Algezicam®

INSTRUKCJA dotyczaca stosowania leku ALGEZICAM® (ALGEZICAM®)

Skład:

substancja czynna: meloksykam;

1 tabletka zawiera meloksykamu 15 mg;

substancje pomocnicze: celuloza mikrokryształyczna (typ 102), laktoza jednowodna, cytrynian sodu, krosppowidon, powidon K30, stearynian magnezu, dwutlenek krzemu koloidalny bezwodny.

Postać leku. Tabletki.

Główne właściwości fizykochemiczne: okrągłe, płaskie tabletki bez powłoki, z równomierną powierzchnią, zwartą i jednolitą strukturą, z gładkimi krawędziami, koloru żółtawego, o średnicy 9 mm, z ryflowaniem po jednej stronie.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Leki przeciwnowotworne niesteroidowe (NLPZ) i środki przeciwreumatyczne.

Kod ATC M01A C06.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Algezicam® jest niesteroidowym lekiem przeciww zapalnym (NSAID) o działaniu przeciwzapalnym, przeciwbólowym i przeciwgorączkowym.

Meloksikam wykazuje wysoką aktywność przeciwzapalną we wszystkich standardowych modelach zapalenia. Podobnie jak w przypadku innych leków NSAID, dokładny mechanizm działania pozostaje nieznany. Jednak ogólnym mechanizmem działania wszystkich leków NSAID (w tym meloksikamu) jest hamowanie biosyntezy prostaglandyn, które są mediatorami zapalenia.

Farmakokinetyka.

Biodostępność meloksikamu po podaniu doustnym wynosi średnio 89%. Po jednorazowym podaniu dawki meloksikamu w postaci doustnej (tabletki) maksymalne stężenie w osoczu osiągane jest w ciągu 5–6 godzin.

Po podaniu meloksikamu stężenie leku w osoczu krwi jest proporcjonalne do dawki (Cmin i Cmax w stanie stacjonarnym): 0,8–2,0 mg/l. Meloksikam silnie wiąże się z białkami osocza, głównie z albuminą (99%).

Meloksikam metabolizowany jest głównie w wyniku utlenienia grupy metylowej przyłączonej do pierścienia tiazolilowego. Głównym metabolitem jest 5'-karboksimeloksikam (60% dawki), powstający w wyniku utlenienia pośredniego metabolitu – 5'-hydroksymetylo-meloksikamu, który również wydzielany jest w niewielkiej ilości (9% dawki).

W niezmienionej postaci wydala się 3% dawki; połowa z nich z moczem, a połowa z kałem.

Średni okres półwydalenia wynosi około 20 godzin.

Badania in vitro wykazały, że w metabolizmie meloksikamu ważną rolę odgrywa izoenzym CYP 2C9, mniejsze znaczenie ma udział izoenzymu CYP 3A4.

Stan równowagi osiągany jest w ciągu 5 dni.

Całkowity klirens osocza wynosi średnio 8 ml/min. Objętość rozprowadzenia jest niska, średnio 11 l. Indywidualna zmienność wynosi około 30–40%.

W przypadku terminalnej niewydolności nerek zwiększenie objętości rozprowadzenia może prowadzić do wyższych stężeń wolnego meloksikamu; dawka dobową 7,5 mg (połowa tabletki 15 mg) meloksikamu nie należy przekraczać.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Krótkotrwałe leczenie objawowe nasilenia osteoarthrytu.

Długotrwałe leczenie objawowe reumatoidalnego zapalenia stawów oraz zapalenia stawów kręgosłupa.

Przeciwwskazania.

• Nadwrażliwość na meloksikam lub inne składniki leku, lub na substancje czynne o podobnym działaniu, takie jak LNPZ, aspiryna. Meloksikamu nie należy stosować u pacjentów, u których po przyjęciu aspiryny lub innych LNPZ występowały objawy astmy, polipów nosa, obrzęku naczynioruchowego lub pokrzywki;
• choroba wrzodowa w ostrym stanie lub w wywiadzie;
• krwawienie żołądkowo-jelitowe lub perforacja, w tym związane z wcześniejszą terapią LNPZ, w wywiadzie, krwawienie mózgowe lub inne zaburzenia krwotoczne;
• ciężka niewydolność wątroby;
• ciężka niewydolność nerek nie poddająca się dializie;
• wiek pediatryczny do 16 roku życia;
• III trymestr ciąży (patrz sekcja „Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią”);
• ciężka niewydolność serca;
• leczenie bólu w okresie operacyjnym po by-passie aorto-wieńcowym.

Interakcje z innymi lekami oraz inne rodzaje interakcji.

Ryzyka związane z hiperkaliemią.
Niektóre leki lub grupy terapeutyczne mogą sprzyjać hiperkaliemii: sole potasu, moczopędne zatrzymujące potas, inhibitory enzymu konwertującego angiotensynę (IEK), antagoniści receptora angiotensyny II, niesteroidowe leki przeciwzapalne, heparyny o niskiej lub niefrakcjonowanej masie cząsteczkowej, cyklosporyna, takerolimus oraz trimetoprim. Początek hiperkaliemii może zależeć od obecności czynników z nią związanych. Ryzyko wystąpienia hiperkaliemii wzrasta, gdy powyższe leki są stosowane równolegle z meloksikamem.

Inne niesteroidowe leki przeciwzapalne (LNPZ), w tym kwas acetylosalicylowy w wysokich dawkach.
Nie zaleca się łączenia z innymi LNPZ (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”), w tym z kwasem acetylosalicylowym w dawkach ≥ 500 mg na raz lub ≥ 3 g całkowitej dawki dobowej.

Kortykosteroidy (np. glukokortykosteroidy).
Stosowanie równoległe z kortykosteroidami wymaga ostrożności ze względu na zwiększony ryzyko krwawienia lub powstawania wrzodów w przewodzie pokarmowym.

Leki przeciwkrzepliwe doustne, tyklopidyna, heparyna oraz środki trombolityczne.
Znacznie wzrasta ryzyko krwawień w wyniku hamowania funkcji płytek krwi oraz uszkodzenia błony śluzowej żołądka i dwunastnicy. LNPZ mogą nasilać działanie leków przeciwkrzepliwych, takich jak warfaryna (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”). Nie zaleca się jednoczesnego stosowania LNPZ i leków przeciwkrzepliwych lub heparyny w praktyce geriatrycznej lub w dawkach terapeutycznych (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

W innych przypadkach stosowania heparyny wymagana jest ostrożność ze względu na zwiększony ryzyko krwawień. W przypadku niemożności uniknięcia tej kombinacji konieczna jest staranna kontrola INR (międzynarodowego wskaźnika znormalizowanego).

Lit.
LNPZ mogą podnosić stężenie litu w osoczu (w wyniku zmniejszenia wydalania litu z moczem), co może osiągnąć wartości toksyczne. Jednoczesne stosowanie litu i LNPZ nie jest zalecane (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”). Jeśli terapia kombinowana jest konieczna, należy starannie monitorować stężenie litu w osoczu na początku leczenia, przy doborze dawki oraz po zakończeniu leczenia meloksikamem.

Metotreksat.
LNPZ mogą zmniejszać sekrecję kanalikową metotreksatu, tym samym zwiększając jego stężenie w osoczu. Z tego powodu nie zaleca się równoległego stosowania LNPZ u pacjentów przyjmujących wysoką dawkę metotreksatu (powyżej 15 mg/tydzień) (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”). Ryzyko interakcji między LNPZ a metotreksatem należy uwzględnić również u pacjentów przyjmujących niską dawkę metotreksatu, szczególnie u tych z zaburzoną funkcją nerek. W razie potrzeby leczenia kombinowanego należy kontrolować parametry krwi i funkcję nerek. Należy zachować ostrożność, jeśli przyjmowanie LNPZ i metotreksatu trwa trzy dni z rzędu, ponieważ stężenie metotreksatu w osoczu może wzrosnąć i nasilić toksyczność. Choć farmakokinetyka metotreksatu (15 mg/tydzień) nie była zaburzana przez równoległe leczenie meloksikamem, należy wziąć pod uwagę, że toksyczność hematologiczna metotreksatu może wzrosnąć podczas leczenia LNPZ (patrz informacja podana powyżej) (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”).

Pemetreksed.
U pacjentów z łagodną i umiarkowaną niewydolnością nerek (klirens kreatyniny od 45 do 79 ml/min) przyjmowanie meloksikamu należy wstrzymać na 5 dni przed podaniem pemetreksedu, w dniu podania oraz przez 2 dni po podaniu. Jeśli kombinacja meloksikamu z pemetreksedem jest konieczna, pacjenci powinni być poddawani starannej kontroli. U pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny poniżej 45 ml/min) jednoczesne stosowanie meloksikamu z pemetreksedem nie jest zalecane.

U pacjentów z normalną funkcją nerek (klirens kreatyniny ≥ 80 ml/min), dawki 15 mg meloksikamu mogą zmniejszyć eliminację pemetreksedu, a tym samym zwiększyć częstość występowania reakcji niepożądanych związanych z pemetreksedem. Dlatego należy zachować ostrożność przy przepisywaniu 15 mg meloksikamu jednocześnie z pemetreksedem pacjentom z normalną funkcją nerek (klirens kreatyniny ≥ 80 ml/min).

Diuretyki.
U odwodnionych pacjentów leczenie LNPZ wiąże się z potencjalnym ryzykiem rozwoju ostrej niewydolności nerek. Pacjentom należy zapewnić odpowiednie nawodnienie oraz staranną kontrolę funkcji nerek po rozpoczęciu równoległego leczenia.

Leki obniżające ciśnienie (np. beta-blokery).
Przy stosowaniu LNPZ obserwuje się znaczne osłabienie działania przeciwciśnieniowego, spowodowane hamowaniem syntezy prostaglandyn o działaniu rozszerzającym naczynia.

Inhibitory enzymu konwertującego angiotensynę (IEK) i antagoniści receptora angiotensyny II.
LNPZ (w tym kwas acetylosalicylowy w dawce ≥3 g/dobę) oraz antagoniści angiotensyny II wykazują efekt synergistyczny w zakresie obniżania filtracji kłębuszkowej w nerkach; efekt ten może być nasilony w przypadku zaburzeń funkcji nerek. Podanie tej kombinacji u starszych i/lub odwodnionych pacjentów może prowadzić do ostrej niewydolności nerek w wyniku bezpośredniego wpływu na filtrację kłębuszkową. Pacjentom należy zapewnić odpowiednie nawodnienie oraz staranną kontrolę funkcji nerek po rozpoczęciu równoległego leczenia. Ponadto, terapia równoległa może zmniejszyć działanie przeciwciśnieniowe IEK i antagonistów angiotensyny II, prowadząc do częściowej utraty skuteczności (poprzez hamowanie prostaglandyn działających rozszerzająco na naczynia).

Selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI).
Zwiększony ryzyko krwawienia żołądkowo-jelitowego.

Deferasiroks.
Równoległe stosowanie meloksikamu i deferasiroksu może zwiększyć ryzyko reakcji niepożądanych ze strony przewodu pokarmowego. Należy zachować ostrożność przy łączeniu tych leków.

Cholestyramina.
Cholestyramina przyspiesza wydalanie meloksikamu w wyniku zaburzenia wewnątrzwątrobowej cyrkulacji, w związku z czym klirens meloksikamu wzrasta o 50%, a czas półtrwania maleje do 13±3 godzin. Interakcja ta ma znaczenie kliniczne.

Nie stwierdzono klinicznie istotnej interakcji farmakokinetycznej przy jednoczesnym stosowaniu z lekami przeciwwątrobowymi, cytydyną i dypoksyną.

Nie stwierdzono klinicznie istotnych farmakokinetycznych interakcji lekowych przy równoległym stosowaniu leków przeciwwątrobowych, cytydyny i dypoksyny.

Szczególne ostrzeżenia dotyczące stosowania.

Niepożądane reakcje można zminimalizować stosując najniższą skuteczną dawkę przez najkrótszy możliwy czas konieczny do kontrolowania objawów (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki” oraz informacja dotycząca ryzyka przewodu pokarmowego i układu sercowo-naczyniowego poniżej).

Nie należy przekraczać zalecanej maksymalnej dawki dobowej w przypadku niewystarczającego efektu terapeutycznego, ani dodatkowo stosować innych niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NLPZ), ponieważ może to zwiększyć toksyczność, podczas gdy korzyści terapeutyczne nie zostały udowodnione. Należy unikać jednoczesnego stosowania meloksykamu z innymi NLPZ, w tym selektywnymi inhibitorami cyklooksygenazy-2.

Meloksikam nie nadaje się do leczenia pacjentów wymagających łagodzenia ostrego bólu.

W przypadku braku poprawy po kilku dniach należy ponownie ocenić korzyści terapeutyczne leczenia.

Należy zwrócić uwagę na zapalenie przełyku, zapalenie żołądka i/lub wrzody żołądka i dwunastnicy w wywiadzie, aby zapewnić ich pełne wyleczenie przed rozpoczęciem terapii meloksikamem. Należy regularnie monitorować możliwość nawrotu u pacjentów leczonych meloksikamem oraz u pacjentów z takimi przypadkami w wywiadzie.

Działanie na układ sercowo-naczyniowy i mózgowo-naczyniowy.

Pacjentom z nadciśnieniem tętniczym i/lub z przewlekłą niewydolnością serca w stopniu od lekkiego do umiarkowanego w wywiadzie zaleca się staranne obserwowanie, ponieważ podczas terapii NLPZ obserwowano zatrzymanie płynu i obrzęki.

Badania kliniczne i dane epidemiologiczne wskazują, że stosowanie niektórych NLPZ (szczególnie w wysokich dawkach i przy długotrwałym leczeniu) może być związane z niewielkim wzrostem ryzyka powikłań trombotycznych tętniczych (np. zawału mięśnia sercowego i udaru mózgu). Brakuje wystarczających danych, aby wykluczyć takie ryzyko dla meloksikamu.

Pacjentom z niekontrolowanym nadciśnieniem tętniczym, przewlekłą niewydolnością serca, ustaloną chorobą niedokrwienną serca, chorobą tętnic obwodowych i/lub chorobą naczyniową mózgu należy prowadzić terapię meloksikamem tylko po starannym badaniu. Analogiczna ocena powinna być przeprowadzona przed rozpoczęciem długotrwałego leczenia u pacjentów z czynnikami ryzyka chorób sercowo-naczyniowych (takimi jak nadciśnienie tętnicze, hiperlipidemia, cukrzyca i palenie tytoniu).

NLPZ mogą zwiększać ryzyko poważnych sercowo-naczyniowych powikłań zakrzepowych, zawału mięśnia sercowego i udaru mózgu, które mogą mieć śmiertelny skutek. Wzrost ryzyka jest związany z długością stosowania, obecnością chorób sercowo-naczyniowych lub czynników ryzyka chorób sercowo-naczyniowych.

Zaburzenia przewodu pokarmowego.

Tak jak przy stosowaniu innych NLPZ, potencjalnie śmiertelne krwawienie przewodu pokarmowego, wrzody lub perforacje mogą wystąpić w dowolnym czasie trwania leczenia, niezależnie od obecności objawów wstępnego ostrzegania lub poważnych chorób przewodu pokarmowego w wywiadzie.

Ryzyko krwawienia przewodu pokarmowego, wrzodów lub perforacji jest większe przy zwiększaniu dawki NLPZ u pacjentów z wrzodami w wywiadzie, szczególnie komplikowanymi krwawieniem lub perforacją (patrz sekcja „Przeciwwskazania”), oraz u pacjentów starszych. Takim pacjentom należy rozpocząć leczenie od najniższej skutecznej dawki. U takich pacjentów należy rozważyć terapię skojarzoną z lekami ochronnymi (takimi jak misoprostol lub inhibitory pompy protonowej), a także u pacjentów wymagających jednoczesnego stosowania małej dawki kwasu acetylosalicylowego lub innych leków zwiększających ryzyko przewodu pokarmowego (patrz informacja poniżej oraz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Pacjentom z toksycznością przewodu pokarmowego w wywiadzie, szczególnie pacjentom starszym, należy zalecić zgłaszanie wszelkich nietypowych objawów brzusznych (szczególnie krwawienia przewodu pokarmowego), przede wszystkim na wczesnych etapach leczenia.

Należy zachować ostrożność u pacjentów stosujących jednocześnie leki, które mogą zwiększyć ryzyko wrzodów lub krwawień, w tym heparynę, jako terapię radykalną lub w praktyce geriatrycznej, antykoagulancie, takie jak warfaryna, lub inne niesteroidowe leki przeciwzapalne, w tym kwas acetylosalicylowy w dawkach ≥ 500 mg na dawkę lub ≥ 3 g całkowitej dawki dobowej. Stosowanie meloksikam u takich pacjentów nie jest zalecane (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

W przypadku wystąpienia krwawienia przewodu pokarmowego lub wrzodów u pacjentów stosujących meloksikam, należy przerwać leczenie.

NLPZ należy stosować ostrożnie u pacjentów z chorobami przewodu pokarmowego w wywiadzie (wrzodziejące zapalenie jelita grubego, choroba Leśniowskiego-Crohna), ponieważ te stany mogą się nasilić (patrz sekcja „Niepożądane działanie”).

Zaburzenia skóry.

Podczas stosowania meloksikam zgłaszano przypadki ciężkich uszkodzeń skóry: zespół Stevensa-Johnsona i toksyczne martwicze zapalenie nabłonka. Pacjentów należy poinformować o objawach i objawach tych uszkodzeń. Najwyższe ryzyko wystąpienia takich reakcji obserwuje się na początku leczenia, przy czym większość przypadków ma miejsce w pierwszych tygodniach leczenia. Przy pierwszym pojawieniu się wysypek skórnych, uszkodzeń błon śluzowych lub innych objawów nadwrażliwości należy przerwać stosowanie meloksikam. Jeśli u pacjenta rozwinął się zespół Stevensa-Johnsona lub toksyczne martwicze zapalenie nabłonka podczas przyjmowania meloksikam, stosowanie leku nie może być wznowione w przyszłości.

Wskazniki wątroby i funkcja nerek.

Tak jak przy leczeniu większości NLPZ, opisano pojedyncze przypadki podwyższenia poziomu aminotransferaz w surowicy, podwyższenia poziomu bilirubiny w surowicy lub innych parametrów funkcji wątroby, a także podwyższenia kreatyniny w surowicy, azotu mocznika we krwi i innych odchyleń laboratoryjnych. W większości przypadków te odchylenia były nieznaczne i miały charakter tymczasowy. W przypadku istotnych lub trwających potwierdzonych odchyleń należy przerwać stosowanie meloksikam i przeprowadzić badania kontrolne.

Funkcyjna niewydolność nerek.

NLPZ, poprzez hamowanie rozszerzającego naczynia wpływu prostaglandyn nerkowych, mogą wywoływać funkcjonalną niewydolność nerek w wyniku obniżenia filtracji kłębuszkowej. Ten niepożądany efekt jest zależny od dawki. Na początku leczenia lub po zwiększeniu dawki zaleca się staranne monitorowanie diurezy i funkcji nerek u pacjentów z następującymi czynnikami ryzyka:

− wiek starszy;

− jednoczesne stosowanie z inhibitorami ACE, antagonistami angiotensyny II, sartanami, diuretykami (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”);

− hipowolemia (każdego rodzaju);

− przewlekła niewydolność serca;

− niewydolność nerek;

− zespół nerczycowy;

− nefropatia toczeń;

− ciężki stopień zaburzeń wątroby (albuminy surowicy < 25 g/l lub ≥ 10 według klasyfikacji Childa-Pugha).

W pojedynczych przypadkach NLPZ mogą prowadzić do zapalenia śródmiąższowego nerek, zapalenia kłębuszków nerkowych, martwicy rdzenia nerek lub zespołów nerczycowych.

Dawka meloksikam u pacjentów z niewydolnością nerek w stadium terminalnym, poddawanych dializie, nie powinna przekraczać 7,5 mg (połowa tabletki 15 mg). U pacjentów z niewydolnością nerek w stopniu od lekkiego do umiarkowanego dawkę nie trzeba obniżać (klirens kreatyniny > 25 ml/min).

Zaburzenia wątroby.

Do 15% pacjentów stosujących NLPZ może dojść do podwyższenia jednego lub więcej badań wątrobowych. Takie odchylenia laboratoryjne mogą postępować, mogą pozostać bez zmian lub mogą być tymczasowe podczas kontynuowania leczenia. Znaczne podwyższenia ALAT lub ASAT (około trzy lub więcej razy powyżej normy) obserwowano u 1% pacjentów podczas badań klinicznych NLPZ. Dodatkowo zgłaszano rzadkie przypadki ciężkich reakcji wątrobowych, w tym żółtaczkę i błyskawiczny śmiertelny zapalenia wątroby, martwicę wątroby i niewydolność wątroby, niektóre z nich zakończone śmiercią.

Pacjentów z objawami lub podejrzeniem dysfunkcji wątroby lub u których obserwowano odchylenia badań wątrobowych należy ocenić pod kątem rozwoju objawów cięższej niewydolności wątroby podczas terapii Algezicam®. Jeśli objawy kliniczne i objawy są zgodne z rozwojem chorób wątroby lub jeśli obserwuje się objawy systemowe choroby (np. eozynofilia, wysypka itp.), stosowanie Algezicam® należy przerwać.

Zatrzymanie sodu, potasu i wody.

NLPZ mogą nasilać zatrzymanie sodu, potasu i wody oraz wpływać na natriuretyczne działanie diuretyków. Ponadto możliwe jest zmniejszenie efektu przeciwciśnieniowego leków obniżających ciśnienie (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”). W związku z tym u wrażliwych pacjentów może dochodzić do nasilenia lub nasilenia obrzęków, niewydolności serca lub nadciśnienia tętniczego. Z tego powodu pacjentom z takimi ryzykami zaleca się monitorowanie kliniczne (patrz sekcje „Sposób stosowania i dawki” oraz „Przeciwwskazania”).

Kombinacja z pemetreksem.

U pacjentów z niewydolnością nerek w stopniu lekkim i umiarkowanym, którzy otrzymują pemetreks, leczenie meloksikamem należy przerwać co najmniej 5 dni przed podaniem pemetreksu, w dniu podania oraz co najmniej 2 dni po podaniu (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Maskowanie stanu zapalnego i gorączki.

Działanie farmakologiczne Algezicam® polegające na zmniejszeniu gorączki i stanu zapalnego może utrudnić diagnozę w przypadku podejrzenia nieinfekcyjnego stanu bólowego.

Leczenie kortykosteroidami.

Algezicam® nie może być prawdopodobnym zamiennikiem kortykosteroidów w leczeniu niedostateczności kortykosteroidowej.

Efekty hematologiczne.

U pacjentów przyjmujących NLPZ, w tym Algezicam®, może wystąpić anemia. Może to być związane z zatrzymaniem płynu, krwawieniem przewodu pokarmowego o nieznanym pochodzeniu lub makroskopijnym lub nie w pełni opisanym wpływem na erytropoetynę. Pacjentom poddawanym długotrwałemu leczeniu NLPZ, w tym Algezicam®, należy kontrolować poziom hemoglobiny lub hematokrytu, jeśli występują objawy i oznaki anemii.

NLPZ hamują agregację płytek krwi i mogą wydłużać czas krwawienia u niektórych pacjentów. W przeciwieństwie do kwasu acetylosalicylowego ich wpływ na funkcję płytek krwi jest mniejszy ilościowo, krótkotrwały i odwracalny. Należy starannie monitorować stan pacjentów przyjmujących Algezicam® i u których mogą wystąpić niepożądane skutki związane ze zmianami funkcji płytek krwi, w szczególności zaburzeniami krzepnięcia krwi, lub pacjentów przyjmujących antykoagulancy.

Pacjenci z istniejącą astmą.

Pacjenci z astmą mogą mieć astmę wrażliwą na aspirynę. Stosowanie aspiryny u pacjentów z astmą wrażliwą na aspirynę wiąże się z ciężkim skurczem oskrzeli, który może być śmiertelny. Z uwagi na reakcję krzyżową, w tym skurcz oskrzeli, między aspiryną a innymi NLPZ, Algezicam® nie należy stosować pacjentom wrażliwym na aspirynę i należy ostrożnie przepisywać pacjentom z istniejącą astmą.

Hyperkaliemia.

Hyperkaliemia może być sprzyjana przez cukrzycę lub jednoczesne stosowanie leków zwiększających poziom potasu (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”). W takich przypadkach należy regularnie kontrolować poziom potasu.

Reakcje anafilaktyczne.

Tak jak przy stosowaniu innych NLPZ, reakcje anafilaktyczne mogą występować u pacjentów bez znanej reakcji na meloksikam. Algezicam® nie należy stosować pacjentom z trzecioaspirynową trójką. Ten zespół objawów występuje u pacjentów z astmą, u których występuje zapalenie nosa z lub bez polipów nosowych lub którzy doświadczają ciężkiego, potencjalnie śmiertelnego skurczu oskrzeli po stosowaniu aspiryny lub innych NLPZ. Należy podjąć natychmiastowe działania w przypadku stwierdzenia reakcji anafilaktycznej.

Inne ostrzeżenia.

Niepożądane reakcje są często gorzej tolerowane przez osoby starsze, słabe lub osłabione, które wymagają starannego monitorowania. Tak jak przy stosowaniu innych niesteroidowych leków przeciwzapalnych, tak i przy stosowaniu Algezicam® należy zachować szczególną ostrożność u pacjentów starszych, u których często występują zaburzenia funkcji nerek, wątroby i serca.

Tak jak większość NLPZ, meloksikam może maskować objawy choroby zakaźnej.

Ze względu na to, że lek zawiera laktozę, pacjenci z rzadką dziedziczną nietolerancją galaktozy, niedoborem laktoazy lub zaburzeniem wchłaniania glukozy-galaktozy nie powinni przyjmować tego leku.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Funkcja rozrodcza. Stosowanie meloksikam może wpływać na funkcję rozrodczą i nie jest zalecane kobietom próbującym zajść w ciążę. Dlatego u kobiet planujących zajście w ciążę lub poddawanych badaniom z powodu niepłodności, należy rozważyć możliwość przerwania stosowania meloksikam.

Ciąża. Wyższe dawkowanie niż zalecane może negatywnie wpływać na ciążę i/lub rozwój embrionalny i płodowy. Dane badań epidemiologicznych pozwalają przypuszczać, że zwiększa się ryzyko poronienia. W I i II trymestrze ciąży meloksikam nie powinien być stosowany, chyba że istnieje pilna potrzeba. Jeśli kobieta próbuje zajść w ciążę lub stosuje meloksikam w I i II trymestrze ciąży, dawkowanie i długość leczenia powinny być jak najmniejsze.

W III trymestrze ciąży leki z grupy inhibitorów syntezy prostaglandyn mogą prowadzić do toksyczności serca płodu (nadciśnienie płucne z przedwczesnym zamknięciem przewodu tętniczego), niewydolności nerek lub mogą hamować skurcze macicy, co prowadzi do opóźnienia lub przedłużenia porodu. Dlatego meloksikam jest przeciwwskazany w III trymestrze ciąży.

Laktacja. Wiadomo, że NLPZ mogą przenikać do mleka matki. Dlatego nie zaleca się ich przepisywania kobietom karmiącym piersią.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwanie maszyn.

Nie przeprowadzono specjalnych badań dotyczących wpływu leku na zdolność prowadzenia samochodu lub pracy z innymi maszynami. Jednak na podstawie profilu farmakodynamicznego i obserwowanych działań niepożądanych można założyć, że meloksikam nie wpływa lub ma nieznaczny wpływ na te czynności. Jednak pacjentom z zaburzeniami wzroku, sennością lub innymi zaburzeniami układu nerwowego centralnego zaleca się powstrzymanie się od prowadzenia samochodu lub pracy z innymi maszynami.

Sposób stosowania i dawki

Stosować doustnie.

Całą dzienną dawkę leku należy przyjmować jednorazowo, popijając wodą lub innym płynem, podczas posiłku.

Można zminimalizować ryzyko wystąpienia działań niepożądanych, stosując najniższą skuteczną dawkę przez najkrótszy możliwy czas potrzebny do kontrolowania objawów (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”). Leczenie należy okresowo przeglądać, aby ocenić potrzebę dalszego łagodzenia objawów oraz odpowiedź pacjenta na terapię.

Zaostrzenie osteoarthrytu: 7,5 mg/dobę (połowa tabletu 15 mg). W razie potrzeby dawkę można zwiększyć do 15 mg/dobę.

Reumatoidalne zapalenie stawów, zapalenie stawów kręgosłupa: 15 mg/dobę. Dawkę można zmniejszyć do 7,5 mg (połowa tabletu 15 mg) meloksikamku dziennie, w zależności od efektu terapeutycznego.

Maksymalna zalecana dawka dzienna wynosi 15 mg meloksikamku.

Osoby szczególne.

Pacjenci w podeszłym wieku oraz pacjenci z podwyższonym ryzykiem wystąpienia działań niepożądanych.

Zalecana dawka długoterminowego leczenia reumatoidalnego zapalenia stawów oraz zapalenia stawów kręgosłupa u pacjentów w podeszłym wieku wynosi 7,5 mg na dobę ( połowa tabletu 15 mg) . U pacjentów z podwyższonym ryzykiem wystąpienia działań niepożądanych należy rozpocząć leczenie od dawki 7,5 mg ( połowa tabletu 15 mg) dziennie (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”) .

Niewydolność nerek.

U pacjentów z ciężką niewydolnością nerek poddawanych dializie dawka nie powinna przekraczać 7,5 mg ( połowa tabletu 15 mg) dziennie. U pacjentów z łagodną i umiarkowaną niewydolnością nerek (czyli u pacjentów z klirem kreatyniny powyżej 25 ml/min) nie jest konieczne zmniejszanie dawki. W przypadku pacjentów z ciężką niewydolnością nerek bez dializy – patrz sekcja „Przeciwwskazania”.

Niewydolność wątroby.

U pacjentów z łagodną i umiarkowaną niewydolnością wątroby nie jest konieczne zmniejszanie dawki. W przypadku pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby – patrz sekcja „Przeciwwskazania”.

Dzieci.

Nie zaleca się stosowania u dzieci poniżej 16. roku życia.

Przedawkowanie.

Objawy ostrego przedawkowania leków przeciwbólowych niesteroidowych zazwyczaj ograniczają się do osłabienia, senności, nudności, wymiotów i bólu nadbrzusza, które ogólnie są odwracalne przy leczeniu wspierającym. Może wystąpić krwawienie z przewodu pokarmowego. Ciężkie zatrucie może prowadzić do podwyższenia ciśnienia tętniczego, ostrej niewydolności nerek, zaburzeń czynności wątroby, niewydolności oddechowej, śpiączki, drgawek, niewydolności sercowo-naczyniowej i zatrzymania serca. Zgłaszano reakcje anafilaktyczne podczas terapeutycznego stosowania leków przeciwbólowych niesteroidowych, które mogą również wystąpić przy przedawkowaniu.

W przypadku przedawkowania leków przeciwbólowych niesteroidowych zalecane są działania objawowe i wspierające. Badania wykazały przyśpieszone wydalanie meloksikamku po podaniu 4 doustnych dawek cholestyraminy 3 razy dziennie.

Działania niepożądane.

Obrzęki, nadciśnienie tętnicze oraz niewydolność serca obserwowano podczas leczenia lekami przeciwbólowymi niesteroidowymi (NLPZ).

Dane z badań klinicznych oraz dane epidemiologiczne pozwalają przypuszczać, że stosowanie niektórych NLPZ (szczególnie w wysokich dawkach i przez dłuższy czas) może wiązać się z niewielkim zwiększeniem ryzyka zdarzeń tromboembolicznych (np. zawału mięśnia serca lub udaru mózgu) (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”).

Większość obserwowanych działań niepożądanych ma charakter przewlekowy. Może występować wrzód peptyczny, perforacja lub krwawienie z przewodu pokarmowego, czasem zakończone śmiertelnie, szczególnie u pacjentów starszych (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”). Po stosowaniu obserwowano nudności, wymioty, biegunkę, wzdęcia, zaparcia, niestrawność, ból brzucha, melene, wymioty z krwią, wrzodziejące zapalenie jamy ustnej, nasilenie zapalenia okrężnicy lub choroby Leśniowskiego-Cruona (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”). Z mniejszą częstotliwością obserwowano zapalenie żołądka.

Zgłaszano ciężkie uszkodzenia skóry: zespół Stevensa-Johnsona oraz toksyczne odłuszczeniowe zapalenie skóry (TEN) (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”).

Kryteria oceny częstości występowania działań niepożądanych: bardzo często (≥ 1/10); często (≥ 1/100, < 1/10); nieczęsto (≥ 1/1000, < 1/100); rzadko (≥ 1/10000, < 1/1000); bardzo rzadko (<1/10 000); nieznane (nie można określić na podstawie dostępnych danych).

Zaburzenia ze strony układu krwiotwórczego i chłonnego:

nieczęsto – anemia;

rzadko – odchylenia wyników badań krwi od normy (w tym zmiany liczby leukocytów), leukopenia, trombocytopenia;

bardzo rzadko – agranulocytoza (patrz „Odrębne poważne i/lub częste działania niepożądane”).

Zaburzenia ze strony układu odpornościowego:

nieczęsto – reakcje alergiczne, z wyłączeniem reakcji anafilaktycznych lub anafilakto-idowych;

nieznane – reakcja anafilaktyczna, reakcja anafilakto-idowa, w tym wstrząs.

Zaburzenia psychiczne:

rzadko – zaburzenia nastroju, koszmary nocne;

nieznane – dezorientacja, dezorientacja, bezsenność.

Zaburzenia ze strony układu nerwowego:

często – ból głowy;

nieczęsto – zawroty głowy, senność;

Zaburzenia ze strony narządu wzroku:

rzadko – zaburzenia funkcji wzroku, w tym nieostre widzenie, zapalenie spojówek.

Zaburzenia ze strony układu sercowo-naczyniowego:

rzadko – uczucie kołatania serca;

donoszono o niewydolności serca związanej z leczeniem NLPZ;

nieczęsto – podwyższenie ciśnienia tętniczego, napływy gorąca.

Zaburzenia ze strony układu oddechowego, narządów klatki piersiowej i śródpiersia:

rzadko – astma u pacjentów uczulonych na kwas acetylosalicylowy i inne NLPZ;

nieznane – infekcje dróg oddechowych górnych, kaszel.

Zaburzenia ze strony układu pokarmowego:

bardzo często – zaburzenia przewodu pokarmowego: niestrawność, nudności, wymioty, ból brzucha, zaparcia, wzdęcia, biegunka;

nieczęsto – utajone lub makroskopowe krwawienie z przewodu pokarmowego, zapalenie jamy ustnej, zapalenie żołądka, odbijanie;

rzadko – zapalenie okrężnicy, wrzód żołądka i dwunastnicy, zapalenie przełyku;

bardzo rzadko – perforacja przewodu pokarmowego;

nieznane – zapalenie trzustki.

Krwiowanie z przewodu pokarmowego, wrzód lub perforacja mogą być ciężkie i potencjalnie śmiertelne, szczególnie u pacjentów starszych (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”).

Zaburzenia ze strony układu wątrobowo-pęcherzykowego:

nieczęsto – zaburzenia funkcji wątroby (np. podwyższony poziom aminotransferaz lub bilirubiny);

bardzo rzadko – zapalenie wątroby;

nieznane – żółtaczka, niewydolność wątroby.

Zaburzenia ze strony skóry i tkanki podskórnej:

nieczęsto – obrzęk naczynioruchowy, swędzenie, wysypka;

rzadko – zespół Stevensa-Johnsona, toksyczne odłuszczeniowe zapalenie skóry (TEN), pokrzywka;

bardzo rzadko – zapalenie skóry pęcherzowe, wielopostaciowe rumień;

nieznane – reakcje fotouczulenia, odłuszczające zapalenie skóry.

Zaburzenia ze strony nerek i dróg moczowych:

nieczęsto – zatrzymanie sodu i wody, hiperkaliemia (patrz sekcje „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania” oraz „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”), zmiany wskaźników czynności nerek (podwyższenie stężenia kreatyniny i/lub mocznika we krwi);

bardzo rzadko – ostra niewydolność nerek, szczególnie u pacjentów z czynnikami ryzyka (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”);

nieznane – infekcje dróg moczowych, zaburzenia częstości oddawania moczu.

Ogólne zaburzenia po stosowaniu:

nieczęsto – obrzęki, w tym obrzęki kończyn dolnych;

nieznane – objawy grypopodobne.

Odrębne poważne i/lub częste działania niepożądane.

Zgłoszono bardzo rzadkie przypadki agranulocytozy u pacjentów leczonych meloksykamem i innymi potencjalnie mielotoksycznymi lekami (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Działania niepożądane, których nie obserwowano podczas stosowania leku, ale które są ogólnie uznawane za charakterystyczne dla innych związków tej klasy.

Uszkodzenie nerek o charakterze organicznym, które może prowadzić do ostrej niewydolności nerek: zgłoszono bardzo rzadkie przypadki zapalenia nerek typu międzyczynnikowego, ostrego martwicy kanalików nerkowych, zespołu nerczycowego oraz martwicy brodawki nerkowej (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”).