Amicyl®

INSTRUKCJA dot. stosowania leku Amicyl® (Amicyl)

Skład:

substancja czynna: amikacyna;

1 fiolka zawiera siarczan amikacyny (1 : 1,8) w przeliczeniu na amikacynę – 250 mg;

substancja pomocnicza: manitol (E 421).

Postać leku. Liofilizat do sporządzenia roztworu do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizykochemiczne: półprzezroczysta masa biała lub biała z żółtawym odcieniem.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Leki przeciwbakteryjne do stosowania systemowego. Aminoglikozydy.

Kod ATC J01G B06.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Amikacyna – półsyntetyczny antybiotyk z grupy aminoglikozydów o szerokim spektrum działania. Wykazuje działanie bakteriobójcze. Aktywnie przenikając przez błonę komórkową bakterii, nieodwracalnie wiąże się z podjednostką 30S rybosomów bakteryjnych, co prowadzi do hamowania syntezy białka patogenu.

Wysoko aktywna w stosunku do bakterii beztlenowych Gram-ujemnych: Pseudomonas aeruginosa, Escherichia coli, Shigella spp., Salmonella spp., Klebsiella spp., Enterobacter spp., Serratia spp., Providencia stuartii.

Aktywna również w stosunku do niektórych bakterii Gram-dodatnich: Staphylococcus spp. (w tym szczepów opornych na penicylinę, metycylinę, niektóre cefalosporyny), niektórych szczepów Streptococcus spp.

Nieaktywna w stosunku do bakterii beztlenowych.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie.

Po wstrzyknięciu do mięśnia wchłania się szybko i w pełni. Maksymalne stężenie (Cmax) w osoczu krwi po wstrzyknięciu do mięśnia w dawce 7,5 mg/kg wynosi 21 μg/ml, po dożylnej infuzji w dawce 7,5 mg/kg przez 30 minut – 38 μg/ml. Czas osiągnięcia maksymalnego stężenia (Cmax) w osoczu krwi po wstrzyknięciu do mięśnia – około 1,5 godziny.

Rozkład.

Równomiernie rozkłada się w płynie pozakomórkowym (zawartość zmarszczek, wydzielina opłucnej, wodobrzusze, wydzielina osierdzia, płyn maziowy, chłonka, płyn dootrzewnowy); występuje w wysokich stężeniach w moczu; w niższych – w żółci, mleku matki, wodzie ocznej, wydzielinie oskrzelowej, plwocinie i płynie mózgowo-rdzeniowym. Łatwo przenika do wszystkich tkanek organizmu, gdzie gromadzi się wewnątrzkomórkowo. Wysokie stężenia stwierdza się w narządach o intensywnym ukrwieniu: płucach, wątrobie, mięśniu sercowym, śledzionie i szczególnie w korze nerek; niższe stężenia – w mięśniach, tkance tłuszczowej i kościach.

U dorosłych w średnich dawkach terapeutycznych (w normie) amikacyna nie przenika przez barierę krew-mózg. U niemowląt osiąga się wyższe stężenia w płynie mózgowo-rdzeniowym niż u dorosłych.

Amikacyna przenika przez barierę łożyskową – stwierdza się ją we krwi płodu i w płynie owodniowym.

Objętość rozkładu (Vd) u dorosłych – 0,26 l/kg, u dzieci – 0,2–0,4 l/kg, u noworodków w wieku poniżej tygodnia życia i o masie ciała poniżej 1,5 kg – do 0,68 l/kg, o masie ciała powyżej 1,5 kg – do 0,58 l/kg, u chorych na mukowiscydozę – 0,3–0,39 l/kg.

Średnie stężenie terapeutyczne po podaniu dożylnej lub do mięśnia utrzymuje się przez 10–12 godzin.

Metabolizm.

Nie ulega metabolizmowi.

Wydalanie.

Okres półwydalenia (T½) w fazie terminalnej (b) u dorosłych – 2–4 godziny, u niemowląt – 5–8 godzin, u dzieci – 2,5–4 godziny. Ostateczna wartość T½ – ponad 100 godzin (uwolnienie z wewnątrzkomórkowych zbiorników).

Wydalana przez nerki drogą filtracji kłębuszkowej (65–94 %) głównie w niezmienionej postaci. Klirens nerkowy – 79–100 ml/min.

Farmakokinetyka w szczególnych przypadkach klinicznych.

Przy zaburzeniach funkcji nerek u dorosłych T½ zmienia się w zależności od stopnia zaburzenia – do 100 godzin, u chorych na mukowiscydozę – 1–2 godziny. U chorych z oparzeniami i hipertermią T½ może być krótszy w porównaniu ze średnimi wartościami z powodu zwiększonego klirensu.

Wydalana podczas hemodializy (50 % w ciągu 4–6 godzin) i dializy otrzewnowej (25 % w ciągu 48–72 godzin).

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Zakażenia wywołane szczepami mikroorganizmów wrażliwymi na amikacynę, opornymi na inne aminoglikozydy.

Przeciwwskazania.

• Nadwrażliwość na amikacynę, inne składniki leku lub inne antybiotyki z grupy aminoglikozydów i ich pochodne;
• niewydolność nerek;
• zapalenie nerwu słuchowego;
• miastenia gravis;
• zaburzenia funkcji aparatu przedsionkowego;
• azotemia (azot resztkowy powyżej 150 mg%);
• wcześniejsza terapia lekami oto- lub nefrotoksycznymi.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Niekompatybilność farmaceutyczna z penicylinami, heparyną, cefalosporynami, kapreomycyną, amfoterycyną B, hydrochlorotiazydem, erytromycyną, nitrofuranointolem, witaminami grupy B i C, chlorkiem potasu.

Amikacyna wykazuje działanie synergistyczne w połączeniu z karbenicyliną, benzylopenicyliną, cefalosporynami (u chorych z ciężką przewlekłą niewydolnością nerek przy jednoczesnym stosowaniu z antybiotykami beta-laktamowymi możliwe jest zmniejszenie skuteczności aminoglikozydów).

Kwas nalidyksowy, polimyksyna B, cisplatyna i wancomycyna zwiększają ryzyko wystąpienia działania oto- i nefrotoksycznego.

Ryzyko nefrotoksycznego działania zwiększa się przy jednoczesnym stosowaniu z penicyliną, cefalosporynami, sulfonamidami, wancomycyną, metoksyfluranem, enfluranem, niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi (NSAID), środkami kontrastowymi rentgenowskimi, cyklosporyną, cisplatiną, amfoterycyną B, cefalotynem, polimyksyną oraz diuretykami (szczególnie z furosemidem).

Indometacyna, fenylbutazon i inne NSAID, które zaburzają przepływ krwi przez nerki, mogą spowolnić szybkość wydalania Amicylu®. Stosowanie amikacyny jednocześnie z donaczyniowym podaniem indometacyny u noworodków przedwczesnych może prowadzić do wzrostu stężenia leku w osoczu i zwiększa ryzyko wystąpienia toksyczności.

Wspomaga działanie miorelaksacyjne leków kurarepodobnych.

Metoksyfluran, polimyksyny do wstrzykiwań dożylnych, kapreomycyna oraz inne leki blokujące przewodnictwo nerwowo-mięśniowe (halogenowane związki węgla stosowane jako anestetyki do inhalacji, analgetyki opioidowe), przetaczanie dużych objętości krwi z cytrynianowymi środkami konserwującymi – zwiększają ryzyko zatrzymania oddechów. Wstrzykiwanie dożylne indometacyny zwiększa ryzyko wystąpienia działania toksycznego aminoglikozydów (wydłużenie T½ i obniżenie klirensu).

Amikacyna zmniejsza skuteczność leków stosowanych w miastenii.

Ryzyko przygnębienia oddychania zwiększa się przy jednoczesnym stosowaniu z eterem etylowym i blokerami przewodnictwa nerwowo-mięśniowego.

Ryzyko działania ototoksycznego wzrasta przy jednoczesnym stosowaniu Amicylu® z furosemidem i kwasem etakrynowym.

Kombinacje antybiotyków amikacyna + ceftazydim oraz amikacyna + cefoperazon wykazują największy efekt addytywny i synergistyczny wobec Pseudomonas aeruginosa.

W przypadku stosowania kilku antybiotyków Amicyl® nie można mieszać w jednej strzykawce ani w jednym fiolce z innymi środkami przeciwbakteryjnymi.

Szczególne wskazania.

Przed zastosowaniem leku należy określić wrażliwość wyizolowanych patogenów.

Nie stosować Amicyl® u pacjentów z podwyższoną wrażliwością na inne aminoglikozydy ze względu na ryzyko reakcji alergicznych krzyżowych.

Z ostrożnością należy stosować lek u pacjentów z miastenią, chorobą Parkinsona, botulizmem (aminoglikozydy mogą zaburzać przewodnictwo nerwowo-mięśniowe, co prowadzi do dalszego osłabienia mięśni szkieletowych), odwodnieniem, niewydolnością nerek, niemowlętach (szczególnie przedwcześnie urodzonych) oraz u pacjentów w podeszłym wieku.

W okresie leczenia należy co najmniej raz w tygodniu kontrolować funkcję nerek, nerwu słuchowego i aparatu przedsionkowego.

Ryzyko rozwoju nefrotoksyczności jest większe u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek, a także przy stosowaniu leku w wysokich dawkach lub przez dłuższy czas (u tej grupy pacjentów wymagana jest codzienna kontrola funkcji nerek).

W przypadku niepomyślnych wyników badań audiometrycznych należy zmniejszyć dawkę lub przerwać leczenie.

Pacjentom z infekcyjno-zapalnymi chorobami dróg moczowych zaleca się obfite picie płynów.

Ototoksyczność

Pacjenci z mutacją mitochondrialnego DNA (szczególnie zastąpienie nukleotydu 1555 A przez G w genie 12S rRNA) mogą mieć zwiększone ryzyko wystąpienia ototoksyczności, nawet jeśli stężenie aminoglikozydów w surowicy krwi podczas leczenia mieści się w zalecanym zakresie. U takich pacjentów należy rozważyć zastosowanie alternatywnych metod leczenia.

Pacjentom z mutacjami mitochondrialnego DNA w wywiadzie rodzinnym lub z głuchotą wywołaną przez aminoglikozydy należy rozważyć możliwość zastosowania alternatywnych metod leczenia lub wykonanie testu genetycznego przed przepisaniem leku.

Głównym toksycznym skutkiem leku przy podaniu dożylnej jest jego działanie na VIII parę nerwów czaszkowych, objawiające się początkowo głuchotą w zakresie dźwięków o wysokiej częstotliwości. U pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek ryzyko powikłań ototoksycznych jest znacznie większe. Przed rozpoczęciem leczenia należy skorygować równowagę wodno-elektrolitową pacjenta. W okresie leczenia siarczanem amikacyny należy spożywać wystarczającą ilość płynów, często oznaczać stężenie kreatyniny w osoczu krwi oraz w razie potrzeby korygować schemat dawkowania.

Pacjentom w podeszłym wieku należy zmniejszyć dawkę Amicyl® ze względu na obniżoną czynność nerek oraz możliwą redukcję masy ciała. Należy regularnie oceniać czynność nerek. Wymagana jest analiza moczu przed lub w trakcie leczenia. Stosowanie Amicyl® może wpływać na następujące parametry laboratoryjne: alaninotransaminaza surowicy, asparaginianotransaminaza, bilirubina, dehydrogenaza mleczanowa, fosfataza alkaliczna, azot moczanowy, kreatynina, jony wapnia, magnezu, potasu, sodu.

U pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek należy zmniejszyć dawkę dobową i/lub wydłużyć odstępy między dawkami zgodnie ze stężeniem kreatyniny w surowicy krwi, aby zapobiec kumulacji leku we krwi i zminimalizować ryzyko ototoksyczności. W przypadku wystąpienia objawów podrażnienia nerek (albuminuria, mikrohematuria, leukocyturia) należy zwiększyć nawodnienie i zmniejszyć dawkę. Objawy te zazwyczaj ustępują po zakończeniu leczenia. W przypadku wystąpienia objawów ototoksyczności (np. zawroty głowy, dzwonienie, szum w uszach lub obniżenie słuchu) lub nefrotoksyczności (np. obniżenie klirensu kreatyniny, oliguria) należy przerwać stosowanie Amicyl® lub zmniejszyć dawkę. W przypadku wystąpienia objawów azotemii lub nasilającej się oligurii należy przerwać leczenie.

Jednoczesne stosowanie siarczanu amikacyny i moczogonnych o działaniu przyspieszonym, takich jak pochodne kwasu etakryninowego, furozepidu, manitolu (szczególnie przy dożylnej podaniu moczogonnych) może prowadzić do rozwoju nieodwracalnej głuchoty.

Nie można przepisywać jednocześnie dwóch aminoglikozydów ani zastępować jednego leku drugim, jeśli pierwszy aminoglikozyd był stosowany przez 7–10 dni. Powtórny cykl leczenia można rozpocząć nie wcześniej niż po 4–6 tygodniach.

W przypadku braku pozytywnego efektu klinicznego należy pamiętać o możliwości rozwoju mikroorganizmów opornych. W takich przypadkach należy przerwać leczenie i rozpocząć odpowiednią terapię.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ze względu na to, że amikacyna przenika przez łożysko i może wywierać działanie ototoksyczne i nefrotoksyczne na płód, lek jest przeciwwskazany w czasie ciąży.

Ponieważ amikacyna w niskich stężeniach przenika do mleka matki i może wpływać na mikroflorę jelitową dziecka karmionego piersią, w czasie stosowania Amicyl® należy przerwać karmienie piersią.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwanie maszyn.

Lek ogólnie nie wpływa na szybkość reakcji, należy jednak uwzględnić możliwość wystąpienia takich działań niepożądanych ze strony ośrodkowego układu nerwowego, jak senność, zaburzenia przewodnictwa nerwowo-mięśniowego.

Sposób stosowania i dawki.

Stosować Amicyl® wewnątrzmięśniowo lub dożylnie.

Standardowe dawki dla dzieci od 12 roku życia i dorosłych: 5 mg/kg co 8 godzin lub 7,5 mg/kg masy ciała co 12 godzin. Maksymalna dawka dla dorosłych – 15 mg/kg na dobę. W przypadkach ciężkich oraz przy infekcjach spowodowanych przez Pseudomonas dawkę dobową należy podzielić na 3 podania. Maksymalna dawka dobowa – 1,5 g. Dawka kuracyjna nie powinna przekraczać 15 g.

Czas leczenia przy podaniu dożylnym – do 7 dni, przy podaniu wewnątrzmięśniowym – 7–10 dni.

Noworodkom przedwczesnym podaje się początkowo dawkę uzupełniającą 10 mg/kg masy ciała, a następnie co 18–24 godziny 7,5 mg/kg masy ciała przez 7–10 dni.

Noworodkom dojrzałym i dzieciom do 12 roku życia najpierw podaje się 10 mg/kg masy ciała, następnie 7,5 mg/kg masy ciała co 12 godzin przez 7–10 dni.

Pacjenci z niewydolnością nerek wymagają korekty schematu dawkowania: zmniejszenia dawki lub wydłużenia przedziałów między podaniami bez zmiany dawki pojedynczej. Dawkę należy zmniejszać w zależności od stężenia kreatyniny w osoczu i masy ciała pacjenta. Przedział między podaniami antybiotyku oblicza się mnożąc wartość stężenia kreatyniny w osoczu przez 9; na przykład, jeśli stężenie kreatyniny wynosi 2 mg, lek należy podawać co 18 godzin.

Roztwór leku Amicyl® należy przygotować bezpośrednio przed zastosowaniem.

Podawanie Amicylu® dożylnie dorosłym i dzieciom należy przeprowadzać za pomocą kroplówki w objętości cieczy wystarczającej do przetaczania, przez 60–90 minut (z szybkością 50 kropel na minutę), a noworodkom – przez 1–2 godziny.

Do przetaczania dożylnego zawartość fiolki należy rozpuścić w 100–200 ml 0,9 % roztworu natrium chloridum lub 5 % roztworu glukozy.

Stężenie roztworu amikacyny przy podaniu dożylnym nie powinno przekraczać 5 mg/ml. Wstrzykiwanie dożylne strumieniowe Amicylu należy wykonywać bardzo powoli (przez około 7 minut).

Do wstrzykiwań wewnątrzmięśniowych zawartość fiolki należy rozpuścić w 2–3 ml wody do wstrzykiwań i podawać głęboko w górny zewnętrzny kwadrant pośladka.

Dzieci.

Amicyl® należy stosować z ostrożnością u leczenia noworodków przedwcześnie urodzonych i urodzonych w terminie ze względu na niedorozwój układu wydalniczego, co może wydłużyć wydalanie aminoglikozydów i prowadzić do objawów toksyczności.

Przedawkowanie.

Może wystąpić działanie oto- i nefrotoksyczne leku oraz objawy blokady nerwowo-mięśniowej: szum w uszach, zaburzenia słuchu, wysypka skórna, ból głowy, zawroty głowy, osłabienie, parestezje, zaburzenia czynności nerek (aż do niewydolności nerek), zahamowanie lub porażenie oddychania, reakcje toksyczne (ataksja, zaburzenia oddawania moczu, pragnienie, spadek apetytu, nudności, wymioty).

Leczenie: w celu złagodzenia blokady przewodzenia nerwowo-mięśniowego i jego skutków – hemodializa lub dializa otrzewnowa; środki antycholinooesterozowe, sole wapnia, sztuczna wentylacja płuc, inne leczenie objawowe i wspierające.

Działania niepożądane.

Strona układu pokarmowego: nudności, wymioty, zaburzenia funkcji wątroby (podwyższenie aktywności transaminaz wątrobowych, hiperbilirubinemia).

Strona układu krwiotwórczego: anemia, leukopenia, granulocytopenia, trombocytopenia.

Strona układu sercowo-naczyniowego: zapalenie naczyń, hipotensja tętnicza.

Strona ośrodkowego i obwodowego układu nerwowego: ból głowy, senność, działanie neurotoksyczne (mrowienie mięśni, uczucie drętwienia, mrowienie, napady padaczkowe), zaburzenia przewodnictwa nerwowo-mięśniowego (zatrzymanie oddechu).

Strona narządów zmysłów: ototoksyczność (obniżenie słuchu, szum w uszach, zaburzenia przedsionkowe i labiryntowe, odwracalna głuchota), działanie toksyczne na narząd przedsionkowy (niesprawność koordynacji ruchów, zawroty głowy, nudności, wymioty).

Strona układu moczowego: nefrotoksyczność – zaburzenia funkcji nerek (oliguria, białkomocz, hematuria, albuminuria, cylinduria, hiperazotemia), niewydolność nerek.

Reakcje alergiczne: wysypka skórna, swędzenie, zaczerwienienie skóry, gorączka, obrzęk naczynioruchowy (Quinckego).

Inne: reakcje w miejscu wstrzyknięcia, ból w miejscu wstrzyknięcia, parestezje, drżenie.

Okres ważności. 2 lata.

Warunki przechowywania. Przechowywać w opakowaniu pierwotnym w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Niezgodność.

Roztworu siarczanu amikacyny nie należy bezpośrednio mieszać z innymi aminoglikozydami, penicylinami, heparyną, cefalosporynami, kapreomicyną, amfoterycyną B, tiopentalem, hydrochlorotiazydem, erytromycyną, nitrofurantoiną, witaminami grupy B i C, chlorkiem potasu. W razie potrzeby podawanie dwóch leków należy wykonywać oddzielnie, kolejno.

Opakowanie. Po 250 mg amikacyny w fiolkach.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent. Spółka Akcyjna „Kijewmedpreparat”.

Miejsce położenia producenta oraz adres miejsca wykonywania działalności.

Ukraina, 01032, miasto Kijów, ul. Saksaganskiego, 139.