ULOTKA DLA PACJENTA: INFORMACJE DLA UŻYTKOWNIKA

GLUKOZA Z CHLORKIEM SODU MONICO

4,27% / 0,18% - Roztwór do wlewania I
5% / 0,9% - Roztwór do wlewania II
2,5% / 0,45% - Roztwór do wlewania III
Glukoza monohydrat i chlorek sodu
Lek równoważny
Przed zastosowaniem tego leku należy dokładnie przeczytać ulotkę, ponieważ zawiera ona ważne informacje dla Ciebie.

Zachowaj tę ulotkę. Może się okazać konieczność ponownego zapoznania się z jej treścią.
W przypadku jakichkolwiek wątpliwości skontaktuj się z lekarzem, farmaceutą lub pielęgniarką.
Ten lek został przepisany wyłącznie dla Ciebie. Nie przekazuj go innym osobom, nawet jeśli objawy ich choroby są takie same jak Twoje, ponieważ może to być dla nich niebezpieczne.
Jeśli wystąpią jakiekolwiek działania niepożądane, w tym nie wymienione w tej ulotce, skontaktuj się z lekarzem lub pielęgniarką. Zobacz punkt 4.

Zawartość tej ulotki:

Co to jest GLUKOZA Z CHLORKIEM SODU MONICO i do czego służy
Co należy wiedzieć przed zastosowaniem GLUKOZY Z CHLORKIEM SODU MONICO
Jak stosować GLUKOZĘ Z CHLORKIEM SODU MONICO
Możliwe działania niepożądane
Jak przechowywać GLUKOZĘ Z CHLORKIEM SODU MONICO
Zawartość opakowania i inne informacje

1. Co to jest GLUKOZA Z CHLORKIEM SODU i do czego służy

GLUKOZA Z CHLORKIEM SODU zawiera substancje czynne: glukozę monohydrat i chlorek sodu.
Podanie glukozy powoduje wzrost stężenia cukru we krwi (glikemia), dostarcza kalorie oraz wodę do organizmu.
Sód jest ważny dla utrzymania równowagi kwasowo-zasadowej oraz prawidłowego bilansu płynów (osmolarność płynów), dla funkcjonowania komórek (potencjał transbłonowy) oraz dla prawidłowego działania serca, mózgu i nerek. Chlorek występuje głównie w czerwonych krwinkach i w tkance wyściełającej żołądek (śluzówce żołądka) i jest wchłaniany razem z sodem.
Lek ten jest wskazany do korygowania nawodnienia organizmu oraz wspierania odpowiedniego dostarczania soli mineralnych (za pośrednictwem chlorku sodu) i kalorii (za pośrednictwem glukozy monohydratu).
Dodatkowo:

roztwory I i II są również wskazane do korygowania stężenia cukru we krwi, gdy jest ono obniżone (hipoglikemia);
roztwór III jest również wskazany do korygowania stężenia sodu we krwi (natriemia) w połączeniu z minimalnym dostarczaniem kalorii.

2. Co należy wiedzieć przed zastosowaniem GLUCOSIO CON SODIO CLORURO MONICO

Nie stosuj GLUCOSIO CON SODIO CLORURO MONICO

jeśli jest uczulony na glukozę lub chlorek sodu lub na którykolwiek z innych składników tego leku (wymienionych w punkcie 6);
jeśli ma problemy z oddawaniem moczu (anuria);
jeśli występuje krwawienie do tkanek mózgu lub rdzenia kręgowego (krwawienie wewnątrzczaszkowe lub rdzeniowe);
jeśli dolega na halucynacje, drżenie i nadmierne pocenie się (delirium tremens) spowodowane nadmiernym odwodnieniem organizmu (dehydratacja);
jeśli ma niski poziom płynów w organizmie (dehydratacja);
jeśli cierpi na choroby wątroby prowadzące do utraty przytomności (śpiączka wątrobową);
jeśli ma podwyższony poziom sodu we krwi (hipernatremia, tylko dla roztworu II);
jeśli ma nadmiar soli i płynów we krwi (plethora wodno-elektrolitowe, tylko dla roztworów II i III).

Podczas przetaczania krwi roztwory glukozy nie powinny być podawane
jednocześnie przez ten sam kaniul infuzyjny co krew całkowita ze względu na możliwy ryzyko agregacji czerwonych krwinek
(pseudoaglutynacja) lub ich rozpadu (hemoliza).
Ostrzeżenia i środki ostrożności

Skonsultuj się z lekarzem, farmaceutą lub pielęgniarką przed zastosowaniem GLUCOSIO CON SODIO CLORURO MONICO.
Stosuj ten lek z ostrożnością i powiadom lekarza w następujących przypadkach:

jeśli cierpi na cukrzycę lub ma nietolerancję glukozy; podczas infuzji należy dokładnie monitorować poziom cukru we krwi (glikemia) i w moczu (glikozuria), aby zminimalizować ryzyko osiągnięcia wysokich wartości; w razie potrzeby należy podać insulinę;
jeśli ma podwyższone ciśnienie krwi (nadciśnienie);
jeśli cierpi na choroby serca (niewydolność serca, niewydolność serca o charakterze zastoinowym) lub nerek (obniżona czynność nerek, ciężka niewydolność nerek);
jeśli jest w ciąży i cierpi na chorobę charakteryzującą się podwyższonym ciśnieniem krwi, obrzękami spowodowanymi gromadzeniem się płynów i obecnością białka w moczu (przedrzucawkę);
jeśli występuje gromadzenie się płynów (obrzęk z zatrzymaniem soli), zarówno w płucach (obrzęk płucny), jak i w obrzękach kończyn dolnych i kostek (obrzęk obwodowy);
jeśli przyjmuje leki na serce (leki o działaniu inotropowym serca) lub leki przeciwzapalne steroidowe lub leki hormonalne kortykotropowe;
jeśli cierpi na inne zaburzenia związane z podwyższonym poziomem sodu (zatrzymanie sodu).

Ten lek powinien być podawany z ostrożnością i w warunkach specjalnego monitorowania ze względu na ryzyko obniżenia stężenia sodu w osoczu (ostra hiponatremia), jeśli:

ma choroby serca (kardiopatie);
ma chorobę wątroby i/lub nerek (hepatopatie i/lub nefropatie);
jest leczony lekami agonistycznymi wazopresyny;
cierpi na choroby układu nerwowego centralnego, niedawno przeszedł operację, ma trwające infekcje, oparzenia lub ból.

Dzieci, kobiety w wieku rozrodczym oraz pacjenci z określonymi chorobami mózgu są bardziej wrażliwi na obniżenie stężenia sodu w osoczu.
Podczas długotrwałego leczenia tym lekiem może dojść do nadmiernego gromadzenia się wody w organizmie (przeciążenie wodne i stan zastoinowy) oraz nadmiernej utraty soli mineralnych (deficyt elektrolitów); lekarz powinien okresowo kontrolować stężenie soli mineralnych (elektrolity i osmolarność osocza), równowagę kwasowo-zasadową oraz ilość płynów w organizmie, korygując w razie potrzeby nadmierne utraty poprzez podanie soli mineralnych i witamin.
Bezpośrednie podawanie bez dodatku potasu może prowadzić do obniżenia stężenia potasu we krwi (hipokaliemia).
Stosuj lek natychmiast po otwarciu pojemnika. Roztwór powinien być klarowny, bezbarwny i wolny od widocznych cząstek. Pojemnik przeznaczony jest do jednorazowego i nieprzerwanego podania, a ewentualny pozostały lek nie może być wykorzystany.

Dzieci
U dzieci, szczególnie u noworodków i dzieci o niskiej masie ciała, podawanie glukozy może zwiększyć ryzyko podwyższenia poziomu cukru we krwi (hiperglikemia). Ponadto u dzieci o niskiej masie ciała szybka lub nadmierna infuzja może spowodować wzrost osmolarności krwi oraz krwawienie do tkanki mózgowej spowodowane pęknięciem naczyń krwionośnych (krwawienie wewnątrzczaszkowe).

Inne leki i GLUCOSIO CON SODIO CLORURO MONICO
Powiadom lekarza, jeśli aktualnie stosujesz, ostatnio stosowałeś lub możesz zacząć stosować inne leki, również te dostępne bez recepty.
Zwróć szczególną uwagę i skonsultuj się z lekarzem, jeśli stosujesz:

leki przeciwzapalne steroidowe (kortykosteroidy) lub lek hormonalny (kortykotropinę), ponieważ mogą one spowodować podwyższenie poziomu cukru we krwi, co może doprowadzić do utajonej cukrzycy; jeśli jednocześnie podawana jest glukoza, lekarz powinien dokładnie monitorować stan pacjenta;
leki przeciwzapalne steroidowe (kortykosteroidy), ponieważ w połączeniu z solami sodu mogą powodować zatrzymanie wody i sodu, co prowadzi do obrzęków (edema) i podwyższenia ciśnienia krwi (nadciśnienie);
leki stymulujące wydzielanie wazopresyny, np.: chlorpropamid, klofibrowan, karbamazepinę, winchrystynę, selektywne inhibitory ponownego wychwytu serotoniny, 3,4-metylenodioksy-N-metamfetaminę, ifosfamid, leki przeciwpsychotyczne, narkotyki;
leki nasilające działanie wazopresyny (np. chlorpropamid, NSAID, cyklofosfamid);

analogi wazopresyny (desmopresyna, oksytocyna, wazopresyna, terlipresyna) oraz inne leki, takie jak diuretyki i leki przeciwpadaczkowe (np. okskarbazepina), ponieważ mogą one zwiększać ryzyko obniżenia stężenia sodu w osoczu (hiponatremia).

Ciąża i karmienie piersią
Jeśli jesteś w ciąży, podejrzewasz ciążę, planujesz ciążę lub karmisz piersią, skonsultuj się z lekarzem przed zastosowaniem tego leku.
Jeśli jesteś w ciąży, ten lek powinien być stosowany z szczególną ostrożnością podczas porodu, szczególnie w odniesieniu do stężenia sodu w surowicy, jeśli jest podawany w połączeniu z lekiem wywołującym poród (oksytocyna).
Nie są dostępne dane dotyczące możliwych negatywnych skutków leku podawanego w czasie ciąży lub karmienia piersią lub na płodność.
Nie stosuj tego leku w czasie ciąży i karmienia piersią, chyba że jest to absolutnie konieczne i po wcześniejszej ocenie ryzyka i korzyści z leczenia.

Kierowanie pojazdami i obsługa maszyn
Lek nie wpływa na zdolność kierowania pojazdami ani na umiejętność obsługiwanie maszyn.

3. Jak stosować GLUCOSIO CON SODIO CLORURO MONICO

Lekarz lub inny wykwalifikowany personel medyczny poda Ci ten lek. W przypadku jakichkolwiek wątpliwości skonsultuj się z lekarzem, farmaceutą lub pielęgniarką.
Może być konieczne monitorowanie bilansu elektrolitowego, poziomu glukozy i elektrolitów w surowicy oraz równowagi kwasowo-zasadowej przed i podczas podawania leku, szczególnie należy zwrócić uwagę na stężenie sodu w surowicy, jeśli cierpisz na zespół nieadekwatnej sekrecji hormonu antydiuretycznego (wazopresyny), tzw. SIADH, lub jeśli otrzymujesz terapię współistniejącą agonistami wazopresyny, ze względu na ryzyko obniżenia stężenia sodu w osoczu (hiponatremia).
Monitorowanie stężenia sodu w surowicy jest szczególnie ważne w przypadku roztworów hipotonicznych.
Ten lek będzie Ci podany ostrożnie bezpośrednio do żyły (dożylne wlewanie) i w kontrolowanej szybkości wlewania.
Lekarz dobierze dawkę uwzględniając wiek, masę ciała, stan zdrowia oraz poziom elektrolitów we krwi, szczególnie sodu (obraz elektrolitowy, osmolarność i deficyt sodu).
Lek należy podawać w tempie nie przekraczającym 0,4–0,8 g glukozy na kilogram masy ciała na godzinę.
Stosowanie u osób starszych
Jeśli jesteś osobą starszą, lekarz będzie Cię dokładnie monitorować podczas leczenia tym lekiem.
Dzieci
Nie zna się skuteczności i bezpieczeństwa stosowania tego leku u dzieci.
Dawkę i szybkość podawania glukozy należy dobrać indywidualnie, biorąc pod uwagę wiek, masę ciała i stan zdrowia dziecka. Szczególną ostrożność należy zachować u noworodków oraz u dzieci o niskiej masie ciała, ponieważ może dojść do wzrostu stężenia glukozy we krwi (hiperglikemia).
Jeśli zastosujesz zbyt dużą dawkę GLUCOSIO CON SODIO CLORURO MONICO
Ponieważ lek jest podawany przez lekarza lub wykwalifikowany personel medyczny, mało prawdopodobne jest, że zostanie podana zbyt duża dawka. Jeśli jednak uważasz, że otrzymałeś zbyt dużą dawkę GLUCOSIO CON SODIO CLORURO MONICO, niezwłocznie powiadom lekarza lub innego pracownika służby zdrowia.
W przypadku przypadkowego podania zbyt dużej dawki GLUCOSIO CON SODIO CLORURO MONICO może dojść do zwiększenia stężenia wody i rozpuszczonych substancji w organizmie (przehydrotanie i przeciążenie rozpuszczalnikami). W takiej sytuacji lekarz lub pielęgniarka muszą natychmiast przerwać podawanie leku i rozpocząć terapię korygującą w celu przywrócenia normalnych poziomów elektrolitów i glukozy we krwi (przywrócenie równowagi kwasowo-zasadowej oraz obniżenie stężenia glukozy w osoczu).
Podanie dużych ilości roztworu I może zmienić poziom elektrolitów we krwi (hipoosmolarność osocza).
Podawanie nadmiernych dawek chlorku sodu może prowadzić do wzrostu stężenia sodu we krwi (hipernatremia) i/lub do zwiększenia objętości krwi (hipervolemia).
Nadmiar jonów chlorkowych powoduje wzrost kwasowości krwi (kwasica), ponieważ obniża stężenie jonów wodorowęglanowych.
Jeśli zapomnisz zastosować GLUCOSIO CON SODIO CLORURO MONICO
Ponieważ lek jest podawany pod ścisłą kontrolą medyczną, mało prawdopodobne jest, że pominięto dawkę. Mimo to, powiadom lekarza, jeśli uważasz, że dawkę pominięto.
Jeśli masz jakiekolwiek wątpliwości dotyczące stosowania tego leku, skontaktuj się z lekarzem lub pielęgniarką.

4. Możliwe działania niepożądane

Tak jak wszystkie leki, ten lek może powodować działania niepożądane, choć nie u wszystkich osób one występują.
W przypadku nieprawidłowego dozowania lub zbyt szybkiego podania GLUCOSIO CON SODIO CLORURO MONICO mogą wystąpić następujące działania niepożądane (zobacz punkt „Ostrzeżenia i środki ostrożności”):
Częstość nieznana (częstość nie może być ustalona na podstawie dostępnych danych):

reakcje alergiczne (nadwrażliwość), podrażnienie skóry (świerzbienie);
obniżenie stężenia potasu (hipokaliemia), magnezu (hipomagnezemia) i fosforanów (hipofosfatemia) we krwi;
nadmiar wody w organizmie (hiperhydratacja);
podwyższenie stężenia sodu (hipernatremia) i chloru (hiperkloremia) we krwi w wyniku podania roztworu II, co może prowadzić do zwiększenia kwasowości krwi (kwasica);
obniżenie stężenia chloru (hipochloremia) i sodu (hiponatremia) we krwi w wyniku podania roztworu I;
podwyższenie lub obniżenie osmolarności krwi (hiperosmolarność lub hipoosmolarność);
zwiększenie objętości krwi krążącej w organizmie (hiperwolemia);
obniżenie stężenia sodu w osoczu (hiponatremia) nabyte w szpitalu może powodować nieodwracalne uszkodzenia mózgu i śmierć z powodu rozwoju ostrej encefalopatii hiponatremijnej;
zwiększenie szybkości metabolizmu;
podwyższenie lub obniżenie stężenia glukozy we krwi (hiperglikemia lub hipoglikemia);
podwyższenie stężenia insuliny;
podwyższenie stężenia adrenaliny;
zwiększenie częstości akcji serca (tachykardia);
obniżenie lub podwyższenie ciśnienia krwi (hipotensja lub nadciśnienie);
gromadzenie się płynu z obrzękami nóg i kostek (obrzęk obwodowy);
gromadzenie się płynu w płucach (obrzęk płuc);
trudności w oddychaniu (dyspneja, zatrzymanie oddechu);
krwawienie do mózgu spowodowane pęknięciem naczyń krwionośnych (krwotok śródmózgowy);
uszkodzenia mózgu spowodowane złym ukrwieniem (iszchemia mózgu);
ból głowy (cefalea), zawroty głowy, niepokój, drażliwość, sztywność mięśni, osłabienie, drgawki;
w skrajnych przypadkach – śmierć;
senność i dezorientacja;
pragnienie, zmniejszone wydzielanie śliny;
nudności, wymioty, biegunka, bóle brzucha;
zmniejszone wydzielanie łez;
zaburzenia nerek (niewydolność nerek);
podwyższenie temperatury ciała (gorączka);
wyciek leku do tkanek otaczających miejsce wstrzyknięcia (ekstrawazacja);
infekcja w miejscu wlewu i ból lokalny;
zaburzenia krążenia spowodowane powstawaniem skrzeplin krwi i zapaleniem żył w miejscu wlewu (tromboza i zatorowość żylna).

Przestrzeganie instrukcji zawartych w ulotce zmniejsza ryzyko wystąpienia działań niepożądanych.
Zgłaszanie działań niepożądanych
Jeśli wystąpi u Państwa jakiekolwiek działanie niepożądane, w tym takie, których nie ma na tej liście, należy skontaktować się z lekarzem lub farmaceutą. Możecie Państwo również zgłaszać działania niepożądane bezpośrednio za pośrednictwem krajowego systemu zgłaszania pod adresem: www.agenziafarmaco.gov.it/content/come-segnalare-una-sospetta-reazione-avversa. Zgłaszając działania niepożądane, możecie Państwo przyczynić się do dostarczenia dodatkowych informacji na temat bezpieczeństwa tego leku.

5. Jak przechowywać GLUCOSIO ZE SODIUM CHLORIDUM MONICO

Przechowuj ten lek w miejscu niedostępnym dla dzieci i poza ich zasięgiem wzroku.
Nie używaj tego leku po upływie daty ważności wskazanej na opakowaniu po napisie „WAZN.”.
Data ważności odnosi się do produktu w nienaruszonym opakowaniu, przechowywanego zgodnie z zaleceniami.
Przechowuj w oryginalnym opakowaniu i w szczelnie zamkniętym pojemniku. Nie chłodzić ani nie zamrażać.
Nie używaj leku, jeśli roztwór nie jest klarowny, bezbarwny lub zawiera cząstki. Użyj bezpośrednio po otwarciu pojemnika.
Służy do jednorazowego i nieprzerwanego podania, a ewentualny pozostały produkt nie może być wykorzystany.
Leków nie wolno wyrzucać do kanalizacji ani do śmieci domowych. Zapytaj farmaceuty, jak pozbyć się leków, których już nie używasz.
Pomoże to chronić środowisko.

6. Zawartość opakowania i inne informacje

Co zawiera GLUCOSIO CON SODIO CLORURO MONICO
GLUCOSIO CON SODIO CLORURO MONICO 4,27% / 0,18% - Roztwór do wlewu I

Substancjami czynnymi są glukoza monohydrat i chlorurek sodu. 1000 ml roztworu zawiera 47 g glukozy monohydratu (odpowiadające 42,7 g bezwodnej glukozy) i 1,8 g chlorowodoru sodu. W litrze roztworu znajduje się: 31 mEq sodu, 31 mEq chlorku i 237 mmol glukozy monohydratu. pH: 3,5 - 6,5.
Innym składnikiem jest woda do wstrzykiwań.

GLUCOSIO CON SODIO CLORURO MONICO 5% / 0,9% - Roztwór do wlewu II

Substancjami czynnymi są glukoza monohydrat i chlorurek sodu. 1000 ml roztworu zawiera 55 g glukozy monohydratu (odpowiadające 50 g bezwodnej glukozy) i 9,0 g chlorowodoru sodu. W litrze roztworu znajduje się: 154 mEq sodu, 154 mEq chlorku i 277 mmol glukozy monohydratu. pH: 3,5 - 6,5.
Innym składnikiem jest woda do wstrzykiwań.

GLUCOSIO CON SODIO CLORURO MONICO 2,5% / 0,45% - Roztwór do wlewu III

Substancjami czynnymi są glukoza monohydrat i chlorurek sodu. 1000 ml roztworu zawiera 27,5 g glukozy monohydratu (odpowiadające 25 g bezwodnej glukozy) i 4,5 g chlorowodoru sodu. W litrze roztworu znajduje się: 77 mEq sodu, 77 mEq chlorku i 139 mmol glukozy monohydratu. pH: 3,5 - 6,5.
Innym składnikiem jest woda do wstrzykiwań.

Opis wyglądu GLUCOSIO CON SODIO CLORURO MONICO i zawartości opakowania
Roztwór do wlewu, sterylny i apirogenowy.
GLUCOSIO CON SODIO CLORURO MONICO 4,27% / 0,18% - Roztwór do wlewu I
Fiolki szklane o pojemności 50, 100, 250, 500, 1000 ml roztworu do wlewu.
Pojemniki plastikowe o pojemności 50, 100, 250, 500, 1000 ml roztworu do wlewu.
GLUCOSIO CON SODIO CLORURO MONICO 5% / 0,9% - Roztwór do wlewu II
Fiolki szklane o pojemności 50, 100, 250, 500, 1000 ml roztworu do wlewu.
Pojemniki plastikowe o pojemności 50, 100, 250, 500, 1000 ml roztworu do wlewu.
GLUCOSIO CON SODIO CLORURO MONICO 2,5% / 0,45% - Roztwór do wlewu III
Fiolki szklane o pojemności 50, 100, 250, 500, 1000 ml roztworu do wlewu.
Pojemniki plastikowe o pojemności 50, 100, 250, 500, 1000 ml roztworu do wlewu.
Właściciel pozwolenia na dopuszczenie do obrotu i producent
Monico spa
Via Ponte di Pietra 7, 30173 Wenecja Mestre – Włochy

Poniżej zamieszczono informacje przeznaczone wyłącznie dla personelu medycznego

Ostrzeżenia i środki ostrożności
Monitorowanie stężenia sodu w surowicy jest szczególnie ważne w przypadku roztworów fizjologicznie hipotonicznych.
GLUKOZA Z CHLORKIEM SODU MONICO 4,27%/0,18% (roztwór do wlewu I) oraz GLUKOZA
Z CHLORKIEM SODU MONICO 2,5%/0,45% (roztwór do wlewu III) mogą stać się
silnie hipotoniczne po podaniu z powodu metabolizmu glukozy w organizmie.
Pacjenci z nieosmotycznym uwalnianiem wazopresyny (np. w ostrym okresie choroby, bólu, stresie pourazowym, infekcjach, oparzeniach oraz chorobach ośrodkowego układu nerwowego), pacjenci z chorobami serca, wątroby i nerek oraz pacjenci leczeni agonistami wazopresyny są szczególnie narażeni na ostre hiponatremię po podaniu roztworów hipotonicznych. Ostra hiponatremia może powodować ostrą encefalopatię hiponatremiczną (obrzęk mózgu), charakteryzującą się bólem głowy, nudnościami, napadami padaczkowymi, letargiem i wymiotami. Pacjenci z obrzękiem mózgu są szczególnie narażeni na ciężkie, nieodwracalne i zagrożone dla życia uszkodzenia mózgu. Dzieci, kobiety w wieku rozrodczym oraz pacjenci z obniżoną elastycznością mózgu (np. zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, krwawienie do wnętrza czaszki, uraz mózgu) są szczególnie narażeni na ciężki i zagrożony dla życia obrzęk mózgu spowodowany ostrą hiponatremią.

Przedawkowanie
Leczenie
Natychmiastowe przerwanie wlewu oraz podjęcie terapii korygującej w celu obniżenia stężenia glukozy i nadmiaru jonów we krwi oraz przywrócenia, w razie potrzeby, równowagi kwasowo-zasadowej.
Pacjent powinien być stale monitorowany pod kątem pojawienia się ewentualnych objawów i dolegliwości związanych z podanym lekiem, a w razie potrzeby należy zapewnić odpowiednie leczenie objawowe i wspomagające.
W przypadku bardzo wysokiego stężenia sodu można zastosować moczopędne z grupy pętlowych.
Stężenie sodu powyżej 200 mmol/l może wymagać przeprowadzenia dializy.

Niezgodność
Z uwagi na obecność glukozy, lek jest niezgodny z:

cyjanokobalamina;
kanamicyną siarczanem;
nowobiocyną sodową;
warfaryną sodową. Ponadto istnieją sprzeczne opinie dotyczące zgodności glukozy z hydroksyetylowym skrobiowcem (hetastarch). Roztwory glukozy bez elektrolitów nie powinny być podawane tym samym kaniulem do wlewu co krew pełna ze względu na możliwość tworzenia się agregatów i ryzyko hemolizy. Ampicylina i amoksycylina są stabilne w roztworach glukozy tylko przez krótki czas. O ile nie podano inaczej, nie zaleca się mieszania tego leku z innymi lekami. Aby uzyskać dodatkowe informacje, należy zapoznać się z Ulotnikiem Charakterystycznym Produktu.