Abiflox®

INSTRUKCJA dotycz¹ca stosowania leku ABYFLOX®

Sk³ad:

substancja czynna: levofloxacin;

1 tabletka powlekana zawiera hemihyd rat lewofloksacyny odpowiadaj¹cy 250 mg lub 500 mg lewofloksacyny;

substancje pomocnicze: sodowa sol kroskarboksycelulozy, celuloza mikrokryszta³yczna (PH 101), hydroksypropyloceluloza, celuloza mikrokryszta³yczna (PH 102), stearyna magnezu; pow³oka Opadry®03B84851: hydroksypropyloceluloza, dwutlenek tytanu (E 171), polietylenoglikol 400, talk, tlenek ¾elaza ¾ó³ty (E 172), tlenek ¾elaza czerwony (E 172).

Postaæ leku. Tabletki powlekane.

G³ówne cechy fizykochemiczne:

tabletki powlekane 250 mg: dwuwypuk³e tabletki w kszta³cie kapsu³y, barwy różowej, powlekane, z ryfka na jednej stronie, z odciskiem „1” po jednej stronie ryfki i „5” po drugiej stronie ryfki oraz odciskiem „T” na drugiej stronie tabletu;

tabletki powlekane 500 mg: dwuwypuk³e tabletki w kszta³cie kapsu³y, barwy różowej, powlekane, z ryfka na jednej stronie, z odciskiem „1” po jednej stronie ryfki i „4” po drugiej stronie ryfki oraz odciskiem „T” na drugiej stronie tabletu.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Leki przeciwbakteryjne z grupy chinolonów. Fluorochinolony. Lewofloksacyna.

Kod ATX J01M A12.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Levofloksacyna to syntetyczny lek przeciwbakteryjny z grupy fluorochinolonów, będący S-enancjomerem racemicznej mieszaniny leku ofloksacyny. Jako lek przeciwbakteryjny z grupy fluorochinolonów levofloksacyna działa na kompleks DNA-girazy oraz topoizomerazę IV.

Stopień aktywności bakteryjnej levofloksacyny zależy od stosunku maksymalnego stężenia w surowicy krwi (Cmax) lub powierzchni pod krzywą „stężenie-czas” (AUC) do minimalnego stężenia hamującego (wymuszającego) (MIC (MBC)).

Głównym mechanizmem oporności jest mutacja w genach gyr-A. In vitro występuje oporność krzyżowa między levofloksacyną a innymi fluorochinolonami.

Zazwyczaj nie występuje oporność krzyżowa między levofloksacyną a innymi klasami leków przeciwbakteryjnych, co wynika z mechanizmu działania.

Zalecane przez Europejski Komitet ds. Testowania Wrażliwości na Antybiotyki (EUCAST) wartości progowe MIC levofloksacyny, które oddzielają mikroorganizmy wrażliwe od organizmów pośrednio wrażliwych (umiarkowanie opornych) oraz organizmy pośrednio wrażliwe od opornych, przedstawiono w tabeli 1 testowania MIC (mg/l).

Tabela 1

Kliniczne wartości progowe MIC levofloksacyny (20.06.2006)

1 Graniczna wartość MIC między szczepami wrażliwymi a pośrednio wrażliwymi (umiarkowanie opornymi) została zwiększona z 1 do 2 w celu ograniczenia wzrostu szczepów dzikich tego mikroorganizmu, które wykazują zmienność tego parametru. Granice wartości dotyczą terapii wysokimi dawkami.

2 Szczepy o wartościach MIC wyższych niż granica między szczepami wrażliwymi a pośrednio wrażliwymi (umiarkowanie opornymi) są bardzo rzadkie lub nie zostały jeszcze zgłoszone. Badania identyfikacyjne i wrażliwości na leki przeciwbakteryjne dotyczące każdego takiego izolatu należy powtórzyć, a w przypadku potwierdzenia wyniku – wysłać izolat do laboratorium referencyjnego.

3 Graniczne wartości MIC niepowiązane z gatunkami zostały określone głównie na podstawie danych farmakokinetyki/farmakodynamiki i są niezależne od rozkładu MIC dla określonych gatunków.

Granice wartości MIC stosuje się wyłącznie dla gatunków, dla których nie określono specyficznych dla gatunku granic, oraz nie stosuje się ich dla gatunków, w przypadku których nie zaleca się testowania wrażliwości lub dla których istnieją niewystarczające dowody dotyczące wątpliwych gatunków (Enterococcus, Neisseria, beztlenowce Gram-ujemne).

Zalecane przez CLSI (Instytut Standaryzacji Klinicznej i Laboratoryjnej, wcześniej – NCCLS) graniczne wartości MIC lewofloksacyny, oddzielające organizmy wrażliwe od pośrednio wrażliwych oraz pośrednio wrażliwe od opornych, przedstawiono w tabeli 2 dla testu MIC (µg/ml) lub metody dyfuzji dyskowej (średnica strefy [mm] z użyciem dysku z lewofloksacyną 5 µg).

Tabela 2

Zalecane graniczne wartości MIC i metody dyfuzji dyskowej CLSI dla lewofloksacyny (M100-S17, 2007)

Wrażliwość antybakteryjna

Zasięg oporności wybranych gatunków może się różnić w zależności od regionu geograficznego i zmieniać w czasie. Należy uzyskać lokalne informacje dotyczące oporności, szczególnie podczas leczenia ciężkich infekcji. W razie potrzeby należy skonsultować się ze specjalistą, jeśli lokalny zasięg oporności czyni przydatność leku przynajmniej w niektórych typach infekcji wątpliwą.

Zwykle wrażliwe gatunki

Bakterie Gram-dodatnie tlenowe

Staphylococcus aureus* metycylinowrażliwy, Staphylococcus saprophyticus, Streptococci, grupa C i G, Streptococcus agalactiae, Streptococcus pneumoniae*, Streptococcus pyogenes*

Bakterie Gram-ujemne tlenowe

Burkholderia cepacia**, Eikenella corrodens, Haemophilus influenzae*, Haemophilus para-influenzae*, Klebsiella oxytoca, Klebsiella pneumoniae*, Moraxella catarrhalis*, Pasteurella multocida, Proteus vulgaris, Providencia rettgeri.

Bakterie beztlenowe

Peptostreptococcus

Gatunki, dla których nabyta (wtórna) oporność może stanowić problem

Bakterie Gram-dodatnie tlenowe

Enterococcus faecalis*, Staphylococcus aureus metycylinoodporny*, Staphylococcus coagulase spp.*

Bakterie Gram-ujemne tlenowe

Acinetobacter baumannii*, Citrobacter freundii*, Enterobacter aerogenes, Enterobacter agglomerans, Enterobacter cloacae*, Escherichia coli*, Morganella morganii*, Proteus mirabilis*, Providencia stuartii, Pseudomonas aeruginosa*, Serratia marcescens*

Bakterie beztlenowe

Bacteroides fragilis, Bacteroides ovatus**, Bacteroides thetaiotamicron**, Bacteroides vulgatus**, Clostridium difficile**

* Skuteczność kliniczna wykazana dla wrażliwych izolatów w zatwierdzonych wskazaniach klinicznych.

** Naturalna wrażliwość pośrednia.

Inne dane

Infekcje szpitalne spowodowane przez P. aeruginosa mogą wymagać terapii skojarzonej.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie

Levofloksacyna po doustnym podaniu szybko i niemal całkowicie wchłania się, osiągając maksymalne stężenia we krwi w ciągu 1 godziny. Biologiczna dostępność wynosi około 100%.

Jedzenie prawie nie wpływa na wchłanianie levofloksacyny.

Rozkład

Około 30–40% levofloksacyny wiąże się z białkami osocza. Efekt kumulacyjny przy wielokrotnym stosowaniu levofloksacyny w dawce 500 mg raz dziennie jest praktycznie nieistotny. Istnieje niewielki, ale przewidywalny efekt kumulacyjny po stosowaniu dawek 500 mg dwa razy dziennie. Stan stacjonarny osiągany jest w ciągu 3 dni.

Przenikanie do tkanek i płynów ustrojowych

Przenikanie do błony śluzowej oskrzeli, sekretu oskrzelowego i tkanek płuc (BSPL)

Maksymalne stężenie levofloksacyny w błonie śluzowej oskrzeli i sekrecie oskrzelowym płuc po podaniu 500 mg doustnie wynosi odpowiednio 8,3 μg/g i 10,8 μg/ml. Te wartości osiągane są w ciągu 1 godziny po podaniu leku.

Przenikanie do tkanek płuc

Maksymalne stężenie levofloksacyny w tkankach płuc po podaniu 500 mg doustnie wynosi około 11,3 μg/g i osiągane jest 4–6 godzin po podaniu leku. Stężenie w płucach przekracza stężenie we krwi.

Przenikanie do zawartości pęcherza moczowego

Maksymalne stężenie levofloksacyny 4–6,7 μg/ml w zawartości pęcherza moczowego osiągane jest 2–4 godziny po podaniu leku w trakcie 3 dni stosowania dawek 500 mg raz lub dwa razy dziennie, odpowiednio.

Przenikanie do płynu mózgowo-rdzeniowego (cerebrospinalnego)

Levofloksacyna słabo przenika do płynu mózgowo-rdzeniowego.

Przenikanie do tkanek prostaty

Po podaniu 500 mg levofloksacyny raz dziennie przez 3 dni średnie stężenia w tkance prostaty wynoszą odpowiednio 8,7 μg/g, 8,2 μg/g i 2,0 μg/g po 2 godzinach, 6 godzinach i 24 godzinach; średni współczynnik stężenia prosta/plazma wynosi 1,84.

Stężenie w moczu

Średnie stężenie w moczu 8–12 godzin po jednorazowym doustnym podaniu dawki 150 mg, 300 mg lub 500 mg levofloksacyny wynosi odpowiednio 44 mg/l, 91 mg/l i 200 mg/l.

Biologiczna transformacja

Levofloksacyna jest niewielokrotnie metabolizowana; metabolitami są dimetylo-levofloksacyna i N-tlenek levofloksacyny. Te metabolity stanowią mniej niż 5% ilości leku wydalonego z moczem. Levofloksacyna jest stereochemicznie stabilna i nie ulega inwersji struktury chiralnej.

Wydalanie

Po podaniu doustnym i dożylnym levofloksacyna jest usuwana z osocza stosunkowo powoli (okres półtrwania wynosi 6–8 godzin). Wydalanie następuje głównie przez nerki (ponad 85% podanej dawki).

Nie stwierdzono istotnych różnic w farmakokinetyce levofloksacyny po podaniu dożylnym i doustnym, co wskazuje, że te drogi podania (doustna i dożylna) są wzajemnie zastępowalne.

Liniowość

Levofloksacyna ma liniową farmakokinetykę w zakresie 50–600 mg.

Pacjenci z niewydolnością nerek

Niewydolność nerek wpływa na farmakokinetykę levofloksacyny. W przypadku obniżonej funkcji nerek zmniejsza się wydalanie nerkowe i klirens, a okresy półtrwania wydłużają się, jak pokazano w tabeli 3.

Tabela 3

Pacjenci w podeszłym wieku

Nie stwierdzono istotnych różnic w farmakokinetyce lewofloksacyny u młodszych pacjentów i pacjentów w podeszłym wieku, poza różnicami związanymi z klaransem kreatyniny.

Różnice związane z płcią

Wiadomo, że oddzielna analiza dotycząca pacjentów płci żeńskiej i męskiej wykazała niewielkie różnice w farmakokinetyce lewofloksacyny w zależności od płci. Nie ma dowodów na to, że różnice te są klinicznie istotne.

Dane kliniczne.

Wskazania.

Levofloksacyna jest wskazana w leczeniu następujących infekcji bakteryjnych u dorosłych, wywołanych wrażliwymi na levofloksacynę mikroorganizmami:

• ostre bakteryjne zapalenie zatok;
• zaostrzenie przewlekłego obturacyjnego schorzenia płuc, w tym zapalenie oskrzeli;
• zapalenie płuc nabyte poza szpitalem;
• skomplikowane infekcje skóry i tkanek miękkich;
• niepowikłany zapalenie pęcherza;

(w przypadku leczenia powyższych infekcji lek może być stosowany tylko wtedy, gdy nie jest możliwe zastosowanie innych środków przeciwbakteryjnych, które zazwyczaj są stosowane jako leczenie pierwotne tych infekcji);

• ostre zapalenie nerek i skomplikowane infekcje dróg moczowych;
• przewlekłe bakteryjne zapalenie gruczołu krokowego;
• postać płucna antraksu: profilaktyka popostrzegowa i leczenie.

Levofloksacynę w tej postaci leku (tabletki) można stosować w celu ukończenia cyklu leczenia u pacjentów, u których stwierdzono poprawę podczas wstępnego leczenia levofloksacyną w formie roztworu do wlewu.

Należy uwzględnić oficjalne zalecenia dotyczące właściwego stosowania środków przeciwbakteryjnych.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na levofloksacynę, inne fluorochinolony lub którykolwiek składnik leku; padaczka; uszkodzenia ścięgien po wcześniejszym stosowaniu fluorochinolonów; wiek dziecięcy; okres ciąży lub karmienia piersią.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Antacida zawierające magnez i glin: leki zawierające żelazne sole, cynk, didanozyn.

Wchłanianie levofloksacyny istotnie zmniejsza się przy jednoczesnym stosowaniu z antacydami zawierającymi magnez i glin, lekami zawierającymi żelazne sole lub z didanozynem (didanozyna w buforowej tabletce z glinem lub magnezem). Jednoczesne stosowanie fluorochinolonów z witaminami wielopowitaminowymi zawierającymi cynk prowadzi do obniżenia ich wchłaniania.

Zalecany odstęp czasu między przyjmowaniem levofloksacyny a wymienionymi lekami powinien wynosić co najmniej 2 godziny.

Sole wapnia minimalnie wpływają na wchłanianie levofloksacyny.

Suflalmin

Biodostępność tabletek levofloksacyny istotnie zmniejsza się przy jednoczesnym stosowaniu z suflalminem. Jeżeli pacjent musi przyjmować zarówno suflalmin, jak i levofloksacynę, lepiej jest przyjmować suflalmin 2 godziny po przyjęciu levofloksacyny (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Teofilina, fenbufen lub inne podobne niesteroidowe leki przeciwzapalne

Nie stwierdzono farmakokinetycznej interakcji levofloksacyny z teofliną. Jednakże możliwe jest istotne obniżenie progu padaczkowego przy jednoczesnym stosowaniu chinolonów z teofliną, niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi oraz innymi lekami obniżającymi próg padaczkowy. Wiadomo, że stężenie levofloksacyny w obecności fenbufenu jest o około 13% wyższe niż po przyjęciu samej levofloksacyny.

Probenecyd i cyklotydyna

Probenecyd i cyklotydyna statystycznie istotnie wpływają na wydalanie levofloksacyny.

Oczyszczanie nerkowe levofloksacyny zmniejsza się w obecności cyklotydyny o 24% i probenecydu o 34%. Jest to spowodowane zdolnością obu leków do blokowania sekrecji kanalikowej levofloksacyny. Należy ostrożnie stosować levofloksacynę jednocześnie z lekami wpływającymi na sekrecję kanalikową, takimi jak probenecyd i cyklotydyna, szczególnie u pacjentów z niewydolnością nerek.

Inne leki

Nie stwierdzono klinicznie istotnego wpływu na farmakokinetykę levofloksacyny przy jednoczesnym stosowaniu z węglanem wapnia, digoksyną, glibenkloamidem, ranitydyną.

Wpływ leku na inne leki

Cyklosporyna

Okres półtrwania cyklosporyny wydłuża się o 33% przy jednoczesnym przyjmowaniu z levofloksacyną.

Antagoniści witaminy K

Przy jednoczesnym stosowaniu z antagonistami witaminy K (np. warfaryną) mogą wzrosnąć wyniki testów koagulacyjnych (INR/międzynarodowe stosunki normalizacyjne) i/lub wystąpić krwawienia, które mogą być nasilone. Z tego względu u pacjentów otrzymujących równolegle antagoniści witaminy K należy kontrolować parametry krzepnięcia krwi (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Leki wydłużające odstęp QT

Levofloksacynę, podobnie jak inne fluorochinolony, należy stosować z ostrożnością u pacjentów otrzymujących leki znane z wydłużania odstępu QT (np. leki przeciwarytmiczne klasy IA i III, trójcykliczne leki przeciwdepresyjne i makrolidy, leki przeciwpsychotyczne) (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności” („Wydlużenie odstępu QT”)).

Levofloksacyna nie wpływa na farmakokinetykę teofiny, która jest głównie metabolizowana za pomocą CYP1A2, dlatego można uznać, że levofloksacyna nie jest inhibitorem CYP1A2.

Inne formy interakcji

Przyjmowanie pokarmu

Nie zaobserwowano klinicznie istotnej interakcji z produktami spożywczymi. Tabletki levofloksacyny można zatem przyjmować niezależnie od posiłku.

Szczególne środki ostrożności dotyczące stosowania.

Należy unikać stosowania leku pacjentom, którzy wcześniej mieli poważne działania niepożądane po zastosowaniu chinolonów lub fluorochinolonów. Leczenie tych pacjentów lewofloksacyną należy rozpoczynać wyłącznie w przypadku braku dostępnych alternatywnych metod leczenia i po dokładnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka.

Staphylococcus aureus oporny na metycylinę.

W przypadku bardzo ciężkiego przebiegu zapalenia płuc wywołanego przez pneumokoki, lewofloksacyna może nie wykazywać optymalnego efektu terapeutycznego.

Zakażenia szpitalne wywołane przez P. aeruginosa mogą wymagać terapii skojarzonej.

Metycylinoodporny złocisty gronkowiec (MRSA) jest oporny na fluorochinolony, w tym również na lewofloksacynę, dlatego lewofloksacyna nie jest zalecana w leczeniu zakażeń wywołanych przez MRSA, z wyjątkiem przypadków, gdy potwierdzona została wrażliwość drobnoustroju na lewofloksacynę.

Lewofloksacynę można stosować w leczeniu ostrego bakteryjnego zapalenia zatok oraz zaostrzenia przewlekłego zapalenia oskrzeli przy odpowiedniej diagnostyce tych chorób.

Najczęstszym patogenem infekcji układu moczowego może być Escherichia coli oporna na lewofloksacynę, co należy uwzględnić przy przepisywaniu lewofloksacyny pacjentom z chorobami układu moczowego. Przy przepisywaniu fluorochinolonów należy uwzględnić lokalny poziom oporności Escherichia coli na fluorochinolony.

W przypadku postaci płucnej wąglika stosowanie oparte jest na danych in vitro dotyczących wrażliwości Bacillus anthracis oraz danych eksperymentalnych uzyskanych na zwierzętach, a także na ograniczonych danych dotyczących stosowania u ludzi. Lekarze powinni brać pod uwagę krajowe i/lub międzynarodowe dokumenty konsensusowe dotyczące leczenia wąglika.

Przewlekłe, niesprzyjemne i potencjalnie nieodwracalne poważne działania niepożądane.

W bardzo rzadkich przypadkach u pacjentów przyjmujących chinolony i fluorochinolony, niezależnie od wieku i istniejących czynników ryzyka, obserwowano przewlekłe (trwające miesiące lub lata), niesprzyjemne i potencjalnie nieodwracalne poważne działania niepożądane wpływające na różne, a czasem kilka naraz, układy organizmu (w szczególności układ ruchu, nerwowy, psychiczny oraz narządy zmysłów). Stosowanie leku należy natychmiast przerwać po wystąpieniu pierwszych objawów lub symptomów jakiegokolwiek poważnego działania niepożądanego, a pacjent powinien skonsultować się z lekarzem.

Zapalenie ścięgna i pęknięcie ścięgna.

Zapalenie ścięgna i pęknięcie ścięgna (nie ograniczając się do ścięgna Achillesa), czasem obustronne, mogą wystąpić już w ciągu 48 godzin od rozpoczęcia leczenia chinolonami i fluorochinolonami, a według doniesień – nawet przez kilka miesięcy po zakończeniu leczenia u pacjentów przyjmujących dawkę dobową 1000 mg lewofloksacyny. Ryzyko rozwoju zapalenia ścięgna i pęknięcia ścięgna zwiększa się u pacjentów starszych, u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek, u pacjentów po przeszczepieniu narządów oraz u pacjentów leczonych jednocześnie kortykosteroidami. Dlatego należy unikać jednoczesnego stosowania kortykosteroidów.

W przypadku pojawienia się pierwszych objawów zapalenia ścięgna (np. bolesny obrzęk, stan zapalny) należy przerwać leczenie lekiem i rozważyć alternatywne metody terapii. Dotkniętą kończynę (kończyny) należy odpowiednio leczyć (np. unieruchomienie). Kortykosteroidy nie powinny być stosowane w przypadku wystąpienia objawów tendinopatii.

Zakażenia wywołane przez Clostridium difficile.

Biegunka, szczególnie ciężka, trwała lub z domieszką krwi, podczas lub po leczeniu (w tym kilka tygodni po zakończeniu leczenia) lewofloksacyną może być objawem choroby wywołanej przez Clostridium difficile (CDAD). CDAD może różnić się nasileniem od łagodnego do stanu zagrażającego życiu; najcięższą formą jest kolit pseudobłoniasty. W przypadku podejrzenia kolitu pseudobłoniastego należy natychmiast przerwać stosowanie leku, a pacjenta należy niezwłocznie leczyć środkami wspomagającymi; może być również konieczna specyficzna terapia (np. doustne podawanie wancomycyny). Środki hamujące perystaltykę jelit są przeciwwskazane w tej sytuacji klinicznej.

Pacjenci skłonni do napadów drgawek.

Lek jest przeciwwskazany pacjentom z wywiadem padaczki. Jak w przypadku innych chinolonów, lewofloksacynę należy stosować z dużą ostrożnością u pacjentów skłonnych do napadów drgawek, w szczególności u pacjentów z wcześniejszymi uszkodzeniami ośrodkowego układu nerwowego (OUN), podczas jednoczesnego leczenia fenbufenem i podobnymi niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi lub lekami zwiększającymi skłonność do drgawek (obniżającymi próg drgawkowy), np. teofiliną (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”). W przypadku wystąpienia drgawek należy przerwać leczenie lewofloksacyną.

Pacjenci z niedoborem glukozo-6-fosfodehydrogenazy.

Pacjenci z ukrytym lub stwierdzonym niedoborem aktywności glukozo-6-fosfodehydrogenazy są podatni na reakcje hemolityczne podczas leczenia antybakteryjnymi lekami z grupy chinolonów i dlatego lewofloksacynę należy stosować u nich z ostrożnością.

Pacjenci z niewydolnością nerek.

Ponieważ lewofloksacyna jest wydalana głównie przez nerki, konieczna jest korekta dawki u chorych z osłabioną funkcją nerek (niewydolnością nerek) (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Reakcje nadwrażliwości (hiperwrażliwości).

Lewofloksacyna może okazjonalnie powodować poważne, potencjalnie śmiertelne reakcje nadwrażliwości (np. obrzęk naczynioruchowy aż do szoku anafilaktycznego) po podaniu dawki początkowej (patrz sekcja „Działania niepożądane”). W takim przypadku pacjentom należy natychmiast przerwać leczenie i skonsultować się z lekarzem.

Ciężkie działania niepożądane ze strony skóry.

Podczas stosowania lewofloksacyny obserwowano ciężkie działania niepożądane ze strony skóry, takie jak toksyczny epidermalny nekroliz (TEN, znany również jako zespół Lyella), zespół Stevensa-Johnsona (SJS) i reakcja na lek z eozynofilią i objawami ogólnoustrojowymi (zespołu DRESS), które mogą być zagrażające życiu lub śmiertelne (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Pacjentów należy poinformować o objawach i symptomach tych ciężkich reakcji skórnych i zapewnić im staranne monitorowanie. W przypadku wystąpienia objawów i symptomów świadczących o tych reakcjach należy natychmiast przerwać stosowanie lewofloksacyny i rozważyć alternatywne leczenie. Jeśli u pacjenta rozwinęła się poważna reakcja, taka jak SJS, TEN lub zespół DRESS podczas stosowania lewofloksacyny, ponowne rozpoczęcie leczenia lewofloksacyną jest zabronione.

Zmiany stężenia glukozy we krwi.

Jak w przypadku innych chinolonów, obserwowano przypadki hipoglikemii, szczególnie u pacjentów z cukrzycą leczonych jednocześnie doustnymi lekami hipoglikemizującymi (np. glibenklamidem) lub insuliną, a także zmiany stężenia glukozy we krwi (zarówno hiperglikemia, jak i hipoglikemia). Zanotowano przypadki hipoglikemicznego śpiączki. Zaleca się staranne monitorowanie stężenia glukozy we krwi u pacjentów z cukrzycą (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Profilaktyka fotosensybilizacji.

Chociaż fotosensybilizacja występuje bardzo rzadko podczas przyjmowania lewofloksacyny, w celu jej uniknięcia pacjentom nie zaleca się bez szczególnej potrzeby narażania się na działanie silnych promieni słonecznych ani sztucznego promieniowania UV (np. lampy do opalania, solarium) ze względu na możliwość fotosensybilizacji podczas przyjmowania lewofloksacyny lub w ciągu 48 godzin po zakończeniu jej stosowania.

Pacjenci przyjmujący antagonistów witaminy K.

Ze względu na możliwość zwiększenia wyników testów krzepnięcia (INR/protrombinowy czas) i/lub krwawienia u pacjentów przyjmujących lewofloksacynę w połączeniu z antagonistą witaminy K (np. warfaryną), należy monitorować wyniki testów krzepnięcia (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Reakcje psychiczne.

Znane są reakcje psychiczne u pacjentów przyjmujących chinolony, w tym lewofloksacynę. W rzadkich przypadkach takie reakcje postępowały do myśli samobójczych i samozniszczeniowego zachowania, czasem nawet po przyjęciu jednej dawki lewofloksacyny (patrz sekcja „Działania niepożądane”). W przypadku wystąpienia tych reakcji należy przerwać przyjmowanie lewofloksacyny i podjąć odpowiednie działania. Zaleca się ostrożne stosowanie lewofloksacyny u pacjentów z zaburzeniami psychicznymi i u pacjentów z wywiadem chorób psychicznych.

Wydłużenie odcinka QT.

Należy stosować z ostrożnością fluorochinolony, w tym lewofloksacynę, u pacjentów z znanymi czynnikami ryzyka wydłużenia odcinka QT, takimi jak:

• wrodzony zespół wydłużenia odcinka QT;
• jednoczesne stosowanie leków znanych z ich zdolności do wydłużania odcinka QT (np. leki przeciwarytmiczne klasy IA i III, trójcykliczne leki przeciwdepresyjne, makrolidy);
• niekorygowany dysbalans elektrolitów (np. hipokaliemia, hipomagnezemia);
• wiek starszy;
• choroby serca (np. niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego, bradykardia), jednoczesne stosowanie leków wydłużających odcinek QT (w tym leki przeciwarytmiczne klasy IA i III, trójcykliczne leki przeciwdepresyjne, makrolidy, leki przeciwpsychotyczne). Pacjenci w wieku starszym i młodsze kobiety są bardziej wrażliwi na działanie leków wydłużających odcinek QT. Dlatego należy zachować ostrożność przy stosowaniu fluorochinolonów, w tym lewofloksacyny, u tych grup pacjentów (patrz sekcje „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”, „Sposób stosowania i dawki” („Pacjenci w wieku starszym”), „Przedawkowanie”, „Działania niepożądane”).

Neuropatia obwodowa.

U pacjentów przyjmujących chinolony i fluorochinolony odnotowano przypadki polineuropatii czuciowej lub czucio-ruchowej prowadzącej do parestezji, hipestezji, dysestezji lub osłabienia. W przypadku wystąpienia objawów neuropatii, takich jak ból, palenie, mrowienie, drętwienie lub osłabienie, pacjenci leczeni lekiem powinni poinformować swojego lekarza, aby zapobiec rozwojowi potencjalnie nieodwracalnego stanu.

Zaburzenia hepatobilinarne.

Znane są przypadki zapalenia wątroby o charakterze martwiczym, aż do niewydolności wątroby zagrażającej życiu, podczas przyjmowania lewofloksacyny, głównie u pacjentów z ciężkimi chorobami współistniejącymi, np. sepsą (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Pacjentom należy zalecić przerwanie leczenia i skonsultowanie się z lekarzem, jeśli wystąpią objawy choroby wątroby, takie jak anoreksja, żółtaczka, ciemny mocz, świąd lub ból brzucha.

Zaostrzenie miastenii gravis.

Fluorochinolony, w tym lewofloksacyna, blokują przewodnictwo nerwowo-mięśniowe i mogą wywoływać osłabienie mięśni u pacjentów z miastenią gravis. W okresie po rejestracji leku zgłaszano poważne działania niepożądane, w tym przypadki śmiertelne i konieczność stosowania wspomagania oddychania u pacjentów z miastenią gravis. Lewofloksacyna nie jest zalecana w leczeniu pacjentów z wywiadem miastenii gravis.

Zaburzenia wzroku.

W przypadku wystąpienia zaburzeń wzroku lub innych objawów dotyczących oczu należy natychmiast skonsultować się z okulistą (patrz sekcje „Działania niepożądane”, „Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwanie maszyn”).

Superinfekcja.

Podczas stosowania lewofloksacyny, szczególnie długotrwałego, możliwe jest rozwinięcie się infekcji oportunistycznych oraz wzrost mikroorganizmów opornych. W przypadku rozwoju wtórnej infekcji należy podjąć odpowiednie działania.

Badania laboratoryjne.

U pacjentów przyjmujących lewofloksacynę oznaczenie opioidów w moczu może dać wynik fałszywie dodatni. Może być konieczne potwierdzenie dodatnich wyników za pomocą metod specyficznych.

Lewofloksacyna hamuje wzrost Mycobacterium tuberculosis, dlatego u pacjentów z gruźlicą może wystąpić fałszywie ujemny wynik badań bakteriologicznych.

Aneurysma/rozwarstwienie aorty.

Dane badań epidemiologicznych wskazują na zwiększone ryzyko rozwoju aneurysmy lub rozwarstwienia aorty podczas stosowania fluorochinolonów, szczególnie u pacjentów w wieku starszym. Dlatego antybiotyki z grupy fluorochinolonów należy stosować wyłącznie po dokładnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka i po rozważeniu możliwości zastosowania innych metod leczenia u pacjentów z aneurysmą/rozwarstwieniem aorty, pacjentów z wywiadem przypadków aneurysmy aorty w rodzinie oraz pacjentów z czynnikami ryzyka lub stanami, które mogą prowadzić do rozwoju aneurysmy/rozwarstwienia aorty (np. zespół Marfana, zespół naczyniowy Ehlersa-Danlosa, arteriitis Takayasu, arteriitis giantocellularis, choroba Behceta, nadciśnienie tętnicze i miażdżyca).

W przypadku wystąpienia nagłego bólu brzucha, bólu w klatce piersiowej lub plecach pacjenci powinni natychmiast skonsultować się z lekarzem.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża. Dane dotyczące stosowania lewofloksacyny u kobiet w ciąży są ograniczone.

Z uwagi na brak badań u ludzi i możliwe uszkodzenie przez chinolony chrząstki stawowej w organizmie rozwijającym się, lewofloksacyna jest przeciwwskazana w ciąży i u kobiet karmiących piersią. W przypadku zajścia w ciążę podczas leczenia lekiem należy poinformować lekarza.

Okres karmienia piersią. Lewofloksacyna jest przeciwwskazana w okresie karmienia piersią. Brakuje wystarczających danych dotyczących wydzielania lewofloksacyny do mleka matki, choć inne fluorochinolony wydzielają się do mleka matki. Z uwagi na brak badań u ludzi i możliwe uszkodzenie przez fluorochinolony chrząstki stawowej w organizmie rozwijającym się, lewofloksacynę nie można przepisywać kobietom karmiącym piersią.

Plodność. Lewofloksacyna nie powodowała zaburzeń płodności i funkcji rozrodczej u zwierząt.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwanie maszyn.

Pacjenci prowadzący pojazdy, pracujący przy maszynach i urządzeniach powinni wziąć pod uwagę możliwe niepożądane działania ze strony układu nerwowego (zawroty głowy, senność, dezorientacja, zaburzenia wzroku i słuchu, zaburzenia ruchowe, w tym podczas chodzenia).

Sposób stosowania i dawki.

Lek należy przyjmować 1 lub 2 razy na dobę. Dawkę dobiera się w zależności od typu i ciężkości infekcji. Czas trwania leczenia zależy od przebiegu choroby. Zaleca się kontynuowanie leczenia preparatem przynajmniej przez 48–72 godziny po normalizacji temperatury ciała lub potwierdzonego mikrobiologicznie wyeliminowania patogenów.

Tabletki należy połykać nie rozgniatając i nie żując, popijając odpowiednią ilością płynu.

Lek można przyjmować zarówno podczas posiłku, jak i w innym czasie.

Tabela 4

Dawkowanie dla dorosłych pacjentów z prawidłową funkcją nerek (klirens kreatyniny powyżej 50 ml/min)

Osobliwe populacje

Tabela 5

Dawkowanie dla pacjentów z zaburzoną funkcją nerek (klirens kreatyniny < 50 ml/min).

1 Po hemodializie lub przewlekłej ambulatoryjnej dializie otrzewnowej (PAOD) nie są wymagane dawki uzupełniające.

Dawkowanie u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby. Korekta dawki nie jest wymagana, ponieważ lewofloksacyna jest niewielomianie metabolizowana w wątrobie i wydalana głównie z moczem.

Dawkowanie u pacjentów w podeszłym wieku. Jeśli funkcja nerek jest zachowana, nie ma potrzeby korekty dawki (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”: Zapalenie ścięgien i pęknięcia ścięgien, wydłużenie interwału QT).

Dzieci.

Stosowanie leku jest przeciwwskazane u dzieci (do 18. roku życia), ponieważ nie można wykluczyć uszkodzenia chrząstki stawowej.

Przedawkowanie.

Najważniejsze przewidywane objawy przedawkowania dotyczą układu nerwowego środkowego (zawroty głowy, zaburzenia świadomości i napady padaczkowe); reakcje ze strony układu pokarmowego, takie jak nudności i erozje błony śluzowej. W przypadku stosowania dawek wyższych niż terapeutyczne występuje wydłużenie interwału QT. W przypadku przedawkowania należy prowadzić dokładne monitorowanie pacjenta, w tym EKG.

Leczenie: terapia objawowa. W przypadku ostrego przedawkowania należy przeprowadzić przemywanie żołądka. W celu ochrony błony śluzowej żołądka stosuje się leki przeciwwkretne.

Hemodializa, w tym dializa otrzewnowa lub PAOD, nie jest skuteczną metodą usuwania lewofloksacyny z organizmu. Należy prowadzić monitorowanie EKG ze względu na możliwość wydłużenia interwału QT. Nie istnieją żadne specyficzne środki przeciwdziałające.

Efekty uboczne.

Częstotliwość działań niepożądanych określono według następujących kryteriów: bardzo często (>1/10), często (od >1/100 do <1/10), rzadko (od >1/1000 do <1/100), nieczęsto (od >1/10 000 do <1/1000), bardzo rzadko (>1/10 000), nieznana (nie można ustalić na podstawie dostępnych danych).

W każdej grupie działania niepożądane wymieniono w kolejności malejącego nasilenia.

Zakażenia i inwazje: nieczęsto – infekcje grzybicze, w tym grzyby rodzaju Candida, proliferacja innych odpornych mikroorganizmów, zaburzenia normalnej mikroflory jelitowej oraz rozwój infekcji wtórnej.

Układ krwionośny i chłonny: nieczęsto – leukopenia, eozynofilia; rzadko – trombocytopenia, neutropenia; nieznana – pancytopenia, agranulocytoza, anemia hemolityczna.

Układ odpornościowy: rzadko – obrzęk naczynioruchowy, nadwrażliwość (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”); nieznana – szok anafilaktyczny/anafilaktyczny (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Metabolizm i odżywianie: nieczęsto – anoreksja; rzadko – hipoglikemia, głównie u pacjentów z cukrzycą (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”); nieznana – hiperglikemia, śpiączka hipoglikemiczna (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Zaburzenia psychiczne*: często – bezsenność; nieczęsto – niepokój, pobudzenie, stan lęku, dezorientacja, drażliwość; rzadko – reakcje psychotyczne (w tym halucynacje, paranoja), depresja, pobudzenie, nietypowe sny, noce strachów; nieznana – reakcje psychotyczne z zachowaniami samozniszczycielskimi, w tym myśli lub działania samobójcze (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Układ nerwowy*: często – ból głowy, zawroty głowy; nieczęsto – senność, drżenie, dysgezja (podmiotowe zaburzenia smaku); rzadko – drgawki (patrz sekcja „Przeciwwskazania” i „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”), parestezje; nieznana – obwodowa czuciowa lub czucio-ruchowa neuropatia (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”), zaburzenia węchu (parosmia), w tym całkowita utrata węchu (anosmia), dyskineza (zaburzenia koordynacji ruchów), zaburzenia ekstrapiramidowe, ageuzja, omdlenie (syncope), dobrotne nadciśnienie wewnątrzczaszkowe.

Układ wzroku*: rzadko – zaburzenia wzroku, takie jak zamazanie obrazu, nieostre widzenie (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”); nieznana – tymczasowa utrata wzroku, zapalenie ucha środkowego (uveitis) (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Układ słuchu i równowagi*: nieczęsto – zawroty głowy (wiry); rzadko – szumy w uszach; nieznana – utrata słuchu, zaburzenia słuchu.

Układ sercowo-naczyniowy: rzadko – tachykardia, uczucie przyspieszonego bicia serca, hipotensja tętnicza; nieznana – tachykardia komorowa, która może prowadzić do zatrzymania serca; arytmia komorowa typu torsade de pointes (głównie u pacjentów z czynnikami ryzyka wydłużenia odcinka QT); wydłużenie odcinka QT w EKG (patrz sekcje „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”: Wydłużenie odcinka QT oraz „Przedawkowanie”).

Układ oddechowy: nieczęsto – duszność (dyspnée); nieznana – skurcz oskrzeli, alergiczny zapalenie płuc.

Układ pokarmowy: często – biegunka, wymioty, nudności; nieczęsto – ból brzucha, wzdęcia, niestrawność, zaparcia; nieznana – biegunka krwawa, która może wskazywać na zapalenie jelita, w tym kolit pseudomembranowy (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”); zapalenie trzustki.

Układ endokrynologiczny: rzadko – zespół nieadekwatnej sekrecji hormonu antydiuretycznego (SIADH).

Układ wątrobowo-żółciowy: często – podwyższenie aktywności enzymów wątrobowych (ALT/AST, fosfataza alkaliczna, GGTP); nieczęsto – podwyższenie stężenia bilirubiny we krwi; nieznana – żółtaczka oraz ciężkie uszkodzenie wątroby, w tym przypadki ostrej niewydolności wątroby (czasem śmiertelne), głównie u pacjentów z ciężkimi chorobami współistniejącymi (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”); zapalenie wątroby.

Skóra i tkanki podskórne: rzadko – wyprysk lekowy z eozynofilią i objawami ogólnymi (zespoł DRESS), lokalizowany wyprysk skórny wywołany lekami; nieczęsto – wysypka, swędzenie, pokrzywka, nadmierne pocenie; nieznana – toksyczny epidermalny nekroliz (zespoł Lyella), zespół Stevensa-Johnsona, wielopostaciowa rumień, reakcje fotouczulenia (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”); leukocytozalny naczyniopochłonny, zapalenie jamy ustnej.

Układ mięśniowo-szkieletowy i tkanki łącznej*: nieczęsto – artrodyne, mialgie; rzadko – uszkodzenia ścięgien (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”), w tym ich zapalenie (tendinitis) (np. ścięgna Achillesa); osłabienie mięśni, co może mieć szczególne znaczenie u pacjentów z miastenią (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”);

nieznana – rabdomioliza, zerwanie ścięgna (np. Achillesa: patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”), zerwanie więzadeł, zerwanie mięśni, zapalenie stawów.

Układ moczowy: nieczęsto – podwyższone stężenie kreatyniny w surowicy krwi;

rzadko – ostra niewydolność nerek (np. w wyniku nefrytu śródmiąższowego).

Zaburzenia ogólne*: nieczęsto – osłabienie (astenia); rzadko – podwyższenie temperatury ciała (gorączka); nieznana – ból (w tym ból pleców, klatki piersiowej i kończyn).

a Reakcje anafilaktyczne i anafilaktyczne mogą czasem wystąpić nawet po podaniu pierwszej dawki.

b Reakcje ze strony skóry i błon śluzowych mogą czasem wystąpić nawet po podaniu pierwszej dawki.

Inne niepożądane efekty związane z podawaniem fluorochinolonów obejmują:

• napady porfirii u pacjentów z porfirią.

*W bardzo rzadkich przypadkach u pacjentów przyjmujących chinolony i fluorochinolony, niezależnie od istniejących czynników ryzyka, opisywano długotrwałe (przez miesiące lub lata), niepełnosprawność powodujące i potencjalnie nieodwracalne poważne działania niepożądane, wpływające na różne, a czasem kilka naraz, układy organizmu i narządy zmysłów (w tym takie reakcje jak tendinitis, zerwanie ścięgna, artrodyne, ból kończyn, zaburzenia chodu, neuropatie związane z parestezjami, depresja, zmęczenie, zaburzenia pamięci, zaburzenia snu, zaburzenia słuchu, wzroku, smaku i węchu).

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie przekraczającej 30 °C w oryginalnym opakowaniu.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

10 tabletów powlekanych powłoką, w blisterze; 1 blister w opakowaniu kartonowym.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent.

Auribindo Pharma Limited.

Miejsce produkcji i adres siedziby.

Jednostka VII, Specjalna Strefa Ekonomiczna, TSIIC, działka nr S1, Sy. nr 411/R, 425/R, 434/R, 435/R i 458/P, Green Industrial Park, Polapalli Village, Jeedcherla Mandal, Mahabubnagar, 509302, Indie.