Aertal®

INSTRUKCJA dotycz¹ca stosowania leku AERTAL® (AIRTAL®)

Sk³ad:

substancja czynna: aceklofenak;

1 proszek w porcjach zawiera aceklofenaku 100 mg;

substancje pomocnicze: sorbitol (E 420), sacharyna sodowa, aspartam (E 951), dwutlenek krzemu koloidalny bezwodny, hipromeloza, dwutlenek tytanu (E 171), aromat mleczny, aromat karmelowy, aromat kremowy.

Postaæ leku. Proszek do sporzêdzania zawiesiny doustnej.

G³ówne fizykochemiczne w³aœciwoœci: proszek bia³y lub niemal bia³y.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki niesteroidowe przeciwzapalne i przeciwreumatyczne. Pochodne kwasu octowego i substancje pokrewne. Kod ATC M01A B16.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Aceclofenak to niesteroidowy lek o działaniu przeciwzapalnym i przeciwbólowym. Mechanizm działania tego środka uważa się za związany z hamowaniem syntezy prostaglandyn.

Farmakokinetyka.

Absorpcja

Po przyjęciu doustnym aceclofenak jest szybko wchłaniany, jego dostępność biologiczna wynosi niemal 100%. Maksymalne stężenie w osoczu osiąga się około 1,25–3 godziny po podaniu. Spożycie pokarmu spowalnia wchłanianie, ale nie wpływa na jego stopień.

Rozkład

Aceclofenak wiąże się w dużym stopniu z białkami osocza (> 99,7%). Aceclofenak przenika do płynu synowialnego, gdzie stężenie osiąga około 60% stężenia w osoczu krwi. Objętość rozkładu wynosi około 30 litrów.

Wydalanie

Średni okres półtrwania wynosi 4–4,3 godziny. Klirens wynosi 5 litrów na godzinę. Około dwie trzecie przyjętej dawki wydala się z moczem, głównie w postaci skoniugowanych metabolitów hydroksylowych. Tylko 1% pojedynczej dawki doustnej wydala się w niezmienionej formie.

Aceclofenak prawdopodobnie jest metabolizowany za pomocą CYP2C9 do głównego metabolitu 4-OH-aceclofenaku, którego działanie kliniczne jest nieistotne. Wśród wielu metabolitów wykryto diklofenak i 4-OH-diklofenak.

Grupy specjalne pacjentów

U pacjentów w podeszłym wieku nie stwierdzono zmian farmakokinetyki aceclofenaku.

U pacjentów z obniżoną funkcją wątroby stwierdzono wolniejsze wydalanie aceclofenaku po przyjęciu dawki pojedynczej. W badaniach wielokrotnego przyjmowania dawki 100 mg dziennie nie zaobserwowano różnic w parametrach farmakokinetycznych między pacjentami z cierpiącymi na przewlekłe zapalenie wątroby w stopniu lekkim i średnim a zdrowymi ochotnikami.

U pacjentów z niewydolnością nerek w stopniu lekkim lub średnim nie zaobserwowano klinicznie istotnych różnic w farmakokinetyce po przyjęciu dawki pojedynczej.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

• Osteoarthryt, reumatoidalne zapalenie stawów, zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa oraz inne choroby układu ruchu towarzyszące bólowi (np. zapalenie mazi bocznej barkowo-ramiennej oraz inne objawy pozastawowe reumatyzmu).
• Stanach towarzyszących bólowi (w tym ból w odcinku lędźwiowym, ból zęba, pierwotna algomenorrhea).

Przeciwwskazania.

Aceclofenak jest przeciwwskazany:

• pacjentom z nadwrażliwością na aceclofenak lub którykolwiek składnik pomocniczy leku (patrz rozdział „Skład”);
• pacjentom, u których kwas acetylosalicylowy lub inne niesteroidowe leki przeciwzapalne (NSAID) wywołują napady astmy, skurcz oskrzeli, ostre zapalenie nosa, obrzęk naczynioruchowy lub pokrzywkę, a także pacjentom z nadwrażliwością na te leki;
• pacjentom z krwawieniem przewodu pokarmowego lub perforacją wrzodów w wywiadzie, związanymi z wcześniejszą terapią NSAID;
• pacjentom z współistniejącym wrzodem żołądka lub dwunastnicy lub krwawieniem, w tym w wywiadzie (dwa lub więcej oddzielnych potwierdzonych epizodów rozwoju wrzodu lub krwawienia);
• pacjentom z ostrym krwawieniem lub chorobami towarzyszącymi krwawieniu (hemofilia lub zaburzenia krzepnięcia krwi);
• pacjentom z przewlekłą niewydolnością serca (klasa funkcjonalna II–IV wg NYHA), chorobą niedokrwienną serca, chorobami tętnic obwodowych lub zaburzeniami mózgowo-naczyniowymi;
• pacjentom z chorobami mózgowo-naczyniowymi, którzy przebyli udar mózgu lub mają epizody przemijających ataków niedokrwiennych;
• pacjentom z chorobą niedokrwienną serca, u których występuje dławica piersiowa lub którzy przebyli zawał mięśnia sercowego;
• w leczeniu bólu w okresie okołochirurgicznym po aortokoronarnym pomostowaniu (lub przy zastosowaniu aparatu krążenia wspomaganego);
• pacjentom z ciężką niewydolnością wątroby lub nerek;
• w okresie karmienia piersią;
• w trzecim trymestrze ciąży;
• pacjentom w wieku do 18 lat.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Badania interakcji nie były przeprowadzane, z wyjątkiem interakcji z warfaryną.

Aceclofenak metabolizowany jest przy udziale cytochromu P450 2C9, a dane in vitro wskazują, że aceclofenak może być inhibitorem tego enzymu. W związku z tym istnieje ryzyko interakcji farmakokinetycznej przy jednoczesnym stosowaniu z fenytoiną, cytydyną, tolbutamidem, fenylbutazonem, amiodaronem, mikonazolem i sulfafenazolem. Jak również w przypadku stosowania innych NSAID, zwiększa się ryzyko interakcji farmakokinetycznej z innymi lekami wydalanymi z organizmu drogą aktywnej sekrecji nerkowej, takimi jak metotreksat i leki zawierające lit. Aceclofenak niemal całkowicie wiąże się z albuminą osocza, dlatego możliwa jest interakcja typu wypierania z innymi lekami wiążącymi się z białkami.

Z powodu braku badań nad farmakokinetyczną interakcją aceclofenaku, poniższa informacja oparta jest na danych dotyczących innych NSAID.

Zaleca się unikanie jednoczesnego stosowania:

Metotreksat. NSAID hamują sekrecję kanalikową metotreksatu; ponadto może występować niewielka interakcja metaboliczna prowadząca do zmniejszenia klirensu metotreksatu. Dlatego przy stosowaniu wysokich dawek metotreksatu należy zawsze unikać przepisywania NSAID.

Glikozydy serca, digoksyna. NSAID mogą nasilać niewydolność serca, obniżać szybkość filtracji kłębuszkowej (GFR) oraz hamować nerkowy klirens glikozydów, co prowadzi do wzrostu stężenia glikozydów we krwi. Należy unikać jednoczesnego stosowania, jeśli nie prowadzi się częstego monitorowania stężenia digoksyny.

Leki zawierające lit oraz digoksynę. Niektóre NSAID hamują nerkowy klirens litu i digoksyny, co prowadzi do wzrostu stężenia obu substancji w surowicy krwi. Należy unikać jednoczesnego stosowania, jeśli nie prowadzi się częstego monitorowania stężeń litu i digoksyny.

Antykoagulancje. NSAID hamują agregację płytek krwi i uszkadzają błonę śluzową przewodu pokarmowego (GI), co może prowadzić do nasilenia działania antykoagulantów i zwiększyć ryzyko krwawień żołądkowo-jelitowych u pacjentów przyjmujących antykoagulancy. Należy unikać jednoczesnego stosowania aceclofenaku z doustnymi antykoagulantami z grupy kumaryn, tyklopidyną, trombolytykami i heparyną, jeśli nie prowadzi się starannego monitorowania stanu pacjenta.

Antybiotyki chinolonowe. Badania na zwierzętach wykazują, że NSAID zwiększają ryzyko napadów drgawek związanych z zastosowaniem antybiotyków chinolonowych. Pacjenci przyjmujący NSAID i antybiotyki chinolonowe mają zwiększone ryzyko wystąpienia drgawek.

Leki przeciwpłytkowe i selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI). Przy jednoczesnym stosowaniu z NSAID zwiększają ryzyko krwawień z przewodu pokarmowego (patrz rozdział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”).

Kombinacje wymagające doboru dawki i zachowania ostrożności przy stosowaniu:

Metotreksat. Należy wziąć pod uwagę możliwą interakcję NSAID i metotreksatu, nawet przy niskiej dawce metotreksatu, szczególnie u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek. Przy jednoczesnym przyjmowaniu należy kontrolować parametry funkcji nerek. Wymagana jest ostrożność, jeśli NSAID i metotreksat były stosowane w ciągu 24 godzin, ponieważ stężenie metotreksatu może wzrosnąć, co zwiększy toksyczność tego leku.

Cyklosporyna, tarkolimus. Przy jednoczesnym przyjmowaniu NSAID z cyklosporyną lub tarkolimusem należy wziąć pod uwagę ryzyko zwiększonej nefrotoksyczności z powodu obniżenia produkcji prostacykliny nerkowej. Dlatego przy jednoczesnym przyjmowaniu należy starannie kontrolować parametry funkcji nerek.

Inne leki przeciwbólowe, NSAID, w tym selektywne inhibitory cyklooksygenazy-2. Należy unikać jednoczesnego stosowania dwóch lub więcej NSAID (w tym kwasu acetylosalicylowego), ponieważ zwiększa to częstość występowania działań niepożądanych.

Mifepryston. NSAID nie powinny być przyjmowane w ciągu 8–12 dni po podaniu mifeprystonu, ponieważ mogą one zmniejszyć działanie mifeprystonu.

Kortykosteroidy. Zwiększa się ryzyko wystąpienia wrzodów lub krwawień z przewodu pokarmowego (patrz rozdział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”).

Moczopędy. Aceclofenak, podobnie jak inne NSAID, może hamować działanie moczopędne, może zmniejszać efekt moczopędny furosemidu i bumetanidu oraz efekt przeciwciśnieniowy tiazynów. Jednoczesne stosowanie z moczopędami zatrzymującymi potas może prowadzić do wzrostu zawartości potasu; dlatego należy regularnie kontrolować stężenie potasu w surowicy krwi.

Leki przeciwciśnieniowe. NSAID mogą również zmniejszać skuteczność leków obniżających ciśnienie. Jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE lub antagonistów receptorów angiotensyny II i NSAID może prowadzić do zaburzeń funkcji nerek. Ryzyko wystąpienia ostrej niewydolności nerek, która zazwyczaj ma charakter odwracalny, wzrasta u niektórych pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek, np. u osób starszych lub odwodnionych. Dlatego przy jednoczesnym stosowaniu z NSAID należy zachować ostrożność, szczególnie u pacjentów starszych. Pacjenci powinni spożywać odpowiednią ilość płynów i być pod odpowiednim nadzorem (kontrola funkcji nerek na początku jednoczesnego stosowania i okresowo w trakcie leczenia).

Aceclofenak nie wpływał na kontrolę ciśnienia tętniczego przy jednoczesnym stosowaniu z bendroflumetyazidem, choć nie można wykluczyć interakcji z innymi moczopędami.

Leki hipoglikemiczne. Badania kliniczne wskazują, że diklofenak można stosować razem z doustnymi lekami hipoglikemicznymi bez wpływu na ich działanie kliniczne. Istnieją jednak pojedyncze doniesienia o efektach hipoglikemicznych i hiperklikemicznych leku. W związku z tym przy przyjmowaniu aceclofenaku należy przeprowadzić korektę dawek leków, które mogą wywoływać hipoglikemię.

Zydowudyna. Przy jednoczesnym przyjmowaniu NSAID i zydowudyny zwiększa się ryzyko toksyczności hematologicznej. Istnieją dane o zwiększeniu ryzyka wystąpienia krwawień do stawów i siniaków u pacjentów zakażonych HIV z hemofilią, którzy przyjmują zydowudynę i ibuprofen.

Szczególne ostrzeżenia dotyczące stosowania.

Należy unikać jednoczesnego stosowania leku Aertal® i leków przeciwbólowych niesteroidowych (LZWS), w tym selektywnych inhibitorów cyklooksygenazy-2.

Niepożądane skutki mogą być minimalizowane poprzez krótkotrwałe stosowanie najniższej skutecznej dawki w celu kontrolowania objawów (patrz sekcja „Sposób dawkowania i dawka” oraz poniższe ryzyko związane z przewodem pokarmowym i układem sercowo-naczyniowym).

Wpływ na przewód pokarmowy (GI)

Krwawienie, owrzodzenie lub perforacja przewodu pokarmowego zakończone śmiertelnie obserwowano podczas stosowania wszystkich LZWS w dowolnym okresie leczenia, zarówno w obecności, jak i bez objawów ostrzegawczych, niezależnie od obecności w wywiadzie poważnej patologii przewodu pokarmowego.

Ryzyko krwawienia, powstawania owrzodzeń i perforacji przewodu pokarmowego wzrasta wraz ze wzrostem dawki LZWS u pacjentów z wywiadem owrzodzenia, szczególnie jeśli towarzyszyło mu krwawienie lub perforacja (patrz sekcja „Przeciwwskazania”) oraz u pacjentów w podeszłym wieku. Pacjenci ci powinni przyjmować minimalną skuteczną dawkę leku. Wymagana jest terapia łączna z zastosowaniem środków ochronnych (np. misoprostolu lub inhibitorów pompy protonowej). Takie samo leczenie jest wskazane u pacjentów przyjmujących niskie dawki kwasu acetylosalicylowego lub innych leków negatywnie wpływających na stan przewodu pokarmowego (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Pacjenci z chorobami przewodu pokarmowego, w tym pacjenci w podeszłym wieku, powinni zgłaszać wszelkie nietypowe objawy związane z przewodem pokarmowym (szczególnie krwawienie przewodu pokarmowego), również na wczesnym etapie leczenia. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów przyjmujących jednocześnie leki zwiększające ryzyko krwawienia lub owrzodzeń, takie jak kortykosteroidy systemowe, leki przeciwkrzepliwe (np. warfaryna), selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny lub leki przeciwpłytkowe (takie jak kwas acetylosalicylowy) (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

W przypadku wystąpienia krwawienia lub owrzodzenia przewodu pokarmowego u pacjentów przyjmujących lek Aertal® należy przerwać leczenie.

Efekty sercowo-naczyniowe i mózgowo-naczyniowe

Pacjenci z nadciśnieniem tętniczym i/lub niewydolnością serca lekkiego lub umiarkowanego stopnia wymagają odpowiedniego monitorowania i szczególnej ostrożności, ponieważ zgłaszano zatrzymanie płynów i obrzęki związane z przyjmowaniem LZWS.

Brakuje wystarczających danych, aby wykluczyć to ryzyko podczas stosowania aceklofenaku.

Badania kliniczne i dane epidemiologiczne wskazują, że niektóre LZWS (szczególnie przy długotrwałym stosowaniu i wysokich dawkach) nieco zwiększają ryzyko zjawisk trombotycznych tętniczych (np. zawał mięśnia sercowego lub udar mózgu).

Pacjenci z niewydolnością serca (klasa czynnościowa I wg NYHA) oraz z czynnikami ryzyka układu sercowo-naczyniowego (np. nadciśnienie tętnicze, hiperlipidemia, cukrzyca, palenie tytoniu) powinni zachować szczególną ostrożność przy stosowaniu aceklofenaku. Ponieważ niekorzystny wpływ na układ sercowo-naczyniowy wzrasta wraz ze wzrostem dawki i długością leczenia, należy stosować najniższą skuteczną dawkę dobową przez możliwie najkrótszy okres. Potrzebę dalszego leczenia objawowego i skuteczność terapii należy okresowo oceniać.

Aceklofenak należy stosować z ostrożnością i pod ścisłym nadzorem medycznym u pacjentów z wywiadem krwawienia mózgowego.

Aceklofenak należy stosować z ostrożnością i pod ścisłym nadzorem medycznym u pacjentów z poniższymi stanami (ze względu na zagrożenie nasilenia choroby) (patrz sekcja „Działania niepożądane”):

− objawy wskazujące na chorobę przewodu pokarmowego, w tym jego górnych i dolnych odcinków;

− wywiad owrzodzenia, krwawienia lub perforacji przewodu pokarmowego;

− wrzodziejące zapalenie jelita grubego;

− choroba Crohna;

− skłonność do krwawień, toczeń układowy (SLE), porfiria oraz zaburzenia hematopoezy i hemostazy.

Wpływ na wątrobę i nerki

Przyjmowanie LZWS może powodować zależne od dawki zmniejszenie produkcji prostaglandyn i nagłą niewydolność nerek. Należy uwzględnić znaczenie prostaglandyn w utrzymaniu przepływu krwi przez nerki podczas stosowania leku u pacjentów z zaburzeniami czynności serca, nerek lub wątroby, u osób przyjmujących leki moczopędne, po zabiegach chirurgicznych oraz u pacjentów w podeszłym wieku.

Należy zachować ostrożność przy stosowaniu leku u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby i nerek lekkiego lub umiarkowanego stopnia oraz u pacjentów z innymi stanami towarzyszącymi zatrzymaniu płynów w organizmie. U tych pacjentów stosowanie LZWS może prowadzić do zaburzeń czynności nerek i zatrzymania płynów. Należy również zachować ostrożność przy stosowaniu leku Aertal® u pacjentów przyjmujących leki moczopędne lub u osób z podwyższonym ryzykiem hipowolemii. Wymagana jest minimalna skuteczna dawka i regularna kontrola czynności nerek. Zaburzenia ze strony nerek są zazwyczaj odwracalne po przerwaniu przyjmowania aceklofenaku.

Stosowanie aceklofenaku należy przerwać, jeśli odchylenia wyników badań czynności wątroby utrzymują się lub nasilają, rozwijają się objawy kliniczne choroby wątroby lub pojawiają się inne objawy (np. eozynofilia, wysypka). Zapalenie wątroby może się rozwinąć bez objawów prodromalnych. Stosowanie LZWS u pacjentów z porfirią wątrobową może sprowokować atak.

Wrażliwość nadwrażliwość i reakcje skórne

Tak jak inne LZWS, lek Aertal® może powodować reakcje alergiczne, w tym reakcje anafilaktyczne/anafilaktoidealne, nawet przy pierwszym przyjmowaniu leku. Ciężkie reakcje skórne (niektóre mogą prowadzić do śmierci), w tym egzfoliatywny odmrowiec, zespół Stevensa-Johnsona i toksyczny epidermalny nekroliz, obserwowano bardzo rzadko po przyjmowaniu LZWS (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Najwyższe ryzyko wystąpienia tych reakcji obserwuje się na początku stosowania leku, a ich rozwój ma miejsce głównie w pierwszym miesiącu przyjmowania leku. W przypadku wystąpienia wysypki skórnej, uszkodzenia błony śluzowej jamy ustnej lub innych objawów nadwrażliwości należy przerwać przyjmowanie aceklofenaku.

W szczególnych przypadkach, przy odrzyczce wodnej mogą wystąpić komplikacje: poważne infekcje skóry i tkanek miękkich. Obecnie nie można wykluczyć roli LZWS w pogorszeniu przebiegu tych infekcji. Dlatego należy unikać przyjmowania leku Aertal® w przypadku odrzyczki wodnej.

Zespół toczenia układowego (SLE) i mieszane choroby tkanki łącznej

U pacjentów z SLE i mieszanymi chorobami tkanki łącznej zwiększa się ryzyko rozwoju odrzutowego zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Zaburzenia hematologiczne

Aceklofenak może powodować odwracalne hamowanie agregacji płytek (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Zaburzenia ze strony układu oddechowego

Należy zachować ostrożność przy stosowaniu leku u pacjentów z astmą oskrzelową, w tym z wywiadem, ponieważ przyjmowanie LZWS może sprowokować nagły napad oskrzelowego skurczu u tych pacjentów.

Pacjenci w podeszłym wieku

Należy zachować ostrożność przy stosowaniu leku u pacjentów w podeszłym wieku (powyżej 65 roku życia), ponieważ częściej występują u nich działania niepożądane (szczególnie krwawienie, perforacja przewodu pokarmowego) podczas stosowania LZWS. Powikłania mogą być śmiertelne. Ponadto pacjenci w podeszłym wieku częściej chorują na choroby nerek, wątroby lub układu sercowo-naczyniowego.

Długotrwałe stosowanie

Wszyscy pacjenci stosujący LZWS przez dłuższy czas powinni być pod ścisłym nadzorem medycznym (ogólny badanie krwi, funkcjonalne testy wątrobowe i nerkowe).

Składniki pomocnicze

Jedna porcja leku Aertal®, proszek do zawiesiny doustnej, zawiera 2,64 g sorbitolu, który może powodować dyskomfort w przewodzie pokarmowym i biegunkę. Nie można przepisywać tego leku pacjentom z rzadką dziedziczną nietolerancją fruktozy.

Aertal®, proszek do zawiesiny doustnej, zawiera aspartam, który jest źródłem fenyloalaniny. Pacjenci z fenyloketonurią powinni wiedzieć, że jedna porcja zawiera 5,61 mg fenyloalaniny.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

Brak danych dotyczących stosowania aceklofenaku w czasie ciąży.

Hamowanie syntezy prostaglandyn może negatywnie wpływać na przebieg ciąży i/lub rozwój embrionu/płodu.

Dane badań epidemiologicznych wskazują na zwiększone ryzyko poronienia, wad serca i gastroschizy po stosowaniu inhibitorów syntezy prostaglandyn na wczesnym etapie ciąży. Absolutne ryzyko rozwoju wady serca wzrasta z mniej niż 1% do około 1,5%. Ryzyko wzrasta wraz ze wzrostem dawki i długością leczenia.

U zwierząt przyjmowanie inhibitorów syntezy prostaglandyn prowadzi do przed- i poimplantacyjnej śmierci płodu oraz do wzrostu śmiertelności embrionu i płodu. Zwiększa się również liczba przypadków różnych wad, w tym wad serca, u zwierząt przyjmujących inhibitory syntezy prostaglandyn w okresie organogenezy.

Od 20. tygodnia ciąży stosowanie aceklofenaku może powodować oligohydramnios w wyniku dysfunkcji nerek płodu. Może to wystąpić krótko po rozpoczęciu leczenia i jest zazwyczaj odwracalne po jego przerwaniu. Ponadto istnieją doniesienia o zwężeniu przewodu tętniczego po leczeniu w drugim trymestrze ciąży, z których większość ustąpiła po przerwaniu leczenia. Dlatego Aertal® nie powinien być przepisywany w pierwszym i drugim trymestrze ciąży, z wyjątkiem przypadków absolutnej konieczności. Jeśli aceklofenak jest stosowany przez kobietę próbującą zajść w ciążę lub w pierwszym lub drugim trymestrze ciąży, dawka powinna być jak najniższa, a czas leczenia jak najkrótszy.

Monitorowanie prenatalne oligohydramniosu i zwężenia przewodu tętniczego należy rozważyć po wpływie aceklofenaku przez kilka dni, począwszy od 20. tygodnia ciąży. Stosowanie leku Aertal® należy przerwać, jeśli stwierdzono oligohydramnios lub zwężenie przewodu tętniczego.

W trzecim trymestrze ciąży wszystkie inhibitory syntezy prostaglandyn:

• mogą wpływać na płód, powodując toksyczność sercowo-płucną (przedwczesne zwężenie/zamknięcie przewodu tętniczego i nadciśnienie płucne);
• mogą wpływać na płód, powodując dysfunkcję nerek, która może prowadzić do niewydolności nerek z małowodniem (patrz wyżej).

U kobiety (na końcu ciąży) i u noworodka lek może wpływać:

• na czas trwania krwawienia poprzez efekt przeciwzakrzepowy, który może się rozwinąć nawet po stosowaniu bardzo niskich dawek;
• lek może hamować skurcze macicy, prowadząc do opóźnienia porodów lub przedłużonego trwania porodu.

W związku z tym stosowanie aceklofenaku jest przeciwwskazane w trzecim trymestrze ciąży (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Szczególne ostrzeżenia dotyczące stosowania”).

Okres karmienia piersią

Brak informacji o przenikaniu aceklofenaku do mleka matki. Nie obserwowano istotnego przenikania znakowanego radioizotopem (C14) aceklofenaku do mleka szczurów.

Tak jak inne LZWS, aceklofenak w niewielkich ilościach wydzielany jest do mleka matki, dlatego nie należy go stosować kobietom w okresie karmienia piersią, aby uniknąć niepożądanych skutków u noworodka.

Fertylność

Aertal®, tak jak inne inhibitory syntezy cyklooksygenazy/prostaglandyn, może obniżać płodność i dlatego nie jest zalecany kobietom planującym zajście w ciążę. Kobiety mające trudności z zajściem w ciążę lub poddawane badania płodności powinny przerwać stosowanie leku Aertal®.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługi mechanizmów.

Pacjenci, u których pojawiają się objawy takie jak osłabienie, zawroty głowy, uczucie wirującego świata lub inne objawy ze strony ośrodkowego układu nerwowego podczas stosowania LZWS, nie powinni prowadzić pojazdów ani obsługiwać innych niebezpiecznych mechanizmów.

Sposób stosowania i dawki

Sposób stosowania

Aertal®, proszek do sporządzania zawiesiny doustnej, przeznaczony jest do stosowania doustnego. Zawartość jednego saszetki należy rozpuścić w 40–60 ml wody i natychmiast przyjąć.

Jednoczesne spożycie pokarmu spowalnia szybkość wchłaniania substancji czynnej, jednak nie zmniejsza stopnia wchłaniania z przewodu pokarmowego.

Dawkowanie

Reakcje niepożądane można zminimalizować, stosując najniższą skuteczną dawkę przez najkrótszy możliwy czas konieczny do kontroli objawów (patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”).

Dorośli. Zalecana dawka to jedna saszetka dwa razy dziennie (jedna saszetka rano i jedna wieczorem).

Pacjenci w wieku starszym. Zazwyczaj nie jest wymagana redukcja dawki, jednak należy wziąć pod uwagę środki ostrożności opisane w sekcji „Szczególne wskazania stosowania”.

Należy dokładnie obserwować stan tych pacjentów, ponieważ u nich częściej występują zaburzenia funkcji nerek, wątroby, zaburzenia układu sercowo-naczyniowego, a także częściej stosuje się terapię towarzyszącą leczenia innych chorób, co zwiększa ryzyko poważnych skutków reakcji niepożądanych. W przypadku konieczności zastosowania leków przeciwbólowych niesteroidowych (NLPZ) należy je stosować w najniższych dawkach i przez możliwie najkrótszy czas. Zazwyczaj redukcja dawki nie jest wymagana. Należy dokładnie monitorować pacjentów w celu wczesnego wykrycia krwawienia z przewodu pokarmowego na tle terapii NLPZ oraz przestrzegać zaleceń opisanych w sekcji „Szczególne wskazania stosowania”.

Niewydolność wątroby. U pacjentów z niewydolnością wątroby o łagodnym lub umiarkowanym nasileniu należy zmniejszyć dawkę aceklofenaku. Zalecana dawka początkowa to 100 mg na dobę (patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”).

Niewydolność nerek. Brak informacji, że pacjenci z niewydolnością nerek o łagodnym nasileniu wymagają korekty dawki aceklofenaku, jednak należy stosować ostrożność przy stosowaniu leku u tych pacjentów (patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”).

Dzieci.

Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania leku Aertal® u dzieci i młodzieży nie zostały ustalone, dlatego nie zaleca się stosowania tego leku w tej grupie wiekowej.

Przedawkowanie.

Nie ma danych dotyczących przedawkowania aceklofenaku u ludzi.

Możliwe objawy

Ból głowy, nudności, wymioty, ból brzucha, zawroty głowy, senność, podrażnienie przewodu pokarmowego, krwawienie z przewodu pokarmowego, biegunka, dezorientacja, pobudzenie, śpiączka, szumy w uszach, hipotensja tętnicza, niewydolność oddechowa, utrata przytomności, drgawki. W przypadkach ciężkiego zatrucia może dojść do ostrej niewydolności nerek oraz uszkodzenia funkcji wątroby.

Leczenie

Leczenie ostrych zatrucia NLPZ polega na stosowaniu środków przeciwwskazowych (w razie potrzeby) oraz innej terapii wspomagającej objawowej takich powikłań jak hipotensja tętnicza, niewydolność nerek, drgawki, podrażnienie błony śluzowej przewodu pokarmowego i niewydolność oddechowa.

Leczenie ostrych zatrucia po przyjęciu aceklofenaku doustnie polega na zapobieganiu wchłanianiu leku poprzez przemywanie żołądka oraz stosowanie węgla aktywowanego (dawki powtarzane) w jak najkrótszym czasie po przedawkowaniu. Wymuszone moczowanie, dializa lub hemoperfuzja mogą być niewystarczająco skuteczne w eliminacji NLPZ ze względu na wysoki stopień wiązania NLPZ z białkami i intensywny metabolizm.

Niepożądane reakcje.

Układ pokarmowy: najczęściej występujące niepożądane reakcje były związane z układem pokarmowym. Przy stosowaniu leków przeciwbólowych niesteroidowych (LZP) mogą występować wrzawy żołądka i jelit, perforacje lub krwawienia z przewodu pokarmowego, czasem śmiertelne, szczególnie u osób starszych (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”). Przy stosowaniu LZP obserwowano nudności, wymioty, biegunkę, wzdęcia, zaparcia, niestrawność, ból brzucha, melenu, wymioty krwią, wrzodziejące zapalenie jamy ustnej, nasilenie objawów kolitu oraz choroby Crohna (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”). Rzadziej obserwowano zapalenie żołądka.

W związku ze stosowaniem LZP odnotowano przypadki obrzęków, nadciśnienia tętniczego i niewydolności serca.

Aceclofenak wykazuje strukturalne i metaboliczne podobieństwo do diklofenaku, który według licznych danych klinicznych i epidemiologicznych nieco zwiększa ryzyko wystąpienia ogólnych zjawisk trombotycznych (np. zawału mięśnia sercowego lub udaru mózgu), szczególnie przy stosowaniu wysokich dawek lub długotrwałym leczeniu. Dane epidemiologiczne wskazują również na zwiększone ryzyko zespołu ostrego wieńcowego i zawału mięśnia sercowego związanego ze stosowaniem aceclofenaku (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Reakcje nadwrażliwościowe i skórne: przy stosowaniu LZP możliwe są niemiespecyficzne reakcje alergiczne, objawiające się reakcjami anafilaktycznymi, reaktywnością dróg oddechowych, w tym astmą, nasileniem objawów astmy, skurczem oskrzeli lub dusznością, różnymi reakcjami skórnymi, w tym wysypką różnych typów, świądem, pokrzywicą, purpurą, obrzękiem naczynioruchowym (angioedemą), rzadziej – zapaleniem skóry o charakterze odłuszczeniowym i pęcherzowym (w tym nekrolyzą epidermy i zespolem Stevensa-Johnsona, wielopostaciową czerwoną rumieniową).

Zaburzenia neurologiczne i narządów zmysłów: zapalenie nerwu wzrokowego, przypadki aseptycznego zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych (szczególnie u pacjentów z chorobami autoimmunologicznymi, takimi jak toczeń układowy, mieszane choroby tkanki łącznej) z objawami takimi jak odrętwienie (sztywność) mięśni szyi, gorączka, dezorientacja, zamroczenie, halucynacje, osłabienie.

Zaburzenia hematologiczne: agranulocytoza, anemia aplastyczna.

Badania kliniczne oraz dane epidemiologiczne wskazują, że niektóre LZP (szczególnie przy stosowaniu wysokich dawek i długotrwałym leczeniu) nieco zwiększają ryzyko wystąpienia zjawisk trombotycznych tętniczych (np. zawału mięśnia sercowego lub udaru mózgu) (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

W poniższej tabeli niepożądane reakcje zgłaszane podczas badań klinicznych oraz stosowania leku Aertal®, pogrupowano według układów narządów i częstości występowania: bardzo często (≥1/10); często (≥1/100, <1/10); rzadko (≥1/1000, <1/100); pojedyncze przypadki (≥1/10000, <1/1000); bardzo rzadko (<1/10000).

Inne działania niepożądane obserwowane przy stosowaniu leków przeciwbólowych przeciwwątrobowych

Rzadkie:

Zaburzenia ze strony nerek i dróg moczowych: nefryt międzywątkowy.

Zaburzenia ze strony skóry i tkanki podskórnej: reakcje pęcherzowe, w tym zespół Stevensa–Johsona i toksyczne martwicze odczynienie nabłonka (bardzo rzadko), fotosensybilizacja.

W szczególnych przypadkach obserwowano ciężkie infekcje skóry i tkanek miękkich podczas stosowania leków przeciwbólowych przeciwwątrobowych w przebiegu ospy wietrznej (zob. także sekcje „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności” oraz „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Donoszenie o podejrzanych działaniach niepożądanych

Donoszenie o podejrzanych działaniach niepożądanych w okresie nadzoru popośrednim jest bardzo ważne. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w stosowaniu leków. Pracownicy służby zdrowia powinni donosić o podejrzanych działaniach niepożądanych.

Okres ważności. 4 lata.

Warunki przechowywania. Lek nie wymaga specjalnych warunków przechowywania.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie. 20 saszetek z proszkiem w opakowaniu tekturowym.

Kategoria receptury. Na receptę.

Producent/Wnioskodawca. Sp. z o.o. „Gedeon Richter”, Węgry.

Adres siedziby. N-1103, Budapeszt, ul. Demréi 19–21, Węgry.