitorowanie czynności serca za pomocą EKG, a w razie potrzeby dostosowanie dawki amiodaronu.

Substraty CYP2D6.

Flekainid. Amiodaron zwiększa stężenie flekainidu w osoczu krwi w wyniku hamowania cytochromu CYP2D6. Dawkę flekainidu należy dostosować.

Leki metabolizowane przez cytochrom P450 3A4 (fentanil, sildenafil, midazolam, triazolam, dihydroergotamina, ergotamina, statyny, w tym atorwastatyna, lowastatyna). Przepisywanie ich razem z amiodaronem, który jest inhibitorem tego enzymu, zwiększa stężenie tych leków w osoczu krwi i może prowadzić do nasilenia ich toksyczności.

Cyklosporyna: kombinacja z amiodaronem może prowadzić do podwyższenia poziomu cyklosporyny w osoczu krwi. Należy dostosować dawkę.

Fentanil: kombinacja z amiodaronem może nasilać działanie farmakologiczne fentanilu i zwiększać ryzyko jego toksyczności.

Substraty CYP3A4.

Amiodaron jest inhibitorem CYP3A4 i zwiększa stężenie w osoczu substratów tego cytochromu, co prowadzi do nasilenia toksycznego działania tych substratów.

Statyny: przy jednoczesnym stosowaniu amiodaronu i statyn metabolizowanych przez CYP3A4, takich jak symwastatyna, atorwastatyna i lowastatyna, zwiększa się ryzyko wystąpienia toksyczności mięśniowej (np. rabdomiolizy). W trakcie jednoczesnego stosowania z amiodaronem zaleca się stosowanie statyn, które nie są metabolizowane przez CYP3A4.

Symwastatyna. Zwiększone ryzyko wystąpienia skutków ubocznych zależnych od stężenia, takich jak rabdomioliza (hamowanie metabolizmu symwastatyny w wątrobie). Biorąc pod uwagę ten typ interakcji, nie należy przekraczać dawki symwastatyny 20 mg na dobę lub stosować innego statyny.

Inne leki metabolizowane przez CYP3A4: lidokaina, sirolimus, takrolimus, sildenafil, fentanil, midazolam, triazolam, dihydroergotamina, ergotamina i kolchicyna.

Antagoniści witaminy K. Wzmocnienie działania antagonistów witaminy K i zwiększone ryzyko krwawień. Wymagane jest monitorowanie międzynarodowego stosunku znormalizowanego (INR). Dawkę antagonisty witaminy K należy dostosować w trakcie leczenia amiodaronem i przez 8 dni po zakończeniu leczenia.

Amiodaron jest inhibitorem CYP3A4 i zwiększa stężenie tych substancji w osoczu krwi, co prowadzi do zwiększenia ich toksyczności.

W trakcie leczenia amiodaronem zaleca się unikanie stosowania inhibitorów CYP3A4 (np. soku grejpfrutowego i niektórych leków).

Leki spowalniające rytm serca. Zwiększone ryzyko rozwoju arytmii komorowych, szczególnie torsades de pointes. Monitorowanie kliniczne i EKG.

Substraty CYP2C9: amiodaron zwiększa stężenie substancji będących substratami CYP2C9, takich jak warfaryna lub fenytoina, w wyniku hamowania enzymów cytochromu P450 2C9.

Kombinacje wymagające szczególnej uwagi.

Pilokarpina: ryzyko nadmiernego spowolnienia rytmu serca (efekty addytywne leków spowalniających rytm serca).

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania.

Leczenie amiodaronem powinno być prowadzone i kontrolowane wyłącznie przez lekarza posiadającego odpowiednią wiedzę i doświadczenie w leczeniu zaburzeń rytmu serca.

Częstość i nasilenie niepożądanych efektów zależy od dawki, dlatego należy stosować minimalną dawkę utrzymującą skuteczną.

Efekty ze strony serca.

Przed rozpoczęciem stosowania leku należy wykonać EKG oraz oznaczyć stężenie potasu w osoczu.

U pacjentów w starszym wieku przyjmowanie leku może nasilać spowolnienie rytmu serca. Należy zachować ostrożność przy stosowaniu u pacjentów w starszym wieku ze względu na ryzyko wystąpienia bradykardii. Amiodaron powoduje zmiany na EKG. Obejmują one wydłużenie odcinka QT w wyniku przedłużonej repolaryzacji, z możliwym pojawieniem się fali U. Stan ten jest objawem działania terapeutycznego leku, a nie jego toksyczności.

W przypadku wystąpienia bloku sinoatrialnego lub bloku przedsionkowo-komorowego II lub III stopnia, lub dwupęczkowego bloku wiązki Hisa, leczenie należy przerwać.

Wystąpienie podczas leczenia bloku AV II lub III stopnia, bloku sinoatrialnego lub bloku dwupęczkowego wymaga odstawienia leku. Rozwój bloku AV I stopnia wymaga wzmocnienia nadzoru nad pacjentem.

Opisywano przypadki wystąpienia arytmii lub nasilenia istniejącej i leczonej arytmii (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Ryzyko wystąpienia wywołanej przyjmowaniem leków tachykardii typu torsades de pointes przy stosowaniu amiodaronu jest słabe lub nawet niższe niż przy stosowaniu większości innych leków przeciwarytmicznych u pacjentów z podobnym stopniem wydłużenia odcinka QT i zazwyczaj pojawia się na tle stosowania niektórych kombinacji leków (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”) lub przy zaburzeniach równowagi elektrolitowej (hipokaliemia).

Pierwotna dysfunkcja przeszczepu po przeszczepieniu serca

W badaniach retrospektywnych zastosowanie amiodaronu przez biorcę przed przeszczepieniem serca było skojarzone z zwiększonym ryzykiem pierwotnej dysfunkcji przeszczepu (PDP). PDP to powikłanie zagrożone dla życia po przeszczepieniu serca, objawiające się dysfunkcją lewej, prawej lub obu komór, pojawiające się w ciągu pierwszych 24 godzin po operacji i nie mające zidentyfikowanej przyczyny wtórnej (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Ciężka PDP może być nieodwracalna.

Pacjentom znajdującym się na liście oczekujących na przeszczepienie serca, należy rozważyć możliwość zastosowania alternatywnego leku przeciwarytmicznego jak najwcześniej przed przeszczepieniem.

Zaburzenia ze strony tarczycy.

Ten lek zawiera jod, co wpływa na wyniki niektórych badań funkcji tarczycy (wiązanie radioaktywnego jodu, jodu związkanego z białkami). Jednak oznaczenie parametrów funkcji tarczycy (T3, T4, wcz-TSH) może być przeprowadzone.

Amiodaron może powodować zaburzenia funkcji tarczycy, szczególnie u pacjentów z historią zaburzeń tarczycy. Oznaczenie stężenia TSH zaleca się u wszystkich pacjentów przed rozpoczęciem stosowania leku, a następnie regularnie podczas leczenia i przez kilka miesięcy po odstawieniu leku, a także w przypadku klinicznego podejrzenia zaburzeń tarczycy (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Zaburzenia ze strony płuc.

Pojawienie się duszności lub suchego kaszlu, zarówno izolowanego, jak i skojarzonego z pogorszeniem ogólnego stanu, należy traktować jako możliwy objaw toksyczności płucnej leku, np. rozwoju choroby płuc międzykomórkowej, i wymaga przeprowadzenia badania rentgenowskiego pacjenta (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Zaburzenia ze strony wątroby.

Zalecane jest regularne monitorowanie funkcji wątroby na początku przyjmowania leku, a następnie okresowo podczas leczenia amiodaronem (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Należy zmniejszyć dawkę amiodaronu lub odstawić lek, jeśli stężenia transaminaz wzrastają ponad 3-krotnie w porównaniu z normą tych parametrów.

Przy stosowaniu amiodaronu mogą rozwijać się ostre zaburzenia wątrobowe (w tym ciężka niewydolność hepatocelularna lub niewydolność wątroby, czasem zakończone śmiertelnie) oraz przewlekłe zaburzenia wątrobowe.

Zaburzenia nerwowo-mięśniowe.

Amiodaron może powodować neuropatię sensoryczną, motoryczną lub mieszaną oraz miopatię (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Zaburzenia ze strony narządu wzroku.

W przypadku wystąpienia nieostrości widzenia lub zmniejszenia ostrości wzroku należy natychmiast przeprowadzić pełne badanie okulistyczne, w tym funduskopię. Rozwój neuropatii lub zapalenia nerwu wzrokowego wywołanych amiodaronem wymaga odstawienia leku, ponieważ kontynuowanie leczenia może prowadzić do postępującego upośledzenia aż do ślepoty (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Ciężka bradykardia.

U pacjentów przyjmujących amiodaron w połączeniu z sofosbuvirem, samodzielnie lub w połączeniu z innymi lekami przeciwwirusowymi bezpośredniego działania w leczeniu zapalenia wątroby typu C, takimi jak daklataswir, simprevir lub ledipaswir, obserwowano wystąpienie ciężkiej, potencjalnie zagrożonej dla życia bradykardii oraz ciężkich zaburzeń przewodnictwa serca. Z tego powodu jednoczesne stosowanie tych leków z amiodaronem nie jest zalecane.

Jeśli nie można uniknąć jednoczesnego stosowania tych leków z amiodaronem, należy dokładnie monitorować stan pacjentów od początku leczenia sofosbuvirem (samodzielnego lub w połączeniu z innymi lekami przeciwwirusowymi bezpośredniego działania). Pacjenci z wysokim ryzykiem wystąpienia bradyarytmii powinni być pod odpowiednim nadzorem przez co najmniej 48 godzin od rozpoczęcia leczenia sofosbuvirem.

Ze względu na długi okres półtrwania amiodaronu, odpowiednie monitorowanie należy również przeprowadzać u pacjentów, którzy odstawili amiodaron kilka miesięcy przed rozpoczęciem leczenia sofosbuvirem, samodzielnego lub w połączeniu z innymi lekami przeciwwirusowymi bezpośredniego działania.

Pacjentów przyjmujących te leki w leczeniu zapalenia wątroby typu C w połączeniu z amiodaronem, niezależnie od przyjmowania innych leków obniżających częstość skurczów serca, należy poinstruować o objawach występujących przy bradykardii i ciężkich zaburzeniach przewodnictwa serca oraz o konieczności natychmiastowego skorzystania z pomocy medycznej w przypadku ich wystąpienia.

Zaburzenia związane z interakcjami z innymi lekami.

Kombinacje (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”) z takimi lekami jak beta-blokery, z wyjątkiem sotalolu (przeciwwskazana kombinacja) i esmololu (kombinacja wymagająca środków ostrożności), werapamil i diltiazem, należy rozważać wyłącznie w celu zapobiegania niebezpiecznym dla życia arytmii komorowych.

Nie zaleca się stosowania amiodaronu w połączeniu z cyklosporyną, diltiazemem (do wstrzykiwań) i werapamilem (do wstrzykiwań), niektórymi lekami przeciwpasożytniczymi (halofantryna, lumefantryna i pentamidyna), niektórymi neuroleptykami (amisulpryd, chloropromazyna, tiotyazyna, droperydol, flupentyksole, flufenazyna, haloperidol, lewomepromazyna, pimozyd, pipamperyzon, pipothiazyd, sertindol, sulpiryda, sulprydyd, tiapryd, zuklopentiksol), fluorochinolonami (z wyjątkiem lewofloksacyny i moxifloksacyny), stymulującymi lekami przeczyszczającymi, metadonem lub fingolimodem (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Zaburzenia elektrolitowe, szczególnie hipokaliemia.

Hipokaliemia może sprzyjać występowaniu efektów proarytmicznych leku.

Nie zaleca się stosowania amiodaronu z beta-blokerami, inhibitorami kanałów wapniowych obniżającymi rytm serca (werapamil, diltiazem), stymulującymi lekami przeczyszczającymi, które mogą powodować hipokaliemię.

Hipokaliemię należy skorygować przed rozpoczęciem stosowania amiodaronu. Konieczne jest monitorowanie stężenia potasu w osoczu.

Działania niepożądane wymienione poniżej są najczęściej związane z nadmiernym przyjmowaniem leku; można ich uniknąć lub zminimalizować, stosując minimalną dawkę utrzymującą.

Bezpieczeństwo i skuteczność amiodaronu u dzieci nie były oceniane w kontrolowanych badaniach klinicznych.

Ze względu na możliwe zwiększenie progu defibrylacji i/lub stymulacji przez wszczepione defibrylatory serca lub rozruszniki konieczne jest sprawdzenie tego progu przed leczeniem amiodaronem oraz kilkakrotnie po rozpoczęciu jego stosowania, a także za każdym razem po korekcie dawki leku.

Wpływ na skórę i tkankę podskórną.

Pacjentom leczonym amiodaronem zaleca się unikanie napromienienia ultrafioletowego.

Ciężkie reakcje pęcherzykowe.

Amiodaron należy przepisywać z ostrożnością pacjentom z wysokim ryzykiem wystąpienia ciężkich reakcji skórnych, w tym zespołu Stevensa-Johnsona i toksycznego martwiczo-pęcherzykowego zapalenia naskórka. Przyjmowanie amiodaronu należy natychmiast przerwać przy pierwszym objawie wysypki skórnej, uszkodzenia błony śluzowej lub jakiegokolwiek innego objawu nadwrażliwości.

Znieczulenie.

Anestezjolog powinien być poinformowany przed operacją, że pacjent przyjmuje amiodaron.

Długotrwałe leczenie amiodaronem może nasilać ryzyko hemodynamiczne związane z znieczuleniem ogólnym i miejscowym, co może się objawiać poprzez działania niepożądane. Do takich działań należą m.in. bradykardia, hipotensja tętnicza, zmniejszenie rzutu serca i zaburzenia przewodnictwa serca. Ponadto u pacjentów, którzy otrzymywali amiodaron w wczesnym okresie popołożowym, zaobserwowano kilka przypadków ostrego zespołu ostrej niewydolności oddechowej. Z tego powodu zaleca się dokładny nadzór nad takimi pacjentami podczas sztucznej wentylacji płuc (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Zaburzenia związane z substancjami pomocniczymi.

Ten lek zawiera laktozę. Z tego powodu nie należy go stosować pacjentom z nietolerancją galaktozy, niedoborem laktozy saamskiej lub zespołem złego wchłaniania glukozy i galaktozy (rzadkie choroby dziedziczne).

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża. U zwierząt nie stwierdzono żadnych efektów teratogennych, dlatego nie przewiduje się efektów malformacji u ludzi.

Nie ma wystarczających danych klinicznych do oceny możliwych efektów teratogennych lub fetotoksycznych amiodaronu przy jego stosowaniu w dawkach terapeutycznych w I trymestrze ciąży.

Ponieważ tarczyca płodu zaczyna wiązać jod od 14. tygodnia, nie przewiduje się wpływu na tarczycę embrionu, jeśli lek był stosowany przed tym okresem. Nadmierna ilość jodu dostającego się do organizmu w okresie przyjmowania leku może prowadzić do wystąpienia hipotyreozu u płodu. Ze względu na wpływ amiodaronu na tarczycę płodu, lek ten jest przeciwwskazany w okresie ciąży.

Karmienie piersią. Amiodaron i jego metabolity wraz z jodem wydzielają się w mleku matki w stężeniach wyższych niż ich stężenia w osoczu matki. Ze względu na ryzyko rozwoju hipotyreozu u noworodka, karmienie piersią jest przeciwwskazane w okresie leczenia amiodaronem.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

W okresie leczenia należy zachować ostrożność przy prowadzeniu pojazdów lub pracy z innymi maszynami wymagającymi zwiększonej koncentracji uwagi i szybkości reakcji psychomotorycznych ze względu na możliwość wystąpienia działań niepożądanych ze strony narządu wzroku lub układu nerwowego.

Sposób stosowania i dawki.

Lek należy przyjmować dorosłym doustnie, podczas lub po posiłku, nie żując, z niewielką ilością płynu.

Leczenie wstępnego okresu.

Zwykła dawka leku to 3 tabletki na dobę przez 8–10 dni.

W niektórych przypadkach stosuje się wyższe dawki (4–5 tabletek na dobę) w początkowym leczeniu, jednak zawsze przez krótki okres czasu i pod kontrolą elektrokardiogramu.

Leczenie utrzymaniowe.

Należy ustalić minimalną skuteczną dawkę, która może różnić się w zależności od pacjenta i wahać się od 0,5 tabletki na dobę (1 tabletka co 2 dni) do 2 tabletek na dobę.

Dzieci.

Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania amiodaronu u dzieci nie zostały dotychczas ocenione, dlatego nie zaleca się stosowania tego leku u dzieci.

Przedawkowanie.

Przypadki przedawkowania amiodaronem są niedostatecznie udokumentowane. Opisano kilka przypadków wystąpienia bradykardii zatokowej, arytmią komorową, szczególnie torsades de pointes, oraz uszkodzenia wątroby. Leczenie powinno być objawowe. Ze względu na profil farmakokinetyczny tego leku, zaleca się monitorowanie stanu pacjenta, szczególnie funkcji serca, przez stosunkowo długi okres czasu. Amiodaron-Darnytsia oraz jego metabolity nie są usuwane za pomocą dializy.

Efekty uboczne.

Efekty uboczne sklasyfikowano według układów narządów i częstości występowania w następujący sposób: bardzo często (> 10%); często (> 1%, < 10%); rzadko (> 0,1%, < 1%); nieczęsto (> 0,01%, < 0,1%); bardzo rzadko (< 0,01%).

Ze strony narządów wzroku: bardzo często – mikrodepozyty w rogówce, u niemal wszystkich dorosłych, zazwyczaj w obszarze pod źrenicą, które nie wymagają odstawienia amiodaronu. W wyjątkowych przypadkach związane są z kolorowymi aureolami w oślepiającym świetle lub z zamazanym widzeniem. Mikrodepozyty w rogówce to złożone odkładania lipidów i są zawsze całkowicie odwracalne po odstawieniu leku; bardzo rzadko – neuropatia nerwu wzrokowego (zapalenie nerwu wzrokowego) z nieostrym widzeniem i pogorszeniem wzroku, a także, według wyników badania dna oka, z obrzękiem tarczy nerwu wzrokowego, które może postępować w kierunku bardziej lub mniej zaawansowanego obniżenia ostrości wzroku. Obecnie związek przyczynowo-skutkowy tego efektu ubocznego z przyjmowaniem amiodaronu nie został ustalony.

Jednak w przypadku braku innych oczywistych przyczyn rozwoju tego efektu ubocznego zaleca się odstawienie amiodaronu.

Ze strony układu oddechowego, narządów klatki piersiowej i jamy międzybłoniowej: często – zgłaszano przypadki choroby śródmiąższowej lub dyfuzycznej choroby pęcherzykowej płuc oraz obturacyjnego zapalenia oskrzelików z zapaleniem płuc typu organizującego (OBOP), czasem zakończone śmiercią. Pojawienie się duszności podczas wysiłku fizycznego lub suchego kaszlu, zarówno izolowanego, jak i powiązanego z pogorszeniem ogólnego stanu zdrowia (zwiększona zmęczalność, spadek masy ciała i niewielki wzrost temperatury ciała), wymaga badania rentgenowskiego i, w razie potrzeby, odstawienia leku, ponieważ te choroby płuc mogą prowadzić do włóknienia płuc.

Wczesne odstawienie amiodaronu, razem z terapią kortykosteroidami lub bez niej, prowadzi do stopniowego znikania objawów. Objawy kliniczne zazwyczaj ustępują w ciągu 3–4 tygodni; poprawa obrazu rentgenowskiego i funkcji płuc następuje wolniej (w ciągu kilku miesięcy).

Zgłoszono kilka przypadków rozwoju zapalenia opłucnej, zazwyczaj powiązanego z chorobą śródmiąższową płuc; bardzo rzadko – skurcz oskrzeli, szczególnie u pacjentów z astmą oskrzelową.

Ostre niewydolność oddechowe zespołu ostrej niewydolności oddechowej, w pojedynczych przypadkach – zakończone śmiercią, czasem w wczesnym okresie pooperacyjnym po zabiegu chirurgicznym (podejrzewano możliwą interakcję z wysokimi dawkami tlenu) (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Nieznana częstość (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych): zgłaszano przypadki krwawienia płucnego, które w niektórych przypadkach mogą objawiać się kaszlem z krwią, niewydolność oddechowa. Te efekty uboczne płucne są często związane z wywołaną przez amiodaron chorobą płuc.

Ze strony przewodu pokarmowego: bardzo często – niewielkie zaburzenia trawienia (nudności, wymioty, dysgezja), które zazwyczaj pojawiają się na początku leczenia i ustępują po zmniejszeniu dawki leku; nieznana częstość – zapalenie trzustki / ostre zapalenie trzustki.

Ze strony wątroby i dróg żółciowych: przypadki uszkodzenia wątroby (diagnozowane na podstawie podwyższonych poziomów transaminaz w surowicy krwi); bardzo często – zazwyczaj umiarkowane i odosobnione podwyższenie poziomów transaminaz (1,5–3 razy powyżej normy), które ustępuje po zmniejszeniu dawki leku lub samoistnie; często – ostre uszkodzenie wątroby z podwyższeniem poziomów transaminaz we krwi i/lub z żółtaczką, czasem śmiertelne, wymagające odstawienia leku; bardzo rzadko – przewlekłe uszkodzenie wątroby, marskość wątroby, wymagające długotrwałego leczenia, niewydolność wątroby. Zmiany histologiczne odpowiadają obrazowi pozornego zapalenia wątroby alkoholowego typu. Ponieważ objawy kliniczne i laboratoryjne nie są wyraźnie określone (wariacyjna hepatomegalia, podwyższenie poziomów transaminaz we krwi o 1,5–5 razy powyżej normy), wskazane jest regularne monitorowanie funkcji wątroby.

W przypadku podwyższenia poziomów transaminaz we krwi, nawet umiarkowanego, pojawiającego się po przyjmowaniu leku przez ponad 6 miesięcy, należy podejrzewać rozwój przewlekłego uszkodzenia wątroby. Te zmiany kliniczne i biologiczne zazwyczaj ustępują po odstawieniu leku. Zgłoszono kilka przypadków nieodwracalnych zmian.

Ze strony układu nerwowego: często – drżenie rąk lub inna objawowość pozapiramidowa. Zaburzenia snu, w tym koszmary nocne. Neuropatia sensoryczna, ruchowa lub mieszana obwodowa; rzadko – miopatia. Neuropatia sensoryczna, ruchowa lub mieszana obwodowa oraz miopatia mogą się rozwinąć po kilku miesiącach leczenia, ale czasem pojawiają się po kilku latach. Te efekty uboczne są zazwyczaj odwracalne po odstawieniu leku.

Jednak uzdrowienie może być niepełne, bardzo powolne i obserwowane dopiero po kilku miesiącach od przerwania przyjmowania leku; bardzo rzadko – ataksja móżdżkowa. Dobroczynne nadciśnienie wewnątrzczaszkowe, ból głowy. W przypadku pojawienia się pojedynczych bólow głowy należy przeprowadzić badania w celu ustalenia ich możliwych przyczyn.

Ze strony psychiki: często – obniżenie libidum; nieznana często游戏副本