Abrilada

ULOTKA DO ZAŁOŻENIA LEKU ABRILADA (ABRILADA®)

Skład:

substancja czynna: adalimumab;

jeden wypełniony wcześniej strzykawka zawiera 40 mg adalimumabu w 0,8 ml roztworu;

substancje pomocnicze: L-histydyna, chlorek L-histydyny monohydrat, sacharoza, edetat disodowy dihydrat, L-metionina, polisorbat 80, woda do wstrzykiwań.

Postać farmaceutyczna. Roztwór do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizykochemiczne: przezroczysty roztwór, od bezbarwnego do lekko jasnobrązowego.

Grupa farmakoterapeutyczna

Leki immunosupresyjne. Inhibitory czynnika martwicy nowotworów-alfa (TNF-α).

Kod ATC L04A B04.

Właściwości farmakodynamiczne

Farmakodynamika

Mechanizm działania

Adalimumab wiąże się specyficznie z TNF i neutralizuje jego efekty biologiczne, blokując jego oddziaływanie z receptorami TNF p55 i p75 na powierzchni komórek.

Adalimumab moduluje również reakcje biologiczne wywołane lub regulowane przez TNF, w tym zmiany poziomów cząsteczek adhezji odpowiedzialnych za migrację leukocytów (ELAM-1, VCAM-1 i ICAM-1 przy wartościach IC50 0,1–0,2 nM).

Działanie farmakodynamiczne

U pacjentów z reumatoidalnym zapaleniem stawów adalimumab powodował szybkie obniżenie, w porównaniu z wartościami wyjściowymi, wskaźników ostrej fazy stanu zapalnego (białka C-reaktywnego (CRP), szybkości osiadania erytrocytów (SOE) oraz poziomu cytokin w surowicy (IL-6)). Obserwowano również obniżenie stężenia metaloproteinaz macierzy (MMP-1 i MMP-3) w surowicy krwi po podaniu adalimumabu, które są odpowiedzialne za remodelowanie tkanek leżącego u podstaw destrukcji chrząstki. U pacjentów leczonych adalimumabem obserwuje się zazwyczaj zmniejszenie hematologicznych objawów przewlekłego stanu zapalnego.

Po leczeniu adalimumabem szybkie obniżenie poziomu CRP obserwowano również u pacjentów z wielostawowym młodzieńczym zapaleniem stawów idiopatycznym (JZI), chorobą Leśniowskiego-Crohna (CL), wrzodziejącym zapaleniem jelita grubego (WZJG) oraz zgrubiałym zapaleniem skóry potów (ZSP). Jednocześnie u pacjentów z chorobą Leśniowskiego-Crohna, obserwowano istotne zmniejszenie ekspresji TNF-α oraz zmniejszenie liczby komórek wyrażających markery stanu zapalnego w okrężnicy. Badania endoskopowe błony śluzowej jelita u pacjentów leczonych adalimumabem wykazały oznaki gojenia się.

Farmakokinetyka

Wchłanianie i rozkład

Po jednorazowym podaniu dożylnym w dawkach od 0,25 do 10 mg/kg stężenia były proporcjonalne do dawki. Po podaniu dawki 0,5 mg/kg (około 40 mg) klirens wynosił 11–15 ml/godz., objętość rozkładu (Vss) wynosiła od 5 do 6 l, średni okres półtrwania eliminacji wynosił około 2 tygodnie. Stężenia adalimumabu w płynie stawowym u pacjentów z reumatoidalnym zapaleniem stawów wynosiły 31–96% stężenia w surowicy krwi.

Po jednorazowym podskórnej podaniu 40 mg wchłanianie i rozkład adalimumabu były powolne, średnie stężenie szczytowe w surowicy osiągano około 5 dni po podaniu. Średnia absolutna biodostępność adalimumabu, obliczona w trzech badaniach po jednorazowym podaniu dawki 40 mg podskórnie, wynosiła 64%.

Po podawaniu podskórnie adalimumabu w dawce 40 mg raz na 2 tygodnie u pacjentów z reumatoidalnym zapaleniem stawów (RZS) stężenia w stanie stacjonarnym wynosiły od 5 µg/ml (bez współistniejącego stosowania metotreksatu) do 8–9 µg/ml (z metotreksatem). Stężenia adalimumabu w surowicy krwi w stanie równowagi wzrastały niemal proporcjonalnie do podawanych dawek podskórnych 20, 40 i 80 mg raz na 2 tygodnie lub co tydzień.

Po podawaniu podskórnie adalimumabu w dawce 24 mg/m² (maksymalnie 40 mg) raz na 2 tygodnie u pacjentów z wielostawowym młodzieńczym zapaleniem stawów idiopatycznym w wieku od 4 do 17 lat stężenia w stanie równowagi (pomiary od 20. do 48. tygodnia) wynosiły 5,6 ± 5,6 µg/ml (102% CV – współczynnik zmienności) bez współistniejącego stosowania metotreksatu oraz 10,9 ± 5,2 µg/ml (47,7% CV) z metotreksatem.

U dzieci z wielostawowym JZI w wieku 2–4 lat oraz u dzieci w wieku od 4 lat o masie ciała mniejszej niż 15 kg, po podaniu adalimumabu w dawce 24 mg/m² bez współistniejącego stosowania metotreksatu, średnie stężenia w stanie równowagi wynosiły odpowiednio 6,0 ± 6,1 mg/ml (101% CV) i 7,9 ± 5,6 µg/ml (71,2% CV) z metotreksatem.

Po podawaniu podskórnie adalimumabu w dawce 24 mg/m² (maksymalnie 40 mg) raz na 2 tygodnie u pacjentów w wieku od 6 do 17 lat z zapaleniem stawów związanych z entezopatią, stężenia w stanie równowagi (pomiary w 24. tygodniu) wynosiły 8,8 ± 6,6 µg/ml bez współistniejącego stosowania metotreksatu oraz 11,8 ± 4,3 µg/ml z metotreksatem.

Po podawaniu podskórnie adalimumabu w dawce 40 mg raz na 2 tygodnie dorosłym pacjentom z niepromieniowo potwierdzonym spondyloarthrytem osiowym, średnie (± odchylenie standardowe) stężenie w stanie równowagi w 68. tygodniu wynosiło 8,0 ± 4,6 µg/ml.

U dorosłych pacjentów z łuszczycą średnie stężenie stacjonarne w stanie równowagi wynosiło 5 µg/ml przy monoterapii adalimumabem w dawce 40 mg raz na 2 tygodnie.

Po podawaniu adalimumabu w dawce 0,8 mg/kg (maksymalnie 40 mg) podskórnie raz na 2 tygodnie dzieciom z przewlekłą łuszczycą plakową, średnie (± odchylenie standardowe) stężenie w stanie równowagi adalimumabu wynosiło około 7,4 ± 5,8 µg/ml (79% CV).

U dorosłych pacjentów z zgrubiałym zapaleniem skóry potów stężenie adalimumabu w surowicy krwi po podaniu dawki 160 mg w tygodniu 0 i następnie 80 mg w tygodniu 2 wynosiło około 7–8 µg/ml w tygodniu 2 i tygodniu 4. Średnie stężenie w stanie równowagi od tygodnia 12 do tygodnia 36 wynosiło około 8–10 µg/ml przy podawaniu adalimumabu w dawce 40 mg co tydzień. Wpływ adalimumabu na dzieci z ZSP określono za pomocą modelowania farmakokinetycznego i symulacji opartej na farmakokinetyce innych wskazań u dzieci (łuszczycy plakowej, młodzieńczego zapalenia stawów idiopatycznego, choroby Leśniowskiego-Crohna i zapalenia stawów związanych z entezopatią). Zalecany schemat dawkowania dla dzieci z ZSP to 40 mg raz na 2 tygodnie. Ponieważ wpływ adalimumabu może zależeć od masy ciała pacjenta, dzieciom o dużej masie ciała i niewystarczającej odpowiedzi na leczenie można podawać zalecaną dawkę dla dorosłych – 40 mg raz w tygodniu. U pacjentów z chorobą Leśniowskiego-Crohna po podaniu adalimumabu w dawce 80 mg w tygodniu 0 i następnie 40 mg w tygodniu 2 stężenie w surowicy krwi wynosiło około 5,5 µg/ml w okresie indukcyjnym. Po podaniu adalimumabu w dawce 160 mg w tygodniu 0 i następnie 80 mg w tygodniu 2 stężenie w surowicy krwi wynosiło około 12 µg/ml w okresie indukcyjnym. Średnie stężenie w stanie równowagi u pacjentów z chorobą Leśniowskiego-Crohna wynosiło około 7 µg/ml przy podawaniu adalimumabu w dawce utrzymującej 40 mg raz na 2 tygodnie.

U dzieci z chorobą Leśniowskiego-Crohna o umiarkowanym i ciężkim stopniu ciężkości, początkowa dawka adalimumabu w badaniu otwartym wynosiła 160/80 mg lub 80/40 mg w tygodniach 0 i 2 w zależności od masy ciała. W 4. tygodniu pacjenci zostali zrandomizowani w stosunku 1:1 do grup otrzymujących zależnie od masy ciała dawkę standardową (40/20 mg raz na 2 tygodnie) lub niską (20/10 mg raz na 2 tygodnie) w celu utrzymania terapii. Średnie (± odchylenie standardowe) stężenie w stanie równowagi wynosiło około 15,7 ± 6,6 µg/ml w 4. tygodniu u pacjentów o masie ciała 40 kg lub więcej (160/80 mg) oraz 10,6 ± 6,1 µg/ml u pacjentów o masie ciała mniejszej niż 40 kg (80/40 mg).

U pacjentów kontynuujących leczenie w swojej grupie, średnie (± odchylenie standardowe) stężenia adalimumabu w 52. tygodniu wynosiły 9,5 ± 5,6 µg/ml w grupie dawek standardowych i 3,5 ± 2,2 µg/ml w grupie dawek niskich. Średnie stężenia utrzymywały się u pacjentów kontynuujących leczenie adalimumabem przez 52 tygodnie. U pacjentów, u których dawkę zwiększono z jednej raz na dwa tygodnie do jednej raz w tygodniu, średnie (± odchylenie standardowe) stężenia adalimumabu w surowicy krwi w 52. tygodniu wynosiły 15,3 ± 11,4 µg/ml (40/20 mg, co tydzień) i 6,7 ± 3,5 µg/ml (20/10 mg, co tydzień).

U pacjentów z wrzodziejącym zapaleniem jelita grubego po podaniu adalimumabu w dawce początkowej 160 mg w tygodniu 0 i następnie 80 mg w tygodniu 2 stężenie w surowicy krwi wynosiło około 12 µg/ml w okresie indukcyjnym. Średnie stężenie w stanie równowagi u pacjentów z wrzodziejącym zapaleniem jelita grubego wynosiło około 8 µg/ml podczas podawania adalimumabu w dawce utrzymującej 40 mg raz na 2 tygodnie.

U dzieci z wrzodziejącym zapaleniem jelita grubego średnie stężenie w stanie równowagi adalimumabu w surowicy krwi w 52. tygodniu po podaniu podskórnym dawki zależnej od masy ciała 0,6 mg/kg (maksymalnie 40 mg) raz na dwa tygodnie wynosiło 5,01 ± 3,28 µg/ml. U pacjentów, którym podawano dawkę 0,6 mg/kg (maksymalnie 40 mg) co tydzień, średnie (± odchylenie standardowe) stężenie w stanie równowagi adalimumabu w surowicy krwi w 52. tygodniu wynosiło 15,7 ± 5,60 µg/ml.

U pacjentów z zapaleniem tunic uśrodkowej po podaniu adalimumabu w dawce początkowej 80 mg w tygodniu 0 i następnie 40 mg raz na 2 tygodnie począwszy od tygodnia 1, średnie stężenie w stanie równowagi wynosiło około 8–10 µg/ml.

Wpływ adalimumabu na dzieci z zapaleniem tunic uśrodkowej określono za pomocą modelowania farmakokinetycznego i symulacji opartej na farmakokinetyce innych wskazań u dzieci (łuszczycy plakowej, młodzieńczego zapalenia stawów idiopatycznego, choroby Leśniowskiego-Crohna i zapalenia stawów związanych z entezopatią). Brak danych klinicznych dotyczących podania dawki początkowej dzieciom w wieku poniżej 6 lat. Prognozuje się, że w przypadku braku metotreksatu dawka początkowa może prowadzić do zwiększenia wpływu systemowego.

Modelowanie farmakokinetyczne populacyjne oraz modelowanie i symulacja farmakokinetyczno-farmakodynamiczne przewidziały porównywalny wpływ i skuteczność adalimumabu u pacjentów otrzymujących 80 mg raz na 2 tygodnie oraz u pacjentów otrzymujących dawkę 40 mg co tydzień (w tym dorosłych pacjentów z RZS, ZSP, WZJG, CL lub łuszczycą, dzieci z ZSP oraz dzieci o masie ciała 40 kg i więcej z CL i WZJG).

Zależność „wpływ – odpowiedź” u dzieci

Na podstawie danych z badań klinicznych u pacjentów z JZI (pJIA i ERA) stwierdzono zależność „wpływ – odpowiedź” między stężeniem w osoczu a odpowiedzią według kryterium PedACR 50. Widoczne stężenie adalimumabu w osoczu, które zapewnia połowę maksymalnej prawdopodobieństwa odpowiedzi PedACR 50 (EC50), wynosiło 3 µg/ml (95% CI 1–6 µg/ml). Zależność „wpływ – odpowiedź” między stężeniem adalimumabu a jego skutecznością u dzieci z ciężką przewlekłą łuszczycą plakową została ustalona dla odpowiedzi według indeksu PASI 75 i PGA („brak” lub „minimalny” odpowiednio). Odpowiedzi PASI 75 i PGA „brak” lub „minimalny” rosły wraz ze wzrostem stężenia adalimumabu, przy czym oba wskaźniki miały podobne widoczne EC50 wynoszące około 4,5 µg/ml (95% CI 0,4–47,6 i 1,9–10,5 odpowiednio).

Eliminacja

Analiza populacyjna farmakokinetyki danych ponad 1300 pacjentów z reumatoidalnym zapaleniem stawów wykazała tendencję do wzrostu pozornego klirensu adalimumabu wraz ze wzrostem masy ciała pacjentów. Po uwzględnieniu korekt związanych z różnicami masy ciała stwierdzono, że płeć i wiek pacjenta mają minimalny wpływ na klirens adalimumabu. Poziomy wolnego adalimumabu (niezwiązanego z przeciwciałami anty-adalimumab (AAA)) w surowicy krwi były niższe u pacjentów, u których wykryto AAA.

Niewydolność wątroby lub nerek

Adalimumab nie był badany u pacjentów z niewydolnością wątroby lub nerek.

Charakterystyka kliniczna

Wskazania

Reumatoidalne zapalenie stawów

Abrilada w połączeniu z metotreksatem jest wskazana do:

• leczenia aktywnego reumatoidalnego zapalenia stawów o umiarkowanym i ciężkim nasileniu u dorosłych pacjentów, u których nie uzyskano adekwatnej odpowiedzi na terapię lekami modyfikującymi przebieg choroby (DMARD), w tym metotreksatem;
• leczenia aktywnego i postępującego reumatoidalnego zapalenia stawów o ciężkim nasileniu u dorosłych pacjentów, którzy wcześniej nie otrzymywali terapii metotreksatem.

Adalimumab może być stosowany jako monoterapia w przypadku nietolerancji metotreksatu lub gdy kontynuowanie terapii metotreksatem jest niepożądane.

Adalimumab wykazał spowolnienie postępu uszkodzenia strukturalnego stawów potwierdzonego rentgenologicznie oraz poprawę stanu funkcjonalnego przy jednoczesnym stosowaniu z metotreksatem.

Udolniotyczny zapalenie stawów

Wielostawowe udolniotyczne zapalenie stawów

Lek Abrilada w połączeniu z metotreksatem jest wskazany w leczeniu aktywnego wielostawowego udolniotycznego zapalenia stawów u pacjentów o masie ciała ≥ 30 kg, u których nie uzyskano adekwatnej odpowiedzi na terapię jednym lub kilkoma lekami modyfikującymi przebieg choroby. Lek Abrilada może być stosowany jako monoterapia w przypadku nietolerancji metotreksatu lub gdy kontynuowanie terapii metotreksatem jest niepożądane (patrz sekcja „Farmakodynamika” dotycząca skuteczności w monoterapii). Nie przeprowadzono badań stosowania adalimumabu u dzieci poniżej 2. roku życia.

Zapalenie stawów związane z entezopatią

Lek Abrilada jest wskazany w leczeniu aktywnego zapalenia stawów związanego z entezopatią u pacjentów o masie ciała ≥ 30 kg, u których nie uzyskano adekwatnej odpowiedzi na tradycyjną terapię lub u których występuje nietolerancja lub przeciwwskazania medyczne do takiej terapii (patrz sekcja „Farmakodynamika”).

Zapalenie stawów osiowe

Zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa (ZChZK)

Abrilada jest wskazana w leczeniu dorosłych pacjentów z wysokim stopniem aktywności zesztywniającego zapalenia stawów kręgosłupa, którzy nie odpowiadają na tradycyjną terapię.

Zapalenie stawów osiowe bez potwierdzenia radiologicznego ZChZK

Abrilada jest wskazana w leczeniu dorosłych pacjentów z wysokim stopniem aktywności zapalenia stawów osiowego bez potwierdzenia radiologicznego ZChZK, ale z objawami zapalenia potwierdzonymi podwyższonym poziomem CRP i/lub wynikami MRI, u których nie uzyskano adekwatnej odpowiedzi na terapię niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi (NLPZ) lub u których występuje nietolerancja tych leków.

Zapalenie stawów psoriacyjne

Abrilada jest wskazana w leczeniu aktywnego i postępującego zapalenia stawów psoriacyjnego u dorosłych pacjentów, u których nie uzyskano adekwatnej odpowiedzi na wcześniejszą terapię lekami modyfikującymi przebieg choroby. Abrilada wykazała spowolnienie postępu uszkodzenia stawów obwodowych, ocenianego rentgenologicznie, u pacjentów z symetryczną postacią poliarticularną (patrz sekcja „Farmakodynamika”) oraz poprawę stanu funkcjonalnego.

Łuszczycowe zapalenie stawów

Abrilada jest wskazana w leczeniu dorosłych pacjentów z łuszczycą plakową o umiarkowanym lub ciężkim nasileniu, którzy wymagają terapii systemowej.

Łuszczycowe zapalenie stawów u dzieci

Abrilada jest wskazana w leczeniu ciężkiej postaci przewlekłej łuszczycy plakowej u dzieci o masie ciała ≥ 30 kg, u których nie uzyskano adekwatnej odpowiedzi lub występują przeciwwskazania/nietolerancja terapii miejscowej lub/and fototerapii.

Ugrypiony zapalenie gruczołów potowych (hidradenitis suppurativa)

Abrilada jest wskazana w leczeniu aktywnego, umiarkowanego i ciężkiego ugrypionego zapalenia gruczołów potowych (UG) (acne inversa) u dorosłych pacjentów i dzieci w wieku od 12 lat, którzy nie odpowiadają na tradycyjną terapię systemową UG (patrz sekcje „Farmakodynamika” i „Farmakokinetyka”).

Choroba Leśniowskiego-Crohna

Abrilada jest wskazana w leczeniu choroby Leśniowskiego-Crohna o umiarkowanym i ciężkim nasileniu u dorosłych pacjentów, którzy nie odpowiadają na pełny cykl terapii kortykosteroidami i/lub immunosupresyjną lub u których występuje nietolerancja lub przeciwwskazania medyczne do takiej terapii.

Choroba Leśniowskiego-Crohna u dzieci

Abrilada jest wskazana w leczeniu choroby Leśniowskiego-Crohna o umiarkowanym i ciężkim nasileniu u dzieci (o masie ciała ≥ 40 kg), którzy nie odpowiadają na tradycyjną terapię, w tym żywienie nutowe, terapię kortykosteroidami i/lub immunomodulatorami, lub u których występuje nietolerancja lub przeciwwskazania medyczne do takiej terapii.

Wrzodziejące zapalenie okrężnicy

Lek Abrilada jest wskazany w leczeniu aktywnego wrzodziejącego zapalenia okrężnicy o umiarkowanym i ciężkim nasileniu u dorosłych pacjentów, u których nie uzyskano adekwatnej odpowiedzi na tradycyjną terapię, w tym terapię kortykosteroidami i 6-merkaptopuryną (6-MP) lub azatiopryną (AZA), lub u których występuje nietolerancja lub przeciwwskazania medyczne do takiej terapii.

Wrzodziejące zapalenie okrężnicy u dzieci

Lek Abrilada jest wskazany w leczeniu aktywnego wrzodziejącego zapalenia okrężnicy o umiarkowanym i ciężkim nasileniu u dzieci (w wieku od 6 lat), u których nie uzyskano adekwatnej odpowiedzi na tradycyjną terapię, w tym terapię kortykosteroidami i/lub 6-merkaptopuryną (6-MP) lub azatiopryną (AZA), lub u których występuje nietolerancja lub przeciwwskazania medyczne do takiej terapii.

Uzwojenie

Abrilada jest wskazana w leczeniu nieinfekcyjnego uzwojenia pośredniego, tylnego i pełnego u dorosłych pacjentów, którzy nie odpowiadają na terapię kortykosteroidami, u których konieczne jest zmniejszenie dawki kortykosteroidów lub u których występuje nietolerancja lub przeciwwskazania medyczne do terapii kortykosteroidami.

Uzwojenie u dzieci

Abrilada jest wskazana w leczeniu przewlekłego nieinfekcyjnego przedniego uzwojenia u dzieci o masie ciała ≥ 30 kg, którzy nie odpowiadają na tradycyjną terapię lub mieli jej nietolerancję, lub u których tradycyjna terapia jest przeciwwskazana.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na substancję czynną lub którykolwiek z substancji pomocniczych wymienionych w sekcji „Skład”.

Aktywne gruźlica lub inne ciężkie infekcje, takie jak sepsa i infekcje oportunistyczne (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Umiarkowana i ciężka niewydolność serca (klasa III/IV wg NYHA (New York Heart Association)) (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji

Adalimumab był badany u pacjentów z reumatoidalnym zapaleniem stawów, wielostawowym udolniotycznym zapaleniem stawów i zapaleniem stawów psoriacyjnym, którzy otrzymywali lek jako monoterapię oraz jednocześnie z metotreksatem. Poziom powstawania przeciwciał był niższy przy jednoczesnym stosowaniu adalimumabu z metotreksatem w porównaniu do monoterapii. Stosowanie adalimumabu bez metotreksatu prowadziło do zwiększenia poziomu powstawania przeciwciał, zwiększenia klirensu i obniżenia skuteczności adalimumabu (patrz sekcja „Farmakodynamika”).

Nie zaleca się jednoczesnego stosowania leku Abrilada z anakinrą (patrz poniżej „Jednoczesne stosowanie z biologicznymi lekami modyfikującymi przebieg choroby lub antagonistami TNF”).

Nie zaleca się jednoczesnego stosowania Abrilady z abataceptem (patrz poniżej „Jednoczesne stosowanie z biologicznymi lekami modyfikującymi przebieg choroby lub antagonistami TNF”).

Szczególne środki ostrożności dotyczące stosowania

Możliwość śledzenia

W celu poprawy kontroli stosowania leków biologicznych, w dokumentacji należy dokładnie odnotować nazwę handlową i numer serii zastosowanego leku.

Infekcje

Prawdopodobieństwo rozwoju ciężkich infekcji wzrasta u pacjentów stosujących antagonistów TNF. Upośledzenie funkcji płuc może zwiększyć ryzyko rozwoju infekcji. Dlatego należy dokładnie obserwować stan pacjentów przed, podczas i po leczeniu lekiem Abrilada ze względu na możliwość rozwoju infekcji (w tym gruźlicy). Ponieważ eliminacja adalimumabu może trwać do czterech miesięcy, obserwację stanu pacjentów należy kontynuować przez cały ten okres.

Nie należy stosować leku Abrilada pacjentom z aktywnym procesem zakaźnym, w tym z infekcjami przewlekłymi lub lokalizowanymi, dopóki infekcja nie zostanie skontrolowana. U pacjentów, którzy mieli kontakt z osobą choryą na gruźlicę lub wrócili z krajów o wysokim poziomie zachorowań na gruźlicę lub z regionów endemicznych pod względem mikoz (histoplazmoza, kryptoziozioza lub blastomikoza), należy ocenić stosunek korzyści do ryzyka przed rozpoczęciem stosowania Abrilady (patrz niżej „Inne infekcje oportunistyczne”).

Należy przeprowadzić pełne badanie i dokładnie obserwować stan pacjentów, u których podczas leczenia lekiem Abrilada rozwinęła się nowa infekcja. Leczenie lekiem Abrilada należy przerwać w przypadku rozwoju ciężkiej infekcji lub sepsy i zastosować odpowiednie leki przeciwbakteryjne lub przeciwgrzybicze, dopóki infekcja nie zostanie skontrolowana. Abriladę należy stosować z dużą ostrożnością u pacjentów z nawracającymi infekcjami lub w stanach przedchorobowych, które zwiększają podatność na rozwój infekcji, w tym przy jednoczesnym stosowaniu leków immunosupresyjnych.

Ciężkie infekcje

Ciężkie infekcje, takie jak sepsa spowodowana infekcjami bakteryjnymi, mikobakterialnymi, inwazyjnymi grzybiczymi, pasożytniczymi, wirusowymi lub innymi infekcjami oportunistycznymi (listerioza, legionella, pneumocystoza), obserwowano u pacjentów stosujących adalimumab.

W badaniach klinicznych obserwowano również inne ciężkie infekcje: zapalenie płuc, zapalenie nerek, septyczny zapalenie stawów i sepsę. Były doniesienia o hospitalizacji pacjentów z infekcjami, które wystąpiły (w tym zakończone śmiertelnie).

Gruźlica

Były doniesienia o przypadkach reaktywacji oraz rozwoju nowej infekcji gruźlicy u pacjentów leczonych adalimumabem. W doniesieniach wspomniano o formach płucnych i pozapłucnych (czyli rozsianej gruźlicy).

Przed rozpoczęciem terapii lekiem Abrilada należy dokładnie zbadać pacjentów pod kątem aktywnej i nieaktywnej (ukrytej) gruźlicy. Badanie powinno obejmować szczegółową ocenę wywiadu pacjenta dotyczącą gruźlicy lub kontaktu z osobami chorymi na aktywną gruźlicę oraz wcześniejszą i/lub współistniejącą terapię immunosupresyjną. Wszystkim pacjentom przed rozpoczęciem terapii należy wykonać skórną próbę tuberkulinową (test Mantoux) i zdjęcie RTG klatki piersiowej (można stosować lokalne zalecenia). Przeprowadzenie i wyniki testów zaleca się odnotować w karcie pamięci pacjenta. Lekarze powinni pamiętać o ryzyku wyników fałszywie ujemnych w skórnym teście tuberkulinowym, szczególnie u ciężko chorych pacjentów lub pacjentów z osłabionym układem odpornościowym.

Terapii lekiem Abrilada nie należy przeprowadzać, jeśli stwierdzono aktywną gruźlicę (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

We wszystkich poniżej opisanych sytuacjach należy bardzo dokładnie rozważyć stosunek korzyści do ryzyka terapii.

Decyzję o leczeniu pacjentów z podejrzeniem ukrytej gruźlicy należy podejmować po konsultacji z ftyziologiem.

W przypadku ukrytej gruźlicy przed rozpoczęciem terapii lekiem Abrilada należy przeprowadzić specyficzne leczenie przeciwwirusowe zgodnie z lokalnymi zaleceniami.

Należy rozważyć potrzebę leczenia przeciwwirusowego przed rozpoczęciem terapii lekiem Abrilada u pacjentów z czynnikami ryzyka rozwoju infekcji gruźlicy, u których uzyskano negatywny wynik testu na ukrytą gruźlicę, oraz u pacjentów, którzy mieli w wywiadzie ukrytą lub aktywną gruźlicę i u których nie można potwierdzić odpowiedniego leczenia.

Mimo profilaktycznego leczenia przeciwwirusowego przypadki reaktywacji gruźlicy wystąpiły u pacjentów leczonych adalimumabem. U niektórych pacjentów, którzy wcześniej przebyli skuteczne leczenie aktywnej gruźlicy, obserwowano ponowny rozwój gruźlicy podczas przyjmowania adalimumabu.

Wszystkich pacjentów należy poinformować o konieczności skonsultowania się z lekarzem w przypadku wystąpienia objawów przypominających objawy gruźlicy (np. trwający kaszel, wyczerpanie/spadek masy ciała, subfebrilia, apatia) podczas lub po leczeniu lekiem Abrilada.

Inne infekcje oportunistyczne

Podczas leczenia adalimumabem zgłaszano rozwój infekcji oportunistycznych, w tym inwazyjnych infekcji grzybiczych. Czasami takie infekcje nie były odpowiednio szybko rozpoznawane u pacjentów stosujących antagonistów TNF, co prowadziło do późnego rozpoczęcia leczenia i czasem kończyło się śmiercią.

W przypadku wystąpienia gorączki, niedyspozycji, spadku masy ciała, nadmiernego pocenia się, kaszlu, duszności i/lub infiltratów w płucach lub innych objawach ciężkiego schorzenia systemowego (z szokiem lub bez) pacjenci powinni natychmiast przejść badanie w celu wykrycia inwazyjnej infekcji grzybiczej i natychmiast przerwać stosowanie leku Abrilada. Decyzję o zastosowaniu empirycznej terapii przeciwgrzybiczej takim chorym należy podejmować po konsultacji z ekspertem w dziedzinie diagnostyki i leczenia inwazyjnych infekcji grzybiczych.

Reaktywacja wirusa zapalenia wątroby B

Stosowanie inhibitorów TNF, w tym adalimumabu, wiązano z reaktywacją wirusa zapalenia wątroby B u przewlekle noszących wirusa (czyli tych, którzy mieli pozytywny antygen powierzchniowy). Czasami przypadki reaktywacji wirusa zapalenia wątroby B były śmiertelne. Przed rozpoczęciem stosowania leku Abrilada należy zbadać pacjentów z grupy ryzyka pod kątem wirusa zapalenia wątroby B. W przypadku pozytywnego wyniku takiego badania decyzję o leczeniu należy podejmować po konsultacji z hepatologiem.

Należy ostrożnie przepisywać Abriladę pacjentom, którzy są nosicielami wirusa zapalenia wątroby B, a w przypadku przepisania – dokładnie obserwować tych pacjentów pod kątem objawów reaktywacji wirusa zapalenia wątroby B podczas terapii i przez kilka miesięcy po zakończeniu leczenia. Brak danych dotyczących skuteczności i bezpieczeństwa stosowania leków przeciwwirusowych w celu zapobiegania reaktywacji wirusa zapalenia wątroby B u nosicieli, którzy otrzymują antagoniści TNF w celu zapobiegania reaktywacji wirusa zapalenia wątroby B. W przypadku reaktywacji wirusa zapalenia wątroby B należy przerwać terapię lekiem Abrilada i zastosować skuteczne leczenie przeciwwirusowe oraz odpowiednią terapię wspierającą.

Zaburzenia neurologiczne

Podczas stosowania inhibitorów TNF, w tym adalimumabu, zgłaszano pojedyncze przypadki pojawienia się lub nasilenia objawów klinicznych i/lub obrazowych chorób demielinizacyjnych ośrodkowego układu nerwowego, w tym stwardnienia rozsianego, zapalenia nerwu wzrokowego i chorób demielinizacyjnych obwodowego układu nerwowego, w tym zespołu Guillaina-Barré. Zaleca się dokładną ocenę stosunku korzyści do ryzyka stosowania Abrilady u pacjentów z chorobami demielinizacyjnymi ośrodkowego lub obwodowego układu nerwowego. Należy przerwać terapię lekiem Abrilada w przypadku wystąpienia tych zaburzeń. Wiadomo, że istnieje związek między uveitą pośrednią a chorobami demielinizacyjnymi ośrodkowego układu nerwowego. Badanie neurologiczne należy przeprowadzić pacjentom z nieinfekcyjną uveitą pośrednią przed rozpoczęciem terapii lekiem Abrilada oraz regularnie podczas terapii w celu oceny rozwoju chorób demielinizacyjnych ośrodkowego układu nerwowego.

Reakcje alergiczne

Podczas badań klinicznych rzadko występowały poważne reakcje alergiczne związane z adalimumabem. Podczas badań klinicznych niepoważne reakcje alergiczne związane z adalimumabem występowały rzadko. Zgłaszano poważne reakcje alergiczne, w tym anafilaksję, po podaniu adalimumabu. W przypadku wystąpienia reakcji anafilaktycznej lub innej poważnej reakcji alergicznej należy natychmiast przerwać stosowanie Abrilady i rozpocząć odpowiednią terapię.

Immunosupresja

Podczas badań klinicznych u 64 pacjentów z reumatoidalnym zapaleniem stawów, którzy stosowali adalimumab, nie obserwowano przypadków zahamowania nadwrażliwości opóźnionej typu, obniżenia poziomu immunoglobulin ani zmian ilościowych komórek efektorowych T i B, a także komórek NK, monocytów/makrofagów i neutrofili.

Nowotwory złośliwe i zaburzenia limfoproliferacyjne

W kontrolowanych badaniach klinicznych antagonistów TNF częściej zgłaszano rozwój nowotworów złośliwych, w tym chłoniaków, u pacjentów otrzymujących antagonist TNF niż u pacjentów w grupie kontrolnej. Jednak te przypadki były rzadkie. W praktyce pogwarancyjnej zgłaszano przypadki białaczki związane z zastosowaniem antagonistów TNF. Ponadto pacjenci z długotrwałym, ciężkim reumatoidalnym zapaleniem stawów mają zwiększone tło ryzyka wystąpienia chłoniaków i białaczki, co utrudnia ocenę ryzyka. Biorąc pod uwagę istniejące dane, nie można wykluczyć możliwego ryzyka rozwoju chłoniaków, białaczki lub innych nowotworów złośliwych u pacjentów leczonych antagonistami TNF.

Z praktyki pogwarancyjnej wiadomo o przypadkach nowotworów złośliwych (w tym śmiertelnych) u dzieci i dorosłych (do 22 roku życia), którzy otrzymywali leczenie antagonistami TNF (wiek rozpoczęcia terapii – ≤ 18 lat), w tym adalimumabem. Chłoniaki stanowiły około połowę tych przypadków. Pozostałe stanowiły różne nowotwory złośliwe, w tym rzadkie nowotwory złośliwe, które zazwyczaj są związane z immunosupresją. Nie można wykluczyć ryzyka rozwoju nowotworów złośliwych u dzieci leczonych antagonistami TNF.

W praktyce pogwarancyjnej bardzo rzadko zgłaszano rozwój hepatolienalnej limfomy T u pacjentów stosujących adalimumab. Jest to rzadki typ chłoniaka charakteryzujący się bardzo agresywnym przebiegiem i zazwyczaj kończący się śmiercią. Niektóre przypadki rozwoju hepatolienalnej limfomy T podczas leczenia adalimumabem obserwowano u młodych osób, które wcześniej otrzymywały terapię infliksymabem w połączeniu z azatiopryną lub 6-merkaptopuryną w celu leczenia chorób zapalnych jelit. Potencjalne ryzyko jednoczesnego stosowania azatiopryny lub 6-merkaptopuryny z adalimumabem należy dokładnie ocenić. Nie można wykluczyć ryzyka rozwoju hepatolienalnej limfomy T u pacjentów leczonych lekiem Abrilada (patrz sekcja „Efekty niepożądane”).

Nie przeprowadzono badań dotyczących stosowania adalimumabu u pacjentów z wywiadem nowotworów złośliwych lub kontynuacji terapii u pacjentów, u których rozwinął się nowotwór złośliwy. Dlatego należy to wziąć pod uwagę i ostrożnie podejmować decyzje dotyczące stosowania adalimumabu tym pacjentom (patrz sekcja „Efekty niepożądane”).

U wszystkich pacjentów, szczególnie przy intensywnej immunosupresyjnej terapii w wywiadzie, lub u pacjentów z łuszczycą, którym przeprowadzono terapię PUVA (psoraleny z UVA), należy wykluczyć obecność niemelanomowego raka skóry przed i podczas okresu stosowania Abrilady. Zgłaszano również melanomę i raka komórek Merkel u pacjentów leczonych antagonistami TNF, w tym adalimumabem (patrz sekcja „Efekty niepożądane”).

W badaniu klinicznym, w którym oceniano stosowanie innego antagonisty TNF (infliksymab), u pacjentów z przewlekłą obturacyjną chorobą płuc zgłaszano częstsze przypadki nowotworów, głównie w płucach, głowie i szyi, w porównaniu z grupą kontrolną. Wszyscy pacjenci długo palili. Dlatego należy ostrożnie stosować wszystkie inhibitory TNF pacjentom z przewlekłą obturacyjną chorobą płuc i pacjentom z zwiększonego ryzyka rozwoju nowotworów na tle palenia. Obecnie nie wiadomo, czy stosowanie adalimumabu wpływa na ryzyko rozwoju dysplazji lub raka okrężnicy. Wszyscy chorzy na wrzodziejące zapalenie okrężnicy, którzy należą do grupy zwiększonego ryzyka rozwoju dysplazji lub raka okrężnicy (w szczególności pacjenci z długotrwałym wrzodziejącym zapaleniem okrężnicy lub pierwotnym zesztywniającym zapaleniem dróg żółciowych), lub ci, którzy mieli w wywiadzie dysplazję lub raka okrężnicy, powinni podlegać regularnym badaniom w celu wykrycia dysplazji przed rozpoczęciem terapii i przez cały czas trwania choroby. Badanie powinno obejmować kolonoskopię i biopsję zgodnie z lokalnymi zaleceniami.

Zaburzenia hematologiczne

Rzadko podczas stosowania antagonistów TNF zgłaszano rozwój pancytopenii, anemii aplastycznej. Podczas stosowania adalimumabu zgłaszano rozwój cytopenii (trombocytopenii, leukopenii), które miały znaczenie kliniczne. Wszystkich pacjentów należy poinformować o konieczności natychmiastowej konsultacji lekarza w przypadku wystąpienia objawów charakterystycznych dla chorób krwi (takich jak trwająca gorączka, siniaki, krwawienia, bladość skóry i błon śluzowych) podczas stosowania Abrilady. Należy rozważyć konieczność przerwania stosowania Abrilady w przypadku potwierdzenia u pacjenta poważnych zaburzeń ze strony krwi.

Szczepienia

Podobne reakcje przeciwciał na standardową 23-walentną szczepionkę przeciw pneumokokom i trójwartościową szczepionkę przeciw grypie obserwowano w badaniu z udziałem 226 dorosłych pacjentów z reumatoidalnym zapaleniem stawów, którzy stosowali adalimumab lub placebo. Brak danych dotyczących wtórnej transmisji infekcji szczepionkami żywymi u pacjentów, którzy otrzymywali adalimumab.

Dzieciom zaleca się wykonanie wszystkich niezbędnych szczepień zgodnie z kalendarzem przed rozpoczęciem terapii adalimumabem, jeśli to możliwe.

Pacjentom podczas stosowania adalimumabu można przeprowadzać szczepienia, z wyjątkiem szczepionek żywych. Stosowanie szczepionek żywych (np. szczepionki BCG) niemowlętom, które były narażone na działanie adalimumabu wewnątrzmacicznie, nie zaleca się przez 5 miesięcy po ostatniej iniekcji adalimumabu matki w okresie ciąży.

Niewydolność serca

W badaniu klinicznym z innym inhibitorem TNF obserwowano pogorszenie przebiegu niewydolności serca i wzrost śmiertelności z nią związanej. Zgłaszano również przypadki pogorszenia przebiegu niewydolności serca u pacjentów stosujących adalimumab. Abriladę należy stosować z ostrożnością pacjentom z niewielką niewydolnością serca (klasa I/II wg klasyfikacji NYHA (New York Heart Association)). Stosowanie Abrilady jest przeciwwskazane w przypadku niewydolności serca średniego i ciężkiego stopnia (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). W przypadku wystąpienia nowych objawów i pogorszenia przebiegu niewydolności serca leczenie lekiem Abrilada należy przerwać.

Procesy autoimmunologiczne

Leczenie lekiem Abrilada może spowodować pojawienie się autoprzeciwciał. Wpływ długotrwałego stosowania adalimumabu na rozwój chorób autoimmunologicznych jest nieznany. Jeśli podczas leczenia lekiem Abrilada rozwijają się objawy przypominające zespół toczniowy i wykrywane są przeciwciała przeciwko dwuniciowej DNA, dalsze leczenie lekiem Abrilada należy przerwać (patrz sekcja „Efekty niepożądane”).

Jednoczesne stosowanie z biologicznymi lekami przeciwrzutowymi modyfikującymi przebieg choroby lub z antagonistami TNF

Obserwowano ciężkie infekcje podczas badań klinicznych jednoczesnego stosowania anakinry i innego antagonisty TNF (etanercept), co nie dawało korzyści terapeutycznych w porównaniu z monoterapią etanerceptem. Ze względu na charakter działań niepożądanych obserwowanych podczas leczenia połączonego etanerceptem i anakinrą, podobna toksyczność może się rozwinąć przy połączeniu anakinry i innego antagonisty TNF. Dlatego kombinacja adalimumabu i anakinry nie jest zalecana (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”). Jednoczesne stosowanie adalimumabu z innymi lekami biologicznymi (np. anakinra i abatacept) lub z innymi antagonistami TNF nie jest zalecane ze względu na możliwe zwiększenie ryzyka ciężkich infekcji i innych potencjalnych interakcji farmakologicznych (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Zabiegi chirurgiczne

Dostępne są ograniczone dane dotyczące bezpieczeństwa zabiegów chirurgicznych u pacjentów otrzymujących adalimumab. Należy wziąć pod uwagę długi okres półwydalenia adalimumabu, jeśli planowany jest zabieg chirurgiczny. Pacjenta, który wymaga zabiegu chirurgicznego i jest leczony lekiem Abrilada, należy dokładnie zbadać pod kątem obecności infekcji. W razie potrzeby należy podjąć odpowiednie działania. Dostępne są ograniczone dane dotyczące bezpieczeństwa stosowania u pacjentów, którzy poddawali się artroplastyce podczas terapii adalimumabem.

Zator cienkiego jelita

Brak odpowiedzi na leczenie choroby Crohna może wskazywać na obecność ustalonej włóknistej zwężki, która wymaga leczenia chirurgicznego. Dostępne dane pozwalają stwierdzić, że leczenie lekiem Abrilada nie powoduje powstawania ani postępu zwężek.

Pacjenci w podeszłym wieku

Częstość występowania ciężkich infekcji u pacjentów w wieku 65 lat i starszych, którzy otrzymywali adalimumab (3,7%), jest wyższa niż u młodszych pacjentów (1,5%). Niektóre przypadki były śmiertelne. Ze względu na wyższą częstość występowania infekcji u pacjentów w podeszłym wieku, stosowanie leku pacjentom tej grupy wiekowej należy prowadzić z ostrożnością.

Substancje pomocnicze

Polisorbat

Ten lek zawiera polisorbat 80, który może powodować reakcje nadwrażliwości.

Sód

Ten lek zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) na 0,8 ml, co oznacza, że jest praktycznie bezsodowy.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią

Kobiety w wieku rozrodczym

Aby zapobiec ciążi, kobiety w wieku rozrodczym powinny stosować niezawodne metody antykoncepcji podczas leczenia i przez co najmniej pięć miesięcy po podaniu ostatniej dawki leku Abrilada.

Ciąża

W wyniku analizy prospektywnej danych dotyczących stosowania adalimumabu w okresie ciąży (około 2100 przypadków ciąż zakończonych urodzeniem żywych dzieci znanymi skutkami, w tym ponad 1500 przypadków stosowania leku w pierwszym trymestrze) nie stwierdzono zwiększenia częstości występowania wad rozwojowych u noworodków.

Do prospektywnego kohortowego rejestru włączono 257 kobiet z reumatoidalnym zapaleniem stawów (RA) lub chorobą Crohna (HC), które otrzymywały adalimumab co najmniej w pierwszym trymestrze, oraz 120 kobiet z RA lub HC, które nie otrzymywały adalimumabu. Głównym punktem końcowym była częstość występowania znaczących wad wrodzonych u noworodków. Częstość przypadków ciąż zakończonych urodzeniem co najmniej jednego żywego dziecka z istotną wadą wrodzoną wynosiła 6 z 69 (8,7%) w grupie kobiet z RA, które otrzymywały adalimumab, oraz 5 z 74 (6,8%) w grupie kobiet z RA, które nie stosowały leku (niepoprawione szanse [OR] – 1,31, 95% przedział ufności [CI] 0,38–4,52). W grupie kobiet z HC, które otrzymywały adalimumab, częstość takich przypadków wynosiła 16 z 152 (10,5%), a w grupie kobiet z HC, które nie stosowały leku, odpowiednio 3 z 32 (9,4%) (niepoprawione OR – 1,14, 95% CI 0,31–4,16). W połączonej grupie kobiet z RA i HC poprawione OR (z uwzględnieniem różnic na poziomie wyjściowym) wynosiło 1,10 (95% CI 0,45–2,73). Nie stwierdzono wyraźnych różnic między kobietami stosującymi i nie stosującymi adalimumabu pod względem wtórnych punktów końcowych takich jak poronienia samoistne, nieistotne wady wrodzone, porody przedwczesne, masa ciała i wzrost noworodków oraz poważne lub oportunistyczne infekcje, a także nie odnotowano przypadków martwego urodzenia lub rozwoju nowotworów złośliwych. Na interpretację danych mogły wpływać ograniczenia metodologiczne badania, w tym mała liczba próby i nielosowy projekt badania.

W badaniu toksycznego wpływu na rozwój potomstwa u małp nie stwierdzono objawów toksycznego wpływu na organizm matki, ani toksycznego wpływu na zarodek i działanie teratogenne. Brak danych klinicznych dotyczących toksycznego wpływu po urodzeniu adalimumabu.

Ponieważ adalimumab hamuje TNF-α, jego stosowanie w okresie ciąży może zaburzyć normalne reakcje immunologiczne u noworodka. Kobiety w ciąży powinny stosować adalimumab tylko w przypadku oczywistej konieczności.

Adalimumab może przenikać przez łożysko do surowicy krwi noworodka, którego matka otrzymywała adalimumab w okresie ciąży. Dlatego u takich noworodków może występować zwiększone ryzyko zakażenia. Stosowanie szczepionek żywych (np. szczepionki BCG) niemowlętom, które były narażone na działanie adalimumabu wewnątrzmacicznie, nie zaleca się przez 5 miesięcy po ostatniej iniekcji adalimumabu matki w okresie ciąży.

Karmienie piersią

Ograniczone opublikowane dane wskazują, że adalimumab wydzielany jest w mleku matki w bardzo niskich stężeniach – od 0,1% do 1% poziomu w surowicy matki. Biorąc pod uwagę, że białka immunoglobuliny G podlegają proteolizie w przewodzie pokarmowym i mają niską biodostępność, systemowy wpływ adalimumabu na niemowlęta karmione piersią jest mało prawdopodobny. Dlatego lek Abrilada można stosować w okresie karmienia piersią.

Plodność

Brak danych klinicznych dotyczących wpływu adalimumabu na płodność.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów

Adalimumab może mieć nieznaczny wpływ na szybkość reakcji podczas prowadzenia pojazdów lub obsługi mechanizmów. Stosowanie Abrilady może powodować wystąpienie zawrotów głowy i zaburzeń ostrości wzroku (patrz sekcja „Efekty niepożądane”).

Sposób stosowania i dawki

Terapię lekiem Abrilada powinien przepisać i nadzorować lekarz z doświadczeniem w rozpoznawaniu i leczeniu chorób, w przypadku których wskazane jest stosowanie leku Abrilada. Okulistom zaleca się konsultację z odpowiednim specjalistą przed przepisaniem terapii lekiem Abrilada (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”). Pacjenci stosujący lek Abrilada powinni otrzymać kartę pacjenta. Po odpowiednim przeszkoleniu w technice wykonywania iniekcji pacjenci mogą samodzielnie wstrzykiwać lek Abrilada, jeśli lekarz potwierdzi, że jest to możliwe. W razie potrzeby pacjent pozostaje pod dalszą opieką kliniczną.

Podczas leczenia lekiem Abrilada należy przeanalizować inne towarzyszące formy terapii (np. terapię kortykosteroidami i/lub lekami immunomodulującymi).

Abrilada w dawce 40 mg nie powinna być stosowana w celu uzyskania dawek mniejszych niż 40 mg.

Dawki

Reumatoidalne zapalenie stawów

Zalecaną dawką leku Abrilada u dorosłych pacjentów z reumatoidalnym zapaleniem stawów jest 40 mg adalimumabu podawanych podskórnie raz na dwa tygodnie. Podczas terapii lekiem Abrilada należy kontynuować stosowanie metotreksatu.

Można również kontynuować terapię glikokortykosteroidami, salicylanami, niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi i analgetykami. Informacje dotyczące stosowania innych leków przeciwbólowych modyfikujących przebieg choroby, oprócz metotreksatu, znajdują się w sekcjach „Szczególne wskazania dotyczące stosowania” i „Farmakodynamika”.

W monoterapii u niektórych pacjentów, u których obserwuje się zmniejszenie odpowiedzi na leczenie lekiem Abrilada w dawce 40 mg raz na dwa tygodnie, uzasadnione może być zwiększenie dawki do 40 mg adalimumabu co tydzień lub 80 mg raz na dwa tygodnie.

Dostępne dane wskazują, że odpowiedź kliniczna jest zazwyczaj osiągana w ciągu 12 tygodni leczenia. Należy przeanalizować konieczność kontynuowania terapii u pacjentów, u których w tym okresie nie obserwuje się odpowiedzi na leczenie.

Przerwanie terapii

W razie potrzeby terapię można przerwać (np. przed zabiegiem chirurgicznym lub w przypadku ciężkiego zakażenia). Dostępne dane wskazują, że po powrocie do terapii adalimumabem po 70 dniach lub dłużej odpowiedź kliniczna i profil bezpieczeństwa są podobne do tych obserwowanych przed przerwą.

Zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa, zapalenie stawów kręgosłupa osiowego bez potwierdzenia rentgenologicznego ZS i zapalenie stawów psoryjatyczne

Zalecaną dawką leku Abrilada u pacjentów z zesztywniającym zapaleniem stawów kręgosłupa, zapaleniem stawów kręgosłupa osiowego bez potwierdzenia rentgenologicznego ZS oraz u pacjentów z zapaleniem stawów psoryjatycznym jest 40 mg adalimumabu podawanych podskórnie raz na dwa tygodnie.

Dostępne dane wskazują, że odpowiedź kliniczna jest zazwyczaj osiągana w ciągu 12 tygodni leczenia. Należy przeanalizować konieczność kontynuowania terapii u pacjentów, u których w tym okresie nie obserwuje się odpowiedzi na leczenie.

Łuszczycowe zapalenie stawów

Zalecaną dawką początkową leku Abrilada u dorosłych jest 80 mg podawanych podskórnie; po jednym tygodniu od podania dawki początkowej stosuje się 40 mg podawanych podskórnie raz na dwa tygodnie.

Należy dokładnie przeanalizować konieczność kontynuowania terapii po 16 tygodniach u pacjentów, u których w tym okresie nie obserwuje się odpowiedzi na leczenie.

U pacjentów, u których nie obserwuje się odpowiedniej odpowiedzi na Abriladę w dawce 40 mg raz na 2 tygodnie w ciągu 16 tygodni terapii, może być skuteczne zwiększenie dawki do 40 mg raz w tygodniu lub 80 mg raz na 2 tygodnie. Należy dokładnie przeanalizować stosunek korzyści do ryzyka kontynuowania terapii w dawce 40 mg tygodniowo lub 80 mg raz na 2 tygodnie u pacjentów, u których nie uzyskano odpowiedniej odpowiedzi na leczenie po zwiększeniu dawki (patrz sekcja „Farmakodynamika”). Jeśli po przejściu na dawkę 40 mg tygodniowo lub 80 mg raz na 2 tygodnie osiągnięto odpowiednią odpowiedź, dawkę można następnie zmniejszyć do 40 mg raz na 2 tygodnie.

Przewlekłe ropne zapalenie gruczołów potowych

Zalecanym schematem dawkowania u dorosłych pacjentów z przewlekłym ropnym zapaleniem gruczołów potowych (PRZP) jest 160 mg na początku w dniu 1 (dawkę można podawać w postaci 4 iniekcji po 40 mg w jeden dzień lub 2 iniekcje po 40 mg w ciągu dwóch kolejnych dni), następnie – 80 mg po 2 tygodniach w dniu 15 (dawkę należy podawać w postaci 2 iniekcji po 40 mg w jeden dzień). Po dwóch tygodniach (dzień 29) zalecana dawka to 40 mg raz w tygodniu lub 80 mg raz na 2 tygodnie (2 iniekcje po 40 mg w jeden dzień). Podczas terapii lekiem Abrilada można kontynuować stosowanie antybiotyków, jeśli jest to konieczne. Zaleca się również kontynuację codziennego miejscowego przemywania obszarów dotkniętych chorobą środkami przeciwbakteryjnymi.

Należy dokładnie przeanalizować konieczność kontynuowania terapii po 12 tygodniach u pacjentów, u których w tym okresie nie obserwuje się pozytywnego postępu.

W przypadku przerwania terapii możliwe jest powrót do stosowania Abrilady w dawce 40 mg raz w tygodniu lub 80 mg raz na 2 tygodnie (patrz sekcja „Farmakodynamika”).

Podczas długotrwałej terapii należy okresowo oceniać stosunek korzyści do ryzyka (patrz sekcja „Farmakodynamika”).

Choroba Leśniowskiego-Crohna

W celu indukcji remisji zalecaną dawką początkową Abrilady u dorosłych pacjentów z chorobą Leśniowskiego-Crohna o umiarkowanym lub ciężkim nasileniu jest 80 mg w tygodniu 0, z późniejszym zmniejszeniem dawki do 40 mg w tygodniu 2. Jeśli konieczne jest szybsze osiągnięcie odpowiedzi klinicznej, można początkowo podać 160 mg w tygodniu 0 (dawkę można podać w postaci 4 iniekcji po 40 mg w jeden dzień lub jako 2 iniekcje po 40 mg w każdy z dwóch kolejnych dni), a następnie w tygodniu 2 podać dawkę 80 mg w postaci 2 iniekcji po 40 mg w jeden dzień. Należy wziąć pod uwagę, że w takim przypadku ryzyko wystąpienia działań niepożądanych wzrasta.

Po terapii indukcyjnej zalecana dawka wynosi 40 mg podawanych podskórnie raz na 2 tygodnie. Alternatywnie, jeśli pacjent przerwał terapię i ponownie pojawiły się objawy choroby, terapię Abriladą można wznowić. Dane dotyczące ponownej terapii po przerwie dłuższej niż 8 tygodni od ostatniej dawki są ograniczone.

Podczas terapii utrzymującej dawkę kortykosteroidów można stopniowo zmniejszać, zgodnie z praktyką kliniczną.

W przypadku zmniejszenia się odpowiedzi klinicznej po podaniu Abrilady w dawce 40 mg co 2 tygodnie niektórzy pacjenci mogą wymagać zwiększenia dawki Abrilady do 40 mg raz w tygodniu lub 80 mg raz na 2 tygodnie.

Niektórzy pacjenci, u których nie osiągnięto odpowiedzi klinicznej w tygodniu 4 leczenia, mogą czerpać korzyść z kontynuowania terapii utrzymującej do tygodnia 12. Należy dokładnie przeanalizować konieczność kontynuowania terapii u pacjentów, u których w tym okresie nie obserwuje się odpowiedzi na leczenie.

Wrzodziejące zapalenie okrężnicy

Zalecaną dawką początkową w celu indukcji remisji u dorosłych pacjentów z wrzodziejącym zapaleniem okrężnicy o umiarkowanym lub ciężkim nasileniu jest 160 mg w tygodniu 0 (dawkę można podawać w postaci 4 iniekcji po 40 mg w jeden dzień lub jako 2 iniekcje po 40 mg w każdy z dwóch kolejnych dni) oraz 80 mg w tygodniu 2 w postaci 2 iniekcji po 40 mg w jeden dzień. Po terapii indukcyjnej zalecana dawka wynosi 40 mg podawanych podskórnie raz na 2 tygodnie.

Podczas terapii utrzymującej dawkę kortykosteroidów można stopniowo zmniejszać, zgodnie z praktyką kliniczną.

W przypadku zmniejszenia się odpowiedzi klinicznej po podaniu Abrilady w dawce 40 mg co 2 tygodnie niektórzy pacjenci mogą wymagać zwiększenia dawki Abrilady do 40 mg raz w tygodniu lub 80 mg raz na 2 tygodnie.

Dostępne dane wskazują, że odpowiedź kliniczna jest zazwyczaj osiągana w ciągu 2–8 tygodni leczenia. Terapię lekiem Abrilada można kontynuować wyłącznie u pacjentów, którzy osiągnęli odpowiedź kliniczną w tym okresie leczenia.

Uveit

Zalecaną dawką początkową Abrilady u dorosłych pacjentów z uveitą jest 80 mg; od pierwszego tygodnia po dawce początkowej należy przejść do terapii utrzymującej – 40 mg raz na 2 tygodnie. Dane dotyczące stosowania wyłącznie Abrilady jako terapii wstępującej są ograniczone. Terapię lekiem Abrilada można rozpocząć w połączeniu z kortykosteroidami i/lub innymi niobiologicznymi lekami immunomodulującymi. Dwa tygodnie po rozpoczęciu terapii lekiem Abrilada można stopniowo zmniejszać dawkę współistniejących kortykosteroidów, zgodnie z doświadczeniem klinicznym.

Zaleca się coroczne ocenianie stosunku korzyści do ryzyka długotrwałej terapii (patrz sekcja „Farmakodynamika”).

Grupy specjalne pacjentów

Pacjenci w podeszłym wieku

Nie ma potrzeby zmiany dawki leku.

Pacjenci z zaburzeniem funkcji wątroby i/lub nerek

Stosowanie adalimumabu u tych pacjentów nie było badane, dlatego nie ma zaleceń dotyczących dawkowania.

Dzieci

• młodzieńcze zapalenie stawów idiopatyczne*

• młodzieńcze zapalenie stawów idiopatyczne wielostawowe u dzieci*

Zalecana dawka Abrilady u dzieci z postacią wielostawową młodzieńczego zapalenia stawów idiopatycznego zależy od masy ciała (tabela 1). Abriladę stosuje się podskórnie raz na 2 tygodnie.

Tabela 1. Dawkowanie leku Abrilada u pacjentów z postacią wielostawową młodzieńczego zapalenia stawów idiopatycznego

Dostępne dane wskazują, że odpowiedź kliniczna zazwyczaj osiągana jest w ciągu 12 tygodni leczenia. Należy dokładnie przeanalizować konieczność kontynuowania terapii u pacjentów, u których w tym okresie nie obserwuje się odpowiedzi na leczenie.

Adalimumab nie jest stosowany w tym wskazaniu u dzieci poniżej 2 lat.

Artyt z entezopatią

Zalecana dawka leku Abrilada u dzieci z artretyzmem związanym z entezopatią zależy od masy ciała (tabela 2). Abriladę stosuje się podskórnie raz na 2 tygodnie.

Tabela 2. Dawkowanie leku Abrilada u pacjentów z artretyzmem związanym z entezopatią

Nie przeprowadzono badań dotyczących stosowania adalimumabu u pacjentów z artrytami związanym z entezją w wieku do 6 lat.

Zapalenie stawów psoriacyjne i zapalenie stawów krzyżowo-kręgosłupowe, w tym zapalenie stawów krzyżowych kręgosłupa

Adalimumab nie jest stosowany u dzieci wskazanych z powodu zapalenia stawów krzyżowych kręgosłupa i zapalenia stawów psoriacyjnego.

Łuszczycowe zapalenie stawów u dzieci

Zalecana dawka leku Abrilada u dzieci z łuszczycowym zapaleniem stawów zależy od masy ciała (tabela 3). Abriladę stosuje się podskórnie.

Tabela 3. Dawkowanie leku Abrilada u dzieci z łuszczycowym zapaleniem stawów

Należy dokładnie przeanalizować konieczność kontynuowania terapii po 16 tygodniach u pacjentów, u których w tym okresie nie zaobserwowano odpowiedzi na leczenie.

W przypadku przepisywania leczenia lekiem Abrilada należy stosować się do wcześniej wskazanego schematu leczenia.

Bezpieczeństwo stosowania adalimumabu u dzieci z łuszczycą plamikową oceniano średnio przez 13 miesięcy.

Adalimumab nie jest stosowany w tym wskazaniu u dzieci poniżej 4. roku życia.

Zespół potowca ropnego u dzieci (od 12. roku życia)

Nie przeprowadzono badań klinicznych dotyczących stosowania adalimumabu u dzieci z zespołem potowca ropnego. Dawkowanie adalimumabu u tych pacjentów ustalono metodą modelowania farmakokinetycznego i symulacji (patrz punkt „Farmakokinetyka”).

Zalecana dawka Abrilady wynosi 80 mg w tygodniu 0, następnie 40 mg raz na 2 tygodnie, począwszy od tygodnia 1, podskórnie.

U dzieci, u których odpowiedź na leczenie Abriladą w dawce 40 mg raz na 2 tygodnie jest niewystarczająca, może być wskazane zwiększenie dawki do 40 mg raz w tygodniu lub 80 mg raz na 2 tygodnie.

Podczas terapii lekiem Abrilada można kontynuować stosowanie antybiotyków, jeśli jest to konieczne. Zaleca się również kontynuowanie codziennego miejscowego przemywania obszarów zmienionych chorobowo antyseptykami.

Należy dokładnie przeanalizować konieczność kontynuowania terapii po 12 tygodniach u pacjentów, u których w tym okresie nie zaobserwowano pozytywnego postępu.

W przypadku przerwania terapii możliwe jest ponowne rozpoczęcie leczenia Abriladą, jeśli jest to konieczne.

Podczas długotrwałej terapii należy okresowo oceniać stosunek korzyści do ryzyka (patrz dane u dorosłych w punkcie „Farmakodynamika”).

Adalimumab nie jest stosowany w tym wskazaniu u dzieci poniżej 12. roku życia.

Choroba Leśniowskiego-Crohna u dzieci

Zalecana dawka leku Abrilada u pacjentów z chorobą Leśniowskiego-Crohna zależy od masy ciała pacjenta (tabela 4). Abriladę stosuje się podskórnie.

Tabela 4. Dawkowanie leku Abrilada u dzieci z chorobą Leśniowskiego-Crohna

U pacjentów z niewystarczającą odpowiedzią może być wskazane zwiększenie dawki leku:

• pacjentom o masie ciała 40 kg i więcej: 40 mg raz w tygodniu lub 80 mg raz na 2 tygodnie.

Należy dokładnie przeanalizować konieczność kontynuacji terapii u pacjentów, u których w ciągu 12 tygodni nie obserwuje się odpowiedzi klinicznej.

Adalimumab nie jest stosowany w tym wskazaniu u dzieci poniżej 6. roku życia.

Zapalenie jelicia u dzieci

Zalecana dawka leku Abrilada u dzieci z zapaleniem jelicia w wieku od 6 do 17 lat włącznie zależy od masy ciała pacjenta (tabela 5). Abrilada stosuje się podskórnie.

Tabela 5. Dawkowanie leku Abrilada u dzieci z zapaleniem jelicia

* Leczenie dzieci, u których w trakcie leczenia lekiem Abrilada ukończyło się 18 lat, należy kontynuować w ustalonej dawce поддерживающей.

Po 8 tygodniach należy dokładnie przeanalizować konieczność kontynuowania leczenia u pacjentów, u których w tym okresie nie zaobserwowano odpowiedzi na leczenie.

Adalimumab nie jest stosowany w tym wskazaniu u dzieci poniżej 6. roku życia.

Uveit u dzieci

Zalecana dawka Abrilady u dzieci z uveitą zależy od masy ciała pacjenta (patrz tabela 6). Abriladę stosuje się podskórnie.

Nie ma danych dotyczących stosowania adalimumabu bez towarzyszącej terapii metotreksatem u dzieci z uveitą.

Tabela 6. Dawkowanie leku Abrilada u dzieci z uveitą

Początkowa dawka ładunkowa Abrilady wynosi 80 mg dla pacjentów o masie ciała 30 kg i więcej; można ją podać w ciągu tygodnia przed rozpoczęciem terapii поддерживающей. Nie ma danych klinicznych dotyczących podania początkowej dawki Abrilady dzieciom w wieku do 6 lat (patrz sekcja „Farmakokinetyka”).

Adalimumab nie jest stosowany w tym wskazaniu u dzieci poniżej 2. roku życia.

Zaleca się coroczne ocenianie stosunku korzyści do ryzyka długotrwałej terapii (patrz sekcja „Farmakodynamika”).

Sposób stosowania

Abrilada stosuje się podskórnie.

Instrukcja stosowania

lekowego Abrilada (adalimumab)

jednodawkowa wypełniona ręcznie dawka 40 mg do iniekcji podskórnej

Ta instrukcja wyjaśnia, jak się przygotować i wykonać zastrzyk. Abrilada do wstrzykiwania jest dostępna w jednorazowej dawce w formie ręcznie wypełnionej dawki jednorazowego użytku, zawierającej jedną dawkę leku. Nie próbuj samodzielnie wstrzykiwać leku Abrilada, jeśli nie przeczytałeś/aś uważnie tej instrukcji stosowania lub coś jest niezrozumiałe. Na zalecenie lekarza lub pielęgniarki pacjenci lub osoby opiekujące się nimi mogą stosować lek Abrilada w domu po odpowiednim przeszkoleniu w technice podania leku podskórnie. Ważne jest, aby porozmawiać z lekarzem lub pielęgniarką, aby upewnić się, że rozumiesz instrukcje dotyczące dawkowania Abrilady. Aby nie zapomnieć, kiedy wykonać kolejny zastrzyk Abrilady, możesz wcześniej zaznaczyć datę w kalendarzu. Skontaktuj się z lekarzem lub pielęgniarką, jeśli Ty lub osoba opiekująca się Tobą macie pytania dotyczące właściwego sposobu podania leku. Po odpowiednim przeszkoleniu Ty lub osoba opiekująca się Tobą możecie samodzielnie wykonywać zastrzyki Abrilady.

1. Materiały konieczne do zastrzyku

• Do każdego zastrzyku potrzebne są następujące materiały (należy przygotować czystą, płaską powierzchnię, na której można je ułożyć):
  • 1 ręcznie wypełniona dawka leku Abrilada (wchodzi w skład opakowania leku).
  • 1 chusteczka alkoholowa (wchodzi w skład opakowania leku).
  • 1 watowa lub gazowa chusteczka (nie wchodzi w skład opakowania leku).
  • Odpowiedni pojemnik na ostre przedmioty (nie wchodzi w skład opakowania leku).

Ważne! Jeśli masz pytania dotyczące ręcznie wypełnionej dawki lub leku Abrilada, skontaktuj się z lekarzem lub pielęgniarką.

2. Przygotuj wszystko potrzebne do zastrzyku

• Wyjmij opakowanie z lekiem Abrilada z lodówki.
• Wyjmij 1 ręcznie wypełnioną dawkę i chusteczkę alkoholową z opakowania. Chron przed bezpośrednim działaniem promieni słonecznych. Umieść opakowanie z nieużywanymi dawkami z powrotem w lodówce.
• Nie używaj dawki, jeśli:
  • dawka lub jej opakowanie upadły, nawet jeśli wydają się nieuszkodzone;
  • były zamrażane lub rozmrażane;
  • wydaje się uszkodzona;
  • są ślady otwarcia nowego opakowania;
  • nie były przechowywane w lodówce ponad 30 dni;
  • upłynął termin ważności.
• W każdym z tych przypadków nieużywaną dawkę należy zutylizować tak samo jak używaną. Do wykonania zastrzyku potrzebna jest nowa dawka.
• Dawkę można stosować bezpośrednio po wyjęciu z lodówki.
• Stosowanie leku o temperaturze pokojowej zmniejsza pieczenie lub dyskomfort. W tym celu przed zastrzykiem pozostaw dawkę w temperaturze pokojowej, z dala od bezpośredniego światła słonecznego, przez 15–30 minut.
• Umij ręce wodą z mydłem i dokładnie osusz.
• Nie zdejmuj osłonki z dawki, dopóki nie będziesz gotowy do zastrzyku.

Wygląd długopisu może się różnić.

• Spójrz na lek w okienku.
• Delikatnie przechyl strzykawkę do przodu i do tyłu, aby sprawdzić wygląd cieczy.
• Nie wstrząsaj strzykawką. Wstrząsanie może uszkodzi combustwo lecznicze.
• Upewnij się, że ciecz w strzykawce jest przezroczysta, bezbarwna lub lekko jasnobrunatna, bez osadu ani cząsteczek. W okienku można dostrzec jedną lub więcej pęcherzyków powietrza. Jest to normalne. Nie próbuj usuwać pęcherzyków powietrza.

Jeśli masz pytania dotyczące leku, skontaktuj się z lekarzem lub pielęgniarką.

• Za każdym razem wybieraj inne miejsce na zastrzyk.
• Nie podawaj leku w pobliżu kości ani w obszarach skóry, gdzie występują siniaki, zaczerwienienie, ból (uczucie wrażliwości) lub zgrubienia. Unikaj obszarów z bliznami lub rozstępami.
  • Jeśli masz łuszczycę, nie podawaj leku bezpośrednio w żadne wypukłe, zgrubiałe, czerwone ani łuszczące się obszary skóry ani zmiany skórne.
• Nie podawaj leku przez ubranie.
• Przetrzyj miejsce zastrzyku gazikiem nasączonym alkoholem.
• Pozwól, aby wyschnęło.

• Włóż i zdjąć nakrywko.
• Nakrywkę wyrzuć do pojemnika na ostre przedmioty; nie można jej ponownie używać.
• Po zdjęciu nakrywki może pojawić się kilka kropli cieczy na końcu igły – jest to normalne zjawisko.

Uwaga! Trzymaj długopis ostrożnie, aby uniknąć przypadkowego ukłucia igłą.

Uwaga. Po zdjęciu nakrywki osłonka igły pozostaje wewnątrz nakrywki.

Silnie przyciśnij dźwignię do skóry pod kątem 90 stopni (patrz krok 6).

Uwaga. Gdy naciskasz dźwignię, igła wchodzi w skórę. Gdy naciskasz dźwignię z wystarczającą siłą, odblokowuje się przycisk iniekcji.

• Przytrzymaj dźwignię przyciśniętą do skóry aż do kroku 8 (krok 8 „Usuń dźwignię”).

Uwaga. Nie wprowadzaj igły powtórnie w skórę, jeśli zdecydujesz się zmienić miejsce iniekcji. Użyj zapasowej dźwigni, jeśli igła została już wprowadzona w skórę.

• Naciśnij przycisk iniekcji do oporu – usłyszysz kliknięcie. Można zdjąć palec z przycisku, gdy rozpocznie się iniekcja.
• Trzymaj długopis mocno przyciśnięty do skóry, aż do zatrzymania pomarańczowej wstążki w okienku. Zazwyczaj podanie dawki trwa od 3 do 10 sekund.
• Poczekaj co najmniej 5 sekund po drugim kliknięciu, aby lek został wchłonięty.
• Uwaga. Jeśli nie można nacisnąć przycisku iniekcji, oznacza to, że długopis nie jest wystarczająco mocno przyciśnięty do skóry. Zdejmij palec z przycisku iniekcji i silniej przyciśnij długopis do skóry. Następnie spróbuj ponownie nacisnąć przycisk. Jeśli to nie pomoże, rozciągnij lub przyłap skórę, aby miejsce iniekcji stało się bardziej elastyczne – ułatwi to naciśnięcie przycisku iniekcji.

• Nie usuwaj długopisu, dopóki nie upłynie co najmniej 5 sekund po drugim kliknięciu.

• Usuń długopis z miejsca iniekcji.

Uwaga. Po usunięciu długopisu z miejsca iniekcji igła automatycznie się chowa.

• Jeśli po iniekcji na skórze pozostaje więcej niż jedna mała kropla leku, następnym razem odczekaj nieco dłużej przed usunięciem długopisu.

• W okienku powinna być widoczna pomarańczowa smuga.
• Jeśli pomarańczowej smugi nie ma lub okienko wygląda tak, jakby lek nadal był wstrzykiwany, oznacza to, że nie podano pełnej dawki. Natychmiast skontaktuj się z lekarzem lub pielęgniarką.

• Nie wstrzykuj następnej dawki.

• Natychmiast zutylizuj strzykawkę zgodnie z instrukcją lekarza lub pielęgniarki oraz zgodnie z lokalnymi przepisami sanitarnymi.

• Dokładnie obejrzyj miejsce zastrzyku. Jeśli pojawi się krew, nałóż na miejsce zastrzyku czysty wacik lub gazę na kilka sekund.
• Nie masuj miejsca zastrzyku.

Uwaga. Nieużywane długopisy należy przechowywać w lodówce w oryginalnym opakowaniu.

Dzieci

Zobacz „Szczepienia” powyżej.

Abrilada w dawce 40 mg nie powinna być stosowana w celu uzyskania dawek mniejszych niż 40 mg.

Przedawkowanie

W trakcie badań klinicznych nie zaobserwowano przypadków toksyczności ograniczającej dawkowanie. Najwyższą dawką była dawka podana wielokrotnie dożylnie w dawce 10 mg/kg, co odpowiada około 15-krotnej przekroczonej dawce zalecanej.

Efekty uboczne

Informacje ogólne dotyczące profilu bezpieczeństwa

Adalimumab był badany w kontrolowanych badaniach klinicznych i badaniach otwartych trwających około 60 miesięcy z udziałem 9506 pacjentów z wcześniejszym i długotrwałym reumatoidalnym zapaleniem stawów, młodzieńczym zapaleniem stawów idiopatycznym (zapaleniem stawów poliarticularnym i zapaleniem stawów związanych z entezją), zapaleniem stawów osiowych (zespołem Bechterewa i zapaleniem stawów osiowych bez potwierdzenia rentgenologicznego AS), zapaleniem stawów psoriacyjnym, chorobą Leśniowskiego-Crohna, wrzodziejącym zapaleniem jelita grubego, łuszczycą, zapaleniem gruczołów potowych ropnych, zapaleniem tunic środkowych gałki ocznej. Poniżej przedstawiono dane uzyskane podczas głównych badań kontrolowanych, w których 6089 pacjentom podawano adalimumab, a 3801 pacjentom placebo lub lek porównawczy w okresie kontrolowanym.

W podwójnie ślepej części kontrolowanej głównych badań klinicznych leczenie zostało przerwane z powodu efektów ubocznych u 5,9 % pacjentów otrzymujących adalimumab i u 5,4 % pacjentów z grupy kontrolnej.

Najczęściej zgłaszane efekty uboczne to infekcje (np. zapalenie gardła i nosa, infekcje górnych dróg oddechowych, zatkanie nosa), reakcje w miejscu wstrzyknięcia (zaczerwienienie, swędzenie, krwawienie, ból lub obrzęk), ból głowy oraz ból mięśniowo-szkieletowy. Zgłaszano poważne efekty uboczne po podaniu adalimumabu. Antagoniści TNF, takie jak adalimumab, wpływają na układ odpornościowy, ich stosowanie może prowadzić do obniżenia odporności organizmu na infekcje i nowotwory złośliwe.

Podczas stosowania adalimumabu zgłaszano występowanie infekcji, które mogą zagrozić życiu i prowadzić do śmierci (w tym sepsę, infekcje oportunistyczne i gruźlicę), reaktywację wirusa zapalenia wątroby typu B oraz występowanie różnych nowotworów (w tym białaczki, chłoniaków i hepatolienalnego chłoniaka T-komórkowego).

Zgłaszano również poważne reakcje hematologiczne, neurologiczne i autoimmunologiczne, a mianowicie rzadko zgłaszano pancytopenię, anemię aplastyczną, przypadki centralnych i obwodowych zaburzeń demielinizacyjnych, rozwój toczenia, stanów podobnych do toczenia i zespołu Stevensa-Johnsona.

Dzieci

Zazwyczaj efekty uboczne występujące u dzieci były podobne pod względem częstości i charakteru do efektów ubocznych obserwowanych u dorosłych pacjentów.

Lista podejrzewanych efektów ubocznych

Poniższa lista efektów ubocznych została sporządzona na podstawie doświadczeń z badań klinicznych i praktyki pogwarancyjnej i przedstawiona według klas systemowo-organowych oraz częstości: bardzo często (≥ 1/10); często (od ≥ 1/100 do < 1/10); rzadko (od ≥ 1/1000 do < 1/100); bardzo rzadko (od ≥ 1/10000 do < 1/1000); częstość nieznana (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych). W każdej grupie efekty uboczne są wymienione według częstości ich występowania w kolejności zmniejszającej się ciężkości. Podano najwyższą częstość obserwowaną przy stosowaniu w różnych wskazaniach. Gwiazdka (*) w kolumnie „Klasa systemowo-organowa” oznacza, że dodatkowe informacje zawarte są w innych sekcjach: „Przeciwwskazania”, „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania” oraz „Efekty uboczne”.

Zakażenia i infestacje*. Bardzo często: infekcje dróg oddechowych (w tym infekcje górnych i dolnych dróg oddechowych, zapalenie płuc, zapalenie zatok, zapalenie gardła, zapalenie gardła i nosa, zapalenie płuc spowodowane wirusem herpes); często: infekcje ogólnoustrojowe (w tym sepsa, kandydoza i grypa), infekcje przewodu pokarmowego (w tym wirusowe zapalenie żołądka i jelit), infekcje skóry i tkanek miękkich (paronichia, zapalenie tkanki podskórnej, impetigo, faszcyt nekrotyczny, opryszczka płaskiego), infekcje ucha, infekcje jamy ustnej (w tym wirus opryszczki pospolitej, opryszczka jamy ustnej i infekcje zębów), infekcje narządów płciowych (w tym grzybicze zapalenie pochwy i macicy), infekcje dróg moczowych (w tym zapalenie nerek), grzybice, infekcje stawów; rzadko: infekcje neurologiczne (w tym wirusowe zapalenie opon mózgowych), infekcje oportunistyczne (w tym koksydioidoza, histoplazmoza i infekcje zespołu mycobacterium avium), bakteryjne infekcje, infekcje oka, zapalenie wyrostka robaczkowego1.

Nowotwory łagodne, złośliwe i nieokreślone (w tym torbie i polipy)*. Często: nowotwory skóry, z wyjątkiem czerniaka (w tym rak podstawnokomórkowy i rak płaskokomórkowy), nowotwory łagodne; rzadko: chłoniak**, nowotwory narządów miąższystych (w tym rak piersi, guz płuc i guz tarczycy), czerniak**; bardzo rzadko: białaczka1; częstość nieznana: hepatolienalny chłoniak T-komórkowy1, rak komórkowy Merkel (neuroendokrynny rak skóry)1, sarkoma Kaposiego.

Zaburzenia układu krwionośnego i limfatycznego*. Bardzo często: leukopenia (w tym neutropenia i agranulocytoza), anemia; często: leukocytoza, trombocytopenia; rzadko: samoistna plamica małopłytkowa; bardzo rzadko: pancytopenia;

Zaburzenia układu odpornościowego*. Często: nadwrażliwość, alergia (w tym alergia sezonowa); rzadko: sarkoidoza1, zapalenie naczyń; bardzo rzadko: anafilaksja1.

Zaburzenia przemiany materii i wyżywienia. Bardzo często: podwyższenie poziomu lipidów; często: hipokaliemia, podwyższenie stężenia kwasu moczowego, odchylenie od normy stężenia sodu w osoczu, hipokalcemia, hiperglikemia, hipofosfatemia, odwodnienie.

Zaburzenia psychiczne. Często: zaburzenia nastroju (w tym depresja), lęk, bezsenność.

Zaburzenia neurologiczne*. Bardzo często: ból głowy; często: parestezje (w tym hipestezja), migrena, ucisk korzeni nerwowych; rzadko: zaburzenia krążenia mózgowego1, drżenie, neuropatia; bardzo rzadko: stwardnienie rozsiane, zaburzenia demielinizacyjne (np. zapalenie nerwu wzrocznego, zespół Guillaina-Barré)1.

Zaburzenia oka. Często: zaburzenia ostrości wzroku, zapalenie spojówek, zapalenie powiek, obrzęk oka; rzadko: podwójne widzenie.

Zaburzenia ucha i wewnętrznego ucha. Często: zawroty głowy; rzadko: głuchota, szum w uszach. Zaburzenia serca*. Często: tachykardia; rzadko: zawał mięśnia sercowego1, arytmia, niewydolność serca; bardzo rzadko: zatrzymanie akcji serca.

Zaburzenia układu naczyniowego. Często: nadciśnienie tętnicze, zaczerwienienie twarzy, siniaki; rzadko: tętniak aorty, zator tętnicy, zapalenie żył z zakrzepem.

Zaburzenia układu oddechowego, klatki piersiowej i jamy opłucnej*. Często: astma, duszność, kaszel; rzadko: zator tętnicy płucnej1, choroba płuc międzywistowata, przewlekła obturacyjna choroba płuc, zapalenie płuc, wylew do opłucnej1; bardzo rzadko: włóknienie płuc1.

Zaburzenia przewodu pokarmowego. Bardzo często: ból brzucha, nudności i wymioty; często: krwawienie przewodu pokarmowego, niestrawność, refluks żołądkowo-przełykowy, suchy zespół oczny (zespołu Sjögrena); rzadko: zapalenie trzustki, dysfagia, obrzęk twarzy; bardzo rzadko: przebicie jelita1.

Zaburzenia układu wątrobowo-pęcherzykowego*. Bardzo często: podwyższenie poziomu enzymów wątrobowych, rzadko: zapalenie pęcherzyka żółciowego i kamica żółciowa, steatoza wątroby, podwyższenie poziomu bilirubiny; bardzo rzadko: zapalenie wątroby, reaktywacja wirusa zapalenia wątroby typu B1, autoimmunologiczne zapalenie wątroby1; częstość nieznana: niewydolność wątroby1.

Zmiany skórne i podskórne. Bardzo często: wysypka (w tym wysypka egzfoliatywna); często: nasilenie objawów lub rozwój łuszczycy (w tym pustulę podeszwowo-palcową)1, pokrzywka, siniaki (w tym plamica), zapalenie skóry (w tym egzema), onychoklazja, nadpotliwość, łysienie1, swędzenie; rzadko: potliwość nocna, blizny; bardzo rzadko: wielopostaciowe rumień1, zespół Stevensa-Johnsona1, obrzęk naczynioruchowy1, zapalenie naczyń skóry1, reakcja skórna typu likenoidalna1; częstość nieznana: nasilenie objawów zapalenia mięśniowo-skórnej1.

Zaburzenia układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej. Bardzo często: ból mięśniowo-szkieletowy; często: skurcze mięśni (w tym podwyższenie poziomu kinazy kreatynowej w osoczu); rzadko: rabdomioliza, toczeń rumieniowaty układowy; bardzo rzadko: zespół podobny do toczenia1.

Zaburzenia nerek i dróg moczowych. Często: niewydolność nerek, krwiomocz; rzadko: nokturia.

Zaburzenia układu rozrodczego i gruczołów mlekowych. Rzadko: zaburzenia erekcji.

Zaburzenia ogólne i reakcje w miejscu wstrzyknięcia* . Bardzo często: reakcja w miejscu wstrzyknięcia (w tym zaczerwienienie w miejscu wstrzyknięcia); często: ból w klatce piersiowej, obrzęk, gorączka1; rzadko: zapalenie.

Wyniki badań laboratoryjnych*. Często: krzepnięcie i zaburzenia układu krzepnięcia (w tym wydłużenie częściowego czasu tromboplastyny aktywowanej), pozytywne testy na autoantyciała (w tym przeciwciała przeciwko dwuniciowej DNA), podwyższenie poziomu dehydrogenazy mleczanowej w osoczu; częstość nieznana: przyrost masy ciała2.

Urazy, zatrucia i komplikacje procedur. Często: powolne gojenie.

* Dodatkowe informacje zawarte są w sekcjach „Przeciwwskazania”, „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania” oraz „Efekty uboczne”.

** W tym okresy otwarte badań.

1 W tym dane zgłoszeń z własnej inicjatywy pacjentów.

2 Średnia zmiana masy ciała od wartości wyjściowej podczas stosowania adalimumabu w wskazaniach dla dorosłych pacjentów wynosiła od 0,3 kg do 1,0 kg w porównaniu z od (minus) –0,4 kg do 0,4 kg dla grupy placebo w okresie leczenia 4–6 miesięcy. Przyrost masy ciała o 5–6 kg obserwowano również w długoterminowych badaniach ze średnią długością działania około 1–2 lat bez grupy kontrolnej, szczególnie u pacjentów z chorobą Leśniowskiego-Crohna i wrzodziejącym zapaleniem jelita grubego. Mechanizm powodujący ten efekt jest nieznany, ale prawdopodobnie jest związany z działaniem przeciwzapalnym adalimumabu.

Zapalenie gruczołów potowych ropnych

Profil bezpieczeństwa dla pacjentów z GG, którzy otrzymywali adalimumab co tydzień, jest zgodny z znanym profilem bezpieczeństwa przy stosowaniu adalimumabu.

Zapalenie tunic środkowych gałki ocznej

Profil bezpieczeństwa dla pacjentów z zapaleniem tunic środkowych gałki ocznej, którzy otrzymywali adalimumab raz na dwa tygodnie, jest zgodny z znanym profilem bezpieczeństwa przy stosowaniu adalimumabu.

Opis poszczególnych efektów ubocznych

Reakcje w miejscu wstrzyknięcia

W kontrolowanych badaniach klinicznych u 12,9 % dorosłych i dzieci otrzymujących adalimumab wystąpiły reakcje w miejscu wstrzyknięcia (zaczerwienienie i/lub swędzenie, krwawienie, ból lub obrzęk) w porównaniu do 7,2 % pacjentów w grupie kontrolnej. Większość reakcji w miejscu wstrzyknięcia zazwyczaj nie wymagała odstawienia leku.

Infekcje

W głównych kontrolowanych badaniach klinicznych u dorosłych i dzieci częstość infekcji wynosiła 1,51/na pacjenta-rok w grupie stosowania adalimumabu i 1,46/na pacjenta-rok w grupie kontrolnej. Głównie były to zapalenie gardła i nosa, infekcje górnych dróg oddechowych i zapalenie zatok. Większość pacjentów kontynuowała stosowanie adalimumabu po wyzdrowieniu z infekcji.

Częstość poważnych infekcji wynosiła 0,04/na pacjenta-rok w grupie stosowania adalimumabu i 0,03/na pacjenta-rok w grupie kontrolnej.

W kontrolowanych i otwartych badaniach u dorosłych i dzieci otrzymujących adalimumab zgłaszano rozwój ciężkich infekcji (rzadko zakończonych śmiercią): gruźlicy (w tym gruźlicy rozsianej i pozapłucnej) oraz inwazyjnych infekcji oportunistycznych (takich jak rozsiana lub pozapłucna histoplazmoza, blastomikoza, koksydioidoza, pneumocystoza, kandydoza, aspergiloza i listerioza). Większość przypadków gruźlicy obserwowano w ciągu pierwszych ośmiu miesięcy od rozpoczęcia terapii i mogły one wskazywać na nawrót choroby w formie ukrytej.

Nowotwory złośliwe i zaburzenia limfoproliferacyjne

W trakcie badań stosowania adalimumabu u dzieci z młodzieńczym zapaleniem stawów idiopatycznym (poliarticularne młodzieńcze zapalenie stawów idiopatyczne i zapalenie stawów związane z entezją) nie zaobserwowano nowotworów złośliwych (249 dzieci, 655,6 pacjenta-roku). W szczególności w trakcie badań stosowania adalimumabu u dzieci z chorobą Leśniowskiego-Crohna nie zaobserwowano żadnych nowotworów złośliwych (192 dzieci, 498,1 pacjenta-roku). Nowotwory złośliwe nie były obserwowane w trakcie badań stosowania adalimumabu u dzieci z przewlekłą łuszczycą plackowatą (77 dzieci, 80,0 pacjenta-roku). Nowotwory złośliwe nie były obserwowane w trakcie badań stosowania adalimumabu u dzieci z niespecyficznym wrzodziejącym zapaleniem jelita grubego (93 dzieci, 65,3 pacjenta-roku). Nowotwory złośliwe nie były obserwowane w trakcie badań stosowania adalimumabu u dzieci z zapaleniem tunic środkowych gałki ocznej (60 dzieci, 58,4 pacjenta-roku).

W trakcie kontrolowanych okresów głównych badań stosowania adalimumabu dorosłym przez co najmniej 12 tygodni u pacjentów z reumatoidalnym zapaleniem stawów średniego i ciężkiego stopnia, pacjentów z zespołem Bechterewa, zapaleniem stawów osiowych bez potwierdzenia rentgenologicznego AS, zapaleniem stawów psoriacyjnym, łuszczycą, zapaleniem gruczołów potowych ropnych, chorobą Leśniowskiego-Crohna, wrzodziejącym zapaleniem jelita grubego, zapaleniem tunic środkowych gałki ocznej częstość nowotworów (z wyłączeniem chłoniaków i niemelanomowego raka skóry) wynosiła (95 % przedział ufności) 6,8 (4,4; 10,5) na 1000 pacjentów-roku u 5291 pacjentów przyjmujących adalimumab, w porównaniu do częstości 6,3 (3,4; 11,8) na 1000 pacjentów-roku u 3444 pacjentów w grupie kontrolnej (średnia długość leczenia wynosiła 4,0 miesiąca w grupie stosowania adalimumabu i 3,8 miesiąca u pacjentów w grupie kontrolnej). Częstość niemelanomowego raka skóry (95 % przedział ufności) wynosiła 8,8 (6,0; 13,0) na 1000 pacjentów-roku u pacjentów przyjmujących adalimumab i 3,2 (1,3; 7,6) na 1000 pacjentów-roku u pacjentów w grupie kontrolnej. Wśród podanych przypadków częstość występowania raka skóry, raka płaskokomórkowego (95 % przedział ufności) wynosiła 2,7 (1,4; 5,4) na 1000 pacjentów-roku u pacjentów przyjmujących adalimumab i 0,6 (0,1; 4,5) na 1000 pacjentów-roku u pacjentów w grupie kontrolnej. Częstość chłoniaków (95 % przedział ufności) wynosiła 0,7 (0,2; 2,7) na 1000 pacjentów-roku u pacjentów przyjmujących adalimumab i 0,6 (0,1; 4,5) na 1000 pacjentów-roku u pacjentów w grupie kontrolnej. W kontrolowanych badaniach oraz badaniach otwartych, zarówno trwających, jak i już zakończonych, o średniej długości około 3,3 roku, obejmujących 6427 pacjentów, co stanowi ponad 26439 pacjentów-roku terapii, tempo rozwoju nowotworów obserwowanych (z wyłączeniem chłoniaków i niemelanomowego raka skóry) wynosi około 8,5 na 1000 pacjentów-roku. Tempo rozwoju niemelanomowego raka skóry wynosi około 9,6 na 1000 pacjentów-roku, a tempo rozwoju chłoniaków – około 1,3 na 1000 pacjentów-roku.

W praktyce pogwarancyjnej (w okresie od stycznia 2003 roku do grudnia 2010 roku) zarejestrowano spontaniczne zgłoszenia rozwoju nowotworów złośliwych, głównie u pacjentów z reumatoidalnym zapaleniem stawów, wynoszące około 2,7 na 1000 pacjentów-roku terapii. Spontaniczne zgłoszenia niemelanomowego raka skóry i chłoniaków wynoszą około 0,2 i 0,3 na 1000 pacjentów-roku terapii odpowiednio (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

W praktyce pogwarancyjnej bardzo rzadko u pacjentów stosujących adalimumab zgłaszano rozwój hepatolienalnego chłoniaka T-komórkowego (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Autoantyciała

W trakcie badań klinicznych reumatoidalnego zapalenia stawów faz I–V pacjentom kilkakrotnie przeprowadzano analizę krwi pod kątem obecności autoantyciał. W tych kontrolowanych badaniach u 11,9 % pacjentów przyjmujących adalimumab i u 8,1 % pacjentów w grupie placebo zgłoszono pozytywne miana; podczas aktywnego monitorowania leczenia obserwowano negatywne miana przeciwciał antyjądrowych w 24 tygodniu. U dwóch pacjentów spośród 3441, którzy otrzymywali adalimumab we wszystkich badaniach reumatoidalnego zapalenia stawów i zapalenia stawów psoriacyjnego, rozwinęły się objawy zespołu podobnego do toczenia (pierwsze wykrycie), które ustąpiły po przerwaniu leczenia. U żadnego pacjenta nie rozwinęła się nerkopochłonne zapalenie nerek ani uszkodzenie układu nerwowego centralnego.

Zaburzenia wątrobowo-pęcherzykowe

W kontrolowanych badaniach klinicznych adalimumabu III fazy z udziałem pacjentów z reumatoidalnym zapaleniem stawów i zapaleniem stawów psoriacyjnym w okresie kontrolowanym trwającym od 4 do 104 tygodni podwyższenie ALAT (alaninotransaminaza) o 3 lub więcej razy od górnej granicy normy obserwowano u 3,7 % pacjentów przyjmujących adalimumab i u 1,6 % pacjentów w grupie kontrolnej.

W kontrolowanych badaniach klinicznych adalimumabu III fazy z udziałem pacjentów w wieku 4–17 lat z zapaleniem stawów poliarticularnym i pacjentów w wieku 6–17 lat z zapaleniem stawów związanym z entezją podwyższenie ALAT o 3 lub więcej razy od górnej granicy normy obserwowano u 6,1 % pacjentów przyjmujących adalimumab i u 1,3 % pacjentów w grupie kontrolnej. Większość przypadków podwyższenia ALAT obserwowano podczas terapii towarzyszącej metotreksatem. Nie obserwowano podwyższenia ALAT o 3 lub więcej razy od górnej granicy normy w badaniach klinicznych adalimumabu III fazy u pacjentów z zapaleniem stawów poliarticularnym w wieku 2–4 lat.

W kontrolowanych badaniach klinicznych adalimumabu III fazy z udziałem pacjentów z chorobą Leśniowskiego-Crohna i wrzodziejącym zapaleniem jelita grubego z długością okresu kontrolowanego od 4 do 52 tygodni podwyższenie ALAT o 3 lub więcej razy od górnej granicy normy obserwowano u 0,9 % pacjentów w obu grupach.

W badaniu klinicznym adalimumabu III fazy z udziałem dzieci z chorobą Leśniowskiego-Crohna, w którym oceniano skuteczność i bezpieczeństwo dwóch trybów dawkowania zależnych od masy ciała z późniejszym przejściem do trybu dawkowania zależnego od masy ciała z długością terapii do 52 tygodni, podwyższenie ALAT o 3 lub więcej razy powyżej górnej granicy normy obserwowano u 2,6 % (5/192) pacjentów, z których 4 otrzymywały adalimumab w połączeniu z immunosupresantami.

W kontrolowanych badaniach klinicznych adalimumabu III fazy z udziałem pacjentów z łuszczycą plackowatą z długością okresu kontrolowanego od 12 do 24 tygodni podwyższenie ALAT o 3 lub więcej razy od górnej granicy normy obserwowano u 1,8 % pacjentów w obu grupach.

Nie obserwowano podwyższenia poziomu ALAT o 3 lub więcej razy od górnej granicy normy w badaniu adalimumabu III fazy u dzieci z łuszczycą plackowatą.

W kontrolowanych badaniach klinicznych adalimumabu (początkowa dawka 160 mg w tygodniu 0 i 80 mg w tygodniu 2, a następnie 40 mg raz w tygodniu, począwszy od tygodnia 4) z udziałem pacjentów z zapaleniem gruczołów potowych ropnych z długością okresu kontrolowanego od 12 do 16 tygodni podwyższenie ALAT o 3 lub więcej razy od górnej granicy normy obserwowano u 0,3 % pacjentów przyjmujących adalimumab i u 0,6 % pacjentów w grupie kontrolnej.

W kontrolowanych badaniach klinicznych adalimumabu (początkowa dawka 80 mg w tygodniu 0, a następnie, począwszy od tygodnia 1, 40 mg raz na 2 tygodnie) z udziałem pacjentów z zapaleniem tunic środkowych gałki ocznej z długością okresu kontrolowanego do 80 tygodni (przedstawione średnie wartości 166,5 dnia i 105 dni w grupie terapii adalimumabem i grupie kontrolnej odpowiednio) podwyższenie ALAT o 3 lub więcej razy od górnej granicy normy obserwowano u 2,4 % pacjentów przyjmujących adalimumab i u 2,4 % pacjentów w grupie kontrolnej.

W kontrolowanym badaniu III fazy stosowania adalimumabu dzieciom z wrzodziejącym zapaleniem jelita grubego (N = 93), w którym oceniano skuteczność i bezpieczeństwo dawki utrzymania 0,6 mg/kg (maksymalnie 40 mg) podawanej raz na 2 tygodnie (N = 31) i dawki utrzymania 0,6 mg/kg (maksymalnie 40 mg) podawanej co tydzień (N = 32) po podaniu dawki indukcyjnej zależnej od masy ciała 2,4 mg/kg (maksymalnie 160 mg) w tygodniu 0 i tygodniu 1 oraz dawki 1,2 mg/kg (maksymalnie 80 mg) w tygodniu 2 (N = 63) lub po podaniu dawki indukcyjnej 2,4 mg/kg (maksymalnie 160 mg) w tygodniu 0, placebo w tygodniu 1 i dawki 1,2 mg/kg (maksymalnie 80 mg) w tygodniu 2 (N = 30), przypadki podwyższenia aktywności ALAT o 3 lub więcej razy od górnej granicy normy obserwowano u 1,1 % (1/93) pacjentów.

Przy stosowaniu we wszystkich wskazaniach w badaniach klinicznych pacjenci mieli bezobjawowe podwyższenie poziomu ALAT i w większości przypadków podwyższenie było przejściowe przy długotrwałym leczeniu. Jednakże bardzo rzadko w okresie pogwarancyjnym zgłaszano niewydolność wątroby i mniej poważne reakcje wątrobowe, które mogą prowadzić do niewydolności wątroby, takie jak zapalenie wątroby, w tym autoimmunologiczne zapalenie wątroby, u pacjentów otrzymujących adalimumab.

Terapia towarzysząca azatiopryną/6-merkaptopuryną

W badaniach u dorosłych pacjentów z chorobą Leśniowskiego-Crohna otrzymujących adalimumab w połączeniu z azatiopryną/6-merkaptopuryną obserwowano zwiększoną częstość występowania nowotworów i ciężkich infekcji w porównaniu z pacjentami otrzymującymi monoterapię adalimumabem.

Zgłaszanie podejrzewanych efektów ubocznych

Zgłaszanie efektów ubocznych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Pozwala to na monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka przy stosowaniu tego leku. Osoby medyczne i farmaceutyczne, a także pacjenci lub ich przedstawiciele prawni powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych efektów ubocznych i braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Przechowywać w lodówce w temperaturze od 2 do 8 °C w oryginalnym kartonowym pudełku w celu ochrony przed światłem. Nie zamrażać.

Jedną wstępnie napełnioną długopisową strzykawkę można przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 30 °C przez nie więcej niż 30 dni w miejscu chronionym przed światłem.

Wyeliminować, jeśli lek nie został użyty w ciągu 30 dni.

Niezgodność

Z uwagi na to, że badania zgodności tego leku nie były prowadzone, nie można go mieszać z innymi lekami.

Opakowanie

po 2 wstępnie napełnione jednorazowe długopisy zawierające wstępnie napełnione strzykawki razem z 2 chusteczkami alkoholowymi lub po 6 wstępnie napełnionych jednorazowych długopisów zawierających wstępnie napełnione strzykawki razem z 6 chusteczkami alkoholowymi w kartonowym pudełku z oznaczeniem w języku ukraińskim i angielskim.

Kategoria wydania. na receptę.

Producent

Pfizer Service Company B.V.

Miejsce produkcji i adres miejsca prowadzenia działalności

Goddeweg 10, Zaventem, 1930, Belgia.