Ademta

INSTRUKCJA dot. stosowania leku leczniczego ADEMTA (ADEMTA)

Skład:

substancja czynna: ademetyonina;

1 fiolka zawiera ademetyoninę (w postaci ademetyoniny 1,4-butandisulfonianu) 400 mg (761,52 mg);

substancja pomocnicza: mańit (E 421);

1 ampułka (5 ml) roztwornika zawiera L-lizyny monohydrochloran 324,40 mg, wodorotlenek sodu, wodę do wstrzykiwań.

Postać leku. Liofilizat do sporządzania roztworu do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizykochemiczne:

proszek: liofilizowany proszek białego koloru;

roztwór do wstrzykiwań: przezroczysty roztwór od bezbarwnego do żółtego.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Leki wpływające na układ trawienny i procesy metaboliczne. Aminokwasy i ich pochodne. Kod ATX A16A A02.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Ademethioninum (S-adenozyl-L-metionina) to naturalna aminokwasowa substancja występująca niemalże we wszystkich tkankach i płynach ustrojowych organizmu. Ademethioninum działa głównie jako koenzym oraz donator grupy metylowej w reakcjach transmetylacji, które są niezbędnym procesem metabolicznym u ludzi i u zwierząt. Przenoszenie grup metylowych (transmetylacja) jest również niezbędnym procesem metabolicznym w tworzeniu podwójnej warstwy fosfolipidowej w błonach komórkowych, wspomagając płynność błon. Ademethioninum jest zdolne do przenikania przez barierę krew–mózg. Proces transmetylacji z udziałem ademethioninum odgrywa kluczową rolę w syntezie neuroprzekaźników ośrodkowego układu nerwowego, w tym katecholamin (dopamina, noradrenalina, adrenalina), serotoniny, melatoniny i histaminy.

Ademethioninum jest również prekursorem w tworzeniu fizjologicznych związków siarki (cysteina, tauryna, glutation, koenzym A) w reakcjach transsulfuracji. Glutation, najpotężniejszy antyoksydant w wątrobie, odgrywa ważną rolę w detoksykacji wątrobowej. Ademethioninum zwiększa poziom wątrobowego glutationu u pacjentów z uszkodzeniem wątroby zarówno alkoholowego, jak i niealkoholowego pochodzenia. Kwas foliowy (foliany) oraz witamina B12 są niezbędnymi kocząsteczkami w procesach metabolizmu i regeneracji ademethioninum.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie

Po wstrzyknięciu dożylnym profil farmakokinetyczny ademethioninum jest dwuwykładniczy i składa się z fazy szybkiego, wyraźnego rozprowadzenia w tkankach oraz końcowej fazy eliminacji z okresem półtrwania wynoszącym około 1,5 godziny.

Po wstrzyknięciu do mięśni wchłanianie ademethioninum jest niemal całkowite (96%), maksymalne stężenie osoczowe osiągane jest około 45 minut po podaniu.

Rozkład

Objętość rozkładu wynosi 0,41 i 0,44 l/kg odpowiednio dla dawek ademethioninum 100 i 500 mg. Wiązanie z białkami osocza jest niewielkie i wynosi ≤ 5%.

Metabolizm

Reakcje, w wyniku których powstaje, wykorzystywany i regenerowany jest ademethioninum, nazywane są cyklem ademethioninum. W pierwszym etapie tego cyklu metylaza zależna od ademethioninum wykorzystuje ademethioninum jako substrat do produkcji S-adenozyl-homocysteiny, która następnie ulega hydrolizie do homocysteiny i adenozyny za pomocą S-adenozyl-homocysteina hydrolazy. Homocysteina z kolei podlega odwrotnej transformacji do metioniny poprzez przeniesienie grupy metylowej z 5-metylotetrahydrofolianu. Ostatecznie metionina może zostać przekształcona w ademethioninum, kończąc cykl.

Wydalanie

W badaniach z wykorzystaniem znaczników radioaktywnych, po doustnym podaniu radioaktywnie znakowanego (metylem 14C) ademethioninum u zdrowych ochotników, wydalanie substancji radioaktywnej z moczem wynosiło 15,5 ± 1,5% w ciągu 48 godzin, wydalanie z kałem wynosiło 23,5 ± 3,5% w ciągu 72 godzin, przy czym w trwałych pulach pozostawało inkorporowanych około 60% substancji.

Właściwości kliniczne.

Wskazania.

• Cholestaza wewnątrzwątrobowa u dorosłych, w tym u chorych na przewlekłe zapalenie wątroby różnej etiologii oraz marskość wątroby;
• cholestaza wewnątrzwątrobowa u ciężarnych;
• zespoły depresyjne.

Przeciwwskazania.

• Podwyższona wrażliwość na substancję czynną lub dowolny składnik pomocniczy leku.
• Wady genetyczne wpływające na cykl metioninowy i/lub powodujące homocystynurię i/lub hiperhomocysteinemię (np. niedobór cystationino-beta-syntazy, defekt metabolizmu witaminy B12).

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Opisywano wystąpienie zespołu serotonergicznego u pacjenta przyjmującego ademetioninę na tle stosowania klozapiny. Dlatego, mimo że możliwość interakcji jest jedynie teoretyczna, należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu ademetioniny z selektywnymi inhibitorami zwrotnego wychwytu serotoniny (SSRI), trójpierścieniowymi lekami przeciwdrgawkowymi (takimi jak klozapina), oraz lekami, w tym ziołowymi, zawierającymi tryptofan (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania.

Wprowadzanie leku dożylnie należy przeprowadzać bardzo powoli (patrz rozdział „Sposób podania i dawki”).

Podczas stosowania leku należy kontrolować poziom amoniaku u pacjentów z hiperamoniemią w stadium przedcirrhotycznym lub w stadium zaawansowanej choroby wątroby, którzy przyjmują tabletki ademetioniny.

Ponieważ niedobór witaminy B12 oraz kwasu foliowego (folianów) może prowadzić do obniżenia stężenia ademetioniny, u pacjentów z grupy ryzyka (anemia, choroby wątroby, ciąża lub możliwość wystąpienia niedoboru witamin spowodowanego innymi chorobami lub sposobem odżywiania, np. wegetarianizmem) należy regularnie wykonywać badania krwi w celu sprawdzenia stężenia tych substancji w osoczu. W przypadku stwierdzenia niedoboru zaleca się leczenie witaminą B12 i/lub kwasem foliowym (folianami) przed lub podczas stosowania leku. W przypadku niemożności wykonania wymienionych badań, pacjentom z grupy ryzyka zaleca się stosowanie witaminy B12 i/lub kwasu foliowego (folianów) zgodnie z instrukcjami do stosowania medycznego tych leków (patrz rozdział „Właściwości farmakologiczne”).

Leku nie zaleca się stosować pacjentom z psychozami dwubiegunowymi. Opisywano przypadki przejścia od depresji do hipomani lub manii podczas stosowania ademetioniny.

Opublikowano jedno doniesienie o rozwoju zespołu serotoniny u pacjenta przyjmującego ademetioninę w połączeniu z klozapiną. Chociaż możliwość interakcji jest jedynie teoretyczna, należy zachować ostrożność stosując lek jednocześnie z IZSS, lekami przeciwdepresyjnymi trójcyklicznymi (np. klozapina), oraz innymi lekami, w tym ziołowymi, zawierającymi tryptofan (patrz rozdział „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Skuteczność stosowania ademetioniny w leczeniu depresji została wykazana w krótkotrwałych badaniach klinicznych (3–6 tygodni). Skuteczność stosowania ademetioniny dłuższą niż 6 tygodni w leczeniu depresji jest nieznana. Istnieje wiele sposobów leczenia depresji, dlatego pacjenci powinni skonsultować się z lekarzem w celu ustalenia optymalnej terapii. Pacjentów należy uprzedzić o konieczności powiadomienia lekarza, jeśli podczas stosowania leku objawy choroby (depresji) nie ustępują lub nasilają się.

Depresja wiąże się ze zwiększonym ryzykiem wystąpienia myśli samobójczych, zachowań samobójczych i samobójstw (zdarzeń samobójczych). Ryzyko to utrzymuje się aż do ustąpienia objawów choroby. Istotne poprawy może nie być w pierwszych tygodniach leczenia lub przez kilka tygodni po rozpoczęciu terapii, dlatego podczas stosowania leku pacjenci z depresją wymagają starannego nadzoru aż do momentu zaobserwowania poprawy stanu.

Inne choroby psychiczne, w których stosuje się ademetioninę, mogą również wiązać się ze zwiększonym ryzykiem zachowań samobójczych. Ponadto, mogą one wiązać się z ciężkim zaburzeniem depresyjnym. W leczeniu pacjentów z ciężkim zaburzeniem depresyjnym należy zachować szczególną ostrożność i stosować te same środki bezpieczeństwa, co w leczeniu pacjentów z innymi chorobami psychicznymi.

Pacjenci z depresją zazwyczaj należą do grupy zwiększonych ryzyka popełnienia samobójstwa lub innych poważnych zachowań, dlatego wymagają starannego nadzoru i stałej pomocy psychiatrycznej podczas stosowania leku w celu kontroli skuteczności leczenia objawów depresji.

Zgłaszano krótkotrwałe wystąpienie lub nasilenie uczucia lęku u pacjentów przyjmujących ademetioninę. W większości przypadków nie było konieczności przerywania leczenia. Czasem uczucie lęku ustępowało po zmniejszeniu dawki lub po zakończeniu terapii.

Ademetionina wpływa na immunologiczne oznaczenie homocysteiny, którego wyniki mogą mylnie wskazywać na podwyższony poziom homocysteiny we krwi u pacjentów przyjmujących ademetioninę. Z tego powodu pacjentom tym zaleca się stosowanie nieimmunologicznych metod oznaczania poziomu homocysteiny we krwi.

Właściwości farmakokinetyczne nie różnią się u zdrowych ochotników i u pacjentów z przewlekłą chorobą wątroby.

Dane kliniczne dotyczące stosowania ademetioniny u pacjentów z niewydolnością nerek są ograniczone. U tych pacjentów lek należy stosować z ostrożnością.

Lek ten zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg)/dawkę sodu, co oznacza, że jest praktycznie pozbawiony sodu.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

W trakcie badań klinicznych u kobiet stosujących ademetioninę w III trymestrze ciąży nie zaobserwowano żadnych działań niepożądanych. W I i II trymestrze ciąży lek należy stosować wyłącznie po dokładnej ocenie przez lekarza stosunku korzyści dla ciężarnej do ryzyka dla płodu.

Karmienie piersią

W okresie karmienia piersią lek można stosować tylko wtedy, gdy oczekiwana korzyść dla matki przewyższa potencjalne ryzyko dla niemowlęcia.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów.

Podczas stosowania ademetioniny u niektórych pacjentów może wystąpić zawroty głowy. W takich przypadkach należy powstrzymać się od prowadzenia pojazdów lub obsługi mechanizmów aż do całkowitego ustąpienia objawów, które mogą wpływać na szybkość reakcji podczas wykonywania tych czynności.

Sposób stosowania i dawki

Lek jest przeznaczony do stosowania parenteralnego.

Leczenie może rozpoczynać się od podania parenteralnego, a następnie kontynuować stosowaniem ademetioniny w postaci tabletek.

Roztwór do wstrzykiwań należy przygotowywać bezpośrednio przed zastosowaniem.

Dawkowanie

Lek stosuje się dożylnie lub domięśniowo w dawce 5–12 mg/kg masy ciała na dobę. Typowa dawka początkowa wynosi 400 mg/dzień, a całkowita dzienna dawka nie powinna przekraczać 1000 mg. Czas trwania wstępnego leczenia parenteralnego wynosi

15–20 dni w leczeniu zespołów depresyjnych oraz 14 dni w leczeniu chorób wątroby.

Pacjenci w wieku podeszłym

Badania kliniczne z udziałem ademetioniny nie obejmowały wystarczającej liczby pacjentów w wieku podeszłym (65 lat i więcej), aby można było jednoznacznie określić, czy istnieje różnica w odpowiedzi na leczenie między pacjentami w wieku podeszłym a młodszych. Jednakże z dotychczasowego doświadczenia klinicznego nie wynika, aby występowały różnice w reakcjach na leczenie między pacjentami w wieku podeszłym a młodszych. Ogólnie dobór dawki u pacjentów w wieku podeszłym należy przeprowadzać ostrożnie, zazwyczaj rozpoczynając od najniższej zalecanej dawki, biorąc pod uwagę zwiększoną częstość występowania zaburzeń czynności wątroby, nerek lub serca, obecność chorób współistniejących oraz stosowanie innych leków.

Sposób stosowania

Lek jest przeznaczony do wstrzykiwania dożylnego lub domięśniowego. Proszek liofilizowany należy rozpuścić bezpośrednio przed zastosowaniem w specjalnym rozpuszczalniku dołączonym do opakowania. W przypadku podania dożylnego niezbędną dawkę ademetioniny należy dodatkowo rozcieńczyć w 250 ml roztworu fizjologicznego lub 5 % roztworu dekstrozy (glukozy) i przewlewać powoli w ciągu 1–2 godzin. Nieużywaną część roztworu należy odrzucić.

Roztworu do wstrzykiwań nie należy mieszać z roztworami alkalicznymi ani z roztworami zawierającymi jony wapnia. Jeśli proszek liofilizowany ma inny kolor niż od białego do żółtawego (na skutek pęknięć w fiolce lub wpływu podwyższonej temperatury), nie należy go stosować.

Dzieci

Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania ademetioniny u dzieci nie zostały ustalone.

Przedawkowanie

Przedawkowanie ademetioniną rzadko było opisywane. W przypadku przedawkowania lekarze powinni skonsultować się z lokalnymi ośrodkami toksykologicznymi. W przypadku przedawkowania zalecane jest monitorowanie stanu pacjenta oraz leczenie wspomagające.

Efekty uboczne.

Najczęściej podczas stosowania ademetioninu zgłaszano ból głowy, biegunkę i nudności.

Poniższe efekty uboczne zgłaszano z podaną częstością w trakcie badań klinicznych stosowania ademetioninu, a także w doniesieniach spontanicznych. Efekty uboczne sklasyfikowano według układów narządów (zgodnie z MedDRA) oraz według częstości występowania: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100, <1/10), rzadko (≥1/1000, <1/100), niezbyt często (≥1/10000, <1/1000), bardzo rzadko (<1/10000), częstość nieznana (nie można określić częstości na podstawie dostępnych danych).

Z układy pokarmowego:

często – ból brzucha, biegunka, nudności; rzadko – suchość w ustach, dyspepsja, wzdęcia, ból przewodu pokarmowego, krwawienie przewodu pokarmowego, zaburzenia przewodu pokarmowego, wymioty, zapalenie przełyku; niezbyt często – wzdęcie brzucha.

Ogólne zaburzenia i reakcje w miejscu wstrzyknięcia:

często – osłabienie; rzadko – obrzęk, hipertermia, dreszcze*, reakcje w miejscu wstrzyknięcia*, martwica w miejscu wstrzyknięcia*; niezbyt często – niedomaganie.

Z układy odpornościowego:

rzadko – nadwrażliwość*, reakcje anafilaktyczne* lub reakcje anafilaktyczne (np. zaczerwienienie, duszność, skurcz oskrzeli, ból pleców, dyskomfort w klatce piersiowej, zmiany ciśnienia tętniczego (hipotensja tętnicza, nadciśnienie tętnicze) lub częstości pulsacji (tachykardia, bradykardia))*.

Zakażenia i inwazje:

rzadko – zakażenia dróg moczowych.

Z układy mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej:

rzadko – ból stawów, skurcze mięśni.

Z układy nerwowego:

często – ból głowy; rzadko – zawroty głowy, parestezje, dysgezja*.

Z układy psychicznego:

często – niepokój, bezsenność; rzadko – pobudzenie, dezorientacja.

Z układy oddechowego, narządów klatki piersiowej i jamy opłucnowej:

rzadko – obrzęk krtani*.

Z układy skóry i tkanki podskórnej:

często – świąd; rzadko – nadpotliwość, obrzęk naczynioruchowy*, alergiczne reakcje skórne (np. wysypka, świąd, pokrzywka, rumień)*.

Z układy naczyniowego:

rzadko – napływy gorąca, hipotensja tętnicza, zapalenie żył.

* Efekty uboczne z doniesień spontanicznych, które obserwowano częściej w doniesieniach spontanicznych lub nie obserwowano w trakcie badań klinicznych, sklasyfikowano jako „rzadko” ze względu na to, że górna granica 95% przedziału ufności dla oczekiwanej częstości nie przekracza 3/X, gdzie X=1922 (łączna liczba ochotników w badaniach klinicznych).

Rzadko zgłaszano myśli/samobójcze zachowania u pacjentów z zespołem depresyjnym (patrz sekcja „Szczególne wskazówki dotyczące stosowania”).

Zgłaszanie podejrzewanych efektów ubocznych

Zgłaszanie podejrzewanych efektów ubocznych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Pozwala to na monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w trakcie stosowania tego leku. Osoby pracujące w zawodach medycznych i farmaceutycznych, a także pacjenci lub ich prawni przedstawiciele powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych efektów ubocznych oraz braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny nadzoru farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności.

3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25 °C w oryginalnym opakowaniu i w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Przygotowany roztwór jest stabilny przez 6 godzin w temperaturze nie wyższej niż 25 °C lub przez 24 godziny w temperaturze 2–8 °C.

Niezgodność.

Nie należy mieszać przygotowanego roztworu do wstrzykiwań z roztworami zasadowymi ani z roztworami zawierającymi jony wapnia.

Opakowanie.

400 mg liofilizatu do roztworu do wstrzykiwań w fiolce w zestawie z 5 ml rozpuszczalnika w ampułce; 5 fiol z liofilizatem do roztworu do wstrzykiwań i 5 ampułek z rozpuszczalnikiem w opakowaniu konturowym komórkowym; 1 opakowanie konturowe komórkowe w pudełku kartonowym.

Kategoria wydawania.

Na receptę.

Producent.

UORLД MEDICIN ILAC SAN. VE TIC. A.Ш./
WORLD MEDICINE ILAC SAN. VE TIC. A.S.

Miejsce położenia producenta i adres miejsca prowadzenia działalności.

OPZC, dzielnica G.O.Pasa, ulica 6., numer 30, Cerkezkoy/Tekirdag, Turcja /
COSB G.O.Pasa Mah. 6. Cad. No:30, Cerkezkoy/Tekirdag, Turkey.