TEXTAZO

Ulamki informacyjny: informacje dla u¿ytkownika

TEXTAZO 2 g + 0,25 g/4 ml proszek i rozpuszczalnik do sporządzenia roztworu do wstrzykiwań do stosowania domięśniowego
TEXTAZO 4 g + 0,5 g proszek do sporządzenia roztworu do wlewu
piperacylina/tazobaktam
Lek równoważny
Przed zastosowaniem tego leku nale¿y dok³adnie zapoznaæ siê z niniejszym ulotk¹, gdy¿ zawiera ona wa¿ne informacje dla u¿ytkownika.

• Zachowaj niniejszy ulotkê. Mo¿e siê okazaæ koniecznoœæ ponownego zapoznania siê z jej treœci¹.
• W przypadku jakichkolwiek w¹tpliwoœci nale¿y zwróciæ siê do lekarza, farmaceuty lub pielêgniarki.
• Niniejszy lek zosta³ przepisany wy³¹cznie dla Ciebie. Nie nale¿y go przekazywaæ innym osobom, nawet jeœli objawy choroby s¹ takie same jak Twoje, poniewa¿ mo¿e byæ dla nich niebezpieczny.
• W przypadku wyst¹pienia jakichkolwiek niepo¿¹danych dzia³añ, w tym tych nieopisanych w niniejszym ulotku, nale¿y zwróciæ siê do lekarza, farmaceuty lub pielêgniarki. Zobacz punkt 4.

ZawartoϾ niniejszego ulotka:

1. Co to jest TEXTAZO i do czego s³u¿y
2. Co nale¿y wiedzieæ przed zastosowaniem TEXTAZO
3. Jak stosowaæ TEXTAZO
4. Mo¿liwe dzia³ania niepo¿¹dane
5. Jak przechowywaæ TEXTAZO
6. ZawartoϾ opakowania i inne informacje

1. Co to jest TEXTAZO i do czego s³u¿y

TEXTAZO zawiera substancje czynne: piperacylinê i tazobaktam.
Piperacylina nale¿y do grupy leków zwanych „antybiotykami penicylinowymi o szerokim zakresie dzia³ania” i potrafi zabijaæ wiele rodzajów bakterii.
Tazobaktam mo¿e zapobiegaæ przetrwaniu niektórych odpornych bakterii pod wp³ywem piperacyliny. Oznacza to, ¿e gdy piperacylina i tazobaktam s¹ stosowane jednoczeœnie, mog¹ one zabijaæ wiêcej rodzajów bakterii.
TEXTAZO stosuje siê u doros³ych i nastolatków w leczeniu infekcji wywo³anych przez bakterie, takich jak infekcje dróg oddechowych (p³uc), dróg moczowych (nerki i pêcherz moczowy), jamy brzusznej, skóry lub krwi.
TEXTAZO stosuje siê u dzieci w wieku od 2 do 12 lat w leczeniu infekcji jamy brzusznej, takich jak zapalenie wyrostka robaczkowego, zapalenie otrzewnej (infekcja p³ynu i os³onek narządów jamy brzusznej) oraz infekcji pêcherzyka ¿ó³ciowego (infekcje ¿ó³ciowe).
TEXTAZO mo¿e byæ stosowany w leczeniu infekcji wywo³anych przez bakterie u osób z obni¿on¹ liczb¹ bia³ych krwinek (obni¿ona odpornoœæ na infekcje).

2. Co powinien wiedzieć przed zastosowaniem TEXTAZO

Nie stosować TEXTAZO

• jeśli jest nadwrażliwy (alergiczny) na piperacylinę, tazobaktam lub którykolwiek z innych składników tego leku (wymienionych w punkcie 6);
• jeśli jest nadwrażliwy (alergicznym) na inne leki antybiotyki z grupy penicylin, cefalosporyn lub inne inhibitory beta-laktamaz, ponieważ może być również uczulony na ten lek;
• jeśli jest nadwrażliwy (alergicznym) na lidokainę (obecną w fiolkach z rozpuszczalnikiem do podania dożylnego).

Ostrzeżenia i środki ostrożności
Skonsultuj się z lekarzem, farmaceutą lub pielęgniarką przed zastosowaniem TEXTAZO.
Zwracaj szczególną uwagę

• jeśli jesteś osobą uczuloną lub w przeszłości występowały u Ciebie reakcje alergiczne (zobacz punkt „Nie stosować TEXTAZO”). Jeśli masz wiele alergii, powiadom lekarza lub pielęgniarkę przed podaniem tego leku;
• jeśli wystąpi podrażnienie skóry (wyprysk), lekarz powinien dokładnie przebadać stan Twojego zdrowia. Jeśli zmiany skórne nasilają się, należy przerwać leczenie TEXTAZO. Bardzo rzadko mogą również wystąpić ciężkie reakcje skórne (zespoł Stevensa-Johnsona i toksyczna nekroliza epidermy);
• jeśli doświadczasz ciężkiej i trwającej biegunki podczas lub po leczeniu. W takim przypadku należy natychmiast powiadomić lekarza lub pielęgniarkę;
• jeśli masz niski poziom potasu we krwi. Lekarz powinien sprawdzić funkcję nerek przed podaniem tego leku i może przeprowadzać okresowe badania krwi podczas leczenia;
• jeśli przyjmujesz niektóre leki (tzw. leki przeciwzakrzepowe) w celu zapobiegania nadmiernemu krzepnięciu krwi (zobacz również punkt „Inne leki i TEXTAZO”) lub jeśli wystąpi nieoczekiwane krwawienie podczas leczenia. W takim przypadku należy powiadomić lekarza lub pielęgniarkę. Objawy krwawienia pojawiają się częściej u pacjentów z niewydolnością nerek;
• jeśli podczas leczenia wystąpią u Ciebie napady drgawkowe. W takim przypadku należy powiadomić lekarza lub pielęgniarkę, szczególnie jeśli masz problemy z nerkami (dysfunkcja nerek);
• jeśli podejrzewasz, że pojawiła się nowa infekcja lub dotychczasowa infekcja nasiliła się. W takim przypadku należy powiadomić lekarza lub pielęgniarkę.

Podczas leczenia tym lekiem, szczególnie przy długotrwałym stosowaniu, może wystąpić zmniejszenie liczby białych krwinek (leukopenia, neutropenia). Dlatego zaleca się okresowe kontrole.
Zespół hemofagocytującej limfiohistiocytozy
Zgłoszono przypadki choroby, w której układ odpornościowy wytwarza zwiększoną liczbę białych krwinek zwanych histiocytozami i limfocytami, co prowadzi do stanu zapalnego (zespół hemofagocytującej limfiohistiocytozy). Stan ten może być zagrażający życiu, jeśli nie zostanie wcześnie zdiagnozowany i leczony. Jeśli wystąpią u Ciebie różne objawy, takie jak gorączka, powiększone węzły chłonne, uczucie osłabienia, dezorientacja, duszność, łatwe powstawanie siniaków lub wyprysk, natychmiast skontaktuj się z lekarzem.
Dzieci
Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania TEXTAZO u dzieci w wieku od 0 do 2 lat nie zostały ustalone.
Inne leki i TEXTAZO
Powiadom lekarza lub personel medyczny, jeśli aktualnie przyjmujesz, niedawno przyjmowałeś lub planujesz przyjmować inne leki, w tym te dostępne bez recepty.
Stosuj ten lek ostrożnie i powiadom lekarza, jeśli przyjmujesz:

• probenecyd, lek stosowany w leczeniu podwyższonych poziomów kwasu moczowego (dyskracja);
• leki stosowane do rozrzedzania krwi lub leczenia skrzepliny (heparyna, warfaryna lub aspiryna);
• leki stosowane do rozluźnienia mięśni podczas zabiegu chirurgicznego (nierozkurczające mięśnie mięśniowe relaksanty, takie jak wanekuronia). Powiadom lekarza, jeśli planowane jest znieczulenie;
• metotreksat, lek stosowany w leczeniu niektórych nowotworów, reumatoidalnego zapalenia stawów lub choroby skóry (łuszczyca);
• leki zawierające inne antybiotyki (tobramycyna lub gentamycyna), powiadom lekarza, jeśli masz problemy z nerkami.

Wpływ na wyniki badań laboratoryjnych

• Stosowanie tego leku może wpływać na wyniki niektórych badań krwi i moczu. Powiadom lekarza lub personel laboratorium, że przyjmujesz TEXTAZO, jeśli masz podać próbkę krwi lub moczu.

Ciąża i karmienie piersią
Jeśli jesteś w ciąży, podejrzewasz ciążę lub planujesz zajść w ciążę, albo jeśli karmisz piersią, skonsultuj się z lekarzem lub farmaceutą przed zastosowaniem tego leku.
Ten lek może przenikać przez barierę łożyskową lub dostawać się do mleka matki. Jeśli jesteś w ciąży lub karmisz piersią, lekarz oceni konieczność leczenia TEXTAZO, biorąc pod uwagę stosunek ryzyka do korzyści.
Kierowanie pojazdami i obsługa maszyn
Nie ma wystarczających danych, aby określić wpływ tego leku na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn.
TEXTAZO zawiera sód
TEXTAZO 2 g + 0,25 g/4 ml zawiera 109 mg sodu (główny składnik soli kuchennej) na fiolkę. Odpowiada to 5,5 % maksymalnej zalecanej dziennej dawki sodu w diecie dorosłego.
TEXTAZO 4 g + 0,5 g zawiera 216 mg sodu (główny składnik soli kuchennej) na fiolkę. Odpowiada to 10,8 % maksymalnej zalecanej dziennej dawki sodu w diecie dorosłego.

3. Jak stosować TEXTAZO

Ten lek będzie podany przez lekarza lub wykwalifikowany personel medyczny. W przypadku jakichkolwiek wątpliwości skonsultuj się z lekarzem lub pielęgniarką.
Dawka i częstotliwość podawania TEXTAZO zależą od ciężkości i rodzaju infekcji.
Długość leczenia w przypadku większości wskazań mieści się w przedziale od 5 do 14 dni. Jednak długość terapii należy ustalić indywidualnie, biorąc pod uwagę ciężkość i rodzaj infekcji oraz stan zdrowia pacjenta.
TEXTAZO 2 g + 0,25 g może być podawany zarówno w postaci wstrzykiwania do mięśnia (dożylne), jak i bezpośrednio do żyły (wstrzyknięcie dożylne powolne, trwające co najmniej 3–5 minut, lub przez infuzję trwającą 20–30 minut).
Fiolka z rozpuszczalnikiem zawierającym lidokainę, która znajduje się w opakowaniu TEXTAZO 2 g + 0,25 g, przeznaczona jest wyłącznie do stosowania dożylnego.
TEXTAZO 4 g + 0,5 g może być podawany wyłącznie w postaci wstrzyknięcia dożylnego powolnego lub przez infuzję.

Stosowanie u dorosłych i dzieci od 12. roku życia
TEXTAZO 2 g + 0,25 g/4 ml proszek i rozpuszczalnik do sporządzenia roztworu do wstrzykiwań.
Zalecana dawka to 2 g + 0,25 g TEXTAZO, podawana co 12 godzin przez wstrzyknięcie do mięśnia.
Zalecana dawka dożylnej zawiera się w przedziale od minimum 2 g + 0,25 g do maksimum 4 g + 0,25 g TEXTAZO, podawana co 6, 8 lub 12 godzin.
TEXTAZO 4 g + 0,5 g proszek do sporządzenia roztworu do infuzji
Zalecana dawka to 4 g + 0,5 g TEXTAZO co 6–8 godzin, podawana do żyły (bezpośrednio do krwiobiegu).

Stosowanie u dzieci w wieku od 2 do 12 lat
Zalecana dawka u dzieci z infekcjami jamy brzusznej to 100 mg / 12,5 mg na kg masy ciała TEXTAZO, co 8 godzin, podawana dożylnie (bezpośrednio do krwiobiegu).
Typowa dawka u dzieci z niskim poziomem białych krwinek (neutropenii) to 80 mg / 10 mg na kg masy ciała TEXTAZO, co 6 godzin, podawana dożylnie (bezpośrednio do krwiobiegu).
Lekarz obliczy dawkę na podstawie masy ciała dziecka; w każdym przypadku dawka podana w ciągu 30 minut nie przekroczy 4 g + 0,5 g TEXTAZO.

Stosowanie u osób z zaburzeniami funkcji nerek (niewydolność nerek)
Jeśli masz problemy z nerkami, lekarz może konieczności zmniejszenia dawki TEXTAZO lub rzadszego jej podawania.
Lekarz może również wykonywać badania krwi, aby upewnić się, że dawka przepisana na potrzeby leczenia jest odpowiednia, szczególnie jeśli lek będzie stosowany przez dłuższy okres czasu.
U dzieci poddawanych dializie (mechaniczne filtrowanie krwi) należy podać dodatkową dawkę TEXTAZO po każdej sesji dializy.

Jeśli podasz więcej TEXTAZO niż należy
Ponieważ TEXTAZO będzie podawany przez lekarza lub pielęgniarkę, mało prawdopodobne jest, że otrzymasz nieprawidłową dawkę. Jeśli jednak wystąpią działania niepożądane, takie jak napady drgawkowe, lub jeśli uważasz, że podano Ci zbyt dużą dawkę leku, natychmiast powiadom lekarza lub pielęgniarkę.

Jeśli zapomnisz podać TEXTAZO
Jeśli uważasz, że nie podano Ci dawki TEXTAZO, natychmiast powiadom lekarza lub pielęgniarkę.

4. Możliwe działania niepożądane

Tak jak wszystkie leki, ten lek może powodować działania niepożądane, choć nie u wszystkich osób one występują.
W przypadku leku TEXTAZO zgłaszano następujące ciężkie działania niepożądane:

• ciężkie reakcje skórne (zespoły Stevensa-Johnsona i toksyczna martwica naskórka), które początkowo objawiają się czerwonymi plamami lub okrągłymi wypływami, często z pęcherzami w centrum, na tułowiu. Dodatkowe objawy obejmują występowanie owrzodzeń w jamie ustnej, gardle, nosie, kończynach, narządach płciowych oraz zapalenie spojówek (czerwone i opuchnięte oczy). Wysypka może nasilać się, tworząc rozlanych pęcherzy lub łuszczenie się skóry, co potencjalnie może zagrażać życiu;
• obrzęk twarzy, warg, języka lub innych części ciała;
• duszność, świsty w klatce piersiowej lub trudności w oddychaniu;
• silny wysyp, swędzenie lub pokrzywkę na skórze;
• żółtaczka (żółtaczkowe zabarwienie oczu lub skóry);
• uszkodzenie komórek krwi (objawy obejmują: niespodziewany brak tchu, czerwone lub brązowe zabarwienie moczu, krwawienia z nosa oraz pojawianie się siniaków);
• ciężką lub trwającą biegunkę towarzyszącą gorączce lub osłabieniu;
• niespodziewane krwawienia, szczególnie u osób przyjmujących leki przeciwzakrzepowe, takie jak warfaryna.

Jeśli zauważysz którykolwiek z powyższych objawów, należy natychmiast skonsultować się z lekarzem. Aby uzyskać informacje dotyczące częstości tych reakcji, należy odnieść się do poniższych danych.
Poniższe działania niepożądane zostały wymienione według częstości występowania.
Częste (możliwe u do 1 osoby na 10)

• biegunka, wymioty, nudności;
• podrażnienie skóry (wysypki skórne).

Niecześć (możliwe u do 1 osoby na 100)

• zakażenie grzybicze (nadkażenie kandydą);
• nietypowe zmniejszenie liczby białych krwinek (leukopenia, neutropenia) i płytek krwi (trombocytopenia);
• reakcja alergiczna (nadwrażliwość);
• ból głowy, bezsenność;
• niskie ciśnienie krwi (hipotensja), zapalenie żył (objawiające się bólem lub zaczerwienieniem w dotkniętym obszarze);
• żółtaczka (żółtaczkowe zabarwienie skóry lub białka oczu), zapalenie błon śluzowych jamy ustnej, zaparcia, wzdęcia, zaburzenia trawienia, dolegliwości żołądka;
• wzrost niektórych enzymów we krwi (wzrost alaninotransferazy, wzrost asparginianotransferazy);
• swędzenie, wysypka (pokrzywka);
• wzrost poziomu substancji we krwi zwanej kreatyniną (parametr wskazujący na funkcję nerek);
• gorączka, reakcja w miejscu wstrzyknięcia.

Rzadkie (możliwe u do 1 osoby na 1 000)

• nietypowe zmniejszenie liczby czerwonych krwinek (w tym anemia hemolityczna) lub hemoglobiny (barwnik krwi), pojawianie się siniaków z małymi plamkami (purpura), krwawienia z nosa (epistaksy) i wydłużenie czasu krwawienia, nietypowy wzrost jednego z rodzajów białych krwinek (eozynofilia);
• ciężka reakcja alergiczna (reakcja anafilaktyczna/anafilaktoidealna, w tym szok);
• zaczerwienienie skóry towarzyszące naparom gorąca;
• ciężkie zakażenie jelita (zapalenie okrężnicy pseudobłoniastej), ból brzucha, zapalenienie wątroby (zapalenie wątroby), wzrost we krwi barwnika powstającego podczas rozpadu czerwonych krwinek (bilirubina), wzrost poziomu niektórych enzymów we krwi (wzrost fosfatazy alkalicznej we krwi, wzrost gammaglutamylotransferazy);
• zaburzenia skóry z zaczerwienieniem i powstawaniem zmian skórnych (egzantema, rumień wielopostaciowy) oraz powstawanie pęcherzy (dermatopatia pęcherzowa);
• ból stawów i mięśni (artralgia, miologia);
• obniżona funkcja nerek i problemy z nerkami; dreszcze.

Bardzo rzadkie (możliwe u do 1 osoby na 10 000)

• ciężkie zmniejszenie liczby jednego z rodzajów białych krwinek (agranulocytoza), znaczne zmniejszenie liczby płytek krwi (pancytopenia);
• wydłużenie czasu krzepnięcia krwi (wydłużenie częściowego czasu tromboplastyny, wydłużenie czasu protrombiny), zmiany wyników niektórych badań (dodatni wynik bezpośredniego testu Coombsa), wzrost liczby płytek krwi (trombocytoza);
• obniżenie poziomu potasu we krwi (hipokaliemia), obniżenie poziomu cukru we krwi (hipoglikemia), obniżenie poziomu białka we krwi (hipoalbuminemia), obniżenie poziomu całkowitych białek we krwi;
• ciężkie zaburzenia skóry (toksyczna martwica naskórka), ciężka ogólnoustrojowa reakcja alergiczna z podrażnieniem (wysypka) skóry i błon śluzowych oraz powstawaniem zmian lub pęcherzy (różne wysypki skórne, zespół Stevensa-Johnsona);
• wzrost poziomu azotu we krwi (azotemia).

Jeśli cierpisz na ciężką chorobę trzustki (mukowiscydozę), możesz częściej doświadczać gorączki i podrażnienia skóry.
Zgłaszanie działań niepożądanych
Jeśli wystąpi u Ciebie jakiekolwiek działanie niepożądane, w tym takie, których nie ma w niniejszym ulotce, skontaktuj się z lekarzem lub farmaceutą. Możesz również zgłaszać działania niepożądane bezpośrednio za pośrednictwem krajowego systemu zgłaszania pod adresem: www.aifa.gov.it/content/segnalazioni-reazioni-avverse . Zgłaszanie działań niepożądanych może przyczynić się do uzyskania dodatkowych informacji na temat bezpieczeństwa tego leku.

5. Jak przechowywać TEXTAZO

Przechowuj ten lek w miejscu niedostępnym dla dzieci i poza ich zasięgiem wzroku.
Nie należy stosować tego leku po upływie daty ważności wskazanej na opakowaniu po napisie „Ważny do”.
Data ważności odnosi się do ostatniego dnia miesiąca.
Przechowuj lek w temperaturze nie wyższej niż 25°C.
Roztwór należy stosować natychmiast po przygotowaniu.
Każda fiolka przeznaczona jest do jednorazowego użycia; ewentualne resztki leku należy usunąć.
Nie wyrzucaj leków do ścieków ani do zwykłych odpadów domowych. Zapytaj farmaceuty, jak pozbyć się leków, których już nie używasz.
Pomoże to chronić środowisko.

6. Zawartość opakowania i inne informacje

Co zawiera TEXTAZO
TEXTAZO 2 g + 0,25 g/4 ml proszek i rozpuszczalnik do sporządzenia roztworu do wstrzykiwań

• Substancje czynne to piperacylina i tazobaktam. Każda fiolka zawiera 2 g piperacyliny (jako sól sodową) i 0,25 g tazobaktamu (jako sól sodową).
• Pozostałe składniki to: fiolka z rozpuszczalnikiem: chlorek lidokainy, woda do wstrzykiwań.

TEXTAZO 4 g + 0,5 g proszek do sporządzenia roztworu do infuzji

• Substancje czynne to piperacylina i tazobaktam. Każda fiolka zawiera 4 g piperacyliny (jako sól sodową) i 0,5 g tazobaktamu (jako sól sodową).

Opis wyglądu leku TEXTAZO i zawartość opakowania
TEXTAZO 2 g + 0,25 g/4 ml proszek i rozpuszczalnik do sporządzenia roztworu do wstrzykiwań do stosowania domięśniowego
Opakowanie zawierające jedną fiolkę z proszkiem i jedną fiolkę z rozpuszczalnikiem o stężeniu 20 mg/ml chlorku lidokainy do sporządzenia roztworu do wstrzykiwań do stosowania domięśniowego. Fiolka z lidokainą przeznaczona jest wyłącznie do stosowania domięśniowego.
TEXTAZO 4 g + 0,5 g proszek do sporządzenia roztworu do infuzji
Opakowanie zawierające jedną fiolkę z proszkiem.
Właściciel pozwolenia na dopuszczenie do obrotu i producent
Właściciel pozwolenia na dopuszczenie do obrotu
Pharmatex Italia S.r.l. – via San Paolo 1 – 20121 Milano - Włochy
Producent
Mitim S.r.l. – Via Cacciamali 34-36-38 – 25125 Brescia - Włochy
Następujące informacje przeznaczone są wyłącznie dla lekarzy lub personelu medycznego:
Instrukcje dotyczące sposobu użycia
A. Stosowanie domięśniowe
Textazo 2 g + 0,25 g należy odtworzyć za pomocą załączonego rozpuszczalnika zawartego w opakowaniu, stanowiącego 4 ml roztworu lidokainy o stężeniu 0,5%.
Fiolka z rozpuszczalnikiem zawierającym lidokainę, dołączona do opakowania, przeznaczona jest wyłącznie do stosowania domięśniowego.
Nie należy przekraczać dawki 2 g + 0,25 g piperacyliny/tazobaktamu na jedno miejsce wstrzyknięcia.
W celu poprawnego odtworzenia należy postępować zgodnie z poniższą procedurą

1. Wstrząsnąć fiolką zawierającą liofilizat, aby odtworzyć proszek od dna fiolki.
2. Usunąć plastikowy korek z odwracalnym otwieraniem z fiolki, odsłaniając środkową część gumowego zaworka i zachować go (Rys. 1).
   Zawsze unikać dotykania środkowej części gumowego zaworka ręką.

Rys. 1
3) Za pomocą strzykawki pobrać rozpuszczalnik zawierający lidokainę i wstrzyknąć go do fiolki zawierającej liofilizat.
4) Umieścić plastikowy korek na gumowym zaworku, aby uniknąć dotykania środkowej części zaworka palcami. Wstrząsać energicznie aż do całkowitego rozpuszczenia proszku. Przy ciągłym wstrząsaniu odtworzenie powinno nastąpić w ciągu 10 minut (Rys. 2).

Rys. 2
5) Pozostawić otrzymany roztwór do odpłynięcia piany i uzyskania klarownego roztworu. Upewnić się, że nie ma nierozpuszczonych pozostałości.
6) Usunąć plastikowy korek i za pomocą 5-ml strzykawki pobrać roztwór do wstrzyknięcia domięśniowego.
Po odtworzeniu roztwór należy podać natychmiast.
Nieużywane roztwory należy usunąć.
B. Stosowanie dożylne
Odtworzyć każdą fiolkę, używając objętości rozpuszczalnika podanej w poniższej tabeli, stosując jeden z rozpuszczalników kompatybilnych do odtworzenia. Wstrząsać ruchem obrotowym aż do rozpuszczenia. Przy ciągłym wstrząsaniu odtworzenie zazwyczaj następuje w ciągu 5–10 minut (szczegóły dotyczące manipulacji znajdują się poniżej).

* Roztwory do rekonstytucji:

• 0,9% roztwór do wlewania chlorku sodu (9 mg/ml)
• Woda do wlewania, sterylna
• 5% glukoza

Maksymalna zalecana objętość wody do wlewania, sterylnej, do rekonstytucji każdej dawki to 50 ml.

Odtworzony roztwór należy pobrać do strzykawki z fiolki. Po odtworzeniu zgodnie z instrukcją zawartość fiolki pobrana do strzykawki zapewni dawkę piperycyliny i tazobaktamu wskazaną na etykiecie.
Odtworzone roztwory mogą być dodatkowo rozcieńczone do żądanej objętości (np. od 50 ml do 150 ml) przy użyciu jednego z następujących rozcieńczalników kompatybilnych z podaniem dożylnej:

• 0,9% roztwór do wlewania chlorku sodu (9 mg/ml)
• 5% glukoza
• 6% dekstran w 0,9% chlorku sodu

Niekompatybilność
Niniejszego leku nie wolno mieszać z innymi produktami, z wyjątkiem tych wymienionych w punkcie 6.6 SmPC. Gdy stosuje się TEXTAZO współbieżnie z innym antybiotykiem (np. aminoglikozydem), środki te należy podawać oddzielnie. Mieszanie antybiotyków beta-laktamowych z aminoglikozydem in vitro może prowadzić do znaczącej inaktywacji aminoglikozydu. Jednakże ustalono kompatybilność amikacyny i gentamycyny z TEXTAZO in vitro w określonych rozcieńczalnikach i przy określonych stężeniach (patrz punkt Współpodawanie TEXTAZO z aminoglikozydami). W przypadku podania do mięśnia piperycylina/tazobaktam i aminoglikozydy należy odtwarzać i podawać oddzielnie, w różnych miejscach wstrzykiwania. TEXTAZO nie powinno być mieszane z innymi substancjami w jednej strzykawce lub worku do wlewania, ponieważ kompatybilność nie została ustalona. Z powodu niestabilności chemicznej TEXTAZO nie powinno być stosowane w roztworach zawierających wyłącznie wodorowęglan sodu. TEXTAZO nie powinno być dodawane do wlewu osoczowych ani do albumin hydrolizowanych.

Współpodawanie TEXTAZO z aminoglikozydami
Z powodu inaktywacji aminoglikozydu in vitro przez antybiotyki beta-laktamowe zaleca się podawanie TEXTAZO i aminoglikozydu oddzielnie. Gdy wskazane jest leczenie współbieżne z aminoglikozydami, TEXTAZO i aminoglikozyd należy odtwarzać i rozcieńczać oddzielnie.
W sytuacjach, gdy zalecane jest współpodawanie, TEXTAZO jest kompatybilne z jednoczesnym współpodawaniem za pomocą infuzji przez rozgałęzienie Y wyłącznie z następującymi aminoglikozydami, przy następujących warunkach:

*Dawkę aminoglikozydów należy dostosować do masy ciała pacjenta, stopnia zaawansowania infekcji (ciężkiej lub potencjalnie śmiertelnej) oraz funkcji nerek (klirens kreatyniny).
Zgodność Textazo z innymi aminoglikozydami nie została ustalona. Uznano za zgodne jedynie stężenia i rozpuszczalniki amikacyny i gentamycyny z dawką Textazo podaną w powyższej tabeli pod względem współpodawania przez przewód Y. Jednoczesne współpodawanie za pomocą przewodu Y w sposób inny niż powyżej opisano może prowadzić do dezaktywacji aminoglikozydu przez Textazo.
Nieużywany lek oraz odpady pochodzące z tego leku należy utylizować zgodnie z obowiązującymi przepisami lokalnymi.
Wyłącznie do jednorazowego użytku. Nieużywane roztwory należy usunąć.
Aby uzyskać dodatkowe informacje, należy zapoznać się z ulotką produktu.