Adeciklol

INSTRUKCJA stosowania leku ADECIKOL

Skład:

substancja czynna: ademetionina;

1 fiolka z proszkiem zawiera 760 mg ademetioniny (sulfoonian S-adenozyl-L-metioniny 1,4-butanodisulfonianu), co odpowiada 400 mg kationu ademetioniny;

substancje pomocnicze: brak.

1 ampułka z rozpuszczalnikiem zawiera L-lizynę (50 % roztwór wodny) w przeliczeniu na L-lizynę, wodorotlenek sodu, wodę do wstrzykiwań.

Postać leku. Proszyk i rozpuszczalnik do sporządzenia roztworu do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizykochemiczne:

proszek: higroskopijny proszek biały lub prawie biały;

rozpuszczalnik: ciecz jasnożółtego koloru;

przygotowany roztwór: przejrzysty roztwór jasnożółtego koloru.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki wpływające na układ pokarmowy i metabolizm. Aminokwasy i ich pochodne. Ademetionina. Kod ATC A16AA02.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

S-adenozylo-L-metionina (ademetionina) – naturalna aminokwasowa substancja występująca niemalże we wszystkich tkankach i płynach organizmu. Ademetionina działa głównie jako koenzym i donator grupy metylowej w reakcjach transmetylacji, które są niezbędnym procesem metabolicznym u ludzi i u zwierząt. Przeniesienie grup metylowych (transmetylacja) jest również niezbędnym procesem metabolicznym w budowie dwuwarstwy fosfolipidowej błon komórkowych, wspomagając płynność błon. Ademetionina jest zdolna do przenikania przez barierę krew–mózg. Proces transmetylacji z udziałem ademetioniny odgrywa kluczową rolę w tworzeniu neuroprzekaźników ośrodkowego układu nerwowego, w tym katecholamin (dopamina, noradrenalina, adrenalina), serotoniny, melatoniny i histaminy.

Ademetionina jest również prekursorem w tworzeniu fizjologicznych związków siarkowych (cysteina, tauryna, glutation, koenzym A i inne) w reakcjach transsulfuracji. Glutation, najpotężniejszy antyoksydant w wątrobie, odgrywa ważną rolę w detoksykacji wątrobowej. Ademetionina zwiększa poziom wątrobowego glutationu u pacjentów z uszkodzeniem wątroby zarówno alkoholowego, jak i niealkoholowego pochodzenia. Kwas foliowy (foliany) oraz witamina B12 są niezbędnymi kofaktorami w procesach metabolizmu i regeneracji ademetioniny.

Farmakokinetyka.

Absorpcja

U człowieka po podaniu dożylnym profil farmakokinetyczny ademetioniny jest dwuwykładniczy i składa się z fazy szybkiego, wyraźnego rozprzestrzeniania się w tkankach oraz końcowej fazy eliminacji z okresem półtrwania wynoszącym około 1,5 godziny.

Po podaniu wewnątrzmięśniowym lek jest niemal całkowicie wchłaniany (96%); maksymalne stężenie ademetioniny w osoczu osiągane jest około 45 minut po podaniu.

Po doustnym zażyciu tabletek o opóźnionej formie uwalniania maksymalne stężenie plazmatyczne ademetioniny jest zależne od dawki, wynosi 0,5–1 mg/l i osiągane jest 3–5 godzin po podaniu pojedynczej dawki w zakresie od 400 mg do 1000 mg. Stężenie plazmatyczne spada do wartości wyjściowych w ciągu 24 godzin. Biodostępność po doustnym podaniu wzrasta, gdy ademetionina jest stosowana między posiłkami.

Rozdział

Objętość rozdziału wynosi 0,41 l/kg i 0,44 l/kg odpowiednio dla dawek ademetioniny 100 mg i 500 mg. Wiązanie z białkami osocza jest nieznaczne i wynosi ≤5%.

Metabolizm

Reakcje, w wyniku których powstaje, wykorzystywana i regenerowana jest ademetionina, nazywane są cyklem ademetioniny. W pierwszym etapie tego cyklu metylaza zależna od ademetioniny wykorzystuje ademetioninę jako substrat do wytwarzania S-adenozylhomocysteiny, która następnie ulega hydrolizie do homocysteiny i adenozyny za pomocą S-adenozylhomocysteina hydrolazy. Homocysteina z kolei podlega odwróconej transformacji do metioniny poprzez przeniesienie grupy metylowej z 5-metylotetrahydrofolianu. Ostatecznie metionina może być przekształcona w ademetioninę, kończąc cykl.

Wydalanie

W badaniach z wykorzystaniem znaczników radioaktywnych, po doustnym podaniu radioaktywnie znakowanej (metylem 14C) ademetioniny u zdrowych ochotników, wydalanie substancji radioaktywnej z moczem wynosiło 15,5 ± 1,5% w ciągu 48 godzin, a wydalanie z kałem wynosiło 23,5 ± 3,5% w ciągu 72 godzin, przy czym w trwałych pulach pozostawało inkorporowanych około 60% substancji.

Właściwości kliniczne.

Wskazania.

• Wewnątrzwątrobowe stany cholestazy u dorosłych, w tym u pacjentów z przewlekłym zapaleniem wątroby różnej etiologii oraz z marskością wątroby;
• wewnątrzwątrobowe stany cholestazy u ciężarnych;
• zespoły depresyjne.

Przeciwwskazania.

Wrodzone zaburzenia metabolizmu wpływające na cykl metioninowy i/lub powodujące homocystynurię i/lub hiperhomocysteinemię (np. niedobór cystationino-β-syntazy, zaburzenia metabolizmu witaminy B12).

Podwyższona wrażliwość na którykolwiek z składników leku (patrz rozdział „Skład”).

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Opisywano wystąpienie zespołu serotonergowego u pacjenta przyjmującego ademethionin w połączeniu z klozapiną. W związku z tym, mimo że możliwość interakcji jest jedynie teoretyczna, należy zachować ostrożność podczas jednoczesnego stosowania ademethionin z selektywnymi inhibitorami zwrotnego wychwytu serotoniny (SSRI), trójcyklicznymi lekami przeciwdrgawkowymi (takimi jak klozapina), lekami oraz ziołowymi preparatami zawierającymi tryptofan (patrz rozdział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania.

Podawanie dożylnie należy przeprowadzać bardzo powoli (zob. rozdział „Sposób stosowania i dawki”).

Samobójstwo/pomyśły samobójcze

Depresja wiąże się z zwiększonym ryzykiem wystąpienia myśli samobójczych, zachowań samobójczych i samobójstw (zdarzeń samobójczych). Ryzyko to utrzymuje się aż do ustąpienia objawów depresji w trakcie leczenia. Ponieważ w pierwszych tygodniach leczenia lub przez kilka tygodni po rozpoczęciu terapii może nie dojść do istotnej poprawy stanu, pacjentów z depresją należy dokładnie monitorować, aż do momentu zaobserwowania poprawy.

Inne zaburzenia psychiczne, w przypadku których stosuje się ten lek, mogą również wiązać się z zwiększonym ryzykiem zachowań samobójczych. Ponadto, mogą one wiązać się z ciężkim zaburzeniem depresyjnym. Podczas leczenia pacjentów z ciężkim zaburzeniem depresyjnym należy zachować szczególną ostrożność i stosować takie same środki bezpieczeństwa, jak w przypadku leczenia pacjentów z innymi zaburzeniami psychicznymi.

Ponieważ niedobór witaminy B12 i kwasu foliowego (folianów) może prowadzić do obniżenia stężenia adenozylometioniny, pacjentom z grupy ryzyka (anemia, choroby wątroby, ciąża, ryzyko niedoboru witamin z powodu innych chorób lub diety, np. wegetarianizm) należy regularnie wykonywać badania krwi w celu sprawdzenia stężenia tych substancji w osoczu. W przypadku stwierdzenia niedoboru zaleca się leczenie witaminą B12 i/lub kwasem foliowym (folianami) przed lub w trakcie stosowania adenozylometioniny. W przypadku niemożności wykonania tych badań pacjentom z grupy ryzyka zaleca się stosowanie witaminy B12 i/lub kwasu foliowego (folianów) zgodnie z instrukcjami do stosowania medycznego tych leków (zob. rozdział „Właściwości farmakologiczne”).

Adenozylometionina nie jest zalecana do stosowania u pacjentów z psychozą dwubiegunową. Opisywano przypadki przejścia z depresji w stan hipomanię lub manię podczas leczenia adenozylometioniną.

Opublikowano pojedyncze doniesienie o rozwoju zespołu serotonergicznego u pacjenta przyjmującego adenozylometioninę w połączeniu z klozapiną. Choć możliwość interakcji jest teoretycznie możliwa, adenozylometioninę należy stosować z ostrożnością jednocześnie z inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny (SSRI), trójcyklicznymi lekami przeciwdrgawkowymi (np. klozapina), lekami i ziołami zawierającymi tryptofan (zob. rozdział „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Wiadomo, że skuteczność stosowania adenozylometioniny w leczeniu depresji została wykazana w trakcie krótkotrwałych badań klinicznych (3–6 tygodni). Skuteczność stosowania adenozylometioniny dłuższą niż 6 tygodni w leczeniu depresji jest nieznana. Istnieje wiele sposobów leczenia depresji, dlatego pacjenci powinni skonsultować się z lekarzem w celu ustalenia optymalnej terapii. Pacjentów należy poinformować o konieczności powiadomienia lekarza, jeśli podczas terapii adenozylometioniną objawy ich choroby (depresji) nie ustępują lub pogarszają się.

Pacjenci z depresją zazwyczaj należą do grupy zwiększonego ryzyka popełnienia samobójstwa lub innych poważnych zachowań, dlatego wymagają dokładnego monitorowania i stałej pomocy psychiatrycznej podczas leczenia adenozylometioniną w celu kontroli skuteczności terapii objawów depresji.

Były doniesienia o krótkotrwałym pojawieniu się lub nasileniu uczucia lęku u pacjentów przyjmujących adenozylometioninę. W większości przypadków nie było potrzeby przerywania terapii. Czasami uczucie lęku ustępowało po zmniejszeniu dawki lub zaprzestaniu leczenia.

Wpływ na immunologiczne oznaczanie homocysteiny

Adenozylometionina wpływa na immunologiczne oznaczanie homocysteiny, co może prowadzić do fałszywie podwyższonego stężenia homocysteiny w osoczu u pacjentów przyjmujących adenozylometioninę. Z tego powodu pacjentom tym zaleca się stosowanie metod nielimmunologicznych do oznaczania stężenia homocysteiny w osoczu.

Niewydolność nerek. Dane kliniczne dotyczące stosowania adenozylometioniny u pacjentów z niewydolnością nerek są ograniczone. Pacjentom tym adenozylometioninę należy stosować z ostrożnością.

Niewydolność wątroby. Właściwości farmakokinetyczne nie różnią się u zdrowych ochotników i pacjentów z przewlekłymi chorobami wątroby.

Pacjenci w wieku podeszłym

Badania kliniczne adenozylometioniny nie obejmowały wystarczającej liczby pacjentów w wieku 65 lat i więcej, aby można było ustalić, czy istnieje różnica w odpowiedzi na leczenie w porównaniu z młodszych pacjentami. Na podstawie istniejącego doświadczenia klinicznego nie stwierdzono różnic w reakcjach na leczenie między pacjentami w wieku podeszłym a młodszych pacjentami. Ogólnie dobór dawki dla pacjentów w wieku podeszłym należy prowadzić ostrożnie, rozpoczynając od najniższej zalecanej dawki, z uwzględnieniem zwiększonego częstości zaburzeń czynności wątroby, nerek lub serca, obecności chorób współistniejących oraz stosowania innych leków.

Należy monitorować poziom amoniaku u pacjentów z etapem przedcirótycznym lub cirótycznym hiperamonemii, którzy stosują adenozylometioninę w postaci tabletek.

Substancje pomocnicze

Ten lek zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg)/dawkę sodu, czyli jest praktycznie pozbawiony sodu.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

W trakcie badań klinicznych u kobiet leczonych adenozylometioniną w III trymestrze ciąży nie zaobserwowano żadnych działań niepożądanych.

Adenozylometioninę w I i II trymestrze ciąży należy stosować tylko po dokładnej ocenie przez lekarza stosunku korzyści dla ciężarnej do ryzyka dla płodu.

W okresie karmienia piersią adenozylometioninę stosuje się tylko wtedy, gdy oczekiwana korzyść z jej stosowania przewyższa potencjalne ryzyko dla niemowlęcia.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwania maszyn.

U niektórych pacjentów w trakcie leczenia adenozylometioniną może wystąpić zawroty głowy. W takich przypadkach pacjenci powinni powstrzymać się od prowadzenia pojazdów lub pracy z innymi mechanizmami do całkowitego ustąpienia objawów, które mogą wpływać na szybkość reakcji podczas wykonywania tych czynności.

Sposób stosowania i dawki.

Leczenie zwykle rozpoczyna się od podania leku dożylnie lub domięśniowo, a następnie stosuje się ademetioninę w postaci tabletek lub od razu rozpoczyna się leczenie tabletkami.

Proszek należy rozpuścić bezpośrednio przed zastosowaniem w specjalnym rozpuszczalniku dołączonym do opakowania.

Ademetioniny nie wolno mieszać z roztworami alkalicznymi ani roztworami zawierającymi jony wapnia.

Jeśli proszek liofilizowany ma inny kolor niż od białego do żółtawego (na skutek pęknięć w fiolce lub wpływu podwyższonej temperatury), nie należy go stosować.

Terapia wstępną

Dożylnie lub domięśniowo: zalecana dawka wynosi 5–12 mg/kg masy ciała na dobę. Typowa dawka początkowa to 400 mg/doba, całkowita dawka dobową nie powinna przekraczać 1000 mg. Czas trwania wstępnej terapii dożylnej lub domięśniowej wynosi 15–20 dni w leczeniu zespołów depresyjnych oraz 2 tygodnie w leczeniu chorób wątroby.

Peroralnie (doustnie): do stosowania doustnego należy używać ademetioniny w postaci tabletek powlekanych o działaniu przedłużonym. Zalecana dawka wynosi 10–25 mg/kg masy ciała na dobę. Typowa dawka początkowa to 800 mg/doba (2 tabletki), całkowita dawka dobową nie powinna przekraczać 1600 mg (4 tabletki).

Terapia utrzymaniowa

Stosować doustnie, 2–4 tabletki na dobę (800–1600 mg/doba).

Czas trwania terapii zależy od ciężkości i przebiegu choroby i jest ustalany indywidualnie przez lekarza.

Do stosowania domięśniowego lub dożylnego proszek liofilizowany należy rozpuścić bezpośrednio przed zastosowaniem w specjalnym rozpuszczalniku dołączonym do opakowania. W przypadku podania dożylnego należy dalszą rozcieńczyć odpowiednią dawkę ademetioniny w 250 ml roztworu fizjologicznego lub 5% roztworze dekstrozy (glukozy) i przeprowadzać infuzję powoli w ciągu 1–2 godzin. Nieużywaną część roztworu należy wyrzucić.

Pacjenci w podeszłym wieku

Nie przeprowadzono wystarczającej liczby badań klinicznych ademetioniny u pacjentów w wieku 65 lat i starszych, aby można było jednoznacznie określić, czy istnieją różnice w odpowiedzi na leczenie między pacjentami starszymi a młodszy. Jednakże z dotychczasowego doświadczenia klinicznego nie wynika występowanie różnic w reakcjach na leczenie między pacjentami w podeszłym wieku a młodszy. U pacjentów w podeszłym wieku leczenie należy rozpoczynać od najniższej zalecanej dawki, biorąc pod uwagę obniżoną funkcję wątroby, nerek lub serca, obecność współistniejących stanów patologicznych oraz stosowanie innych leków.

Dzieci.

Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania ademetioniny u dzieci nie zostały ustalone.

Przedawkowanie .

Rzadko występują doniesienia o przypadkach przedawkowania ademetioniny. W przypadku przedawkowania lekarze powinni skontaktować się z lokalnymi ośrodkami toksykologicznymi. Ogólnie zaleca się obserwację pacjenta oraz leczenie wspierające.

Działania niepożądane.

Najczęściej podczas leczenia ademetioniną występowały ból głowy, biegunka i nudności.

Poniżej wymienione działania niepożądane zgłaszano z określoną częstością w trakcie badań klinicznych ademetioniny, a także w zgłoszeniach spontanicznych. Działania niepożądane sklasyfikowano według układów narządów (zgodnie z MedDRA) oraz według częstości występowania: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100, <1/10), nieczęsto (≥1/1000, <1/100), rzadko (≥1/10000, <1/1000), bardzo rzadko (<1/10000).

Z układy pokarmowego: często – ból brzucha, biegunka, nudności; nieczęsto – suchość w ustach, dyspepsja, wzdęcia, ból przewodu pokarmowego, krwawienie z przewodu pokarmowego, zaburzenia przewodu pokarmowego, wymioty, zapalenie przełyku; rzadko – napęcznienie brzucha.

Zaburzenia ogólne i miejsca podania: często – osłabienie; nieczęsto – obrzęk, hipertermia, dreszcze*, reakcje w miejscu podania*, martwica w miejscu podania*; rzadko – niedoból.

Z układy odpornościowego: nieczęsto – nadwrażliwość*, reakcje anafilaktyczne* lub reakcje anafilaktyczne (np. zaczerwienienie, duszność, skurcz oskrzeli, ból pleców, dyskomfort w klatce piersiowej, zmiany ciśnienia tętniczego (hipotensja, nadciśnienie) lub częstości pulsu (tachykardia, bradykardia))*.

Infekcje i inwazje: nieczęsto – infekcje dróg moczowych.

Z układy mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej: nieczęsto – ból stawów, skurcze mięśni.

Z układy nerwowego: często – ból głowy; nieczęsto – zawroty głowy, parestezje, dysgezja*.

Z układy psychicznego: często – niepokój, bezsenność; nieczęsto – niepokój psychiczny, dezorientacja.

Z układy oddechowego, narządów klatki piersiowej i jamy międzybłoniastej: nieczęsto – obrzęk krtani*.

Z układy skóry i tkanki podskórnej: często – świąd; nieczęsto – hiperhidroza, obrzęk naczynioruchowy*, alergiczne reakcje skórne (np. wysypka, świąd, pokrzywka, zaczerwienienie)*.

Z układy sercowo-naczyniowego: nieczęsto – uderzenia gorąca, hipotensja, zapalenie żył.

Rzadko zgłaszano myśli/поведение samobójcze u pacjentów z zespołem depresyjnym (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

* Działania niepożądane ze zgłoszeń spontanicznych, które występowały częściej w zgłoszeniach spontanicznych lub nie występowały w trakcie badań klinicznych, sklasyfikowano jako „nieczęsto” ze względu na to, że górna granica 95 % przedziału ufności dla oczekiwanej częstości nie przekracza 3/X, gdzie X=1922 (całkowita liczba ochotników w badaniach klinicznych ademetioniny).

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Roztwór otrzymany po odtworzeniu rozpuszczalnikiem przechowywać nie dłużej niż 6 godzin w temperaturze od 2 °C do 8 °C oraz nie dłużej niż 2 godziny w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Niezgodność.

Adeciklol nie należy mieszać z roztworami alkalicznymi ani z lekami zawierającymi jony wapnia.

Opakowanie. 5 fiolki z proszkiem i 5 ampułki z rozpuszczalnikiem, po 5 ml w opakowaniu konturowym blisterowym. Po jednym opakowaniu konturowym blisterowym w opakowaniu kartonowym.

Kategoria wydania. Na receptę.

Producent.

BIOMEDICA FOSCAMA INDUSTRIA CHIMICO FARMACEUTICA SPA.

Miejsce produkcji i adres siedziby prowadzącego działalność.

Via Morolense 87, Ferentino (FR), 03013, Włochy.