Alfarekin® interferon alfa-2b rekombinowany ludzki

INSTRUKCJA do stosowania leku Alfarekin® interferon alfa-2b rekombinowany ludzki

Skład:

substancja czynna: interferon alfa-2b rekombinowany ludzki,

1 fiolka zawiera 3 mln MI interferonu alfa-2b rekombinowanego ludzkiego;

substancje pomocnicze: Natrium chloridum, Dextran 70, Kalium dihydrogenophosphas, Natrii hydrogene phosphas anhydricus.

Postać leku. Liofilizat do sporządzenia roztworu do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizykochemiczne: liofilizowany proszek lub porowata masa białego koloru.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Imunostymulatory. Interferon alfa-2b. Kod ATC L03A B05.

Właściwości farmakologiczne

Farmakodynamika .

Alfarekin® – postać lekowa interferonu alfa-2b rekombinowanego ludzkiego, syntezowanego przez komórki Escherichia coli na podstawie genu kodującego produkt identyczny z ludzkim interferonem alfa-2b, przy wykorzystaniu fagozależnej technologii inżynierii genetycznej. Specyficzna aktywność Alfarekinu® wyrażana jest w jednostkach międzynarodowych. Lek jest dostępny w formie liofilizatu.

Alfarekin®, podobnie jak naturalny leukocytarny interferon, wykazuje trzy główne rodzaje aktywności biologicznej: immunomodulacyjną, przeciwwirusową oraz przeciwnowotworową.

Mechanizm działania Alfarekinu® opiera się na tym, że interferon wiążąc się z odpowiednimi receptorami komórek organizmu, indukuje kompleks wewnątrzkomórkowych mechanizmów prowadzących do powstawania enzymów zapobiegających replikacji wirusów, zwiększających aktywność fagocytarną makrofagów, specyficzną cytotoksyczność limfocytów wobec komórek docelowych oraz hamujących proliferację komórek przerzutowych.

Farmakokinetyka .

Nie badano.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Alfarekin® stosuje się w terapii skojarzonej w przypadku:

• ostrego i przewlekłego wirusowego zapalenia wątroby typu B (średniego i ciężkiego nasilenia);
• przewlekłego zapalenia wątroby typu C;
• czerniaka skóry i oka;
• choroby szpiczaka;
• przewlekłej białaczki szpikowej;
• białaczki osłonecznej;
• złośliwych limfom nieziarniczych, a mianowicie limfomy folikularnej.

Przeciwwskazania.

• Podwyższona wrażliwość na interferon alfa-2b lub inne składniki leku;
• ciężkie choroby układu sercowo-naczyniowego (w tym niewydolność serca w stadium dekompensacji, niedawno przebyty zawał mięśnia sercowego, ciężka arytmię);
• ciężka dysfunkcja nerek lub wątroby, w tym z powodu przerzutów;
• padaczka i/lub inne zaburzenia ze strony OUN (w tym funkcjonalne);
• przewlekłe zapalenie wątroby z cyrozą wątroby w stadium dekompensacji;
• przewlekłe zapalenie wątroby u pacjentów poddawanych lub niedawno poddanych leczeniu lekami immunosupresyjnymi, z wyjątkiem krótkotrwałej terapii kortykosteroidami;
• autoimmunologiczne zapalenie wątroby lub choroba autoimmunologiczna w wywiadzie; stosowanie jest przeciwwskazane u biorców przeszczepu po terapii immunosupresyjnej;
• istniejące wcześniej choroby tarczycy, jeśli nie są kontrolowane tradycyjnymi metodami leczenia;
• obecność ciężkich zaburzeń wewnętrznych u pacjentów z sarkomą Kaposiego;
• łuszczycę, sarkoidozę, jeśli potencjalna korzyść nie przewyższa potencjalnego ryzyka;
• kombinacja leku Alfarekin® z telbivudyną;
• okres ciąży (bezpieczeństwo stosowania leku w okresie ciąży nie zostało ustalone).

Dzieci i młodzież

Ciężki stan psychiczny, szczególnie ciężka depresja, myśli samobójcze lub próby samobójstwa, obecnie lub w wywiadzie.

Terapia skojarzona z rybawiryną

Podczas stosowania leku Alfarekin® i rybawiryny w ramach terapii skojarzonej przewlekłego zapalenia wątroby typu C należy również wziąć pod uwagę informacje dotyczące przeciwwskazań do stosowania rybawiryny.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Ponieważ interferon alfa wpływa na metabolizm komórkowy, istnieje potencjalna możliwość modyfikacji działania innych leków. Mogą zmieniać się procesy metaboliczne o charakterze utleniającym, co należy uwzględnić przy jednoczesnym stosowaniu leków metabolizowanych tą drogą (cyklosporyna, fenytoina, warfaryna, teofilina, aminofilina, diazepan, propranolol). Stężenie teofiliny w surowicy krwi należy monitorować i w razie potrzeby dostosować dawkowanie.

Z ostrożnością należy stosować lek jednocześnie z opioidami, lekami przeciwbólowymi, lekami nasennymi i uspokajającymi (potencjalnie powodują efekt mielosupresyjny).

Zaburzenia płucne, infiltraty, zapalenie płuc (w niektórych przypadkach śmiertelne) rzadko obserwowano u pacjentów leczonych interferonem alfa. Etiologia nie została ustalona. O tych objawach częściej informowano w kontekście jednoczesnego stosowania „shosaikoto” (chińskiego ziołowego leku) z interferonem alfa.

Podczas stosowania leku w połączeniu z lekami przeciwnowotworowymi (cytarabina, doksorubicyna, teniposyd, cyklofosfamid) zwiększa się ryzyko wystąpienia poważnych, zagrażających życiu skutków toksycznych (nasilenia i trwałości).

Opisano synergizm działań niepożądanych (pod względem liczby leukocytów) przy jednoczesnym stosowaniu interferonu alfa i zydowudyny. U pacjentów, którzy otrzymywali te leki jednocześnie, częstotliwość występowania neutropenii była wyższa niż u tych, którzy leczono tylko zydowudyną.

Jeśli Alfarekin® jest podawany w połączeniu z rybawiryną pacjentom z przewlekłym zapaleniem wątroby typu C, należy również zapoznać się z instrukcją do rybawiryny.

Badanie kliniczne połączenia telbivudyny, 600 mg na dobę, z pegylowanym interferonem alfa-2a, 180 μg raz w tygodniu podawanych podskórnie, wykazało, że to połączenie wiąże się z zwiększonego ryzykiem wystąpienia neuropatii obwodowej. Mechanizm rozwoju tej reakcji jest nieznany. Ponadto bezpieczeństwo i skuteczność telbivudyny w połączeniu z interferonami w leczeniu przewlekłego zapalenia wątroby typu B nie zostały wykazane. Dlatego kombinacja leku Alfarekin® z telbivudyną jest przeciwwskazana.

Szczególne środki ostrożności.

Alfarekin® należy stosować pod nadzorem lekarza. Pacjentów należy poinformować o korzyściach wynikających z tej terapii oraz o możliwych reakcjach niepożądanych.

Jeśli działanie niepożądane nie osłabnie lub nasili się, dawkę leku należy zmniejszyć o 50% lub przerwać leczenie. W zależności od indywidualnej wrażliwości i przyjętej dawki leku u pacjentów może wystąpić spowolnienie szybkości reakcji psychomotorycznych, objawiające się sennością, osłabieniem, zwiększonym zmęczeniem.

Gorączka

Ponieważ gorączka może występować w ramach zespołu grypopodobnego, który jest typowym objawem podczas terapii interferonem, należy wykluczyć inne przyczyny długotrwałej gorączki. Zaleca się stosowanie leku w połączeniu z terapią antyhistaminową i przeciwgorączkową.

Niezbędność odpowiedniej hydratacji

Podczas leczenia lekiem należy zapewnić odpowiednie nawodnienie organizmu, ponieważ u niektórych pacjentów może wystąpić hipotonia spowodowana odwodnieniem organizmu.

Reakcje nadwrażliwości

W przypadku rozwoju reakcji nadwrażliwości typu natychmiastowego (np. pokrzywka, obrzęk naczynioruchowy, skurcz oskrzeli, anafilaksja) lek należy natychmiast odstawić i podjąć odpowiednie działania. Przemijające wysypki nie wymagają odstawienia terapii.

Zaburzenia psychiczne i zaburzenia ze strony ośrodkowego układu nerwowego (OUN)

U niektórych pacjentów podczas terapii lekami interferonu alfa-2b, a nawet po zakończeniu leczenia, głównie w ciągu następnych 6 miesięcy, obserwowano ciężkie reakcje niepożądane ze strony OUN, szczególnie depresję, myśli samobójcze i próby samobójstwa. U dzieci i młodzieży leczonych lekami interferonu alfa-2b w połączeniu z rybawiryną myśli samobójcze i próby samobójstwa występowały znacznie częściej niż u dorosłych (2,4% kontra 1%), zarówno podczas leczenia, jak i w ciągu 6 miesięcy po jego zakończeniu. Podobnie jak u dorosłych, u dzieci i młodzieży pojawiały się inne działania niepożądane ze strony psychicznej (np. depresja, niestabilność emocjonalna, senność). Inne niepożądane reakcje ze strony OUN, w tym zachowania agresywne (czasem skierowane przeciwko innym osobom, np. myśli o zabójstwie), zaburzenia dwubiegunowe, mania, dezorientacja i zmiany stanu psychicznego, obserwowano podczas leczenia interferonami alfa. Pacjentów należy dokładnie monitorować w celu wykrycia jakichkolwiek objawów lub oznak zaburzeń psychicznych. Jeśli takie objawy wystąpią, lekarz powinien wziąć pod uwagę potencjalnie poważny charakter tych działań niepożądanych i podjąć decyzję o konieczności odpowiedniego leczenia. Jeśli objawy zaburzeń psychicznych utrzymują się lub nasilają, pojawiają się myśli samobójcze lub obserwuje się agresywne zachowanie wobec innych, zaleca się przerwanie leczenia lekiem Alfarekin® i zapewnienie pacjentowi odpowiedniej pomocy psychiatrycznej.

Pacjenci z ciężkimi zaburzeniami psychicznymi, w tym w wywiadzie

Jeśli leczenie interferonem alfa-2b jest konieczne u dorosłych z ciężkimi zaburzeniami psychicznymi, w tym w wywiadzie, rozpoczyna się je dopiero po przeprowadzeniu odpowiedniej indywidualnej diagnostyki i terapii zaburzeń psychicznych.

Stosowanie interferonu alfa-2b u dzieci i młodzieży z ciężkimi zaburzeniami psychicznymi, w tym w wywiadzie, jest przeciwwskazane.

Pacjenci stosujący substancje narkotyczne / nadużywający substancji narkotycznych

Pacjenci zakażeni wirusem zapalenia wątroby C (WZW C), którzy używają substancji narkotycznych (alkohol, marihuana itp.), mają zwiększony ryzyko rozwoju zaburzeń psychicznych lub nasilenia istniejących zaburzeń psychicznych podczas leczenia interferonem alfa. Jeśli leczenie interferonem alfa jest konieczne dla tych pacjentów, przed rozpoczęciem terapii należy określić obecność współistniejących zaburzeń psychicznych i ocenić możliwość stosowania innych substancji. W razie potrzeby należy skonsultować się z lekarzem psychiatrą lub narkologiem, aby ocenić stan pacjenta i dokładnie go monitorować podczas i po zakończeniu terapii oraz w odpowiednim czasie przepisać środki korygujące odpowiednie stany. Podczas leczenia lekiem należy całkowicie wykluczyć spożycie alkoholu.

Współinfekcja HIV i wirusem zapalenia wątroby C

U pacjentów współinfekowanych HIV, którzy poddawani są leczeniu z wykorzystaniem wysoce aktywnej terapii przeciwwirusowej (HAART), zwiększa się ryzyko wystąpienia kwasicy mlekowej. Z ostrożnością należy stosować leczenie lekiem Alfarekin® i rybawiryną w połączeniu z HAART. U pacjentów otrzymujących Alfarekin® i rybawirynę w ramach terapii skojarzonej oraz zydowudynę zwiększa się ryzyko rozwoju anemii.

U pacjentów współinfekowanych z marskością wątroby, którzy otrzymują HAART, zwiększa się ryzyko wystąpienia dekompenzacji wątroby i śmierci. Dodatkowe stosowanie interferonów alfa, samodzielnie lub w połączeniu z rybawiryną, zwiększa powyższe ryzyko u tej grupy chorych.

Współinfekcja wirusami zapalenia wątroby B i C

Zarejestrowano przypadki ponownej aktywacji wirusa zapalenia wątroby B (niektóre z poważnymi skutkami) u pacjentów współinfekowanych wirusami zapalenia wątroby B i C, leczonych lekami interferonu. Częstość takiej ponownej aktywacji była niska. Wszyscy pacjenci powinni być badani pod kątem zapalenia wątroby B przed rozpoczęciem leczenia interferonem zapalenia wątroby C. Następnie pacjentów współinfekowanych zapaleniem wątroby B i C należy monitorować i leczyć zgodnie z obowiązującymi wytycznymi klinicznymi.

Zaburzenia tarczycy

Rzadko u dorosłych pacjentów, którzy otrzymywali terapię interferonem alfa-2b w przebiegu wirusowego zapalenia wątroby C, obserwowano zaburzenia ze strony tarczycy, w szczególności hipotyreozę lub nadczynność tarczycy (u 2,8% pacjentów w trakcie badań klinicznych). Zaburzenia funkcji tarczycy kontrolowano odpowiednią terapią tradycyjną. Mechanizm, za pomocą którego Alfarekin® może wpływać na stan tarczycy, jest nieznany. Przed przepisaniem leku w dawkach długotrwałych 3 mln IU i wyższych zaleca się badanie funkcji tarczycy. Lek można zaczynać stosować pod warunkiem, że poziom hormonu tyreotropowego (TSH) mieści się w normie. Jeśli stwierdzono zmiany poziomu TSH, należy przeprowadzić odpowiednią terapię. Leczenie lekiem Alfarekin® można rozpocząć pod warunkiem, że stężenie TSH można utrzymywać na poziomie normalnym. W trakcie leczenia warto również kontrolować poziom TSH. W przypadku pojawienia się objawów zaburzeń funkcji tarczycy podczas leczenia lekiem Alfarekin® należy określić poziom TSH. Leczenie tym lekiem można kontynuować, jeśli funkcję tarczycy można utrzymywać na poziomie normalnym. Po zakończeniu terapii funkcja tarczycy zaburzona w wyniku podania leku nie wraca do normy.

Dodatkowa kontrola stanu tarczycy u dzieci i młodzieży

U dzieci i młodzieży podczas długotrwałego leczenia lekami interferonu należy kontrolować funkcję tarczycy co 3 miesiące (w tym określać poziom TSH).

Badania laboratoryjne

Wszystkim pacjentom przed rozpoczęciem i regularnie w trakcie leczenia należy wykonać rozwinięty morfologiczny przegląd krwi obwodowej z obowiązkowym jakościowym i ilościowym badaniem parametrów krwi, a także biochemiczne badanie krwi, w tym oznaczenie zawartości elektrolitów, wapnia, enzymów wątrobowych, bilirubiny i kreatyniny. U wszystkich pacjentów przyjmujących lek należy dokładnie kontrolować poziom albumin w osoczu i czas protrombinowy.

Podczas terapii pacjentów z przewlekłym zapaleniem wątroby B lub C zaleca się następujący harmonogram kontroli parametrów laboratoryjnych: tydzień 1, 2, 4, 8, 12, 16 i następnie co dwa miesiące przez cały okres leczenia. Jeśli poziom ALT wzrośnie do wartości dwukrotnie lub więcej wyższej niż wartość przed rozpoczęciem terapii, leczenie lekiem Alfarekin® można kontynuować pod warunkiem braku objawów niewydolności wątroby. W takim przypadku oznaczenie ALT, czasu protrombinowego, fosfatazy alkalicznej, albumin i bilirubiny należy wykonywać co dwa tygodnie.

U pacjentów z czerniakiem złośliwym funkcję wątroby i liczbę leukocytów (wzór leukocytarny) należy kontrolować co tydzień podczas indukcji remisji i co miesiąc podczas terapii wspomagającej.

W przypadku choroby szpiczakowej konieczna jest okresowa kontrola funkcji nerek.

Hipertriglicerydemia

Podczas leczenia lekami interferonu alfa obserwowano hipertriglicerydemię i nasilenie hipertriglicerydemii, czasem ciężkie, dlatego zaleca się kontrolę poziomów lipidów.

Działania niepożądane, w tym przedłużenie czasu krzepnięcia i zaburzenia funkcji wątroby

Ciężkie i umiarkowane działania niepożądane mogą wymagać dostosowania schematu dawkowania lub w niektórych przypadkach przerwania terapii lekiem Alfarekin®. Leki interferonu alfa zwiększają ryzyko dekompenzacji funkcji wątroby i śmierci u chorych z marskością wątroby. U pacjentów z przewlekłym zapaleniem wątroby, u których występuje przedłużenie czasu krzepnięcia, co może wskazywać na niewydolność wątroby, zaleca się przerwanie leczenia lekiem. U każdego pacjenta, u którego podczas leczenia lekiem Alfarekin® rozwijają się zaburzenia funkcji wątroby, należy dokładnie obserwować stan, a w przypadku dalszego postępu objawów należy przerwać terapię. Należy dokładnie kontrolować poziom enzymów wątrobowych i stan funkcji wątroby u chorych z marskością.

Terapia skojarzona z rybawiryną

Podczas prowadzenia terapii skojarzonej z rybawiryną należy uwzględnić ostrzeżenia dotyczące stosowania rybawiryny.

Rybawiryna stosowana w czasie ciąży powoduje poważne wady wrodzone. Pacjenci przyjmujący Alfarekin® w połączeniu z rybawiryną powinni unikać zajścia w ciążę. Kobiety w wieku rozrodczym powinny stosować skuteczne środki antykoncepcyjne podczas leczenia i przez 4 miesiące po jego zakończeniu. Pacjenci płci męskiej i ich partnerki powinni stosować skuteczne środki antykoncepcyjne podczas leczenia i przez 7 miesięcy po jego zakończeniu.

Terapia towarzysząca chemioterapii

Stosowanie interferonu alfa w połączeniu z innymi lekami chemioterapeutycznymi (np. Ara-C, cyklofosfamid, doksorubicyna, tenipozyd) zwiększa ryzyko toksyczności, która może zagrozić życiu. Najczęstsze działania niepożądane stanowiące zagrożenie dla życia to zapalenie błony śluzowej, biegunka, neutropenia, niewydolność nerek i zaburzenia elektrolitowe. Ze względu na ryzyko nasilenia toksyczności konieczne jest staranne doboranie dawek leku Alfarekin® do stosowania współbieżnego z lekami chemioterapeutycznymi. Jeśli Alfarekin® stosuje się razem z hydroksymocznikiem, możliwe jest zwiększenie częstości i nasilenia zapalenia naczyń skóry.

Autoantyciała i zaburzenia autoimmunologiczne

Podczas leczenia interferonami alfa obserwowano pojawienie się autoantyciał i zaburzeń autoimmunologicznych. Pacjenci skłonni do rozwoju zaburzeń autoimmunologicznych należą do grupy zwiększonych ryzyk. Pacjenci z objawami zaburzeń autoimmunologicznych wymagają ciągłego nadzoru, a także należy ponownie ocenić stosunek korzyści do ryzyka dalszego leczenia interferonem. U pacjentów z przewlekłym zapaleniem wątroby C leczonych interferonem obserwowano przypadki zespołu Vogta-Koyanagi-Harady (VKH). Ten zespół to zapalenie granulomatyczne, które dotyka oczu, narządu słuchu, opon mózgowych i skóry. Jeśli przewiduje się pojawienie się zespołu VKH, należy przerwać leczenie przeciwwirusowe i rozważyć możliwość terapii kortykosteroidami.

Pacjenci z chorobami wyczerpującymi

Alfarekin® należy stosować ostrożnie u pacjentów z przewlekłymi chorobami wyczerpującymi, takimi jak choroby płuc w wywiadzie (np. przewlekłe obturacyjne choroby płuc), oraz u pacjentów z cukrzycą, skłonną do kwasicy ketonowej. Należy również dokładnie obserwować pacjentów z zaburzeniami krzepnięcia (np. zatorowość żył głębokich, zatorowość tętnicy płucnej) lub ciężką mielosupresją.

Pacjenci z zaburzeniami kardiologicznymi

Nie ma dowodów na bezpośrednią kardiotoxyczność interferonu, jednak istnieje możliwość, że hipertermia i dreszcze, które często towarzyszą leczeniu, mogą nasilać istniejące choroby serca. W przypadku wywiadu z przewlekłą niewydolnością serca, zawałem mięśnia sercowego i/lub arytmiami, w tym w wywiadzie, leczenie interferonem alfa-2b należy prowadzić pod ścisłym nadzorem lekarza. Pacjentom z chorobami kardiologicznymi w wywiadzie i/lub z postępującą postacią nowotworu zaleca się wykonanie EKG przed i podczas leczenia. Zaburzenia rytmu serca (głównie nadkomorowe) zazwyczaj odpowiadają na tradycyjną terapię, ale mogą wymagać przerwania leczenia lekiem. Brak danych dotyczących stosowania terapii skojarzonej u dzieci i młodzieży z chorobami kardiologicznymi w wywiadzie.

Hipotonia

Hipotonia może wystąpić podczas leczenia lub w ciągu dwóch dni po jego zakończeniu i może wymagać dodatkowego leczenia.

Zaburzenia ze strony układu oddechowego

Rzadko u pacjentów otrzymujących interferon alfa w płucach rozwijały się infiltraty, zapalenia płuc i zapalenie płuc, w tym zakończone śmiercią. Etiologia tych zjawisk nie jest ustalona. Te objawy występowały częściej przy jednoczesnym stosowaniu „shosaikoto” (chińskiego ziołowego leku) z interferonem alfa. W przypadku pojawienia się gorączki, kaszlu, duszności i innych objawów oddechowych u wszystkich pacjentów należy wykonać rentgen piersi. W przypadku stwierdzenia infiltratów w zdjęciu rentgenowskim lub objawów zaburzeń funkcji płuc wymagany jest stały nadzór nad pacjentami, a w razie potrzeby – odstawienie interferonu alfa. Mimo że takie objawy częściej obserwowano u pacjentów z przewlekłym zapaleniem wątroby C przyjmujących interferon alfa, u pacjentów z chorobami nowotworowymi leczonych interferonem alfa również odnotowano te objawy. Natychmiastowe przerwanie przyjmowania interferonu alfa i leczenie kortykosteroidami sprzyja zniknięciu działań niepożądanych ze strony płuc.

Zamroczenia, śpiączka i encefalopatia

U niektórych pacjentów, głównie starszych, przyjmujących wyższe dawki leku, obserwowano przypadki zamroczeń i śpiączki, w tym przypadki encefalopatii. Te efekty są głównie odwracalne, pełne wyzdrowienie u niektórych pacjentów trwa do trzech tygodni. Przy stosowaniu wysokich dawek leku napady występują bardzo rzadko.

Działania niepożądane ze strony narządu wzroku

W niektórych przypadkach po leczeniu interferonami alfa obserwowano działania niepożądane ze strony narządu wzroku, w tym krwawienia do siatkówki, plamy „watowe” na siatkówce, odluszczenie sierpowate siatkówki, zator tętnicy lub żyły siatkówki. Wszyscy pacjenci przed rozpoczęciem terapii powinni przejść badanie okulistyczne. Wszystkim pacjentom, którzy skarżą się na zmniejszenie ostrości wzroku lub ograniczenie pola widzenia oraz mają inne objawy okulistyczne podczas leczenia lekiem Alfarekin®, należy natychmiast wykonać pełne badanie okulistyczne. Okresowe badania okulistyczne podczas terapii lekiem Alfarekin® szczególnie zaleca się przeprowadzać pacjentom z chorobami, które mogą być związane z retinopatią, np. cukrzycą czy nadciśnieniem tętniczym. Należy przerwać leczenie lekiem w przypadku pojawienia się nowych lub nasilenia istniejących zaburzeń okulistycznych.

Zaburzenia stomatologiczne i periodontalne

Zgłaszano rozwój zaburzeń stomatologicznych i periodontalnych, które mogą prowadzić do utraty zębów, u pacjentów otrzymujących terapię skojarzoną lekami interferonu alfa i rybawiryną. Suchość w ustach podczas długotrwałej terapii skojarzonej interferonem alfa i rybawiryną może prowadzić do uszkodzenia zębów i błony śluzowej jamy ustnej. Pacjentom należy zalecać staranne szczotkowanie zębów dwa razy dziennie i regularne badania stomatologiczne. Pacjentom należy zalecać staranne płukanie jamy ustnej po wymiotach.

Pacjenci z łuszczycą i gruźlicą grzybiczą (sarkoidozą)

Ze względu na dane wskazujące, że interferon alfa nasila istniejącą łuszczycę i sarkoidozę, pacjentom z tymi chorobami zaleca się stosowanie Alfarekin® tylko wtedy, gdy potencjalna korzyść przewyższa potencjalne ryzyko.

Odrzucenie przeszczepu nerki i wątroby

Zgodnie z wstępnymi danymi, terapia interferonem alfa może być związana ze zwiększonym ryzykiem odrzucenia przeszczepu nerki. Zarejestrowano również przypadki odrzucenia przeszczepu wątroby podczas stosowania leków interferonu. U chorych po przeszczepieniu narządów lub szpiku kostnego lekarska immunosupresja może być mniej skuteczna, ponieważ interferony wykazują działanie stymulujące na układ odpornościowy.

Wpływ na płodność

Interferon może obniżać płodność. Zgłaszano obniżenie stężenia estradiolu i progesteronu w osoczu krwi u kobiet przyjmujących ludzki interferon leukocytarny. Dlatego przy stosowaniu leku kobiety w wieku rozrodczym powinny stosować skuteczne środki antykoncepcyjne.

Stosowanie leku należy przerwać w przypadku: przedłużenia czasu krzepnięcia (u pacjentów z przewlekłym zapaleniem wątroby), objawów zespołu płucnego i rentgenologicznego stwierdzenia infiltratu, pojawienia się lub nasilenia zaburzeń wzroku, zaburzeń funkcji tarczycy (odchylenie od normy TSH), obniżenia poziomu albumin w osoczu krwi i skrócenia czasu protrombinowego.

Środek nie zawiera konserwantów, dlatego w celu uniknięcia zakażenia bakteryjnego zaleca się stosować roztwór do podania dożylnego natychmiast po przygotowaniu.

Alfarekin® zawiera związki sodu – mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) na 1 ml, czyli praktycznie bez sodu.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Stosowanie leku w okresie ciąży i karmienia piersią jest przeciwwskazane (bezpieczeństwo stosowania leku w okresie ciąży nie zostało ustalone).

Wpływ na zdolność do kierowania pojazdami i obsługiwanie maszyn.

W zależności od dawki, schematu i indywidualnej wrażliwości na interferon alfa leczenie może towarzyszyć senność, osłabienie, zmęczenie i prowadzić do spowolnienia reakcji psychomotorycznych. W takich przypadkach należy powstrzymać się od kierowania pojazdami i pracy z innymi maszynami.

Sposób stosowania i dawki.

Roztwór Alfarekin® wstrzykuje się wewnątrzmięśniowo, podskórnie, dożylnie, parabulbarnie.

Ostre wirusowe zapalenie wątroby typu B:

• wstrzykiwać wewnątrzmięśniowo po 1 mln JU (w przypadkach ciężkich – po 2 mln JU) 2 razy na dobę przez 10 dni. Leczenie może być przedłużone do 2–3 tygodni w zależności od stanu klinicznego chorego lub kontynuowane w dawce 1 mln JU 2 razy w tygodniu przez kilka tygodni.

Przewlekłe wirusowe zapalenie wątroby typu B:

• wstrzykiwać wewnątrzmięśniowo po 3–4 mln JU 3 razy w tygodniu przez 2 miesiące.

Przewlekłe wirusowe zapalenie wątroby typu C:

• wstrzykiwać wewnątrzmięśniowo po 3 mln JU 3 razy w tygodniu przez 6 miesięcy w przypadku stosowania leku jako monoterapii lub w połączeniu z analogami nukleozydów. Po 3–4 miesiącach należy wykonać oznaczenie RNA WZW C; leczenie kontynuuje się tylko wtedy, gdy RNA WZW C nie jest wykrywane; przy monoterapii leczenie trwa od 12 do 18 miesięcy, w połączeniu z rybawiryną – 6 miesięcy; u pacjentów z genotypem 1 i wysokim stężeniem RNA wirusa przed rozpoczęciem terapii, w przypadku braku RNA WZW C w surowicy krwi do końca 6 miesiąca leczenia, terapię skojarzoną można przedłużyć o kolejne 6 miesięcy, należy jednak wziąć pod uwagę takie czynniki negatywne jak wiek powyżej 40 lat, płeć męska, postępujący fibroza.

Melanoma skóry:

• jako uzupełnienie leczenia chirurgicznego i w celu indukcji remisji – dożylnie po 20 mln JU/m² (infuzja przez 20 minut) 5 razy w tygodniu przez 4 tygodnie; leczenie wspierające – podskórnie po 10 mln JU/m² 3 razy w tygodniu (co drugi dzień) przez 48 tygodni.

W przypadku wystąpienia ciężkich działań niepożądanych, a mianowicie przy spadku liczby granulocytów (poniżej 500/mm³), wzroście ALAT/ASAT (przekroczenie górnej granicy normy 5-krotnie), stosowanie leku należy przerwać do normalizacji wskaźników. Leczenie należy wznowić w dawce połówkowej. Jeśli nietolerancja utrzymuje się, a liczba granulocytów spada do 250/mm³ lub aktywność ALAT i/lub ASAT wzrasta (przekracza górną granicę normy 10-krotnie), lek należy odstawić.

Melanoma uvealna:

• parabulbarnie codziennie po 1 mln JU przez 10 dni; powtarzane 10-dniowe wstrzykiwania przeprowadza się po 20 dniach dwukrotnie; całkowity cykl leczenia Alfarekin® trwa 48 tygodni. Nie wyklucza się konieczności powtórnego cyklu po 45 dniach; leczenie Alfarekin® łączy się z fotodestrukcją guza i aplikacją beta.

Choroba szpiczakowa:

• wstrzykiwać wewnątrzmięśniowo codziennie przez 10 dni po 3 mln JU na zastrzyk, powtarzane cykle – 1 raz na 1,5–3 miesiąca (4–6 razy w ciągu roku).

Przewlekła białaczka szpikowa:

• podskórnie po 3 mln JU/m² na dobę codziennie lub co drugi dzień, stopniowo zwiększając dawkę do 5 mln JU/m² na dobę codziennie lub co drugi dzień pod kontrolą lekarza do osiągnięcia pełnej remisji hematologicznej (liczba leukocytów we krwi obwodowej nie więcej niż 10 × 10⁹/l) lub przez 18 miesięcy.

Białaczka włosieniasta:

• wstrzykiwać wewnątrzmięśniowo po 3 mln JU 3 razy w tygodniu (co drugi dzień) przez 4–6 tygodni. Po osiągnięciu remisji prowadzi się leczenie wspierające: 3 mln JU co drugi dzień do 12 miesięcy.

Chłoniaki nieziarnicze, a mianowicie chłoniak folikularny:

• wstrzykiwać wewnątrzmięśniowo po 3 mln JU 3 razy w tygodniu przez 12–18 miesięcy jako leczenie wspierające po osiągnięciu remisji uzyskanej w wyniku chemioterapii. W okresie remisji częściowej wskazane jest zastosowanie innych protokołów chemioterapii, a następnie leczenie Alfarekin® po 3 mln JU wstrzyknięte wewnątrzmięśniowo 3 razy w tygodniu przez 18 miesięcy.

Przygotowanie roztworu leku.

Roztwór leku należy przygotować bezpośrednio przed jego zastosowaniem. Jako rozpuszczalnik stosuje się wodę do wstrzykiwań (jeśli roztwór przygotowuje się do podania podskórnie, wewnątrzskórnie lub wewnątrzmięśniowo). Aby przygotować roztwór, zawartość fiolki rozpuszcza się w 1 ml wody do wstrzykiwań.

Przygotowanie i przeprowadzenie infuzji dożylnej leku.

Za 30 minut przed rozpoczęciem infuzji Alfarekin® rozpocząć infuzję 0,9 % roztworu chlorku sodu (z prędkością 200 ml/godz.) i zakończyć ją bezpośrednio przed podaniem leku. Aby przygotować roztwór do infuzji, Alfarekin® najpierw rozpuszcza się w wodzie do wstrzykiwań (1 ml wody do wstrzykiwań na dawkę leku), następnie odpowiednią ilość leku odbiera się i dodaje do 50 ml 0,9 % roztworu chlorku sodu; przygotowany roztwór podaje się dożylnie kroplowo przez 30 minut. Po zakończeniu podania Alfarekin® należy kontynuować infuzję 0,9 % roztworu chlorku sodu z prędkością 200 ml/godz. przez 10 minut.

Roztwór leku do wstrzykiwań należy stosować natychmiast. Roztwór do stosowania do nosa można używać przez 1 dobę pod warunkiem przechowywania w temperaturze od 2 do 8 °C.

Dzieci.

Zastosowanie w praktyce pediatrycznej w schemacie skojarzonym z rybawiryną w leczeniu dzieci w wieku 3 lat i starszych oraz młodzieży z przewlekłym zapaleniem wątroby typu C, które wcześniej nie było leczone, bez dekompensacji wątroby i z pozytywną reakcją na RNA WZW C. Przy podejmowaniu decyzji o nieodkładaniu leczenia do osiągnięcia pełnoletniości, należy pamiętać, że terapia skojarzona powodowała spowolnienie wzrostu, co prowadziło u niektórych pacjentów do zmniejszenia ostatecznego wzrostu dorosłego organizmu. Decyzję o leczeniu należy podejmować w każdym konkretnym przypadku.

Przedawkowanie.

Do tej pory nie opisano przypadków przedawkowania leku Alfarekin®. Jednakże, tak jak w przypadku przedawkowania dowolnego leku, zaleca się leczenie objawowe z obserwacją funkcji narządów życiowych i dokładnym nadzorem nad stanem pacjenta.

Efekty uboczne.

W przypadku stosowania leku Alfarekin® w leczeniu przewlekłego zapalenia wątroby typu C w połączeniu z rybawiryną, należy zapoznać się z instrukcją medycznego stosowania rybawiryny dotyczącą niepożądanych działań związanych z przyjmowaniem rybawiryny.

Najczęściej obserwowanymi efektami ubocznymi w przypadku białaczki o włosiełatkach były gorączka, zmęczenie, ból głowy i mięśni. Gorączka i zmęczenie ustępowały w ciągu 72 godzin po odstawieniu lub tymczasowym przerwaniu stosowania leku.

Wstrzykiwanie leku Alfarekin®, podobnie jak wszystkich innych leków interferonu alfa, w większości przypadków wiąże się z zespołem grypopodobnym, charakteryzującym się podwyższeniem temperatury ciała, dreszczami, bólem głowy i mięśni, bólem stawów, osłabieniem. Te efekty uboczne o lekkim lub średnim nasileniu są zależne od dawki i zazwyczaj pojawiają się tylko w pierwszych dniach leczenia, a następnie słabną i ustępują. Objawy te mogą być złagodzone lub znacznie zmniejszone przez podanie paracetamolu w dawce 0,5–1 g 30–40 minut przed wstrzyknięciem. Rzadko mogą występować wymioty, zawroty głowy, napływy gorąca.

Zakażenia i inwazje, w tym zapalenie gardła*, zakażenie wirusowe*, zapalenie oskrzeli, zatkanie nosa, opryszczka zwykła, katar nosa, zakażenie grzybicze, zakażenie bakteryjne, zakażenie płucne, zapalenie ucha środkowego, zębowy aparat, opryszczka zwykła, zakażenia dróg moczowych, zapalenie pochwy, zapalenie żołądka i jelit, zapalenie płuc**, sepsa, reaktywacja wirusa zapalenia wątroby typu B u osób zakażonych jednocześnie HBV i HCV.

Łośliwe, złośliwe i nieokreślone nowotwory (w tym cysty i polipy), w tym nowotwory (nieokreślone).

Zaburzenia układu krwi i chłonnego, w tym anemia, neutropenia, leukopenia, trombocytopenia, które ustępują po zmniejszeniu dawki; chłoniakowatość, limfopenia, anemia aplastyczna, prawdziwa erytroblastopenia, samoistna plamica małopłytkowa, zespół hemolityczno-mocznicowy.

Zaburzenia układu immunologicznego**, w tym sarkoidoza, zaostrzenie sarkoidozy, toczeń rumieniowaty układowy, plamica małopłytkowa krwotoczna i zakrzepowa, zapalenie naczyń, reumatoidalne zapalenie stawów (pierwsze rozpoznanie lub jego zaostrzenie)**, zespół Vogta-Koyanagiego-Harady, ostra reakcja nadwrażliwości (w tym pokrzywka, obrzęk naczynioruchowy, skurcz oskrzeli, reakcja anafilaktyczna**).

Zaburzenia układu endokrynnego, w tym niedoczynność tarczycy**, nadczynność tarczycy**, wirylizm, cukrzyca, zaostrzenie cukrzycy.

Zaburzenia metabolizmu i odżywiania, w tym anoreksja, hipokalcemia, odwodnienie, hiperurykemia, pragnienie, hiperglikemia, hipertrójglicerydemia**, zwiększony apetyt, zaburzenia równowagi elektrolitowej.

Zaburzenia psychiczne**, w tym depresja, bezsenność, strach, niestabilność emocjonalna*, zaburzenia zachowania, pobudzenie, somnambulizm, uczucie niepokoju, nerwowość, zaburzenia snu, zaburzenia snu, apatia, dezorientacja, zaburzenia snu, obniżenie libidum, myśli samobójcze, samobójstwo, próby samobójcze, agresywne zachowanie (czasem skierowane na innych), psychóza, w tym halucynacyjna, myśli o zabójstwie, zmiana stanu psychicznego**, mania, zaburzenie dwubiegunowe.

Zaburzenia układu nerwowego**, w tym zawroty głowy, ból głowy, trudności w koncentracji, suchość w ustach, hiperkinezja, drżenie, dysfonia, ataksja, parestezje, hipostezja, hiperestezja, migrena, napływy gorąca, trudności w koncentracji, senność, zaburzenia smaku, neuropatia obwodowa, krwotoki mózgowe, niedokrwienie mózgu, drgawki, zespół zaburzeń świadomości, encefalopatia, mononeuropatia, śpiączka**.

Zaburzenia narządu wzroku, w tym obniżenie ostrości wzroku, zapalenie spojówek, patologie wzroku, zaburzenia gruczołów łzowych, ból gałek ocznych, krwotok do siatkówki**, retinopatia (w tym obrzęk plamki), zator lub zawał żyły lub tętnicy siatkówki**, zapalenie nerwu wzrokowego, obrzęk tarczy nerwu wzrokowego, utrata ostrości wzroku lub pola widzenia, „watowate” plamy na siatkówce**, odluzowanie siatkówki.

Zaburzenia narządu słuchu i równowagi, w tym zawroty głowy, szumy w uszach, pogorszenie lub utrata słuchu.

Zaburzenia serca, w tym kołatania serca, tachykardia, zapalenie osierdzia, kardiomiopatia, zawał mięśnia sercowego, niedokrwienie serca, niewydolność serca, wylew do worka osierdziowego, arytmia.

Zaburzenia układu naczyniowego, w tym nadciśnienie tętnicze, niedokrwienie obwodowe, hipotensja**, zaczerwienienie, bladość.

Zaburzenia układu oddechowego, klatki piersiowej i przestrzeni międzyłojowej, w tym duszność*, tachypneę, krwawienie z nosa, kaszel*, krwawienie z nosa, zaburzenia oddechowe, zatkany nos, podrażnienie błony śluzowej nosa, rynoręę, kichanie, suchy nieproduktywny kaszel, infiltraty płucne**, zapalenie płuc**, włóknienie płuc, nadciśnienie płucne***.

Zaburzenia układu pokarmowego, w tym nudności/wymioty, ból brzucha, zapalenie jamy ustnej, dyspepsja, wrzodziejące i wrzodowo-gangrenozne zapalenie jamy ustnej, ból w prawym górnym kwadrancie brzucha, dyspepsja, zapalenie języka, refluks żołądkowo-przełykowy, zapalenie dziąseł, zaparcia, biegunka, zapalenie trzustki, niedokrwienie okrężnicy, wrzodziejące zapalenie okrężnicy, krwawienie dziąseł, nieokreślone zaburzenia periodontalne, ból zębów, nieokreślone zaburzenia dentystyczne, przebarwienie języka**.

Zaburzenia układu wątrobowo-żółciowego, w tym zaburzenia funkcji wątroby, hepatomegalia, hepatotoksyczność (w tym zakończone śmiertelnie).

Zaburzenia skóry i tkanek podskórnych, w tym, alopecia, wysypka*, reakcja fotouczulenia, wysypka makulopapularna, wysypka rumieniowa, egzema, trądzik, zmiany skórne, zmiany paznokci, zaburzenia pigmentacji, świąd*, suchość skóry, rumień, zaburzenia skóry, siniaki, zwiększone potliwość, łuszczycę (pierwsze rozpoznanie lub zaostrzenie)**, zespół Stevensa-Johnsona, toksyczny epidermalny nekrolyz, wielopostaciowa rumień.

Zaburzenia układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej, w tym mięśnioból, ból stawów, ból mięśniowo-szkieletowy, zapalenie stawów, rabdomioliza, zapalenie mięśni, drgawki mięśni nóg, ból pleców.

Zaburzenia nerek i dróg moczowych, w tym częste oddawanie moczu, enureza, zaburzenia oddawania moczu, nietrzymanie moczu, niewydolność nerek, zespół nerczynowy.

Zaburzenia układu rozrodczego i gruczołów mlekowych, w tym kobiety: amenorhea, ból gruczołów mlekowych, algomenorrhea, menorrhagia, zaburzenia cyklu menstruacyjnego, zaburzenia pochwy; mężczyźni: ból jąder.

Zaburzenia ogólne i warunki wstrzyknięcia, w tym zapalenie w miejscu wstrzyknięcia, reakcja alergiczną w miejscu wstrzyknięcia*, zmęczenie, dreszcze, gorączka**, objawy grypopodobne**, osłabienie, drażliwość, ból w klatce piersiowej, niedobór samopoczucia, ból w miejscu wstrzyknięcia, martwica w miejscu wstrzyknięcia, obrzęk twarzy.

Zaburzenia wyników badań laboratoryjnych, w tym spadek masy ciała, zmniejszenie współczynników wzrostu (zmniejszenie wzrostu i/lub masy ciała charakterystycznych dla danego wieku).

Urazy i zatrucia, w tym pęknięcie skóry.

* Te efekty uboczne są częste tylko przy monoterapii interferonem alfa-2b.

** Zobacz sekcję „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”.

*** Oznaczenie klasy leków interferonu, patrz poniżej nadciśnienie płucne.

Niepożądane reakcje obserwowane u pacjentów z zapaleniem wątroby typu C są typowe dla zastosowania interferonu alfa-2b w innych wskazaniach, przy czym częstotliwość występowania zwiększa się wraz ze wzrostem dawki. Na przykład podczas stosowania wysokich dawek interferonu alfa-2b w terapii adiuwantnej pacjentów z czerniakiem takie reakcje uboczne jak zmęczenie, gorączka, mięśnioból, neutropenia, anemia, anoreksja, nudności i wymioty, biegunka, dreszcze, objawy grypopodobne, depresja, alopecia, pogorszenie smaku i zawroty głowy występowały częściej niż u pacjentów z zapaleniem wątroby typu C. Ciężkość efektów ubocznych również wzrasta przy terapii wysokimi dawkami (stopień 3 i 4 według klasyfikacji WHO u 66% i 14% pacjentów odpowiednio), w porównaniu z lekkim lub średnim nasileniem, zwykle związanym z niższymi dawkami. Efekty uboczne są zwykle kontrolowane dzięki korekcji dawki.

Efekty uboczne ze strony układu sercowo-naczyniowego, szczególnie arytmia, są głównie związane z istniejącą chorobą układu sercowo-naczyniowego i pojawiają się po terapii lekami kardiotoksycznymi. Kardiomiopatia, która ustępuje po przerwaniu leczenia interferonem alfa, rzadko występuje u pacjentów bez wcześniejszych objawów choroby serca.

Zarejestrowano przypadki nadciśnienia płucnego (NPP) związanego z lekami interferonu alfa, szczególnie u pacjentów z czynnikami ryzyka NPP (np. nadciśnienie wrotne, zakażenie HIV, marskość wątroby). Takie zjawiska pojawiały się w różnym czasie, zazwyczaj po kilku miesiącach od rozpoczęcia leczenia interferonem alfa.

Szeroki zakres chorób autoimmunologicznych i o pośrednictwie immunologicznym obserwuje się przy stosowaniu interferonów alfa, w tym zaburzenia funkcji tarczycy, toczeń rumieniowaty układowy, reumatoidalne zapalenie stawów (pierwsze rozpoznanie lub zaostrzenie), plamica małopłytkowa krwotoczna i zakrzepowa, zapalenie naczyń, neuropatia, w tym mononeuropatia.

Klinicznie istotne odchylenia laboratoryjne, które częściej występują przy dawce powyżej 10 mln IU na dobę, obejmują zmniejszenie liczby granulocytów i leukocytów; obniżenie poziomu hemoglobiny i liczby płytek krwi; wzrost poziomu fosfatazy zasadowej, LDH, kreatyniny surowicy i azotu mocznika. Zaobserwowano również umiarkowaną pancytopenię, zazwyczaj odwracalną. Wzrost poziomu ALAT/ASAT jako odchylenie od normy obserwowano u niektórych pacjentów niechorych na zapalenie wątroby typu C, a także u niektórych pacjentów z przewlekłym zapaleniem wątroby typu B, zbiegając się z klirens DNA-polimerazy wirusa.

Profil efektów ubocznych u dzieci i młodzieży jest zazwyczaj podobny do profilu efektów ubocznych u dorosłych, choć istnieje specyficzny problem pediatryczny związany z hamowaniem wzrostu. Ponadto myśli samobójcze lub próby samobójcze występują częściej u dzieci i młodzieży niż u dorosłych pacjentów. Jak u dorosłych, u dzieci i młodzieży obserwowano również inne zaburzenia psychiczne (np. depresja, niestabilność emocjonalna i senność). Ponadto częściej niż u dorosłych pacjentów u dzieci i młodzieży występują zaburzenia w miejscu wstrzyknięcia, gorączka, anoreksja, wymioty i niestabilność emocjonalna.

Okres ważności. 3 lata od daty produkcji leku w formie in bulk.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze od 2 do 8 ºC, w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Liofilizat do sporządzenia roztworu do wstrzykiwań, po 3 mln IU w fiolkach.

Po 10 fiolki z liofilizatem w pudełku kartonowym;

po 5 fiolki z liofilizatem razem z rozpuszczalnikiem (2 ml wody do wstrzykiwań) w 5 ampułkach w pudełku kartonowym;

po 1 fiolce z liofilizatem razem z rozpuszczalnikiem (2 ml wody do wstrzykiwań) w ampułce w pudełku kartonowym.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent.

SPÓŁKA Z OGRANICZONĄ ODPOWIEDZIALNOŚCIĄ „VALARTIN PHARMA” (produkcja w formie „in bulk” firmy produkcyjnej SPÓŁKA Z OGRANICZONĄ ODPOWIEDZIALNOŚCIĄ „NAUKOWO-WYTWÓRCZA FIRMĄ INTERFARMBIOTECH”, Ukraina)

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Ukraina, 08135, obwód kijowski, rejon kijewsko-siewierski, wieś Czajki, ul. Gruszeńskiego 60.