LANDIOBLOC

ULOTKA DLA PACJENTA

LANDIOBLOC 300 mg proszek do sporządzenia roztworu do wlewania

landiololu chlorohydrazyna
Należy uważnie przeczytać niniejszą ulotkę przed podaniem leku, ponieważ zawiera ona ważne informacje dla pacjenta.

• Zachowaj tę ulotkę. Może się okazać konieczność ponownego zapoznania się z jej treścią.
• W przypadku jakichkolwiek wątpliwości należy skontaktować się z lekarzem lub pielęgniarką.
• W przypadku wystąpienia jakichkolwiek działań niepożądanych, w tym nie wymienionych w tej ulotce, należy skontaktować się z lekarzem lub pielęgniarką. Zobacz punkt 4. Pełna nazwa leku to Landiobloc 300 mg proszek do sporządzenia roztworu do wlewania. W niniejszej ulotce używana jest skrócona nazwa: Landiobloc. Treść niniejszej ulotki:
  1. Co to jest Landiobloc i do czego się go stosuje
  2. Co należy wiedzieć przed podaniem Landiobloc
  3. Jak stosuje się Landiobloc
  4. Możliwe działania niepożądane
  5. Jak przechowywać Landiobloc
  6. Zawartość opakowania i inne informacje

1. Co to jest Landiobloc i do czego służy

Landiobloc zawiera substancję czynną landiololo chloridrato. Należy do grupy leków zwanych
„bety-blokerami”, które działają, zmieniając nieregularne lub zbyt szybkie tętno w normalne tętno.
Ten lek stosuje się u dorosłych w leczeniu zaburzeń rytmu serca, gdy serce bije
zbyt szybko. Jest wykorzystywany podczas lub bezpośrednio po zabiegach chirurgicznych lub w innych sytuacjach, w których konieczne jest kontrolowanie rytmu serca.

2. Co należy wiedzieć przed podaniem Landiobloc

Lekarz NIE poda Ci Landiobloc, jeśli:

• Jesteś uczulony na landiolol lub którykolwiek z innych składników tego leku (wymienionych w punkcie 6).
• Masz bardzo powolne tętno (mniej niż 50 uderzeń na minutę).
• Masz szybkie tętno lub naprzemienne szybkie i powolne tętno (stan zwany zespołem węzła zatokowego).
• Masz stan zwany „ciężkim blokiem serca”. Blok serca to zaburzenie przewodzenia impulsów elektrycznych kontrolujących rytm serca.
• Masz problem związany z przepływem krwi do serca (stan zwany szokiem kardiogennym).
• Masz bardzo niskie ciśnienie krwi.
• Masz objawy ciężkiej niewydolności serca.
• Masz podwyższone ciśnienie w naczyniach płucnych (nadciśnienie płucne).
• Masz chorobę gruczołu nadnerczy zwaną fiochromocytyzmem, która nie została jeszcze leczona. Fiochromocytyzm to choroba gruczołu nadnerczy, która może powodować nagły wzrost ciśnienia krwi, silny ból głowy, nadmierne poty i przyspieszone tętno.
• Masz objawy astmy, które szybko się nasilają.
• Masz bardzo wysoki poziom kwasów w organizmie (ciężka acydoza metaboliczna), której nie można skorygować. Landiobloc nie będzie Ci podany, jeśli któraś z powyższych sytuacji Ci dotyczy. Jeśli nie jesteś pewien/pewna, skonsultuj się z lekarzem lub pielęgniarką/pielęgniarką przed podaniem tego leku.

Ostrzeżenia i środki ostrożności

• Przed podaniem tego leku skonsultuj się z lekarzem lub pielęgniarką/pielęgniarką.
• Landiobloc to proszek, który musi być rozpuszczony przez lekarza lub pielęgniarkę/pielęgniarkę przed podaniem.
• Zwykle podczas leczenia tym lekiem należy stale monitorować tętno, ciśnienie krwi oraz aktywność elektryczną serca. Lekarz będzie szczególnie ostrożny przy stosowaniu tego leku, zwłaszcza jeśli:
  • Cierpisz na cukrzycę lub niski poziom cukru we krwi. Landiolol może maskować objawy hipoglikemii.
  • Masz niskie ciśnienie krwi.
  • Cierpisz na stan zwany „zespołem przedwzbudzenia komorowego” w połączeniu z nieregularnym i szybkim rytmem serca (migotanie przedsionków).
  • Masz problemy z przewodzeniem impulsów elektrycznych kontrolujących rytm serca (blok serca).
  • Masz zaburzenia przewodzenia impulsów elektrycznych przez serce i przyjmujesz werapamil lub dyltiazem.
  • Cierpisz na szczególny rodzaj anginy (ból w klatce piersiowej) zwany anginą Prinzmetala.
  • Masz lub miałeś problemy sercowe (np. niewydolność serca). Lekarz będzie bardzo uważnie obserwował ewentualne objawy sercowe. W razie potrzeby leczenie może zostać przerwane, dawkę zmniejszono lub zastosowano specjalne leczenie.
  • Cierpisz na niektóre zaburzenia rytmu serca zwane arytmią nadkomorową i:
  • Masz inne problemy sercowe lub
  • Przyjmujesz inne leki na serce
• Masz problemy nerkowe.
• Masz chorobę gruczołu nadnerczy zwaną fiochromocytyzmem, która została wyleczona lekami zwanymi blokerami receptorów alfa.
• Masz zwężenie dróg oddechowych lub świsty, np. przy astmie.
• Masz problemy z krążeniem, takie jak bladość palców (np. choroba Raynauda) lub ból, zmęczenie i czasem pieczenie w nogach.
• Cierpisz na alergie lub jesteś narażony na reakcje anafilaktyczne (ciężkie reakcje alergiczne). Landiobloc może nasilić alergie i utrudnić ich leczenie. Jeśli któraś z powyższych sytuacji Ci dotyczy (lub masz wątpliwości), porozmawiaj z lekarzem lub pielęgniarką/pielęgniarką przed podaniem tego leku.

Dla osób uprawiających sport: stosowanie leku bez wskazań terapeutycznych stanowi doping i może prowadzić do wykrycia w teście antydopingowym.

Inne leki i Landiobloc

Poinformuj lekarza lub pielęgniarkę/pielęgniarkę, jeśli przyjmujesz, ostatnio przyjmowałeś/przyjmowałaś lub możesz przyjmować inne leki, również te dostępne bez recepty, w tym leki ziołowe i produkty naturalne. Lekarz sprawdzi, czy inne leki, które przyjmujesz, nie wpływają na działanie Landiobloc.

W szczególności poinformuj lekarza lub pielęgniarkę/pielęgniarkę, jeśli przyjmujesz którykolwiek z następujących leków:

• Leki stosowane w zaburzeniach rytmu serca (np. dyltiazem, werapamil, propafenon, dysopyramidę, amiodaron, cyfostatyna, cyfostatyna) i nadciśnienie tętnicze (np. nifedypina).
• Leki stosowane w leczeniu cukrzycy, takie jak insulina i doustne leki przeciwcukrzycowe.
• Leki stosowane do rozluźnienia mięśni, zwykle podczas zabiegu chirurgicznego (np. sukcynycholina) lub leki stosowane do cofnięcia działania miorelaksantów zwanych inhibitorami cholinoesterazy (np. neostygmina, distygmina, edrofonium). Lekarz będzie również szczególnie uważny przy stosowaniu Landiobloc podczas zabiegów chirurgicznych, w przypadku podania leków zwanych anestetykami i innych terapii.
• Leki zwane blokerami zwojów (np. trimetafano).
• Leki stosowane jako środki przeciwbólowe, takie jak niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ).
• Floktafenina, lek przeciwbólowy.
• Amizulpryd, lek stosowany w leczeniu zaburzeń psychicznych.
• Antydepresanty trójcykliczne, leki stosowane w leczeniu depresji (np. imipramina, amitryptylina).
• Barbiturany (np. fenylobarbital, stosowany w leczeniu epilepsji).
• Fenotiazyny (np. chloropromazyna, stosowana w leczeniu zaburzeń psychicznych).
• Leki stosowane w leczeniu astmy.
• Leki stosowane w leczeniu przeziębienia lub zatkanego nosa, zwane „dekongestantami nosowymi”.
• Leki, które mogą obniżać ciśnienie krwi (np. rezercyna, klonidyna).
• Adrenalina, stosowana w leczeniu reakcji alergicznych.
• Heparyna, stosowana do rozrzedzania krwi. Jeśli nie jesteś pewien/pewna, czy któraś z powyższych sytuacji Ci dotyczy, skonsultuj się z lekarzem lub pielęgniarką/pielęgniarką przed podaniem Landiobloc.

Ciąża i karmienie piersią

Jeśli jesteś w ciąży, karmisz piersią, podejrzewasz ciążę lub planujesz zajście w ciążę, skonsultuj się z lekarzem przed podaniem tego leku. Dane dotyczące stosowania Landiobloc w ciąży są ograniczone. Z powodu ograniczonego doświadczenia zaleca się unikanie stosowania landiololu w czasie ciąży.
Poinformuj lekarza, jeśli karmisz piersią. Landiobloc może przechodzić do mleka matki, dlatego nie należy podawać tego leku karmiącym piersią kobietom.

3. Jak ma być stosowany lek Landiobloc

• Landiobloc to proszek, który musi być rozpuszczony przez lekarza lub pielęgniarkę przed podaniem w postaci wlewu dożylnego za pomocą igły.
• Dawkowanie musi być dostosowane indywidualnie. Przed dawką utrzymaniową może być podana dawka początkowa. Lekarz ustali schemat dawkowania i dostosuje go do potrzeb.
• Czas trwania wlewu zależy od działania leku i możliwych działań niepożądanych. Lekarz ustali czas trwania leczenia. Landiobloc nie będzie zazwyczaj podawany dłużej niż przez 24 godziny.
• Podczas podawania Landioblocu monitorowane są: rytm serca, ciśnienie krwi oraz elektryczna aktywność serca.
• Po osiągnięciu stabilnego stanu, może zostać podany inny lek na serce, podczas gdy dawkę Landioblocu stopniowo się zmniejsza. Zwykle nie są wymagane zmiany dawki tego leku u osób starszych. Jeśli ma się problemy nerek, lekarz podejmie odpowiednie środki ostrożności.

Upośledzenie funkcji wątroby
Jeśli ma się problemy z wątrobą, lekarz rozpocznie leczenie od niższej dawki.
Stosowanie u dzieci i nastolatków
Doświadczenie w stosowaniu Landioblocu u dzieci i nastolatków jest ograniczone. Lekarz podejmie decyzję dotyczącą leczenia Landioblocem.
Jeśli podano więcej Landioblocu niż należało
Jeśli ma się wrażenie, że podano zbyt dużą ilość Landioblocu, należy natychmiast powiadomić lekarza lub pielęgniarkę. Lekarz podjął odpowiednie działania (leczenie może zostać natychmiast przerwane i może być podana terapia wspomagająca).
Jeśli podano zbyt dużą ilość tego leku, mogą wystąpić następujące objawy:

• Silne obniżenie ciśnienia krwi (może wystąpić zawroty głowy lub dezorientacja)
• Spowolnienie rytmu serca
• Obniżona czynność serca
• Wstrząs spowodowany obniżoną czynnością serca
• Problemy z oddychaniem
• Utrata przytomności aż do wejścia w stan śpiączki
• Napady drgawkowe (skurcze)
• Nudności
• Wymioty
• Obniżone stężenie glukozy we krwi
• Podwyższone stężenie potasu we krwi (hiperkaliemia)

Przerywanie podawania Landioblocu
Zwykle nagłe przerwanie leczenia Landioblocem nie powoduje objawów odruchowej tachykardii (przyspieszenia rytmu serca). Lekarz dokładnie monitoruje stan, jeśli leczenie tym lekiem zostanie przerwane.
W przypadku jakichkolwiek wątpliwości dotyczących stosowania tego leku należy skonsultować się z lekarzem lub pielęgniarką.

4. Możliwe działania niepożądane

Tak jak wszystkie leki, ten lek może powodować działania niepożądane, choć nie u wszystkich osób one występują.
Większość działań niepożądanych znika w ciągu 30 minut po zakończeniu leczenia lekiem Landiobloc.
Natychmiast skontaktuj się z lekarzem lub pielęgniarką, jeśli zauważysz wystąpienie któregokolwiek z poniższych działań niepożądanych, które mogą być poważne.
Lekarz może zdecydować o przerwaniu wlewu, jeśli zaobserwuje poważne zmiany w:

• Twoim rytmie serca
• Twoim ciśnieniu krwi
• Elektrycznej aktywności Twojego serca

Częste (może dotyczyć do 1 osoby na 10):

• Spowolnienie rytmu serca
• Niskie ciśnienie krwi

Nieczeście (może dotyczyć do 1 osoby na 100):

• Infekcja płuc (zapalenie płuc)
• Niski poziom sodu we krwi (hiponatremia)
• Oграниczone przepływu krwi do mózgu, ból głowy
• Niewystarczająca cyrkulacja krwi (zatrzymanie krążenia), przyspieszony rytm serca
• Wysokie ciśnienie krwi
• Nagromadzenie płynu w płucach
• Wymioty, nudności
• Choroby wątroby
• Zmiany w wynikach badań krwi
• Nieprawidłowości w liczbie komórek krzepnięcia krwi (płytek krwi)
• Poziom bilirubiny (pigmentu powstającego podczas rozpadu czerwonych krwinek) we krwi wyższy niż normalnie

Rzadkie (może dotyczyć do 1 osoby na 1000):

• Zapalenie tkanki opłucnowej
• Wysoki poziom cukru we krwi
• Udar, drgawki
• Zawał serca, zaburzenia rytmu serca, zmniejszenie funkcji serca
• Szok, napoty gorąca
• Problemy z oddychaniem (choroba płuc związana z zwężeniem dróg oddechowych, utrudniająca oddychanie), zaburzenia płucne, niższy niż normalnie poziom tlenu we krwi
• Zaburzenia brzuszne, nadmierna produkcja śliny, nieprzyjemny zapach z ust
• Zaczerwienienie skóry, zimny pot
• Kurcze mięśni
• Niewydolność nerek, uszkodzenie nerek, zmniejszenie objętości moczu
• Gorączka, dreszcze, ból w klatce piersiowej, ból w miejscu wstrzyknięcia
• Zwiększone ciśnienie w naczyniach płucnych
• Obecność cukru (glukozy) w moczu
• Nieprawidłowości w badaniu moczu (białko w moczu, zwiększona ilość mocznika w moczu)
• Nieprawidłowości w badaniach kardiologicznych (ECG, echokardiografia)

Nieznana (częstotliwość nie może być określona na podstawie dostępnych danych):

• Zmiany skóry w miejscu wstrzyknięcia, uczucie ucisku w miejscu wstrzyknięcia

Zgłaszanie działań niepożądanych
Jeśli wystąpią u Ciebie jakiekolwiek działania niepożądane, w tym te niewymienione w niniejszym ulocie, skontaktuj się z lekarzem lub pielęgniarką. Możesz również zgłosić działania niepożądane bezpośrednio za pośrednictwem krajowego systemu zgłaszania pod adresem https://www.aifa.gov.it/content/segnalazioni-reazioni-avverse.
Zgłaszanie działań niepożądanych może przyczynić się do uzyskania dodatkowych informacji na temat bezpieczeństwa tego leku.

5. Jak przechowywać Landiobloc

• Przechowuj fiolę w opakowaniu zewnętrznym, aby chronić lek przed światłem.
• Przechowuj ten lek w miejscu niedostępnym dla dzieci i poza ich zasięgiem wzroku.
• Nie używaj Landiobloc po upływie daty ważności, która jest podana na opakowaniu i fiolce po oznaczeniu Ważne do. Data ważności odnosi się do ostatniego dnia danego miesiąca.
• Ten lek nie wymaga specjalnych warunków przechowywania pod względem temperatury.
• Landiobloc należy rozpuścić przed użyciem. Rozcieńczony lek jest stabilny przez 24 godziny w temperaturze 25°C. Należy go jednak użyć natychmiast po rozcieńczeniu.
• Nie podawaj tego leku, jeśli zauważysz obecność cząsteczek lub zmianę barwy roztworu. Nie wyrzucaj leków do kanalizacji ani do śmieci domowych. Zapytaj farmaceuty, jak pozbyć się leków, których już nie używasz. To pomoże ochronić środowisko.

6. Zawartość opakowania i inne informacje

Co zawiera Landiobloc
Substancją czynną jest landiololu chlorurek. Jedno fiolki zawiera 300 mg landiololu chlorurek (w
proszku) odpowiadające 280 mg landiololu. Po rozcieńczeniu, 1 ml zawiera 6 mg landiololu chlorurek.
Inne składniki to mannitol i wodorotlenek sodu (dla zapewnienia odpowiedniego pH).
Opis wyglądu Landiobloc i zawartości opakowania
Landiobloc to proszek do sporządzania roztworu do wlewu o barwie białej lub prawie białej.
Opakowanie zawiera jedną fiolkę o pojemności 50 ml.
WŁAŚCICIEL POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU I PRODUCENT
Amomed Pharma GmbH
Leopold-Ungar-Platz 2
1190 Wiedeń
Austria
PRODUCENT
AOP Orphan pharmaceuticals GmbH
Leopold-Ungar-Platz 2
1190 Wiedeń
Austria
Ten lek jest zarejestrowany w krajach członkowskich Europejskiego Obszaru Gospodarczego pod następującymi
nazwami handlowymi:
Austria Rapibloc 300 mg Pulver zur Herstellung einer Infusionslösung
Bułgaria Rapibloc 300 mg прах за инфузионен разтвор
Chorwacja Rapibloc 300 mg prašak za otopinu za infuziju
Cypr Rapibloc 300 mg κόνις για διάλυμα προς έγχυση
Czechy Rapibloc 300 mg prášek pro infuzní roztok
Dania Rapibloc 300 mg pulver til infusionsvæske, opløsning
Estonia Raploc 300 mg infusioonilahuse pulber
Niemcy Rapibloc 300 mg Pulver zur Herstellung einer Infusionslösung
Grecja Rapibloc 300 mg κόνις για διάλυμα προς έγχυση
Finlandia Rapibloc 300 mg infuusiokuiva-aine, liuosta varten
Francja Rapibloc 300 mg poudre pour solution pour perfusion
Węgry Rapibloc 300 mg por infúziós oldathoz
Łotwa Raploc 300 mg pulveris infūziju šķīduma pagatavošanai
Litwa Raploc 300 mg milteliai infuziniam tirpalui
Holandia Rapibloc 300 mg poeder voor oplossing voor infusie
Norwegia Raploc 300 mg pulver til infusjonsvæske, oppløsning
Polska Runrapiq 300 mg proszek do sporządzania roztworu do infuzji
Rumunia Rapibloc 300 mg pulbere pentru soluţie perfuzabilă
Słowacja Rapibloc 300 mg prášok na infúzny roztok
Słowenia Rapibloc 300 mg prašek za raztopino za infundiranje
Szwecja Rapibloc 300 mg pulver till infusionsvätska, lösning
Następujące informacje są przeznaczone wyłącznie dla personelu medycznego:
Ta sekcja zawiera praktyczne informacje dotyczące podawania leku. Pełne dane dotyczące dawkowania, sposobu podania, przeciwwskazań, ostrzeżeń itp. zawarte są w ulotce do leku.
Landiolol przeznaczony jest do dożylnej infuzji w warunkach monitorowania i powinien być podawany wyłącznie przez wykwalifikowany personel medyczny. Dawkowanie landiololu należy dostosować indywidualnie dla każdego pacjenta.
Landiobloc nie powinien być podawany bez wcześniejszego odtworzenia roztworu.
Odtwórz zawartość jednej fiolki 50 ml jednym z następujących roztworów:

• Roztwór chlorku sodu 9 mg/ml (0,9%)
• Roztwór glukozy 50 mg/ml (5%)
• Roztwór Ringera
• Roztwór Ringera mleczanowy Proszek o barwie białej lub prawie białej całkowicie się rozpuszcza po odtworzeniu. Delikatnie wymieszaj, aż do uzyskania klarownego roztworu. Odtworzone roztwory należy sprawdzić pod kątem widocznych cząstek i zmiany barwy. Należy stosować wyłącznie klarowne, bezbarwne roztwory. Wlew zazwyczaj rozpoczyna się z szybkością 10–40 mikrogramów/kg/min; efekt obniżenia częstości rytmu serca występuje w ciągu 10–20 minut.

Jeśli wymagane jest szybsze obniżenie częstości rytmu serca (w ciągu 2–4 minut), można rozważyć opcjonalną dawkę załadowczą 100 mikrogramów/kg/min przez 1 minutę, po czym kontynuować wlew dożylne z szybkością 10–40 mikrogramów/kg/min.
U pacjentów z niewydolnością serca i wstrząsem septycznym należy stosować niższe dawki początkowe. Instrukcje dotyczące podawania znajdują się w punkcie „Populacje specjalne” oraz w tabeli dawkowania.
Dawka maksymalna: dawkę utrzymaniową można zwiększyć do 80 mikrogramów/kg/min przez ograniczony czas (patrz punkt 5.2 ulotki), jeśli stan układu sercowo-naczyniowego pacjenta wymaga i pozwala na takie zwiększenie dawki i jeśli nie zostanie przekroczona maksymalna dobową dawkę.
Zalecana maksymalna dobową dawkę landiololu chlorurek wynosi 57,6 mg/kg/doba (np. wlew 40 mikrogramów/kg/min przez 24 godziny).
Doświadczenie z wlewami landiololu chlorurek w dawkach >10 mikrogramów/kg/min trwających dłużej niż 24 godziny jest ograniczone.
Wzór przeliczeniowy dla ciągłego wlewu dożylnego: mikrogramy/kg/min na ml/h
(Landiobloc 300 mg/50 ml = 6 mg/ml):
Docelowa dawka (mikrogramy/kg/min) x masa ciała (kg)/100 = szybkość wlewu (ml/h)
Tabela przeliczeniowa (przykład):

Podawanie bolusowe opcjonalne u pacjentów hemodynamicznie stabilnych:
Wzór przeliczeniowy z 100 mikrogramów/kg/min na ml/godz. (Landiobloc 300 mg/50 ml = 6 mg/ml):
Prędkość infuzji dawki załadunkowej (ml/godz.) przez 1 minutę = masa ciała (kg)
(Przykład: prędkość infuzji dawki załadunkowej 70 ml/godz. przez 1 minutę u pacjenta o masie ciała 70 kg)
W przypadku wystąpienia niepożądanej reakcji lek powinien być zmniejszony lub infuzja powinna być przerwana, a w razie potrzeby pacjenci powinni otrzymać odpowiednie leczenie medyczne. W przypadku hipotensji lub bradykardii podawanie landiololu może być wznowione w niższej dawce po powrocie ciśnienia krwi lub częstości akcji serca do akceptowalnego poziomu. Szczególną uwagę należy zwrócić na dostosowanie dawki oraz podczas infuzji utrzymania u pacjentów z niskim ciśnieniem skurczowym.
W przypadku przedawkowania mogą wystąpić następujące objawy: ciężka hipotensja, ciężka bradykardia, blok przedsionkowo-komorowy, niewydolność serca, szok kardiogenny, zatrzymanie krążenia, skurcz oskrzeli, niewydolność oddechowa, utrata przytomności aż do śpiączki, drgawki, nudności, wymioty, hipoglikemia oraz hiperkaliemia.
W przypadku przedawkowania należy natychmiast przerwać podawanie landiololu.
Przejście na lek alternatywny: po osiągnięciu u pacjentów odpowiedniej kontroli częstości akcji serca oraz stabilnego stanu klinicznego, można przejść na terapię lekami alternatywnymi (np. doustnymi lekami przeciwarytmicznymi).
Gdy landiolol jest zastępowany lekami alternatywnymi, lekarz powinien dokładnie zapoznać się z instrukcjami oraz dawkowaniem wybranego leku alternatywnego. W przypadku przejścia na lek alternatywny, dawkę landiololu można zmniejszyć zgodnie z poniższym schematem:

• W ciągu pierwszej godziny po podaniu pierwszej dawki leku alternatywnego, zmniejszyć o połowę (50%) prędkość infuzji landiololu.
• Po podaniu drugiej dawki leku alternatywnego należy monitorować odpowiedź pacjenta, a jeśli utrzymuje się zadowalająca kontrola przez co najmniej godzinę, infuzję landiololu można przerwać. Populacje specjalne Pacjenci starsi (≥ 65 lat) Nie jest wymagana żadna modyfikacja dawki. Upośledzenie funkcji nerek Nie jest wymagana żadna modyfikacja dawki. Upośledzenie funkcji wątroby Dane dotyczące leczenia pacjentów z upośledzeniem funkcji wątroby są ograniczone. U pacjentów z dowolnym stopniem upośledzenia funkcji wątroby zaleca się ostrożne dozowanie leku, rozpoczynając od najniższej dawki. Niewydolność serca U pacjentów z upośledzoną funkcją lewej komory (FELK <40%, IK <2,5 L/min/m², NYHA 3-4), np. po zabiegach kardiochirurgicznych, podczas niedokrwienia lub w stanach septycznych, stosowano dawki zmniejszone, począwszy od 1 mikrograma/kg/min, zwiększane stopniowo do 10 mikrogramów/kg/min pod ścisłym nadzorem ciśnienia tętniczego, aby osiągnąć kontrolę częstości akcji serca. W razie potrzeby i przy dobrej tolerancji ze strony układu krążenia pacjenta, można rozważyć dalsze zwiększenie dawki pod ścisłym nadzorem hemodynamicznym. Szok septyczny

U pacjentów z szokiem septycznym stosowano dawki niższe, począwszy od 1 mikrograma/kg/min do maksymalnie 40 mikrogramów/kg/min w celu uzyskania kontroli częstości akcji serca. Dawka była zwiększana o 1 mikrogram/kg/min z minimalnym odstępem 20 minut pod ścisłym nadzorem ciśnienia tętniczego.
Populacja pediatryczna
Bezpieczeństwo i skuteczność landiololu u dzieci w wieku od 0 do 18 lat nie zostały jeszcze ustalone.
Sposób podania
Landiobloc należy odtworzyć przed podaniem i użyć natychmiast po otwarciu.
Landiobloc nie powinien być mieszany z innymi lekami, z wyjątkiem tych wymienionych w punkcie 6.6 ulotki dołączanej do produktu (Charakterystyka Produktu Lekarstwa – CPL).
Landiolol należy podawać dożylnie przez linię centralną lub obwodową i nie należy podawać przez tę samą linię dożylną, której używano do innych leków.
W przeciwieństwie do innych beta-blokerów, landiolol nie wywołał tachykardii typu „rebound” po nagłym przerwaniu po 24 godzinach ciągłej infuzji. Niemniej jednak pacjenci powinni być dokładnie monitorowani po przerwaniu podawania landiololu.
Przeciwwskazania

• Nadwrażliwość na substancję czynną lub którykolwiek z substancji pomocniczych wymienionych w punkcie 6.1 CPL.
• Ciężka bradykardia (poniżej 50 uderzeń na minutę)
• Zespół węzła zatokowego;
• Ciężkie zaburzenia przewodnictwa węzła przedsionkowo-komorowego (w przypadku braku stymulatora serca): blok przedsionkowo-komorowy II lub III stopnia
• Szok kardiogenny
• Ciężka hipotensja
• Niewydolność serca w dekomensacji, gdy nie jest związana z arytmią
• Nadciśnienie płucne
• Nieleczony feochromocytoma
• Ostry napad astmy
• Ciężka acidoza metaboliczna niewrażliwa na leczenie