TRAFLASH

STRESZCZENIE WŁAŚCIWOŚCI PRODUKTU

1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO

TRAFLASH 50 mg tabletka do rozpuszczania w ustach

2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY

Każda tabletka zawiera 50 mg chlorowodorku tramadolu.
Substancje pomocnicze o znanym działaniu:
aspartam i glukoza.
Aby uzyskać pełną listę substancji pomocniczych, zobacz punkt 6.1.

3. POSTAĆ LECZNICZA

Tabletka orodyspersyjna.
Tabletka okrągła, biała, dwuwklęsła, z wygrawerowanym znakiem „T” po jednej stronie i „50” po drugiej stronie, o charakterystycznym zapachu mięty.

4. INFORMACJE KLINICZNE

4.1. Wskazania terapeutyczne
Leczenie bólu umiarkowanego do silnego
4.2 Dawkowanie i sposób podania
Dawkowanie
Dawkowanie należy dostosować do nasilenia bólu oraz indywidualnej wrażliwości pacjenta. Ogólnie należy wybrać najniższą skuteczną dawkę.
Dorośli i młodzież powyżej 12. roku życia
Doustnie:
Ból ostry:
Dawka początkowa 50–100 mg, w zależności od nasilenia bólu. Następnie dawki 50 lub 100 mg mogą być podawane nie częściej niż co 4 godziny, a czas leczenia powinien odpowiadać potrzebom terapeutycznym. Nie należy przekraczać całkowitej dobowej dawki 400 mg, chyba że w szczególnych sytuacjach klinicznych.
Ból związany z chorobami przewlekłymi:
Dawka początkowa 50 mg, którą należy następnie dostosować do nasilenia bólu. Dawka początkowa może być uzupełniana, jeśli to konieczne, dawką 50–100 mg co 6 godzin. Zalecane dawki należy traktować jako wytyczne. Pacjenci powinni zawsze otrzymywać najniższą dawkę, która zapewnia skuteczną kontrolę bólu. Nie należy przekraczać całkowitej dobowej dawki 400 mg, chyba że w szczególnych sytuacjach klinicznych. Potrzebę długotrwałego leczenia należy regularnie oceniać, ponieważ opisano przypadki uzależnienia i objawów abstynencyjnych (patrz punkt 4.4. Ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania).
Populacja pediatryczna:
Traflash nie powinien być stosowany u dzieci poniżej 12. roku życia, ponieważ bezpieczeństwo i skuteczność nie zostały ustalone.
Pacjenci w wieku podeszłym:
Zazwyczaj nie ma potrzeby dostosowywania dawki u pacjentów do 75. roku życia, o ile nie występuje klinicznie wyrażona niewydolność wątroby lub nerek. U osób starszych powyżej 75. roku życia eliminacja leku może być wolniejsza. W związku z tym, jeśli to konieczne, należy wydłużyć odstępy między dawkami zgodnie z potrzebami pacjenta.
Niewydolność nerek/dializa i zaburzenia funkcji wątroby:
U pacjentów z niewydolnością nerek i/lub wątroby eliminacja tramadolu jest opóźniona. U tych pacjentów należy starannie rozważyć wydłużenie odstępów między dawkami, biorąc pod uwagę potrzeby pacjenta.
U pacjentów z ciężką niewydolnością nerek lub wątroby należy unikać stosowania Traflash 50 mg tabletek orodyspersyjnych.
Ponieważ tramadol jest bardzo wolno usuwany podczas dializy krwi lub hemofiltracji, zazwyczaj nie jest konieczne podawanie dawki po dializie w celu utrzymania działania przeciwbólowego.
Sposób podania
Tabletkę należy szybko rozpuścić w jamie ustnej i połknąć, a następnie przepłukać jamę ustną szklanką wody. Alternatywnie, tabletę można rozpuścić w połowie szklanki wody, wymieszać i szybko wypić.
4.3 Przeciwwskazania
Nadwrażliwość na substancję czynną tramadol lub na którykolwiek z substancji pomocniczych wymienionych w punkcie 6.1.
Nie należy podawać produktu pacjentom z aktualnym ostrym zatruciem lub przedawkowaniem alkoholu, leków nasennych, środków przeciwbólowych działających na ośrodkowy układ nerwowy, opioidów lub leków psychotropowych.
Jak i inne leki przeciwbólowe opioidowe, tramadol nie powinien być podawany pacjentom leczonym inhibitorami monoaminooksydazy ani w ciągu dwóch tygodni od zakończenia takiego leczenia. Tramadolu nie należy podawać jednocześnie z nalbufiną, buprenorfiną i pentazocyną (patrz punkt 4.5, Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji).
Przeciwwskazany u pacjentów z niekontrolowaną padaczką.
W przypadku konieczności długotrwałego leczenia nie należy podawać tramadolu w okresie karmienia piersią.
Traflash nie powinien być podawany dzieciom poniżej 12. roku życia.
4.4 Ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania
Ryzyko wynikające ze współczesnego stosowania leków uspokajających, takich jak benzodiazepiny lub leki pokrewne:
Współczesne stosowanie Traflash i leków uspokajających, takich jak benzodiazepiny lub leki pokrewne, może prowadzić do osłabienia, depresji oddechowej, śpiączki i śmierci. Z uwagi na te ryzyka jednoczesne przepisywanie tych leków uspokajających powinno być ograniczone do pacjentów, u których nie ma możliwości zastosowania alternatywnego leczenia. Jeśli zdecyduje się na jednoczesne przepisanie Traflash z lekami uspokajającymi, należy zastosować najniższą skuteczną dawkę, a czas leczenia powinien być jak najkrótszy.
Pacjentów należy dokładnie ocenić pod kątem objawów depresji oddechowej i osłabienia. W tym celu należy zdecydowanie zalecić informowanie pacjentów i osób, które się nimi opiekują (jeśli dotyczy), o konieczności zwracania uwagi na te objawy (patrz punkt 4.5).
Ryzyko tolerancji, uzależnienia i objawów abstynencyjnych:
W dawkach terapeutycznych Traflash może powodować objawy abstynencyjne. Opisano rzadkie przypadki uzależnienia i nadużyć. W każdym przypadku u pacjentów z tendencją do nadużywania leków lub uzależnienia, Traflash należy stosować tylko przez krótki czas i pod ścisłą obserwacją lekarską.
Może rozwijać się tolerancja oraz uzależnienie psychiczne i fizyczne, szczególnie po długotrwałym leczeniu.
W dawkach terapeutycznych objawy abstynencyjne wystąpiły u 1 na 8000 pacjentów. Przypadki uzależnienia i nadużyć są rzadsze. Biorąc pod uwagę ten potencjalny efekt, konieczność klinicznego długotrwałego leczenia przeciwbólowego należy regularnie oceniać. U pacjentów z tendencją do nadużywania leków lub uzależnienia leczenie powinno być prowadzone przez krótki czas i pod ścisłą obserwacją lekarską.
Traflash nie nadaje się jako substytut dla pacjentów uzależnionych od opioidów, ponieważ nie antagonizuje objawów abstynencji od morfiny, mimo że jest opioidem agonistycznym. Jeśli pacjent nie wymaga już leczenia tramadolem, może być wskazane stopniowe zmniejszanie dawki w celu zapobieżenia objawom abstynencyjnym.
Zespół serotoniny
Zespół serotoniny, stan potencjalnie śmiertelny, został zgłoszony u pacjentów leczonych tramadolem w połączeniu z innymi lekami serotonergicznymi lub tramadolem w monoterapii (patrz punkty 4.5, 4.8 i 4.9).
Jeśli uzasadnione klinicznie jednoczesne leczenie z innymi lekami serotonergicznymi, zaleca się staranne obserwowanie pacjenta, szczególnie na początku leczenia i po zwiększeniu dawki.
Do objawów zespołu serotoniny należą m.in. zaburzenia stanu psychicznego, niestabilność autonomiczna, zaburzenia neuromięśniowe i/lub objawy ze strony przewodu pokarmowego.
Jeśli podejrzewa się zespół serotoniny, należy rozważyć zmniejszenie dawki lub przerwanie leczenia, w zależności od nasilenia objawów. Przerwanie leków serotonergicznych zazwyczaj sprzyja szybkiemu poprawieniu się stanu.
Metabolizm CYP2D6:
Tramadol jest metabolizowany przez wątrobowy enzym CYP2D6. Jeśli pacjent wykazuje niedobór tego enzymu lub jest całkowicie pozbawiony jego aktywności, może nie osiągnąć wystarczającego działania przeciwbólowego. Szacuje się, że do 7% populacji kaukaskiej może mieć ten niedobór.
Jednakże, jeśli pacjent jest metabolizatorem ultra-szybkim, istnieje ryzyko wystąpienia niepożądanych skutków toksycznych opioidowych nawet przy dawkach powszechnie stosowanych.
Ogólne objawy toksyczności opioidowej obejmują m.in. dezorientację, senność, powierzchowne oddychanie, zwężone źrenice, nudności, wymioty, zaparcia i brak apetytu. W ciężkich przypadkach mogą wystąpić objawy depresji krążeniowej i oddechowej, które mogą zagrozić życiu i bardzo rzadko prowadzić do śmierci. Szacunki dotyczące częstości występowania metabolizatorów ultra-szybkich w różnych populacjach są podane poniżej:
Populacja Częstość %
Afrykańska/Etiopska 29 %
Afroamerykańska od 3,4 % do 6,5 %
Azjatycka od 1,2 % do 2 %
Kaukaska od 3,6 % do 6,5 %
Grecka 6,0 %
Węgierska 1,9 %
Północnoeuropejska od 1 % do 2 %
Zaburzenia oddychania związane ze snem
Opioidy mogą powodować zaburzenia oddychania związane ze snem, w tym bezdech centralny podczas snu (Central Sleep Apnea, CSA) i hipoksemię związaną ze snem. Stosowanie opioidów zwiększa ryzyko CSA w sposób zależny od dawki. U pacjentów z CSA należy rozważyć zmniejszenie całkowitej dawki opioidów.
Niewydolność nadnerczy
Środki przeciwbólowe opioidowe mogą rzadko powodować odwracalną niewydolność nadnerczy, która wymaga monitorowania i terapii zastępczej glukokortykosteroidami. Objawy ostrej lub przewlekłej niewydolności nadnerczy mogą obejmować np. silny ból brzucha, nudności i wymioty, niskie ciśnienie krwi, ekstremalne zmęczenie, zmniejszony apetyt i spadek masy ciała.
Populacja pediatryczna
Stosowanie po zabiegu operacyjnym u dzieci
W opublikowanej literaturze zgłaszano rzadkie, ale zagrożone dla życia zdarzenia niepożądane po podaniu tramadolu dzieciom po zabiegach migdałków i/lub gruczołów gardłowych z powodu obturacyjnego bezdechu sennego. Należy zachować najwyższą ostrożność przy podawaniu tramadolu dzieciom w celu złagodzenia bólu pooperacyjnego i należy towarzyszyć ścisłej obserwacji objawów toksyczności opioidowej, w tym depresji oddechowej.
Dzieci z zaburzoną funkcją oddechową
Nie zaleca się stosowania tramadolu u dzieci, u których funkcja oddechowa może być zaburzona, w tym przy chorobach neuromięśniowych, ciężkich chorobach serca lub płuc, infekcjach dróg oddechowych górnych lub płuc, wielu urazach lub złożonych zabiegach chirurgicznych. Te czynniki mogą nasilać objawy toksyczności opioidowej.
Należy unikać spożycia alkoholu i jednoczesnego stosowania karbamazepiny podczas leczenia tramadolem.
Środki ostrożności:
Traflash należy stosować z ostrożnością u pacjentów z urazami głowy, podwyższonym ciśnieniem wewnątrzczaszkowym, ciężką niewydolnością wątroby lub nerek, obniżonym poziomem świadomości oraz u pacjentów z tendencją do napadów drgawkowych lub w stanie wstrząsu.
Zgłaszano przypadki drgawek w dawkach terapeutycznych tramadolu, a ryzyko może wzrosnąć po podaniu dawek przekraczających całkowitą dawkę dzienną. Pacjentów z wywiadem padaczki lub z napadami drgawkowymi należy leczyć tramadolem tylko w przypadkach absolutnej konieczności. Ryzyko drgawek może wzrosnąć u pacjentów jednoczesnie przyjmujących tramadol i leki obniżające próg drgawkowy (patrz punkt 4.5, Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji).
Mało prawdopodobne, że podawanie Traflash w zalecanych dawkach spowoduje klinicznie istotną depresję oddechową. Niemniej należy ostrożnie podawać Traflash pacjentom z depresją oddechową lub nadmiernym wydzielaniem oskrzelowym oraz pacjentom przyjmującym jednocześnie leki depresyjne ośrodkowego układu nerwowego.
Informacje dotyczące substancji pomocniczych
Substancja pomocnicza aspartam zawiera źródło fenyloalaniny, potencjalnie niebezpieczne dla osób z fenyloketonurią, rzadką chorobą genetyczną, w której fenyloalanina się gromadzi, ponieważ organizm nie może jej prawidłowo usuwać.
Aromat miętowy zawiera maltodekstryny (glukozę). Pacjenci z nietolerancją cukrów nie powinni przyjmować tego leku.
4.5 Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji
Leku nie można podawać jednocześnie z innymi lekami w następujących przypadkach:
Życie pacjentów leczonych inhibitorami monoaminooksydaz, w ciągu 14 dni poprzedzających podanie opioidu meperydyny, było zagrożone z powodu interakcji na poziomie ośrodkowego układu nerwowego, regulującego oddychanie i krążenie (ryzyko zespołu serotonergicznego – patrz niżej). Nie można wykluczyć podobnych interakcji między inhibitorami monoaminooksydaz (w tym selektywnymi inhibitorami MAO A i B oraz linezolidem) a tramadolem.
Należy unikać połączenia agonistów mieszanych/antagonistów (np. buprenorfina, nalbufina, pentazocyna) z tramadolem, ponieważ teoretycznie możliwe jest osłabienie działania przeciwbólowego agonisty czystego i wystąpienie zespołu abstynencyjnego.
Leki uspokajające, takie jak benzodiazepiny lub leki pokrewne:
Współczesne stosowanie opioidów z lekami uspokajającymi, takimi jak benzodiazepiny lub leki pokrewne, zwiększa ryzyko osłabienia, depresji oddechowej, śpiączki i śmierci z powodu dodatkowego działania depresyjnego na OUN. Dawka i czas leczenia połączonego należy ograniczyć (patrz punkt 4.4).
Terapeutyczne stosowanie tramadolu w połączeniu z lekami serotonergicznymi, takimi jak selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI), inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny-noradrenaliny (SNRI), inhibitory MAO (patrz punkt 4.3), trójcykliczne leki przeciwdepresyjne i mirtezapina, może prowadzić do zespołu serotoniny, stanu potencjalnie śmiertelnego (patrz punkty 4.4 i 4.8).
Współczesne podawanie Traflash z innymi lekami działającymi na ośrodkowy układ nerwowy (w tym innymi pochodnymi opioidowymi, benzodiazepinami, barbituranami, innymi lekami przeciwlękowymi, lekami nasennymi, uspokajającymi lekami przeciwdepresyjnymi, uspokajającymi lekami przeciwhistaminowymi, neuroleptykami, lekami obniżającymi ciśnienie krwi działającymi na OUN, baklofenem i alkoholem) może nasilać działanie depresyjne na ośrodkowy układ nerwowy, w tym depresję oddechową.
Podawanie Traflash w połączeniu z karbamazepiną prowadzi do znacznego obniżenia stężenia tramadolu w osoczu, co może skutkować możliwym zmniejszeniem działania przeciwbólowego i skróceniem czasu jego trwania.
Tramadol może wywoływać drgawki i nasilać działanie selektywnych inhibitorów wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI), inhibitorów wychwytu zwrotnego serotoniny-noradrenaliny (SNRI), trójcyklicznych leków przeciwdepresyjnych (TCA), leków przeciwpadaczkowych i innych leków (takich jak bupropion, mirtezapina, tetrahydrokanabinol), które obniżają próg drgawkowy (patrz punkt 4.4 Ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania oraz punkt 5.2 Właściwości farmakokinetyczne).
Zgłaszano pojedyncze przypadki interakcji między tramadolem a lekami przeciwkrzepliwymi z grupy kumaryn, prowadzące do zwiększenia INR (International Normalised Ratio), dlatego należy zachować dużą ostrożność przy rozpoczęciu leczenia tramadolem u pacjentów leczonych lekami przeciwkrzepliwymi.
W ograniczonej liczbie badań klinicznych, przyjmowanie przed lub po operacji antagonisty przeciw wymiotnej 5-HT, ondansetronu, zwiększało zapotrzebowanie na tramadol u pacjentów z bólem pooperacyjnym.
4.6 Płodność, ciąża i karmienie piersią
Ciąża
Nie ma wystarczających danych u ludzi dotyczących działania teratogennego tramadolu podawanego w pierwszym trymestrze ciąży. Badania na zwierzętach nie wykazały efektów teratogennych, ale przy wysokich dawkach występuje fetotoksyczność spowodowana toksycznością matki (patrz punkt 5.3 Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa).
Tramadol przenika przez łożysko, podobnie jak inne leki przeciwbólowe opioidowe, dlatego długotrwałe stosowanie tramadolu w trzecim trymestrze może wywołać zespół abstynencyjny u noworodka. Na końcu ciąży wysokie dawki, nawet przez krótki czas, mogą wywołać depresję oddechową u noworodka. Traflash nie powinien być stosowany w czasie ciąży, ponieważ nie ma wystarczających danych dotyczących bezpieczeństwa stosowania tramadolu w ciąży.
Karmienie piersią
Około 0,1% dawki tramadolu przyjmowanego przez matkę wydzielane jest z mlekiem matki.
W okresie bezpośrednio po porodzie, przy dobowej dawce matki podawanej doustnie do 400 mg, odpowiada to średniej ilości tramadolu spożywanego przez karmiące piersią noworodki w ilości 3% dawki skorygowanej wagą ciała matki. Z tego powodu tramadol nie powinien być stosowany w czasie karmienia piersią lub, alternatywnie, karmienie piersią należy przerwać podczas leczenia tramadolem. Przerywanie karmienia piersią nie jest zazwyczaj konieczne po jednorazowej dawce tramadolu.
4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwanie maszyn
Traflash może powodować senność, co może być nasilone przez jednoczesne spożycie alkoholu i innych leków depresyjnych ośrodkowego układu nerwowego. Pacjentów ambulatoryjnych należy ostrzec, aby nie prowadzili pojazdów ani nie korzystali z maszyn w przypadku wystąpienia senności.
4.8 Działania niepożądane
Poniższa tabela przedstawia możliwe działania niepożądane leku uporządkowane według klas narządów i częstości.
Częstość:
Bardzo często (≥ 1/10), często (≥ 1/100, <1/10), nieczęsto (≥ 1/1000, <1/100), rzadko (≥ 1/10000, <1/1000), bardzo rzadko (<1/10000), nieznana (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych).

Po podaniu tramadolu mogą wystąpić różne skutki uboczne psychiczne, które indywidualnie różnią się pod względem intensywności i charakteru (w zależności od osobowości i długości trwania leczenia). Obejmują one zaburzenia nastroju (zwykle euforia, rzadziej dysforia), zmiany aktywności (zwykle osłabienie, rzadziej wzrost aktywności) oraz zaburzenia funkcji poznawczych i czuciowych (np. zaburzenia zdolności decyzyjnych, zaburzenia percepcji), halucynacje, dezorientację, zaburzenia snu i koszmary.
Długotrwałe stosowanie Traflash może prowadzić do uzależnienia (patrz punkt 4.4). Objawy zespołu odstawienia mogą przypominać objawy pojawiające się po przerwaniu innych środków opioidowych i mogą obejmować: pobudzenie, niepokój, drażliwość, bezsenność, nadmierną aktywność ruchową, drżenie i objawy ze strony przewodu pokarmowego.
Bardzo rzadko obserwowano napady drgawkowe o charakterze epilepsji, które pojawiały się po podaniu wysokich dawek tramadolu lub jednoczesnym stosowaniu leków, które mogą obniżać próg drgawkowy lub same mogą wywoływać napady drgawkowe mózgu (np. leki przeciwdepresyjne lub leki przeciwpsychotyczne, patrz punkt 4.5 Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji).
Zanotowano również pogorszenie astmy, choć nie udowodniono związku przyczynowego. Zaobserwowano również depresję oddychania. Depresja oddychania może wystąpić, gdy zalecane dawki zostały znacznie przekroczone i jednocześnie podawane są inne leki o działaniu depresyjnym na ośrodkowy układ nerwowy (patrz punkt 4.5 Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji).
Zgłaszanie podejrzanych działań niepożądanych
Zgłaszanie podejrzanych działań niepożądanych, które występują po dopuszczeniu leku do obrotu, jest ważne, ponieważ umożliwia ciągłe monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka. Osoby pracujące w służbie zdrowia powinny zgłaszać wszelkie podejrzane działania niepożądane za pośrednictwem strony: https://www.aifa.gov.it/content/segnalazioni-reazioni-avverse .
4.9 Przedawkowanie
Objawy przedawkowania są typowe dla leków przeciwbólowych opioidowych i obejmują miazgę, wymioty, hipotensję, kolaps sercowo-naczyniowy, osłabienie, śpiączkę, drgawki i depresję oddychania. Może również dojść do niewydolności oddechowej. Opisywano również zespół serotoniny.
Leczenie wspomagające w przypadku przedawkowania obejmuje utrzymanie drożności dróg oddechowych i funkcji sercowo-naczyniowej. Napady drgawkowe można kontrolować za pomocą diazepamu. Podanie naloksonu może zwiększyć ryzyko wystąpienia drgawek. Stosowanie benzodiazepin (podanie dożylne) może być pomocne u pacjentów z napadami drgawkowymi.
Tramadol jest usuwany z osocza jedynnie w niewielkim stopniu podczas hemodializy lub hemofiltracji. W związku z tym leczenie ostrego przedawkowania Traflash metodą hemodializy lub hemofiltracji samo w sobie może nie być wystarczające.

5. WŁAŚCIWOŚCI FARMACOLOGICZNE

5.1 Właściwości farmakodynamiczne
Kategoria farmakoterapeutyczna
Leki przeciwbólowe, inne opioidy. Kod ATC: N02AX02.
Mechanizm działania
Tramadol jest środkiem przeciwbólowym o działaniu ośrodkowym. Jest niezwykle selektywnym agonistą receptorów opioidowych mu, delta i kappa, wykazując największą aktywność wobec receptora mu. Inne mechanizmy, które mogą przyczyniać się do jego działania przeciwbólowego, obejmują hamowanie wychwytu neuronalnego noradrenaliny oraz zwiększenie uwalniania serotoniny.
Tramadol wykazuje działanie przeciwkaszlowe. W przeciwieństwie do morfiny, tramadol nie powoduje depresji oddychania w szerokim zakresie dawek przeciwbólowych. Działanie tramadolu na układ krążenia jest stosunkowo umiarkowane. Siła działania tramadolu wynosi od 1/10 do 1/6 siły działania morfiny.
Populacja pediatryczna
Działanie tramadolu po podaniu dożołądkowym i pozajelitowym zostało zbadane w badaniach klinicznych obejmujących ponad 2000 pacjentów pediatrycznych w wieku od noworodków do 17 roku życia. Wskazania do leczenia bólu badane w tych badaniach klinicznych obejmowały ból po zabiegach chirurgicznych (głównie operacjach brzusznych), po chirurgicznym usuwaniu zębów, po złamaniach, oparzeniach i urazach oraz inne stany bólowe, które mogą wymagać leczenia przeciwbólowego przez co najmniej 7 dni.
Po dawkach pojedynczych do 2 mg/kg lub dawkach wielokrotnych do 8 mg/kg dziennie (do maksymalnie 400 mg dziennie) skuteczność tramadolu była większa niż placebo oraz większa lub równa paracetamolowi, nalbufinie, petydynie lub niskim dawkom morfiny. Przeprowadzone badania potwierdziły skuteczność tramadolu. Profil bezpieczeństwa tramadolu okazał się podobny u dorosłych i dzieci powyżej 1 roku życia (patrz punkt 4.2).

5.2 Właściwości farmakokinetyczne
Wchłanianie
Po podaniu doustnym tramadol jest prawie całkowicie wchłaniany. Średnia biodostępność wynosi około 70% po podaniu pojedynczej dawki i wzrasta do około 90% w stanie stacjonarnym (steady-state).
Po podaniu pojedynczej dawki 100 mg chlorowodorku tramadolu u zdrowych ochotników stężenia w osoczu były wykrywalne po około 15–45 minutach, z średnią wartością Cmax wynoszącą 280–308 ng/ml oraz średnią wartością Tmax wynoszącą 1,6–2 godziny.
Wyniki specjalistycznego badania porównawczego między tabletkami orodyspersyjnymi a kapsułkami o natychmiastowym uwalnianiu wykazały, że podanie pojedynczej dawki Traflash 50 mg u zdrowych ochotników daje średnią wartość AUC wynoszącą 1102 ± 357 ng/ml, średnią wartość Cmax wynoszącą 141 ± 39 ng/ml oraz średnią wartość Tmax wynoszącą 1,5 godziny. Wyniki te potwierdzają bioekwiwalentność w porównaniu z kapsułkami o natychmiastowym uwalnianiu 50 mg (AUC 1008 ± 285 ng/ml, Cmax 139 ± 37 ng/ml, Tmax 1,5 godziny).

Rozkład
Łączenie tramadolu z białkami osocza wynosi około 20% i jest niezależne od stężenia leku we krwi w zakresie terapeutycznym.
Tramadol przenika przez barierę krew–mózg i barierę łożyskową. W mleku matki wykryto śladowe ilości tramadolu i jego metabolitu, O-desmetylotramadolu (odpowiednio 0,1% i 0,02% podanej dawki).
Tramadol charakteryzuje się dużym powinowactwem tkankowym i objętością rozkładu pozornego wynoszącą 3–4 l/kg.

Biotransformacja
Tramadol jest metabolizowany przez cytochrom P450 izoenzym CYP2D6. Przechodzi biotransformację do różnych metabolitów głównie poprzez demetylację N- i O-. O-desmetylotramadol wydaje się być najbardziej aktywnym metabolitem farmakologicznie, ponieważ jego działanie przeciwbólowe zostało wykazane u gryzoni. O-desmetylotramadol jest 2–4 razy bardziej aktywny niż tramadol.
Ponieważ u ludzi wydala się większa ilość niezmienionego tramadolu w porównaniu do zwierząt, prawdopodobne jest, że udział tego metabolitu w działaniu przeciwbólowym jest mniejszy u ludzi niż u zwierząt. U ludzi stężenie plazmatyczne tego metabolitu wynosi około 25% w porównaniu do niezmienionego tramadolu.
Hamowanie jednego lub obu izoenzymów P450, CYP3A4 i CYP2D6, które są zaangażowane w metabolizm tramadolu, może wpływać na stężenie plazmatyczne tramadolu lub jego aktywnego metabolitu. Kliniczne skutki takich interakcji nie są znane.

Eliminacja
U zdrowych ochotników okres półtrwania (t_½) wynosi około 6 ± 1,5 godziny. Dla O-desmetylotramadolu okres półtrwania (t_½) u 6 zdrowych ochotników wynosił 7,9 godziny (zakres 5,4–9,6 godziny).
Po podaniu tramadolu znakowanego C¹⁴ człowiekowi około 90% dawki wydala się z moczem, a pozostałe 10% z kałem.
Dane farmakokinetyczne tramadolu wskazują na niewielki wpływ wieku ochotników do 75 roku życia. U ochotników powyżej 75 roku życia okres półtrwania (t_½) po podaniu doustnym wynosił 7,0 ± 1,6 godziny.
Ponieważ tramadol jest usuwany zarówno drogą metaboliczną, jak i nerkową, okres półtrwania (t_½) może być wydłużony u pacjentów z niewydolnością wątroby lub nerek. Jednakże wzrost wartości t_½ jest stosunkowo niewielki, jeśli przynajmniej jeden z tych narządów działa prawidłowo. U pacjentów z marskością wątroby okres półtrwania wynosił 13,3 ± 4,9 godziny; u pacjentów z niewydolnością nerek (klirens kreatyniny ≤ 5 ml/min) wartości wynosiły 11,0 ± 3,2 godziny.

Linowość/nielinowość
W zakresie terapeutycznym tramadol ma liniowy profil farmakokinetyczny.
Zależność między PK/PD jest zależna od dawki, ale zmienia się w szerokim zakresie. Stężenie surowicy 100–300 ng/ml jest ogólnie skuteczne.

Populacja pediatryczna
Po podaniu doustnym pojedynczej dawki i dawek wielokrotnych u osób w wieku od 1 do 16 roku życia farmakokinetyka tramadolu i O-desmetylotramadolu była ogólnie podobna do tej u dorosłych, gdy dawkę dostosowano do masy ciała, ale z większą międzyosobową zmiennością u dzieci poniżej 8 roku życia.
Farmakokinetykę tramadolu i O-desmetylotramadolu badano u dzieci poniżej 1 roku życia, ale nie została ona w pełni scharakteryzowana. Informacje uzyskane z badań obejmujących tę grupę wiekową wskazują, że częstotliwość powstawania O-desmetylotramadolu drogą CYP2D6 wzrasta stopniowo u noworodków, a dorosły poziom aktywności CYP2D6 osiągany jest około 1 roku życia. Ponadto niedojrzałe układy glukuronidacji oraz niedojrzała funkcja nerek mogą powodować powolne wydalanie i gromadzenie się O-desmetylotramadolu u dzieci poniżej 1 roku życia.

5.3 Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa
W badaniach toksyczności po dawce pojedynczej i wielokrotnej (u gryzoni i psów) potrzebne było 10-krotne zwiększenie ekspozycji na tramadol w porównaniu z człowiekiem, aby zaobserwować toksyczność wątrobową.
Objawy toksyczności tramadolu są typowe dla opioidów i obejmują pobudzenie, ataksję, wymioty, drżenia, duszność i napady padaczkowe.
Ekspozycja na tramadol (> w porównaniu z człowiekiem) w badaniach przeprowadzonych przez cały okres życia u gryzoni nie wykazała żadnych dowodów kancerogenności, a szereg testów mutagenności in vitro i in vivo dało wyniki ujemne.
Badania przeprowadzone na zwierzętach (szczury i króliki: dawka tramadolu była siedem razy wyższa niż u człowieka) nie wykazały efektów teratogennych. W testach zaobserwowano minimalne działanie embriotoksyczne (opóźnienie w kostnieniu). Nie zaobserwowano żadnego wpływu na płodność ani na rozwój potomstwa.

6. DANE FARMACEUTYCZNE

6.1 Wykaz substancji pomocniczych
Etyloceluloza, kopolimer winylosukcy-nowy z winylopirydylosukcy-nowym (kopolimer winylosukcy-nowy z winylopirydylosukcy-nowym), dwutlenek krzemu, mannitol (E421), crospovidon, aspartam (E951), aroma miętowe, stearynian magnezu.
6.2 Niekompatybilności
Nie dotyczy.
6.3 Okres ważności
3 lata.
6.4 Szczególne środki ostrożności dotyczące przechowywania
Przechowywać w oryginalnym opakowaniu.
6.5 Rodzaj i zawartość opakowania
Tabletki w folii blisterowej składającej się z dwóch warstw:

• kompleks poliamid/aluminium/polichlorek winylu
• folia aluminiowa.

Opakowania: 10, 20, 28, 30, 40, 50, 56, 60 i 100 tabletek.
Niektóre opakowania mogą nie być wprowadzone do obrotu.
6.6 Szczególne środki ostrożności dotyczące unieszkodliwiania
Brak szczególnych wskazówek.

7. WŁAŚCICIEL POZWOLENIA NA WPUSZCZENIE NA RYNEK

Viatis Healthcare Limited
Damastown Industrial Park,
Mulhuddart, Dublin 15,
Dublin, Irlandia

8. NUMER POZWOLENIA NA WPUSZCZENIE DO OBROTU

10 tabletek AIC nr 036672018
20 tabletek AIC nr 036672020
28 tabletek AIC nr 036672032
30 tabletek AIC nr 036672044
40 tabletek AIC nr 036672057
50 tabletek AIC nr 036672069
56 tabletek AIC nr 036672071
60 tabletek AIC nr 036672083
100 tabletek AIC nr 036672095

9. DATA PIERWSZEGO POZWOLENIA

Lipiec 2005

10. DATA REWIZJI TEKSTU