Aimafix

INSTRUKCJA stosowania leku leczniczego AIMAФІX

Skład:

substancja czynna: czynnik krzepnięcia krwi ludzkiej IX;

1 fiolka z proszkiem zawiera czynnik krzepnięcia krwi ludzkiej IX 500 JE lub 1000 JE;

substancje pomocnicze: chlorek sodu, cytrynian sodu, glicyna, heparyna sodowa, antytrombina III;

fiolka z rozpuszczalnikiem zawiera wody do wstrzykiwań – 10 ml.

Odtworzony roztwór zawiera czynnik krzepnięcia krwi ludzkiej IX 50 JE/ml (500 JE/10 ml) lub 100 JE/ml (1000 JE/10 ml).

Specyficzna aktywność leku Aимafix wynosi około 100 JE/mg białka.

Aktywność (JE) oznacza się metodą koagulacyjną Farmakopei Europejskiej.

Całkowita zawartość białka nie więcej niż 8 mg/fiolka lub 16 mg/fiolka.

Postać leku. Proszyk i rozpuszczalnik do roztworu do wlewu.

Główne właściwości fizykochemiczne: proszek: biały lub bladożółty higroskopijny proszek lub krucha masa; rozpuszczalnik: przejrzysta, bezbarwna ciecz.

Grupa farmakoterapeutyczna. Środki przeciwkrwotoczne, czynnik krzepnięcia krwi IX.

Kod ATC B02B D04.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Czynnik IX to jednolancuchowy glikoproteina o masie cząsteczkowej około 68 000 daltonów. Jest syntetyzowany w wątrobie i jest czynnikiem krzepnięcia zależnym od witaminy K. Czynnik IX jest aktywowany przez czynnik XIa drogą wewnętrznego krzepnięcia oraz przez kompleks czynnik VII/tkankowy czynnik drogą zewnętrznego krzepnięcia. Aktywowany czynnik IX w kompleksie z aktywowanym czynnikiem VIII aktywuje czynnik X. Aktywowany czynnik X przekształca protrombinę w trombinę. Następnie trombina przekształca fibrynogen w fibrynę, w wyniku czego tworzy się skrzeplina.

Hemofilia B to związane z płcią dziedziczne zaburzenie krzepnięcia krwi, spowodowane obniżonym poziomem czynnika IX, prowadzące do obfitych krwawień do stawów, mięśni lub narządów wewnętrznych, które występują spontanicznie lub jako wynik urazów czy zabiegów chirurgicznych. Dzięki terapii zastępczej poziom czynnika IX wzrasta, co w określonym czasie koryguje niedostateczność czynnika i zmniejsza skłonność do krwawień.

Dzieci

Chociaż brakuje konkretnych danych dotyczących stosowania u dzieci, opublikowane wyniki badań nie wykazały istotnych różnic w skuteczności i bezpieczeństwie między dorosłymi a dziećmi z tym samym schorzeniem.

Farmakokinetyka.

Podanie skoncentrowanego czynnika krzepnięcia krwi ludzkiej IX osobom z hemofilią B prowadzi do przywrócenia aktywności czynnika IX w osoczu do poziomu 30–60%. Okres półwydalenia czynnika IX z osocza krwi wynosi 16–30 godzin, średnio 24 godziny.

Dzieci

Chociaż brakuje konkretnych danych dotyczących stosowania u dzieci, opublikowane wyniki badań nie wykazały istotnych różnic w skuteczności i bezpieczeństwie między dorosłymi a dziećmi z tym samym schorzeniem.

Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa.

Czynnik krzepnięcia krwi ludzkiej IX jest naturalnym składnikiem osocza ludzkiego i działa podobnie jak endogenny czynnik IX.

Badania toksyczności pojedynczej dawki nie są istotne, ponieważ wysokie dawki powodują hipowolemię.

Badania toksyczności przy wielokrotnym (powtarzanym) podawaniu u zwierząt nie są możliwe z powodu interferencji przeciwciał wytworzonych wobec białka heterologicznego.

Nawet dawki znacznie przekraczające zalecane dla człowieka na 1 kg masy ciała nie wykazują żadnego działania toksycznego u zwierząt badanych.

Ponieważ doświadczenie kliniczne z zastosowania czynnika krzepnięcia krwi ludzkiej IX nie potwierdziło jego działania kancerogennego ani mutagennego, przeprowadzanie badań eksperymentalnych, w szczególności z udziałem gatunków heterologicznych, nie jest uważane za konieczne.

Właściwości kliniczne.

Wskazania.

Leczenie i profilaktyka krwawień u pacjentów z hemofilią B (wrodzony niedobór czynnika IX).

Preparat może być stosowany w leczeniu nabytego niedoboru czynnika IX.

Przeciwwskazania.

Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek z substancji pomocniczych.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Nie zgłaszano o interakcjach leków czynnika krzepnięcia krwi ludzkiej IX z innymi lekami.

Dzieci

Brak specyficznych danych dotyczących dzieci.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności.

Śledzenie produktu

W celu poprawy śledzenia produktów biologicznych zaleca się zapisywanie nazwy i numeru serii produktu Aimafix za każdym razem, gdy jest on podawany pacjentowi.

Zwiększona wrażliwość

Podczas stosowania produktu Aimafix możliwe są reakcje alergiczne związane ze zwiększonym wrażliwością.

Oprócz czynnika IX, produkt zawiera śladowe ilości innych białek ludzkich. W przypadku wystąpienia objawów zwiększonej wrażliwości pacjentom należy zalecić natychmiastowe przerwanie podawania leku i skontaktowanie się z lekarzem. Pacjentów należy poinformować o wczesnych objawach reakcji nadwrażliwości, w tym o wysypce, ogólnej pokrzywce, ucisku w klatce piersiowej, świstach podczas oddychania, hipotensji i reakcji anafilaktycznej. W przypadku wystąpienia wstrząsu należy postępować zgodnie z obowiązującymi standardami leczenia wstrząsu.

Ważne informacje dotyczące substancji pomocniczych w leku Aimafix

Ten lek może zawierać do 41 mg sodu w fiolce (10 ml), co stanowi 2,05% zalecanego dziennego maksymalnego spożycia sodu dla dorosłych (2 g) według WHO.

Ten lek zawiera do 10 MI/ml heparyny. Heparyna może powodować reakcje alergiczne oraz zmniejszenie liczby czerwonych krwinek, co może wpływać na układ krzepnięcia krwi. Pacjentom z wywiadem alergii wywołanej heparyną należy unikać stosowania leków zawierających heparynę.

Inhibitory

Po wielokrotnym leczeniu lekami zawierającymi czynnik krzepnięcia krwi IX należy monitorować pacjentów pod kątem pojawienia się przeciwciał neutralizujących (inhibitorów), które ilościowo określa się w jednostkach Bethesda (JB) za pomocą odpowiednich testów biologicznych.

Opublikowano doniesienia o związku między pojawieniem się inhibitorów czynnika IX a wystąpieniem reakcji alergicznych. Dlatego pacjentów z reakcjami alergicznymi należy sprawdzić pod kątem obecności inhibitorów. Należy zauważyć, że pacjenci z inhibitorami czynnika IX podczas ponownego podawania czynnika IX mają zwiększone ryzyko wystąpienia reakcji anafilaktycznej.

Z uwagi na ryzyko wystąpienia reakcji alergicznych podczas stosowania stężonych preparatów czynnika IX, pierwsze podania czynnika IX należy przeprowadzać na receptę lekarza pod nadzorem medycznym, aby zapewnić odpowiednią pomoc medyczną w przypadku wystąpienia reakcji alergicznych.

Zakrzepica i zatorowość

Ze względu na potencjalne ryzyko powikłań zakrzepowo-zatorowych podczas podawania tego leku pacjentom z chorobami wątroby, pacjentom w okresie popołożnym oraz pacjentom z ryzykiem zjawisk zakrzepowych lub zespołem DIC, należy rozpocząć obserwację kliniczną poprzez odpowiednie badania biologiczne w celu wczesnego wykrycia objawów zakrzepicy i koagulopatii zużyciowej. W każdym z tych przypadków korzyści z leczenia lekiem Aimafix należy porównać z ryzykiem wystąpienia tych powikłań.

Zjawiska sercowo-naczyniowe

U pacjentów z istniejącymi czynnikami ryzyka chorób sercowo-naczyniowych terapia zastępcza czynnikiem IX może zwiększyć to ryzyko.

Powikłania związane z zastosowaniem kaniuli

W przypadku potrzeby dostępu do żyły centralnej należy wziąć pod uwagę ryzyko powikłań związanych z użyciem urządzenia, w tym infekcji lokalnych, bakteriemii i zakrzepicy w miejscu wprowadzenia kaniuli.

Bezpieczeństwo wirusowe

Standardowe środki zapobiegania infekcjom wynikającym ze stosowania leków pochodzących z krwi lub osocza ludzkiego obejmują selekcję dawców, badanie (screening) indywidualnych partii i pul osocza pod kątem obecności specyficznych markerów infekcji oraz skuteczne metody inaktywacji/usuwania wirusów w trakcie produkcji.

Pomimo tych środków, podczas podawania leków pochodzących z krwi lub osocza ludzkiego, nie można całkowicie wykluczyć możliwości przeniesienia czynników zakaźnych. Dotyczy to również nieznanych lub nowych wirusów oraz innych patogenów.

Stosowane środki uważane są za skuteczne wobec wirusów otoczkowych, takich jak wirus HIV, wirus zapalenia wątroby typu B (HBW) i wirus zapalenia wątroby typu C (HCV), a także wobec wirusów nieotoczkowych, takich jak wirus zapalenia wątroby typu A (HAW). Stosowane środki mogą mieć ograniczoną skuteczność wobec wirusów nieotoczkowych, takich jak parwowirus B19. Zakażenie parwowirusem B19 może stanowić poważne zagrożenie dla kobiet w ciąży (zakażenie płodu) oraz dla pacjentów z niedoborem odporności lub nasilonym erytropoезem (np. przy anemii hemolitycznej).

Należy rozważyć możliwość przeprowadzenia odpowiedniej szczepionki (przeciwko zapaleniu wątroby typu A i B) u pacjentów, którym regularnie stosuje się leki zawierające czynnik krzepnięcia krwi IX.

Zdecydowanie zaleca się zapisywanie nazwy i numeru serii produktu za każdym razem, gdy podaje się pacjentowi lek Aimafix, w celu zapewnienia śledzenia związku między stanem pacjenta a konkretną serią produktu.

Dzieci

Brakuje wystarczających danych, aby zalecić stosowanie leku Aimafix u dzieci poniżej 6. roku życia. Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podane w tym rozdziale dotyczą zarówno dorosłych, jak i dzieci.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Nie przeprowadzono badań wpływu czynnika IX na funkcję rozrodczą u zwierząt. Ze względu na niską częstość występowania hemofilii typu B u kobiet, brakuje doświadczenia w stosowaniu czynnika IX u kobiet w ciąży i karmiących piersią. Dlatego czynnik IX należy stosować w czasie ciąży i karmienia piersią wyłącznie w przypadku wyraźnych wskazań.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów.

Wpływ leku Aimafix na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów jest nieobecny lub nieistotny.

Sposób stosowania i dawki

Leczenie należy rozpoczynać pod kontrolą lekarza posiadającego doświadczenie w leczeniu hemofilii.

Pacjenci, którzy wcześniej nie otrzymywali leczenia

Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania leku Aimafix u pacjentów, którzy wcześniej nie otrzymywali leczenia, nie zostały jeszcze ustalone.

Kontrola leczenia

Podczas leczenia zaleca się odpowiednie oznaczanie poziomów czynnika IX, aby ustalić odpowiednią dawkę oraz częstotliwość powtórzonych infuzji. Odpowiedź na czynnik IX może różnić się u poszczególnych pacjentów, co objawia się różnymi okresami półwydalenia z organizmu oraz czasem powrotu do zdrowia.

Dawkę ustaloną według masy ciała może być konieczne skorygować u pacjentów z niedożywieniem lub nadwagą. W szczególności w przypadku przeprowadzania rozległych zabiegów chirurgicznych konieczna i wymagana jest dokładna kontrola terapii zastępczej za pomocą analizy krzepnięcia krwi (aktywność czynnika IX we krwi).

W przypadku stosowania in vitro jednoetapowej analizy krzepnięcia krwi opartej na czasie tromboplastynowym częściowym (APTT) do oznaczania aktywności czynnika IX w próbkach krwi pacjentów, wyniki aktywności czynnika IX mogą znacząco zależeć zarówno od rodzaju zastosowanego odczynnika APTT, jak i od zastosowanego standardu porównawczego. Jest to szczególnie ważne w przypadku zmiany laboratorium i/lub odczynników stosowanych do analizy.

Dozowanie

Dozowanie i długość trwania terapii zastępczej zależą od stopnia ciężkości niedoboru czynnika IX, lokalizacji i nasilenia krwawienia, a także od stanu klinicznego pacjenta.

Ilość podawanych jednostek czynnika IX wyraża się w jednostkach międzynarodowych (j.m.) zgodnie z obowiązującym międzynarodowym standardem WHO dla preparatów czynnika IX. Aktywność czynnika IX we krwi wyraża się w procentach (w stosunku do normalnej ludzkiej osocza) lub w jednostkach międzynarodowych (zgodnie z międzynarodowym standardem dla czynnika krzepnięcia krwi IX).

Aktywność jednej jednostki międzynarodowej (j.m.) czynnika IX odpowiada zawartości czynnika IX w 1 ml normalnego osocza ludzkiego.

Leczenie na żądanie

Obliczenie wymaganej dawki czynnika IX opiera się na danych uzyskanych empirycznie. 1 jednostka międzynarodowa (j.m.) czynnika IX na 1 kg masy ciała zwiększa aktywność czynnika IX we krwi o 0,8% aktywności normalnej. Wymaganą dawkę określa się według następującego wzoru:

Potrzebna liczba jednostek = masa ciała (kg) × pożądane zwiększenie aktywności czynnika IX (%) (j.m./dl) × (odwrotność wskaźnika przyrostu, jaki zazwyczaj obserwuje się po infuzji czynnika)

Ilość podawanego leku oraz częstotliwość podawania powinny być zawsze dostosowane do skuteczności klinicznej w każdym konkretnym przypadku. W poniższych przypadkach krwawień aktywność czynnika IX nie powinna być niższa niż wskazany poziom aktywności we krwi (w % normy) w odpowiednim okresie. Tabelę 1 można wykorzystać jako wskazówkę dotyczącą dozowania w przypadku krwawień i zabiegów chirurgicznych.

Tabela 1

Profilaktyka

Dla długotrwałej profilaktyki krwawień pacjentom z ciężką formą hemofilii B zwykle przepisuje się dawki od 20 do 40 MI czynnika IX na 1 kg masy ciała, z odstępem podania co 3–4 dni.

W niektórych przypadkach, szczególnie u młodych pacjentów, mogą być wymagane krótsze odstępy między podaniami lub wyższe dawki.

Sposób stosowania

Stosuje się dożylnie w postaci wstrzyknięcia lub powolnej infuzji.

Zaleca się podawanie nie więcej niż 100 MI/kg masy ciała na dobę.

Szybkość podania należy ustalać indywidualnie dla każdego pacjenta.

Odzyskiwanie proszku za pomocą rozpuszczalnika

1. Doprowadzić fiolkę z proszkiem oraz fiolkę z rozpuszczalnikiem do temperatury pokojowej.
2. Zachować temperaturę pokojową przez cały czas procesu odzyskiwania (rozpuszczania) (maksymalnie 10 minut).
3. Zdjąć ochronne nakładki z fiolki z proszkiem i fiolki z rozpuszczalnikiem.
4. Przetrzeć powierzchnię przekładek obu fiolkek alkoholem etylowym.
5. Otworzyć opakowanie urządzenia zgodnie z rysunkiem A, nie dotykając przy tym wewnętrznej części opakowania (rys. A).
6. Nie wyjmować urządzenia z opakowania.
7. Odwrócić opakowanie z urządzeniem i przebić plastikowym kolcem urządzenia przekładkę fiolki z rozpuszczalnikiem, tak aby niebieska część urządzenia połączyła się z fiolką z rozpuszczalnikiem (rys. B).
8. Trzymając za krawędź opakowania urządzenia, usunąć je, nie dotykając przy tym samego urządzenia (rys. C).
9. Upewnić się, że fiolka z proszkiem znajduje się na stabilnej powierzchni; odwrócić fiolkę z rozpuszczalnikiem z dołączonym urządzeniem, tak aby fiolka z rozpuszczalnikiem znalazła się nad urządzeniem; nacisnąć przezroczysty adapter na przekładce fiolki z proszkiem, aby plastikowy kolec przebił przekładkę fiolki z proszkiem; rozpuszczalnik automatycznie zacznie przepływać do fiolki z proszkiem (rys. D).
10. Po przeniesieniu rozpuszczalnika odkręcić niebieską część systemu, do której podłączona jest fiolka z rozpuszczalnikiem, i usunąć ją (rys. E).
11. Delikatnie potrząsać fiolką, aż do całkowitego rozpuszczenia się proszku (rys. F). Nie wstrząsać fiolką zbyt energicznie, aby uniknąć pienienia się roztworu.

Upewnić się, że proszek całkowicie się rozpuścił, w przeciwnym razie lek będzie mniej aktywny.

Wprowadzenie roztworu

Przed podaniem roztwór należy wizualnie sprawdzić pod kątem obecności cząstek lub zmiany barwy. Roztwór powinien być przezroczysty lub lekko opalescencyjny. Nie należy stosować roztworu, jeśli jest on zmętniały lub zawiera osad.

1. Nabierz powietrze do strzykawki, wysuwając tłok; dołącz strzykawkę do urządzenia i wprowadź powietrze ze strzykawki do fiolki z odtworzonym roztworem (rys. E).
2. Trzymając tłok, odwróć układ, tak aby fiolka z odtworzonym roztworem znalazła się nad urządzeniem. Powoli wysuwając tłok, napełnij strzykawkę koncentratem (rys. Ż).
3. Odłącz strzykawkę, obracając ją przeciwnie do ruchu wskazówek zegara.
4. Wizualnie sprawdź roztwór w strzykawce, który powinien być przezroczysty lub lekko opalescencyjny i nie zawierać cząstek.
5. Dołącz igłę-motylka do strzykawki i podaj lek dożylnie w formie infuzji lub powolnej iniekcji.

Po otwarciu zawartość fiolki należy natychmiast wykorzystać.

Roztwór po rekonstytucji, pobrany do strzykawki, należy natychmiast wykorzystać.

Zawartość fiolki należy wykorzystać wyłącznie do jednego zastrzyku.

Zabrania się stosowania leku po upływie okresu ważności wskazanego na opakowaniu.

Niezużyty lek lub odpady powstałe po jego zastosowaniu należy zniszczyć zgodnie z lokalnymi przepisami.

Dzieci.

Nie ustalono bezpieczeństwa i skuteczności stosowania leku Aimafix u dzieci poniżej 6. roku życia.

Przedawkowanie.

Nie odnotowano przypadków przedawkowania czynnikiem krzepnięcia krwi ludzkiej IX.

Efekty uboczne.

Krótki opis profilu bezpieczeństwa

Reakcje nadwrażliwości lub alergiczne (w tym obrzęk naczynioruchowy, pieczenie i ostry ból w miejscu wstrzyknięcia, dreszcze, rumień, pokrzywka uogólniona, ból głowy, wysypka, hipotensja, letargia, nudności, niepokój, tachykardia, ucisk w klatce piersiowej, mrowienie, wymioty i świsty w czasie oddychania) występują rzadko i w niektórych przypadkach mogą postępować do ciężkiej anafilaksji (w tym wstrząsu). W niektórych przypadkach te reakcje postępowały do ciężkiej anafilaksji i obserwowano je w ścisłym związku czasowym z powstawaniem inhibitorów czynnika IX (patrz także sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności postępowania”).

Zgłaszano rozwój zespołu nerczycowego podczas próby indukcji tolerancji immunologicznej u pacjentów z hemofilią typu B z inhibitorami czynnika IX i w wywiadzie alergiczną reakcją.

U pacjentów z hemofilią typu B mogą rozwijać się przeciwciała neutralizujące (inhibitory) wobec czynnika IX. Pojawienie się takich inhibitorów przejawia się niewystarczającą odpowiedzią kliniczną. W takich przypadkach zaleca się skontaktowanie się ze specjalistycznym ośrodkiem hemofilii.

Po zastosowaniu leków zawierających czynnik IX istnieje potencjalne ryzyko powikłań tromboembolicznych, przy czym ryzyko to jest większe w przypadku stosowania leków o niskim stopniu oczyszczenia. W przypadku stosowania leków o niskim stopniu oczyszczenia odnotowano przypadki zawału mięśnia sercowego, rozsianej wewnątrzżylnej krzepnięcia, zakrzepicy żył i zakrzembu płucnego. Stosowanie leków czynnika IX o wysokim stopniu oczyszczenia rzadko prowadzi do takich efektów ubocznych.

Informacje dotyczące bezpieczeństwa w zakresie ryzyka przeniesienia czynników zakaźnych znajdują się w sekcji „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności postępowania”.

Lista efektów ubocznych w formie tabeli

Efekty uboczne, które mogą wystąpić podczas stosowania ludzkiego czynnika krzepnięcia krwi IX, przedstawiono w tabeli 2 zgodnie z klasyfikacją układów narządów według MedDRA [Medical Dictionary for Regulatory Activities] oraz terminów preferowanego użycia.

Częstość została oszacowana według następujących kategorii umownych: bardzo często (≥ 1/10); często (≥ 1/100 do < 1/10); nieczęsto (≥ 1/1 000 do < 1/100); rzadko (≥ 1/10 000 do < 1/1 000); bardzo rzadko (< 1/10 000); częstość nieznana (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych).

Potwierdzone dane dotyczące częstości występowania efektów ubocznych w badaniach klinicznych są niedostępne.

Poniższe dane oparte są na profilu bezpieczeństwa leków zawierających czynnik IX i częściowo obserwowano je w okresie pogwarancyjnym; ponieważ zgłoszenia efektów ubocznych w okresie pogwarancyjnym są dobrowolne i dotyczą populacji o nieznanej liczebności, niemożliwe jest oszacowanie częstości tych reakcji.

Tabela 2

* Te reakcje na leki zawierające czynnik IX obserwowano również w okresie pogwarancyjnym.

Jeśli nie ma zgodności między opisem działania niepożądanego a preferowanym terminem MedDRA, ten ostatni podano w nawiasie.

Dzieci

Brak danych specyficznych dla dzieci.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania tego leku. Lekarze, pracownicy farmaceutyczni oraz pacjenci lub ich ustawowi przedstawiciele powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku za pośrednictwem Zautomatyzowanego Systemu Informacyjnego do Farmakonadzoru pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności.

3 lata.

Roztwórnik (woda do wstrzykiwań): 5 lat.

Po rozpuszczeniu lek należy użyć natychmiast.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w lodówce (w temperaturze od 2 do 8 °C). Nie zamrażać.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w celu ochrony przed światłem, w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Niezgodność.

Ze względu na brak badań zgodności, niniejszego leku nie wolno mieszać z innymi lekami.

Należy stosować wyłącznie zestaw do wstrzykiwania/infuzji dołączony do opakowania, ponieważ leczenie może być nieskuteczne z powodu adsorpcji czynnika krzepnięcia krwi ludzkiej IX na wewnętrznych powierzchniach innego urządzenia do podania.

Opakowanie.

500 JM lub 1000 JM w fiolce nr 1, w zestawie z rozcieńczalnikiem (woda do wstrzykiwań) – 10 ml w fiolce nr 1 oraz zestawem do rozpuszczania i podania, w pudełku tekturowym.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent.

KEDRION S.P.A.

Adres siedziby producenta i miejsce prowadzenia działalności.

VIA PROVINCIALE (lok. BOLOGNANA) - 55027 GALLICANO (LU), Włochy.

Data ostatniego przeglądu.