ELEKTROLITICZNE ODWODNIENIE Z GLUKOZĄ MONICO
Roztwór do wlewania III
KATEGORIA FARMACOTERAPEUTYCZNA
Roztwory wpływające na równowagę elektrolitową, elektrolity skojarzone z węglowodanami.
WSKAZANIA TERAPEUTYCZNE
Uzupełnienie płynów i elektrolitów w sytuacjach, gdy konieczne jest zapewnienie dostaw kalorycznych.
Leczenie stanów łagodnego lub umiarkowanego, ale nie ciężkiego, kwasicy metabolicznej.
PRZECIWWSKAZANIA

Nadwrażliwość na substancje czynne lub na którykolwiek z substancji pomocniczych;
hiperkalcemia, hiperkalcyuria;
ciężka niewydolność nerek;
hipernatremia;
przepytanie wodno-solne;
hiperkaliemia lub w przypadkach zatrzymywania potasu;
migotanie komór (chlorek wapnia może zwiększyć ryzyko arytmii);
ciężka niewydolność wątroby (niemożność metabolizowania jonu octanowego);
alkalosis oddechowa lub metaboliczna;
kamica nerek (może się nasilić po podaniu wapnia);
gruźlica gruźlicza (może się nasilić charakterystyczna dla tego stanu hiperkalcemia);
hiperkoagulacja;
terapia współistniejąca z glikozydami nasercowymi (zobacz Interakcje);
anuria;
krwotok rdzeniowy lub wewnątrzczaszkowy;
ciężkie odwodnienie;
delirium tremens (jeśli pacjenci są już w stanie odwodnienia);
nieleczona choroba Addisona;
śpiączka;
skurcze cieplne;
leczenie współistniejące z ceftriaksonem u noworodków (≤ 28 dni życia), również w przypadku stosowania oddzielnych linii do wlewania. Zobacz punkty Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji, Niepożądane działania i Niezgodności.

W przypadku transfuzji krwi, roztwór nie powinien być podawany przez ten sam kaniul do wlewania co krew pełna ze względu na możliwe ryzyko pseudoaglutynacji.
OSTRZEŻENIA PRZED ZASTOSOWANIEM
Ze względu na zawartość sodu, stosować ostrożnie u pacjentów z niewydolnością serca zastoinową, ciężką niewydolnością nerek i w stanach klinicznych, w których występuje obrzęk z zatrzymaniem soli; u pacjentów leczonych lekami działającymi inotropowo na serce lub lekami kortykosteroidowymi lub kortykotropinowymi.
Sole sodu należy podawać ostrożnie u pacjentów z nadciśnieniem, niewydolnością serca, obrzękiem obwodowym lub płucnym, zmniejszoną czynnością nerek, stanem przedrzucawkowym lub innymi stanami związanymi z zatrzymaniem sodu (zobacz Interakcje).
Ze względu na zawartość potasu, podawanie powinno być kontrolowane za pomocą kolejnych elektrokardiogramów; stężenie potasu w surowicy nie wskazuje stężeń komórkowych potasu.
Wysokie stężenia potasu w osoczu mogą prowadzić do śmierci z powodu zahamowania czynności serca, arytmii lub zatrzymania. Aby uniknąć zatrucia potasem, wlewanie musi być powolne.
Lek należy podawać ostrożnie u pacjentów:

z niewydolnością nerek (podawanie roztworów zawierających jony potasu u pacjentów z obniżoną czynnością nerek może prowadzić do zatrzymania potasu);
z niewydolnością serca, szczególnie u pacjentów zatryfykowanych;
z niewydolnością nadnerczy;
z niewydolnością wątroby;
z okresową paraliżem rodzinnym;
z miotonią wrodzoną;
w wczesnych fazach pooperacyjnych. Ze względu na zawartość wapnia, lek należy stosować z dużą ostrożnością u pacjentów:
z chorobami nerek;
z chorobami serca;
którzy otrzymali transfuzję krwi, ponieważ stężenia jonów wapnia mogą różnić się od przewidywanych. Ponieważ chlorek wapnia jest substancją zakwaszającą, należy zachować ostrożność przy podawaniu w stanach takich jak choroby nerek, serce płucne, kwasica oddechowa lub niewydolność oddechowa, w których zakwaszenie może nasilić stan kliniczny. Należy również zachować ostrożność w stanach, w których może wystąpić zwiększone ryzyko hiperkalcemii, takich jak przewlekła niewydolność nerek, odwodnienie lub zaburzenia równowagi elektrolitowej. Ponieważ sole wapnia mogą zwiększać ryzyko arytmii, należy zwrócić uwagę na przedłużanie podawania chlorku wapnia u pacjentów z chorobami serca. Podawanie chlorku wapnia może powodować rozszerzenie naczyń i obniżenie ciśnienia krwi. Roztwór chlorku wapnia jest drażniący i dlatego nie powinien być podawany do mięśni ani podskórnie ani do tkanek okołonaczyniowych, ponieważ może dojść do martwicy tkanek. Należy często monitorować stężenia wapnia w osoczu i stężenia wapnia w moczu, aby uniknąć hiperkalcyurii, ponieważ hiperkalcyuria może przekształcić się w hiperkalcemię. Ze względu na zawartość magnezu, lek należy podawać ostrożnie u pacjentów:
z niewydolnością nerek;
z niewydolnością serca, szczególnie u pacjentów zatryfykowanych;
z ciężką miastenią;
leczonych lekami depresyjnymi układu nerwowego centralnego i blokerami nerwowo-mięśniowymi. Ze względu na zawartość glukozy, lek należy podawać ostrożnie u pacjentów z wyraźnie stwierdzonym lub podklinicznym cukrzycą lub z nietolerancją glukozy dowolnego rodzaju. Jeden gram glukozy dostarcza 3,74 kcal (około 15,6 kJ) energii. Aby zminimalizować ryzyko hiperglikemii i powstania glikozurii, należy monitorować glukozę we krwi i w moczu i, jeśli konieczne, podawać insulinę. Podczas długotrwałego stosowania roztworów glukozy może dojść do przeciążenia płynowego, stanu zastoinowego i niedoboru elektrolitów. Należy zwrócić szczególną uwagę na podawanie glukozy u pacjentów leczonych kortykosteroidami lub kortykotropiną (zobacz Interakcje). U dzieci, szczególnie u noworodków i dzieci o niskiej masie ciała, podawanie glukozy może zwiększyć ryzyko hiperglikemii. Ponadto, u dzieci o niskiej masie ciała szybkie lub nadmierne wlewania mogą spowodować wzrost osmolarności osocza i krwotok wewnątrzczaszkowy. Ze względu na zawartość octanu, stosować ostrożnie u pacjentów z alkalozą metaboliczną i oddechową oraz w stanach, w których występuje wzrost stężenia lub niewystarczające wykorzystanie tego jonu, takich jak łagodna lub umiarkowana niewydolność wątroby. Podczas wlewania leku konieczne jest podstawowe monitorowanie zapisu EKG oraz zalecane jest monitorowanie bilansu płynów, elektrolitów, osmolarności osocza, ciśnienia tętniczego, równowagi kwasowo-zasadowej, odruchów osteotendynowych (ostatnie w celu monitorowania ewentualnej niewydolności oddechowej) oraz glikemii. Należy dokładnie monitorować stężenia magnezu w surowicy podczas terapii, aby upewnić się, że nie są przekroczone. Należy często monitorować stężenia wapnia w osoczu i stężenia wapnia w moczu, aby uniknąć hiperkalcyurii, ponieważ hiperkalcyuria może przekształcić się w hiperkalcemię.

INTERAKCJE
Poinformuj lekarza lub farmaceutę, jeśli ostatnio przyjmowałeś/-aś inne leki, również te dostępne bez recepty.
Stosowanie leków takich jak moczopędne oszczędzające potas może zwiększyć ryzyko hiperkaliemii, szczególnie w przypadku zaburzeń czynności nerek. W takich przypadkach konieczne jest ścisłe monitorowanie stężeń potasu w surowicy.
Stosowanie leków takich jak inhibitory ACE, które powodują obniżenie stężeń aldosteronu, może prowadzić do zatrzymania potasu. Dlatego konieczne jest ścisłe monitorowanie stężeń potasu w surowicy.
Kortykosteroidy są związane z zatrzymaniem sodu i wody, co może prowadzić do obrzęków i nadciśnienia: dlatego należy zachować ostrożność przy jednoczesnym podawaniu soli sodu i kortykosteroidów (zobacz Ostrzeżenia przed zastosowaniem).
Roztwór chlorku wapnia może oddziaływać z następującymi lekami:

tiazydowymi moczopędnymi, ponieważ może wystąpić hiperkalcemia spowodowana zmniejszeniem wydalania wapnia przez nerki;
glikozydami nasercowymi (cyfrykami), digoksyną i digitoksyną, ponieważ jednoczesne stosowanie może zwiększyć ryzyko arytmii, ponieważ działanie inotropowe i efekty toksyczne są synergistyczne;
werapamilem (i innymi blokerami kanałów wapniowych), ponieważ jednoczesne stosowanie może zmniejszyć działanie przeciwciśnieniowe werapamylu;
lekami zawierającymi magnez, ponieważ może zwiększyć ryzyko hiperkalcemii lub hiper-magnezemi, szczególnie u pacjentów z zaburzeniami nerek;
blokerami nerwowo-mięśniowymi: sole wapnia mogą znosić działanie blokerów nie depolaryzujących; w niektórych przypadkach zaobserwowano również zwiększenie i przedłużenie działania tubokuraryny. Jak w przypadku innych roztworów zawierających wapń, leczenie współistniejące z ceftriaksonem jest przeciwwskazane u noworodków (≤ 28 dni życia), również w przypadku stosowania oddzielnych linii do wlewania (ryzyko śmiertelnego wytrącania soli ceftriaksonu-wapń w krwiobiegu noworodka, zobacz punkt Niepożądane działania). U pacjentów starszych niż 28 dni (w tym dorosłych), ceftriakson nie powinien być podawany współistniejąco z roztworami do wlewania dożylnego zawierającymi wapń, w tym z ELEKTROLITICZNE ODWODNIENIE MONICO – Roztwór do wlewania III z glukozą, przez tę samą linię do wlewania (np. przez rozgałęzienie typu Y). W przypadku stosowania tej samej linii do podawania sekwencyjnego, linia musi być przemywana płynem zgodnym między wlewaniami. Chlorek magnezu może oddziaływać z następującymi lekami:
lekami depresyjnymi układu nerwowego centralnego: gdy barbiturany, narkotyki lub inne środki nasenne (lub znieczulenia ogólnego) lub inne leki depresyjne układu nerwowego centralnego są podawane jednocześnie z magnezem, dawkowanie musi być ostrożnie dostosowane z powodu addytywnego działania depresyjnego magnezu na układ nerwowy centralny. Depresja układu nerwowego centralnego i przewodnictwa obwodowego spowodowana magnezem może być przeciwdziałana przez wapń;
glikozydami nasercowymi (cyfrykami), digoksyną i digitoksyną: chlorek magnezu należy podawać z największą ostrożnością u pacjentów przyjmujących cyfryki z powodu zaburzeń przewodnictwa serca, które mogą prowadzić do arytmii serca, jeśli konieczne byłoby podanie wapnia w celu leczenia zatrucia magnezem;
konkurencyjnymi i depolaryzującymi blokerami nerwowo-mięśniowymi: podawanie chlorku magnezu dożylne nasila działanie blokerów płytki nerwowo-mięśniowej konkurencyjnych i depolaryzujących;
aminoglikozydami: działanie magnezu podawanego dożylne na blok nerwowo-mięśniowy i aminoglikozydów może być addytywne;
eltrombopagiem: podawanie produktów zawierających glin, wapń lub magnez może zmniejszyć stężenia eltrombopagu w osoczu;
rokuroniumem: jednoczesne podawanie rokuroniumu i magnezu może zwiększyć ryzyko toksyczności rokuroniumu (przedłużenie bloku nerwowo-mięśniowego, depresja oddechowa i bezdech);
labetololem: jednoczesne podawanie labetololu i magnezu może powodować bradykardię i zmniejszenie wyrzutu serca (oddech świszczący, zawroty głowy lub omdlenia);
antagonistami wapnia (isradypina, felodypina, nikardypina i nifedypina): jednoczesne podawanie magnezu z lekiem antagonistycznym wapnia może prowadzić do hipotensji. Ponieważ kortykosteroidy i kortykotropina są związane z obniżoną tolerancją węglowodanów i możliwym objawieniem się ukrytej cukrzycy, należy dokładnie monitorować pacjenta w przypadku jednoczesnego podawania glukozy.

OSTRZEŻENIA SZCZEGÓLNE
Używać natychmiast po otwarciu opakowania. Roztwór musi być klarowny, bezbarwny lub lekko słomkowożółty i wolny od widocznych cząstek. Przeznaczony jest do jednorazowego i nieprzerwanego podania, a ewentualny pozostały roztwór nie może być wykorzystany.
Ciąża i karmienie piersią
Nie ma dostępnych danych na temat możliwych negatywnych skutków leku podawanego podczas ciąży lub karmienia piersią lub na zdolność rozrodczą.
Dlatego lek nie powinien być stosowany podczas ciąży i karmienia piersią, chyba że w przypadku absolutnej konieczności i tylko po ocenie stosunku ryzyka do korzyści.
Unikać stosowania magnezu 2 godziny przed porodem. Jeśli chlorek magnezu jest podawany (zwłaszcza przez więcej niż 24 godziny przed porodem) w celu kontrolowania drgawek u matek z toksycznym stanem ciężarnych, noworodki mogą wykazywać objawy zatrucia magnezem, w tym depresję układu nerwowo-mięśniowego i oddechowego.
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwanie maszyn
Lek nie wpływa na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwanie maszyn.
Ważne informacje dotyczące niektórych substancji pomocniczych: produkt zawiera metabisulfit sodu: ta substancja może powodować u osób wrażliwych, szczególnie u astmatyków, reakcje alergiczne i ciężkie napady astmy.
DAWKA, SPOSÓB I CZAS PODANIA
Roztwór jest hipertoniczny w stosunku do krwi i musi być podawany dożylne z ostrożnością i kontrolowaną szybkością wlewania.
Dobrze wstrząsnąć przed podaniem.
Dawka zależy od wieku, masy ciała i stanu klinicznego pacjenta.
Lek należy podawać tylko przy zachowanej czynności nerek i z szybkością nie przekraczającą 10 mEq potasu/godz. i 0,4–0,8 g glukozy/kg masy ciała/godz.
Dorośli
Ogólnie dawka wynosi 3 litry/doba, podawane z szybkością około 500 ml–1 litr/godz.
Dzieci
U dzieci bezpieczeństwo i skuteczność leku nie zostały ustalone.
Dawkowanie i szybkość podawania glukozy należy dobrać w zależności od wieku, masy ciała i stanu klinicznego pacjenta. Należy zachować szczególną ostrożność u pacjentów pediatrycznych, szczególnie u noworodków lub dzieci o niskiej masie ciała (zobacz Ostrzeżenia przed zastosowaniem).
Nie wstrzykiwać do mięśni, podskórnie ani do tkanek okołonaczyniowych.
Podawanie należy przerwać, jeśli pacjent doświadcza bólu lub zaczerwienienia w miejscu wstrzyknięcia, ponieważ może to wskazywać na wyciek leku.
Zbyt szybkie wlewania mogą powodować ból lokalny, a szybkość wlewania należy dostosować do tolerancji.
Zalecane jest, aby pacjent pozostał w pozycji leżącej przez krótki czas po podaniu.
Niezgodności z ELEKTROLITICZNE ODWODNIENIE z GLUKOZĄ MONICO.
Ze względu na zawartość glukozy, lek jest niezgodny z:

cyjanokobalamina;
siarczan kanamycyny;
nowobiocyna sodowa;
warfaryna sodowa; Ponadto istnieją sprzeczne opinie dotyczące zgodności glukozy z hydroksyetyloamidem (hetastarch). Ampicylina i amoksycylina są stabilne w roztworach glukozy tylko przez krótki czas. Ze względu na zawartość chlorku wapnia jest niezgodny z:
siarczanem magnezu: powstawanie osadu;
lekami zawierającymi fosforan: powstawanie osadu fosforanu wapnia;
lekami zawierającymi węglan: powstawanie osadu węglanu wapnia;
lekami zawierającymi winian: powstawanie osadu winianu wapnia. Stwierdzono niezgodności chlorku wapnia z:
aminofiliną: z powodu powstawania osadu;
amfoterycyną B: z powodu powstawania mętności;
cefamandolem: z powodu obecności sodu węglanowego w przygotowaniu cefamandolu;
ceftriaksonem sodowym: z powodu powstawania osadu, dlatego podawanie roztworu wapnia nie powinno następować w ciągu 48 godzin po podaniu ceftriaksonu;
cefalotyną: z powodu niezgodności fizycznej;
cefradyną: z powodu obecności sodu węglanowego w przygotowaniu cefradyny;
chlorfenaminą: z powodu niezgodności fizycznej;
dobutaminą: z powodu powstawania mętności;
emulsją tłuszczową: z powodu obecności strącania;
heparyną sodową;
indometacyną: z powodu powstawania osadu;
nitrofurantoiną sodową;
prometazyną: z powodu powstawania osadu;
propofolem: z powodu powstawania osadu;
streptomycyną: ponieważ wapń może hamować działanie streptomycyny;
tetracyklinami: sole wapnia mogą tworzyć kompleksy z tetracyklinami.

Sole wapnia mogą tworzyć kompleksy z wieloma lekami, co może prowadzić do powstawania osadów.
Niezgodność fizyczna została zgłoszona z ceftriaksonem (zobacz punkty Przeciwwskazania, Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji oraz Niepożądane działania).
Ze względu na zawartość magnezu, lek jest niezgodny z roztworami zawierającymi alkohol (w wysokich stężeniach), metale ciężkie, węglany i wodorowęglany, hydrokortyzon sodowy, bursztyniany, fosforany, siarczan polimyksyny B, chlorkowodorek procainy, salicylan wapnia, fosforan klinfamycyny, winiany, ponieważ mogą tworzyć się osady.
Potencjalna niezgodność często zależy od zmiany stężenia reagentów i pH roztworów.
Używać natychmiast po otwarciu opakowania. Opakowanie przeznaczone jest do jednorazowego i nieprzerwanego podania, a ewentualny pozostały roztwór nie może być wykorzystany.
Dobrze wstrząsnąć przed podaniem. Nie należy stosować leku, jeśli roztwór nie jest klarowny, bezbarwny lub lekko słomkowożółty lub zawiera cząstki.
Należy zastosować wszystkie standardowe środki ostrożności w celu zachowania sterylności przed i podczas wlewania dożylnego.
PRZEDAWKA
Objawy
Wysokie stężenia potasu w osoczu mogą prowadzić do śmierci z powodu zahamowania czynności serca, arytmii lub zatrzymania.
Podawanie nadmiernych dawek chlorku sodu może prowadzić, w zależności od stanu klinicznego pacjenta, do hipernatremii i/lub hipervolemii. Hipernatremia i nadmierne zatrzymanie sodu, gdy występuje zaburzona wydzielanie sodu przez nerki, prowadzi do odwodnienia narządów wewnętrznych, szczególnie mózgu, oraz do gromadzenia się płynów zewnątrzkomórkowych z obrzękami, które mogą dotyczyć krążenia mózgowego, płucnego i obwodowego, z wystąpieniem obrzęku płucnego i obwodowego.
W przypadku podania nadmiernych dawek chlorku magnezu mogą wystąpić następujące objawy zatrucia: rumień, potliwość, hipotensja, paraliż miękkich mięśni, hipotermia, kolaps krążeniowy, depresja serca i układu nerwowego centralnego, która może prowadzić do niewydolności oddechowej.
Zatrucie magnezem objawia się szczytem ciśnienia tętniczego i niewydolnością oddechową.
Zanik odruchu rzepowego jest przydatnym objawem klinicznym wskazującym początek zatrucia.
W przypadku podania nadmiernych dawek chlorku wapnia może wystąpić hiperkalcemia, szczególnie u pacjentów z chorobami nerek. Typowe objawy hiperkalcemii to: uczucie pragnienia, nudności, wymioty, zaparcia, wielomocz, ból brzucha, osłabienie mięśni, zaburzenia psychiczne i, w ciężkich przypadkach, arytmia serca i śpiączka. Mówi się o hiperkalcemii, gdy stężenia wapnia w osoczu przekraczają 2,6 mmol/l; dlatego należy stale monitorować te stężenia.
W przypadku długotrwałego podawania glukozy może wystąpić nadmiar płynów i przeciążenie rozpuszczalników.
Leczenie
Natychmiastowe przerwanie wlewania i wprowadzenie terapii korygującej hiperglikemię oraz obniżenie stężeń jonów, które są w nadmiarze, i przywrócenie, jeśli konieczne, równowagi kwasowo-zasadowej (zobacz Ostrzeżenia przed zastosowaniem).
Pacjent powinien być poddany obserwacji w celu oceny pojawienia się ewentualnych objawów i objawów związanych z podanym lekiem, zapewniając pacjentowi odpowiednie środki objawowe i wspierające w zależności od potrzeb.
W przypadku wysokiej natremii można stosować moczopędne pętlowe.
W przypadku hiperkaliemii można podawać dożylne glukozę (z lub bez insuliny) lub wodorowęglan sodu;
W przypadku niewielkiej przedawkowania chlorku wapnia, leczenie polega na natychmiastowym przerwaniu wlewania i wszelkich innych leków zawierających wapń. W przypadku ciężkiego przedawkowania (stężenia w osoczu >2,9 mmol/l) należy podjąć następujące działania:

nawodnienie poprzez podanie roztworu chlorku sodu 0,9%;
stosowanie moczopędnych nie-tiazydowych w celu ułatwienia wydalania wapnia;
monitorowanie stężeń potasu i magnezu w osoczu z natychmiastowym przywróceniem poziomu do wartości normalnych;
monitorowanie czynności serca, stosowanie beta-blokerów w celu zmniejszenia ryzyka arytmii serca;
ewentualne użycie hemodializy. W przypadku przedawkowania magnezu konieczne jest użycie sztucznej wentylacji. W celu przeciwdziałania skutkom hiper-magnezemi należy podać wapń dożylne (10–20 ml roztworu 5%). Podanie 0,5–1 mg fizostygminy podskórnie może być pomocne. Wysokie stężenia elektrolitów w osoczu mogą wymagać stosowania dializy.

W przypadku nadmiernego podania glukozy należy ponownie ocenić stan kliniczny pacjenta i wprowadzić odpowiednie środki korygujące.
W przypadku przypadkowego połknięcia/przyjęcia nadmiernych dawek ELEKTROLITICZNE ODWODNIENIE z GLUKOZĄ MONICO, należy natychmiast powiadomić lekarza lub udać się do najbliższego szpitala.
Jeśli masz jakiekolwiek wątpliwości dotyczące stosowania ELEKTROLITICZNE ODWODNIENIE z GLUKOZĄ MONICO, skontaktuj się z lekarzem lub farmaceutą.
DZIAŁANIA NIEPOŻĄDANE
Jak wszystkie leki, ELEKTROLITICZNE ODWODNIENIE z GLUKOZĄ MONICO może powodować działania niepożądane, choć nie u wszystkich osób one występują.
Poniżej wymieniono działania niepożądane ELEKTROLITICZNE ODWODNIENIE z GLUKOZĄ. Nie ma wystarczających danych, aby ustalić częstość poszczególnych wymienionych działań.
Zaburzenia układu odpornościowego
Reakcje nadwrażliwości, pokrzywka.
Choroby układu pokarmowego
Zaburzenia i drażnienie przewodu pokarmowego, pragnienie, zmniejszona ślinotok, nudności, wymioty, biegunka, bóle brzucha, zaparcia, opóźniony przepływ jelitowy, jelitowy paraliż, smak metaliczny, smak wapienny.
Choroby układu nerwowego
Zaburzenia nerwowo-mięśniowe, sztywność mięśni, mrowienie, paraliż miękkich mięśni, osłabienie, dezorientacja, bóle głowy, zawroty głowy, niepokój, pobudzenie, drgawki, śpiączka, śmierć.
Zaburzenia psychiczne
Senność, stany dezorientacji, zaburzenia psychiczne.
Choroby serca
Arytmie, tachykardia, bradykardia, zaburzenia przewodnictwa, zanik fali P, poszerzenie QRS w zapisie EKG, omdlenia, migotanie komór, zatrzymanie krążenia.
Choroby układu naczyniowego
Hipotensja, nadciśnienie, obrzęk obwodowy, rozszerzenie naczyń, rumień, potliwość, wstrząs.
Zaburzenia równowagi wodnej i elektrolitowej
Hipernatremia, hipervolemia, hiperchloramia.
Choroby układu oddechowego, klatki piersiowej i śródpiersia
Duszność, zatrzymanie oddechu, obrzęk płuc, napięciowe zapalenie opłucnej.
Choroby oczu
Zmniejszone łzawienie.
Choroby nerek i układu moczowego
Niewydolność nerek, wielomocz.
Zaburzenia przemiany materii i odżywiania
Hiperkalcemia, zespół Burnett (zespół mleko-alkaliczny), hipokalcemia.
Choroby układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej
Osłabienie mięśni.
Zaburzenia przemiany materii i odżywiania
Zwiększenie szybkości przemiany materii, hiperglikemia, hipoglikemia, wzrost stężenia insuliny, wzrost stężenia adrenaliny.
Choroby systemowe i stanów związanych z miejscem podania
Reakcje gorączkowe, infekcja w miejscu wlewania, ból lub reakcja lokalna, zaczerwienienie, rAsh, drażnienie żyły, zakrzepica lub zapalenie żyły rozprzestrzeniające się od miejsca wlewania, wyciek, martwica tkanek, powstawanie ropni, zwapnienie skóry.
Wytrącanie soli wapnia-ceftriaksonu
Rzadko zgłaszano ciężkie, a w niektórych przypadkach śmiertelne, reakcje niepożądane u wcześniaków i u noworodków urodzonych w terminie (w wieku < 28 dni), którzy byli leczeni ceftriaksonem i wapniem dożylne. Obecność wytrącania soli wapnia-ceftriaksonu stwierdzono pośmiertnie w płucach i nerkach. Wysokie ryzyko wytrącania u noworodków wynika z ich niskiej objętości krwi i dłuższego okresu półtrwania ceftriaksonu w porównaniu z dorosłymi (zobacz punkty Przeciwwskazania i Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji).
Zgłoszono przypadki wytrącania w nerkach, głównie u dzieci powyżej 3 roku życia leczonych wysokimi dawkami dziennymi (np. ≥ 80 mg/kg/doba) lub całkowitymi dawkami przekraczającymi 10 gramów i u których występowały inne czynniki ryzyka (np. ograniczenie płynów, pacjenci przeznaczeni do łóżka). Ryzyko powstawania wytrącania wzrasta u pacjentów unieruchomionych lub odwodnionych. To zdarzenie może być objawowe lub bezobjawowe, może prowadzić do niewydolności nerek i anurii i jest odwracalne po przerwaniu podawania.
Obserwowano wytrącanie soli wapnia-ceftriaksonu w pęcherzyku żółciowym, głównie u pacjentów leczonych dawkami wyższymi niż zalecana dawka standardowa. U dzieci badania prospektywne wykazały zmienny odsetek wytrącania przy podawaniu dożylnym; w niektórych badaniach odsetek ten przekraczał 30%. Wydaje się, że odsetek ten jest niższy przy powolnym wlewaniu (20–30 minut). Ten efekt jest zazwyczaj bezobjawowy, ale w rzadkich przypadkach wytrącania towarzyszyły objawy kliniczne, takie jak ból, nudności i wymioty. W takich przypadkach zaleca się leczenie objawowe. Wytrącanie jest zazwyczaj odwracalne po przerwaniu podawania.
Przestrzeganie instrukcji zawartych w ulotce zmniejsza ryzyko działań niepożądanych.
Jeśli którykolwiek z działań niepożądanych nasila się lub jeśli zauważysz pojawienie się jakiegokolwiek działania niepożądanego nie wymienionego w tej ulotce, poinformuj lekarza lub farmaceutę.
TERMIN WAŻNOŚCI I WARUNKI PRZECHOWYWANIA
Termin ważności: patrz data ważności podana na opakowaniu.
Data ważności odnosi się do produktu w nieuszkodzonym opakowaniu, przechowywanego zgodnie z zaleceniami.
Uwaga: nie stosować leku po dacie ważności podanej na opakowaniu.
Warunki przechowywania
Przechowywać w oryginalnym opakowaniu i w szczelnym pojemniku. Nie chłodzić ani nie zamrażać.
Leków nie należy wyrzucać do kanalizacji ani do śmieci domowych. Zapytaj farmaceuty, jak pozbyć się leków, których już nie używasz. To pomoże chronić środowisko.
Przechowywać lek poza zasięgiem i wzrokiem dzieci.
SKŁAD
1000 ml zawiera
Substancje czynne: chlorek sodu 5,0 g
chlorek potasu 0,75 g
chlorku wapnia dwuwodnego 0,35 g
chlorku magnezu sześciowodnego 0,31 g
octanu sodu trójwodnego 6,4 g
cytrynianu sodu 0,75 g
glukozy monohydratu 55,0 g
co odpowiada glukozie 50 g
mEq/litr: Na 140
K 10
Ca 5
Mg 3
Cl 103
Octan 47
Cytrynian 8
mMol/litr: glukoza 278
osmolarność teoretyczna: (mOsm/litr) 585
pH: 5,0 ÷ 7,0
Substancje pomocnicze: woda do wstrzykiwania, metabisulfit sodu, kwas solny.
POSTAĆ FARMACEUTYCZNA I ZAWARTOŚĆ
Roztwór do wlewania sterylne i apirogenne.
Butelki z farmaceutycznego szkła o pojemności ml 50 – 100 – 250 – 500 – 1000.
Paczki z tworzywa sztucznego (polipropylen) o pojemności ml 100 – 250 – 500 – 1000.
WŁAŚCICIEL POZWOLENIA NA WPUSZCZENIE NA RYNEK
MONICO SPA, Via Ponte di Pietra 7 – WENECJA / MESTRE
PRODUCENT
MONICO SPA, Via Ponte di Pietra 7 – WENECJA / MESTRE

Roztwór do rehydratacji z glukozą MONICO