Amicyl®

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU AMICYL® (AMICIL)

Skład:

substancja czynna: amikacyna;

1 fiolka zawiera siarczan amikacyny (1 : 1,8) w przeliczeniu na amikacynę 0,5 g lub 1,0 g.

Postać leku. Liofilizat do sporządzenia roztworu do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizykochemiczne: porowata masa biała lub biała z żółtawym odcieniem.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Leki przeciwbakteryjne do stosowania systemowego. Aminoglikozydy. Amikacyna.

Kod ATC J01G B06.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Amikacyna – półsyntetyczny antybiotyk z grupy aminoglikozydów o szerokim spektrum działania. Wykazuje działanie bakteriobójcze. Aktywnie przenikając przez błonę komórkową bakterii, nieodwracalnie wiąże się z podjednostką 30S rybosomów bakteryjnych, co hamuje syntezę białka patogenu.

Wysoce aktywna w stosunku do bakterii Gram-ujemnych tlenowych: Pseudomonas aeruginosa, Escherichia coli, Shigella spp., Salmonella spp., Klebsiella spp., Enterobacter spp., Serratia spp., Providencia stuartii.

Aktywna również wobec niektórych bakterii Gram-dodatnich: Staphylococcus spp. (w tym szczepów opornych na penicylinę, metycylinę, niektóre cefalosporyny), niektórych szczepów Streptococcus spp.

Bezczynna wobec bakterii beztlenowych.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie.

Po wstrzyknięciu do mięśnia wchłania się szybko i w pełni. Maksymalne stężenie (Cmax) w osoczu krwi po wstrzyknięciu do mięśnia w dawce 7,5 mg/kg wynosi 21 μg/ml, po wlewie dożylnym w dawce 7,5 mg/kg przez 30 minut – 38 μg/ml. Czas osiągnięcia maksymalnego stężenia (Cmax) w osoczu krwi po wstrzyknięciu do mięśnia – około 1,5 godziny.

Rozkład.

Równomiernie rozkłada się w płynie pozakomórkowym (zawartość zgrzebni, wysięk opłucnowy, wodobrzusze, płyn osierdziowy, płyn stawowy, chłonka, płyn dootrzewnowy); występuje w wysokich stężeniach w moczu; w niższych – w żółci, mleku matki, ciele szklistym oka, sekrecie oskrzelowym, plwocinie i płynie mózgowo-rdzeniowym. Łatwo przenika do wszystkich tkanek organizmu, gdzie gromadzi się wewnątrzkomórkowo. Wysokie stężenia stwierdza się w narządach o intensywnym ukrwieniu: płucach, wątrobie, mięśnie sercowym, śledzionie i szczególnie w korze nerek; niższe stężenia – w mięśniach, tkance tłuszczowej i kościach.

U dorosłych w średnich dawkach terapeutycznych (w normie) amikacyna nie przenika przez barierę krew-mózg. U niemowląt osiąga się wyższe stężenia w płynie mózgowo-rdzeniowym niż u dorosłych.

Amikacyna przenika przez barierę łożyskową – stwierdza się ją we krwi płodu i w płynie owodniowym.

Objętość rozkładu (Vd) u dorosłych – 0,26 l/kg, u dzieci – 0,2–0,4 l/kg, u noworodków w wieku poniżej tygodnia życia o masie ciała poniżej 1,5 kg – do 0,68 l/kg, o masie ciała powyżej 1,5 kg – do 0,58 l/kg, u chorych na mukowiscydozę – 0,3–0,39 l/kg.

Średnie stężenie terapeutyczne po podaniu dożylnym lub do mięśnia utrzymuje się przez 10–12 godzin.

Metabolizm.

Nie ulega metabolizmowi.

Wydalanie.

Okres półtrwania (T½) w fazie terminalnej (b) u dorosłych – 2–4 godziny, u niemowląt – 5–8 godzin, u dzieci – 2,5–4 godziny. Ostateczna wartość T½ – ponad 100 godzin (uwolnienie z wewnątrzkomórkowych zbiorników).

Wydalana przez nerki drogą filtracji kłębuszkowej (65–94%) głównie w postaci niezmienionej. Klirens nerkowy – 79–100 ml/min.

Farmakokinetyka w szczególnych przypadkach klinicznych.

Przy zaburzeniach funkcji nerek u dorosłych T½ zmienia się w zależności od stopnia zaburzenia – do 100 godzin, u chorych na mukowiscydozę – 1–2 godziny. U pacjentów z oparzeniami i hipertermią T½ może być krótsze niż średnie wartości, z powodu zwiększonego klirensu.

Wydalana podczas hemodializy (50% w ciągu 4–6 godzin) i dializy otrzewnowej (25% w ciągu 48–72 godziny).

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Zakażenia wywołane szczepami mikroorganizmów wrażliwymi na amikacynę, opornymi na inne aminoglikozydy.

Przeciwwskazania.

• Nadwrażliwość na amikacynę, inne składniki leku lub na dowolne inne antybiotyki z grupy aminoglikozydów i ich pochodne;
• niewydolność nerek;
• zapalenie nerwu słuchowego;
• miastenia ciężka;
• zaburzenia funkcji aparatu przedsionkowego;
• azotemia (azot resztkowy powyżej 150 mg%);
• wcześniejsza terapia lekami oto- lub nefrotoksycznych.

Interakcje z innymi lekami oraz inne rodzaje oddziaływań.

Niekompatybilność farmaceutyczna z penicylinami, heparyną, cefalosporynami, kapreomycyną, amfoterycyną B, hydrochlorotiazydem, erytromycyną, nitrofurantoiną, witaminami grupy B i C, chlorkiem potasu.

Należy unikać (w tym miejscowego i systemowego stosowania) jednoczesnego lub kolejnego stosowania innych leków neurotoksycznych, ototoksycznych lub nefrotoksycznych, w szczególności bacytracyny, cisplatyny, amfoterycyny B, cyklosporyny, tarkolimusu, cefalorydyny, paromomycyny, wiomycyny, polimyksyny B, kolistyny, wancomycyny lub innych aminoglikozydów, ze względu na możliwość efektów addytywnych. W przypadkach, gdy jest to niemożliwe, wymagany jest staranny monitoring.

Amikacyna wykazuje działanie synergistyczne w połączeniu z karbenicyliną, benzylopenicyliną, cefalosporynami (u chorych z ciężką przewlekłą niewydolnością nerek jednoczesne stosowanie z antybiotykami beta-laktamowymi może prowadzić do obniżenia skuteczności aminoglikozydów). Mieszanie aminoglikozydów i antybiotyków beta-laktamowych (penicyliny i cefalosporyny) in vitro może prowadzić do znacznej wzajemnej inaktywacji. Obniżenie aktywności w surowicy krwi może również występować, nawet jeśli leki aminoglikozydu i penicyliny są podawane in vivo oddzielnymi drogami. Inaktywacja aminoglikozydu ma znaczenie kliniczne wyłącznie u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji nerek. Inaktywacja może trwać w próbkach płynów biologicznych pobranych do analizy, co prowadzi do błędów w oznaczeniu stężenia aminoglikozydów.

W przypadku jednoczesnego stosowania z penicyliną, cefalosporynami, sulfonamidami, wancomycyną, metoksyfluoranem, enfluranem, niesteroidowymi lekami przeciwbólowymi (NSAID), środkami cieniującymi, cyklosporyną, cisplatyną, amfoterycyną B, cefalotynem, polimyksyną oraz diuretykami (szczególnie z furosemidem) zwiększa się ryzyko rozwoju działania nefrotoksycznego.

Donoszono o zwiększonej nefrotoksyczności po jednoczesnym podaniu dożylnym aminoglikozydowych antybiotyków i cefalosporyn. Stosowanie cefalosporyny może prowadzić do wzrostu stężenia kreatyniny w surowicy.

Ryzyko ototoksyczności wzrasta, gdy amikacyna jest stosowana razem ze szybko działającymi diuretykami (furosemidem i kwasem etakrynowym), szczególnie gdy diuretyk jest podawany dożylnie. Diuretyki mogą nasilać toksyczność aminoglikozydów poprzez zmianę stężenia antybiotyku w surowicy i tkankach. Przy jednoczesnym stosowaniu z furosemidem i kwasem etakrynowym, które również wykazują działanie ototoksyczne, możliwe jest wystąpienie nieodwracalnej głuchoty.

Kwas nalidyksowy, polimyksyna B, cisplatyna i wancomycyna zwiększają ryzyko rozwoju ototoksyczności i nefrotoksyczności.

Indometacyna, fenylobutazon oraz inne NSAID, które zaburzają przepływ krwi przez nerki, mogą spowalniać szybkość wydalania Amicyl®. Jednoczesne stosowanie amikacyny z indometacyną drogą dożylną u noworodków przedwczesnych prowadzi do wzrostu stężenia leku w osoczu i zwiększa ryzyko toksyczności. Wstrzyknięcie dożylne indometacyny zwiększa ryzyko działania toksycznego aminoglikozydów (wydłużenie T½ i obniżenie klirensu).

Istnieje zwiększone ryzyko hipokalcemii przy jednoczesnym stosowaniu aminoglikozydów z bisfosfonanami.

Istnieje zwiększone ryzyko nefrotoksyczności i możliwe ototoksyczności, gdy aminoglikozydy są stosowane razem z związkami platyny.

Przy jednoczesnym stosowaniu z eterem etylowym i blokerami przewodnictwa nerwowo-mięśniowego zwiększa się ryzyko przytłumienia oddychania.

Wzmacnia działanie miorelaksacyjne leków kurarepodobnych. Nie zaleca się stosowania amikacyny u pacjentów pod wpływem środków znieczyszczających lub miorelaksantów (w tym halotanu, tubokuraryny, bursztynianu sukcynocholina, dekametoniu, atrakurium, rokuronium, wekuronium, metoksyfluoranu, polimyksyn do wstrzykiwań dożylnych, kapreomycyny oraz innych leków blokujących przewodnictwo nerwowo-mięśniowe (halogenowane węglowodory stosowane do znieczwienia inhalacyjnego, opioidowe leki przeciwbólowe)), a także przy przetaczaniu dużej objętości krwi z konserwantami cytrynianowymi, z powodu możliwości wystąpienia blokady nerwowo-mięśniowej i zwiększonego ryzyka zatrzymania oddechu. W przypadku wystąpienia blokady nerwowo-mięśniowej sole wapnia mogą odwrócić ten proces.

Amikacyna zmniejsza skuteczność leków stosowanych w miastenii.

Kombinacje antybiotyków – amikacyna+ceftazydym oraz amikacyna+cefoperazon wykazują największy efekt addytywny i synergistyczny wobec Pseudomonas aeruginosa.

W przypadku stosowania kilku antybiotyków Amicyl® nie można mieszać w jednej strzykawce ani w jednym fiolce z innymi środkami przeciwbakteryjnymi.

Szczególne wskazania.

Przed zastosowaniem leku należy określić wrażliwość wyizolowanych patogenów.

Nie stosować Amicyl® u pacjentów z podwyższoną wrażliwością na inne aminoglikozydy z uwagi na ryzyko reakcji krzyżowej alergicznej.

Należy zachować ostrożność u pacjentów z istniejącą upośledzoną czynnością nerek lub zaburzeniami słuchu lub aparatu przedsionkowego. W przypadku niezadowalających wyników badań audiometrycznych należy zmniejszyć dawkę leku lub przerwać leczenie.

Pacjentom z chorobami zapalno-zakaźnymi dróg moczowych zaleca się spożywanie dużej ilości płynów.

Pacjenci otrzymujący aminoglikozydy dożylnie powinni być poddawani dokładnemu nadzorowi klinicznemu z uwagi na potencjalną ototoksyczność i nefrotoksyczność związaną z ich stosowaniem. Bezpieczeństwo długotrwałego leczenia (powyżej 14 dni) nie zostało ustalone. Należy zachować środki ostrożności dotyczące dawkowania i odpowiedniego nawodnienia organizmu.

W trakcie leczenia należy co najmniej raz w tygodniu kontrolować czynność nerek, nerwu słuchowego i aparatu przedsionkowego.

Jeśli przewiduje się, że terapia potrwa 7 dni lub dłużej u pacjentów z zaburzoną czynnością nerek lub 10 dni u pacjentów bez zaburzeń czynności nerek, należy wykonać audiogram przed rozpoczęciem leczenia oraz powtórzyć go w trakcie terapii. Leczenie amikacyną należy przerwać w przypadku skarg na szum w uszach, subiektywne uczucie utraty słuchu lub jeśli kolejne audiogramy wykażą istotną utratę odpowiedzi na wysokie częstotliwości.

Ototoksyczność

Pacjenci z mutacją mitochondrialnego DNA (szczególnie zastąpienie nukleotydu 1555 A przez G w genie 12S rRNA) mogą mieć zwiększone ryzyko ototoksyczności, nawet jeśli stężenie aminoglikozydów we krwi podczas leczenia mieści się w zalecanym zakresie. Takim pacjentom należy rozważyć zastosowanie alternatywnych metod leczenia.

Pacjentom z mutacjami mitochondrialnego DNA w wywiadzie rodzinnym lub z głuchotą wywołaną przez aminoglikozydy należy rozważyć możliwość zastosowania alternatywnych metod leczenia lub wykonania testu genetycznego przed przepisaniem leku.

Neuro/ototoksyczność

Głównym toksycznym działaniem leku po podaniu dożylnej jest jego wpływ na VIII parę nerwów czaszkowych, objawiający się początkowo głuchotą w zakresie wysokich częstotliwości dźwięku.

Neurotoksyczność, objawiająca się uszkodzeniem przedsionkowym i/lub dwustronną ototoksycznością, może wystąpić u pacjentów otrzymujących aminoglikozydy. U chorych z zaburzeniami czynności nerek oraz u pacjentów otrzymujących wysokie dawki lub długotrwałe leczenie przez 5–7 dni ryzyko wystąpienia powikłań ototoksycznych jest znacznie wyższe. Głuchota wysokotonowa pojawia się zazwyczaj jako pierwsza i może być wykryta jedynie za pomocą testu audiometrycznego. Może wystąpić zawroty głowy, wskazujące na uszkodzenie aparatu przedsionkowego.

Inne objawy neurotoksyczności mogą obejmować mrowienie, drętwienie skóry, mimowolne skurcze mięśni i drgawki. Ryzyko ototoksyczności w wyniku stosowania aminoglikozydów wzrasta wraz ze stopniem wpływu stale wysokich szczytowych lub wysokich stężeń w surowicy. Pacjenci, u których rozwija się uszkodzenie aparatu przedsionkowego lub kołatkowego, mogą nie mieć na początku leczenia żadnych negatywnych objawów. Należy ich uprzedzić o możliwości toksycznego uszkodzenia VIII pary nerwów czaszkowych: rozwoju pełnej lub częściowej nieodwracalnej dwustronnej głuchoty lub zawrotów głowy, które mogą wystąpić po zakończeniu leczenia. Ototoksyczność wywołana przez aminoglikozydy jest zazwyczaj nieodwracalna.

Stosowanie amikacyny u pacjentów z alergiczną reakcją na aminoglikozydy w wywiadzie lub u pacjentów z subklinicznym uszkodzeniem nerek lub VIII pary nerwów czaszkowych wywołanym wcześniejszym stosowaniem leków nefrotoksycznych i/lub ototoksycznych, takich jak streptomycyna, dihydrostreptomycyna, gentamycyna, tobramycyna, kanamycyna, bekanamycyna, neomycyna, polimyksyny B, kolistyna, cefalorydyna lub wiomycyna, należy rozważać z ostrożnością, ponieważ toksyczność może być addytywna. U tych pacjentów amikacynę należy stosować wyłącznie na polecenie lekarza, gdy oczekiwana korzyść przewyższa potencjalne ryzyko.

Jednoczesne stosowanie siarczanu amikacyny i moczopędnych o działaniu szybkim, takich jak pochodne kwasu etakryninowego, furosemidu, manitolu (szczególnie gdy moczopędne podaje się dożylnie), może prowadzić do rozwoju nieodwracalnej głuchoty.

Nie można jednocześnie przepisywać dwóch aminoglikozydów ani zastępować jednego leku drugim, jeśli pierwszy aminoglikozyd był stosowany przez 7–10 dni. Powtórny cykl leczenia można przeprowadzić nie wcześniej niż po 4–6 tygodniach.

W przypadku braku pozytywnej dynamiki klinicznej należy pamiętać o możliwości rozwoju oporności mikroorganizmów. W takich przypadkach należy przerwać leczenie i rozpocząć odpowiednią terapię.

Blokada nerwowo-mięśniowa

Zgłaszano przypadki blokady nerwowo-mięśniowej i porażenia oddechowego po podaniu dożylnej, miejscowym wstrzyknięciu (np. podczas przemywania w ortopedii i chirurgii brzusznej lub miejscowego leczenia empyemu), a także po doustnym przyjęciu aminoglikozydów. Należy brać pod uwagę możliwość porażenia oddechowego, jeśli aminoglikozydy są podawane dowolną drogą, szczególnie u pacjentów otrzymujących środki znieczulające, blokery nerwowo-mięśniowe lub u pacjentów poddawanych masowej transfuzji krwi z cytrynianem jako antykoagulantem. W przypadku wystąpienia blokady nerwowo-mięśniowej sole wapnia mogą odwrócić to zjawisko, ale może być konieczna wentylacja sztuczna. Blokada nerwowo-mięśniowa i paraliż mięśni zostały wykazane u zwierząt laboratoryjnych otrzymujących wysokie dawki amikacyny. Amikacyna nie powinna być stosowana u pacjentów z miastenią. Z ostrożnością należy stosować lek u chorych z miastenią, chorobą Parkinsona, botulizmem (aminoglikozydy mogą zaburzać przewodzenie nerwowo-mięśniowe, co prowadzi do dalszego osłabienia mięśni szkieletowych), odwodnieniem, niewydolnością nerek, niemowlętach (szczególnie przedwcześnie urodzonych) oraz u pacjentów starszych.

Nefrotoksyczność

Aminoglikozydy są potencjalnie nefrotoksyczne. Niewydolność nerek nie zależy od stężeń szczytowych w osoczu (Cmax). U chorych z zaburzeniami czynności nerek ryzyko wystąpienia powikłań ototoksycznych jest znacznie wyższe. Prawdopodobieństwo rozwoju nefrotoksyczności jest większe u pacjentów z zaburzoną czynnością nerek oraz przy stosowaniu leku w wysokich dawkach lub przez dłuższy czas (tej grupie pacjentów wymagany jest codzienny monitoring czynności nerek).

Przed rozpoczęciem leczenia należy skorygować równowagę wodno-elektrolitową u pacjenta. W trakcie leczenia siarczanem amikacyny pacjent powinien spożywać wystarczającą ilość płynów, należy często oznaczać stężenie kreatyniny w osoczu i w razie potrzeby korygować schemat dawkowania. U pacjentów z zaburzoną czynnością nerek dawkę dobową należy zmniejszyć i/lub wydłużyć odstępy między dawkami zgodnie ze stężeniem kreatyniny w surowicy, aby zapobiec akumulacji leku we krwi i zminimalizować ryzyko ototoksyczności. Należy regularnie oceniać czynnościową aktywność nerek. Wymagana jest analiza moczu przed lub w trakcie leczenia. Stosowanie Amicyl® może wpływać na następujące parametry laboratoryjne: alaninotransferaza surowicy, asparaginianotransferaza, bilirubina, dehydrogenaza mleczanowa, fosfataza alkaliczna, azot moczanowy, kreatynina, jony wapnia, magnezu, potasu, sodu.

Jeśli wystąpią objawy podrażnienia nerek (obecność cylindrów moczu, albuminuria, mikrohematuria, leukocytoza, obniżenie klirensu kreatyniny, obniżenie gęstości właściwej moczu, wzrost azotu mocznego we krwi, kreatyniny surowicy lub oliguria), należy zwiększyć nawodnienie i zmniejszyć dawkę. Objawy te zazwyczaj ustępują po zakończeniu leczenia. Szczególnie ważnym jest monitorowanie czynności nerek u pacjentów starszych w trakcie leczenia aminoglikozydami. Pacjentom starszym należy zmniejszyć dawkę Amicyl®, ze względu na obniżoną czynnościową aktywność nerek i możliwą utratę masy ciała, której nie można wykryć za pomocą typowych testów przesiewowych, takich jak azot mocznikowy we krwi lub kreatynina surowicy. Bardziej informacyjne jest oznaczenie klirensu kreatyniny. Należy dokładnie monitorować czynność układu nerkowego i VIII pary nerwów czaszkowych, szczególnie u pacjentów z znanym lub podejrzanym zaburzeniem czynności nerek na początku terapii, a także u tych, u których na początku leczenia czynność nerek była normalna, ale pojawiają się objawy zaburzeń czynności nerek w trakcie terapii. Stężenia amikacyny w surowicy należy monitorować, jeśli to możliwe, aby zapewnić odpowiednie poziomy i uniknąć potencjalnie toksycznych stężeń. Mocz należy badać pod kątem obniżonej gęstości właściwej, zwiększonego wydalania białka oraz obecności komórek lub cylindrów. Należy okresowo oznaczać azot mocznikowy we krwi, kreatyninę surowicy lub klirens kreatyniny. Seriowe audiogramy powinny być wykonywane, jeśli to możliwe, u pacjentów starszych, szczególnie u osób z wysokim ryzykiem. Jeśli wystąpią objawy ototoksyczności (np. zawroty głowy, dzwonienie, szum w uszach lub spadek słuchu) lub nefrotoksyczności (np. obniżenie klirensu kreatyniny, oliguria), stosowanie Amicyl® należy przerwać lub zmniejszyć dawkę. Jeśli wystąpią objawy azotemii lub nasilająca się oliguria, leczenie należy przerwać.

Należy unikać jednoczesnego i/lub kolejnego stosowania systemowego, doustnego lub miejscowego innych produktów neurotoksycznych lub nefrotoksycznych, w szczególności bacytracyny, cisplatyny, amfoterycyny B, cefalorydyny, paromomycyny, wiomycyny, polimyksyny B, kolistyny, wancomycyny lub innych aminoglikozydów. Innymi czynnikami zwiększającymi ryzyko toksyczności są zaawansowany wiek i odwodnienie.

Inaktywacja aminoglikozydów ma znaczenie kliniczne wyłącznie u pacjentów z ciężkim zaburzeniem czynności nerek. Inaktywacja może trwać w próbkach płynów biologicznych pobranych do analizy, co prowadzi do fałszywych wyników stężenia aminoglikozydów.

Inne

Aminoglikozydy są szybko i niemal całkowicie wchłaniane po miejscowym zastosowaniu, z wyjątkiem pęcherza moczowego, w związku z zabiegami chirurgicznymi. Zgłaszano przypadki nieodwracalnej głuchoty, niewydolności nerek i śmierci z powodu blokady nerwowo-mięśniowej po przetwarzaniu zarówno małych, jak i dużych obszarów chirurgicznych lekiem aminoglikozydowym. Jak w przypadku innych antybiotyków, stosowanie amikacyny może prowadzić do nadmiernego wzrostu mikroorganizmów opornych. Jeśli do tego dojdzie, należy wdrożyć odpowiednią terapię. Aminoglikozydy należy stosować z ostrożnością u noworodków przedwcześnie urodzonych i terminowych ze względu na nerkową niedojrzałość tych pacjentów i wynikający z tego przedłużony okres półwydalenia tych leków z osocza krwi.

Zgłaszano przypadki zawału plamki, który może prowadzić do całkowitej utraty wzroku, po wstrzyknięciu do ciała szklistego (iniekcji do oka) amikacyny.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ze względu na to, że amikacyna przenika przez łożysko i może wywierać działanie ototoksyczne i nefrotoksyczne na płód, lek jest przeciwwskazany w czasie ciąży.

Ponieważ amikacyna w niskich stężeniach przenika do mleka matki i może wpływać na mikroflorę jelitową dziecka karmionego piersią, w czasie stosowania Amicyl® należy przerwać karmienie piersią.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwania maszyn.

Lek ogólnie nie wpływa na szybkość reakcji, jednak należy brać pod uwagę możliwość wystąpienia takich działań niepożądanych ze strony ośrodkowego układu nerwowego, jak senność, zaburzenia przewodnictwa nerwowo-mięśniowego.

Sposób stosowania i dawki.

Stosować Amicyl® do wewnątrzmięśniowego lub do wewnątrznieżylnego stosowania.

Zwykłe dawki dla dzieci powyżej 12 roku życia i dorosłych – 5 mg/kg co 8 godzin lub 7,5 mg/kg masy ciała co 12 godzin. Maksymalna dawka dla dorosłych – 15 mg/kg na dobę. W przypadkach ciężkich oraz przy infekcjach spowodowanych przez Pseudomonas dawkę dobową podzielić na 3 podania. Maksymalna dawka dobowa – 1,5 g. Maksymalna dawka kumulacyjna nie powinna przekraczać 15 g.

Czas trwania leczenia przy podaniu wewnątrznieżylnym – do 7 dni, przy podaniu wewnątrzmięśniowym – 7–10 dni.

Noworodkom przedwczesnym stosować w dawce początkowej nasycenia 10 mg/kg masy ciała, a następnie co 18–24 godziny po 7,5 mg/kg masy ciała przez 7–10 dni.

Noworodkom urodzonym w terminie i dzieciom do 12 roku życia początkowo stosować 10 mg/kg masy ciała, następnie 7,5 mg/kg masy ciała co 12 godzin przez 7–10 dni.

Pacjentom z niewydolnością nerek wymagana jest korekta schematu dawkowania: zmniejszenie dawki lub wydłużenie przedziałów między podaniami bez zmiany dawki pojedynczej. Dawkę należy obniżać w zależności od stężenia kreatyniny w osoczu i masy ciała pacjenta. Przedział między podaniami antybiotyku oblicza się poprzez pomnożenie wartości stężenia kreatyniny w osoczu przez 9; na przykład, jeśli stężenie kreatyniny wynosi 2 mg, lek podaje się co 18 godzin.

Roztwór leku Amicyl® należy przygotować bezpośrednio przed zastosowaniem.

Wprowadzanie Amicylu® dożylnie u dorosłych i dzieci należy przeprowadzać przy użyciu objętości płynu wystarczającej do wlewu kroplowego, przez 60–90 minut (z szybkością 50 kropel na minutę), u noworodków – przez 1–2 godziny.

Do wlewów dożylnych zawartość fiolki należy rozcieńczyć w 100–200 ml 0,9 % roztworu chlorku sodu lub 5 % roztworu glukozy.

Stężenie roztworu amikacyny przy podaniu dożylnej nie powinno przekraczać 5 mg/ml. Wstrzykiwanie strumieniowe Amicylu® dożylnie należy wykonywać bardzo powoli (przez około 7 minut).

Do wstrzykiwań wewnątrzmięśniowych zawartość fiolki należy rozcieńczyć w 2–3 ml wody do wstrzykiwań i podawać głęboko w górny zewnętrzny kwadrant pośladka.

Dzieci.

Amicyl® należy stosować z ostrożnością u leczenia noworodków przedwczesnych i urodzonych w terminie z powodu niedorozwoju układu wydalniczego, co może wydłużać wydalanie aminoglikozydów i powodować objawy toksyczności.

Przedawkowanie.

Może wystąpić działanie oto- i nefrotoksyczne leku oraz objawy blokady nerwowo-mięśniowej: szum w uszach, zaburzenia słuchu, wysypka skórna, ból głowy, zawroty głowy, osłabienie, parestezje, obniżenie funkcji nerek (aż do niewydolności nerek), przytłumienie lub porażenie oddechu, reakcje toksyczne (ataksja, zaburzenia oddawania moczu, pragnienie, utrata apetytu, nudności, wymioty).

Leczenie: w celu złagodzenia blokady przewodnictwa nerwowo-mięśniowego i jej skutków – hemodializa lub dializa otnębna; leki antycholinesterazowe, sole wapnia, sztuczna wentylacja płuc, inne leczenie objawowe i wspierające.

Efekty uboczne.

Wykaz efektów ubocznych przedstawiono według układów narządów według dominującego terminu MedDRA i częstości występowania, z wykorzystaniem następujących kategorii częstości: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100, <1/10), rzadko (≥1/1000, <1/100), nieczęsto (≥1/10 000, <1/1000), bardzo rzadko (<1/10 000) oraz częstość nieznana (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych).

Zakażenia i inwazje: nieczęsto: nadkażenie lub kolonizacja przez bakterie oporne lub drożdże.

Układ krwiotwórczy: rzadko: anemia, leukopenia, granulocytopenia, trombocytopenia.

Układ pokarmowy: nieczęsto: nudności, wymioty, zaburzenia funkcji wątroby (podwyższenie aktywności transaminaz wątrobowych, hiperbilirubinemia).

Zaburzenia metabolizmu i odżywiania: rzadko: hipomagnezemia.

Skóra i tkanka podskórna: nieczęsto: wysypki skórne; rzadko: świąd, pokrzywka, zaczerwienienie skóry, gorączka, obrzęk Quinckego.

Układ odpornościowy: nieznana częstość: szok anafilaktyczny, reakcje nadwrażliwości, reakcje anafilakto-idne, reakcje anafilaktyczne.

Układ sercowo-naczyniowy: rzadko: zapalenie naczyń, hipotensja tętnicza.

Układ nerwowy środkowy i obwodowy: rzadko: ból głowy, drżenie, parestezje, zaburzenia koordynacji, senność, działanie neurotoksyczne (szarpnięcia mięśniowe, uczucie drętwienia, mrowienia, napady padaczkowe), zaburzenia przewodnictwa nerwowo-mięśniowego (zatrzymanie oddychania); nieznana częstość: porażenie.

Organy zmysłów: rzadko: ototoksyczność (obniżenie słuchu, szumy w uszach, zaburzenia przedsionkowe i labiryntowe, odwracalna głuchota); nieznana częstość: głuchota, głuchota czuciowo-słuchowa, działanie toksyczne na narząd przedsionkowy (niesprawność koordynacji ruchów, zawroty głowy, nudności, wymioty).

Oczy: rzadko: ślepotę, zawał siatkówki*

Zaburzenia oddechowe, klatki piersiowej i jamy piersiowej: nieznana częstość: apnea, skurcz oskrzeli.

Układ mięśniowo-szkieletowy i tkanka łączna: rzadko: ból stawów, drżenie mięśni.

Układ moczowy: rzadko: nefrotoksyczność – zaburzenia funkcji nerek (oliguria, białkomocz, hematuria, albuminuria, hiperazotemia, podwyższenie stężenia kreatyniny we krwi, leukocyturia); nieznana częstość: ostra niewydolność nerek, toksyczna nefropatia, cylindruria.

Inne: reakcje w miejscu wstrzyknięcia, ból w miejscu wstrzyknięcia, rzadko: hipertermia.

*Amicyl® nie jest wskazany do stosowania wewnątrzwitkowego. Opisywano przypadki ślepoty i zawału siatkówki po wewnątrzwitkowym podaniu (wstrzyknięciu do oka) amikacyny.

Wszystkie aminoglikozydy są potencjalnie ototoksyczne, wykazują toksyczność wobec nerek i mogą powodować blokadę nerwowo-mięśniową. Objawy te występują częściej u pacjentów z niewydolnością nerek, u pacjentów stosujących inne leki ototoksyczne lub nefrotoksyczne, a także u pacjentów leczonych przez dłuższy czas i/lub w dawkach wyższych niż zalecane (patrz dział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności postępowania”).

Zaburzenia funkcji nerek są zazwyczaj odwracalne po odstawieniu leku.

Działanie toksyczne na VIII parę nerwów czaszkowych może prowadzić do utraty słuchu i zaburzeń koordynacji. Amicyl® przede wszystkim wpływa na funkcję słuchową. Uszkodzenie ślimaka obejmuje głuchotę o wysokiej częstotliwości, które może być wykryte podczas badania audiometrycznego i poprzedza objawy kliniczne utraty słuchu (patrz dział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności postępowania”).

Okres ważności. 2 lata.

Warunki przechowywania. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci, w oryginalnym opakowaniu, w temperaturze nie przekraczającej 25 °C.

Niezgodność.

Roztworu siarczanu amikacyny nie należy bezpośrednio mieszać z innymi aminoglikozydami, penicylinami, heparyną, cefalosporynami, kapreomycyną, amfoterycyną B, tiopentalem, hydrochlorotiazydem, erytromycyną, nitrofuranointolem, witaminami z grupy B i C, chlorkiem potasu. W razie potrzeby dwa leki należy podawać oddzielnie, kolejno.

Opakowanie. Po 0,5 lub 1,0 g amikacyny w fiolkach.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent. SPÓŁKA AKCYJNA „Kijówmedpreparat”.

Siedziba producenta oraz adres miejsca prowadzenia działalności.

Ukraina, 01032, miasto Kijów, ul. Saksaganskiego 139.