Glukoza Monico

Ulotka: informacje dla użytkownika

GLUCOSIO MONICO

5% roztwór do wstrzykiwania
10% roztwór do wstrzykiwania
20% roztwór do wstrzykiwania
33% roztwór do wstrzykiwania
Glucosio monoidrato
Lek równoważny
Przeczytaj uważnie tę ulotkę przed zastosowaniem leku, ponieważ zawiera ona ważne informacje dla Ciebie.

• Zachowaj tę ulotkę. Może się okazać konieczność ponownego zapoznania się z jej treścią.
• W przypadku jakichkolwiek wątpliwości skontaktuj się z lekarzem, farmaceutą lub pielęgniarką.
• Ten lek został przepisany wyłącznie dla Ciebie. Nie przekazuj go innym osobom, nawet jeśli objawy choroby są takie same jak u Ciebie, ponieważ może to być dla nich niebezpieczne.
• W przypadku wystąpienia jakichkolwiek niepożądanych działań, w tym tych niewymienionych w tej ulotce, skontaktuj się z lekarzem, farmaceutą lub pielęgniarką. Zobacz punkt 4.

Spis treści niniejszej ulotki:

1. Co to jest GLUCOSIO MONICO i do czego służy
2. Co należy wiedzieć przed zastosowaniem leku GLUCOSIO MONICO
3. Jak stosować lek GLUCOSIO MONICO
4. Możliwe działania niepożądane
5. Jak przechowywać lek GLUCOSIO MONICO
6. Zawartość opakowania i inne informacje

1. Co to jest GLUCOSIO MONICO i do czego służy

GLUCOSIO MONICO to roztwór do bezpośredniego podawania do żyły (infuzja
dożylna) zawierający substancję czynną glukozę, należącą do grupy roztworów
do żywienia pozajelitowego.
Lek ten wskazany jest do dostarczania organizmowi wody i cukrów, które zapewniają
przydatny dopływ kalorii w stanach nagłych, szczególnie u pacjentów, którzy nie potrzebują soli lub u których należy je unikać, oraz do leczenia obniżenia stężenia cukru we krwi
(hipoglikemia).
Stężone roztwory glukozy mogą być mieszane z innymi lekami w celu przygotowania roztworów stosowanych do bezpośredniego żywienia dożylnego (całkowite żywienie pozajelitowe).
Roztwory o niskim stężeniu glukozy mogą być również stosowane do rozcieńczania innych leków podawanych bezpośrednio do żyły.

2. Co należy wiedzieć przed zastosowaniem GLUCOSIO MONICO

Nie stosować GLUCOSIO MONICO

• jeśli jest uczulony na glukozę lub którykolwiek z innych składników tego leku (wymienionych w punkcie 6);
• jeśli ma problemy z oddawaniem moczu (anuria);
• jeśli występuje krwawienie do rdzenia kręgowego (krwawienie śródpłaszczyznowe) lub do tkanki mózgu (krwawienie śródczaszkowe);
• jeśli ma halucynacje, drżenie i nadmierne poty (delirium tremens) spowodowane nadmierną utratą wody z organizmu (odwodnienie);
• jeśli ma niski poziom płynów w organizmie (odwodnienie);
• jeśli ma problemy wątrobowe prowadzące do utraty przytomności (śpiączka wątrobowa). Roztwory glukozy nie powinny być podawane tym samym kaniulem dożylnym co krew całkowita ze względu na możliwe ryzyko agregacji czerwonych krwinek (pseudoaglutynacja) lub ich pękania (hemoliza).

Ostrzeżenia i środki ostrożności
Skonsultuj się z lekarzem, farmaceutą lub pielęgniarką przed zastosowaniem GLUCOSIO MONICO.
Stosuj ten lek z ostrożnością i powiadom lekarza w następujących przypadkach:

• jeśli cierpi na cukrzycę lub nietolerancję glukozy. Podczas wlewu należy dokładnie monitorować poziom cukru we krwi (glikemia) i w moczu (glikozuria), aby zminimalizować ryzyko osiągnięcia wysokich wartości; w razie potrzeby należy podać insulinę;
• jeśli cierpi na problemy serca (niewydolność serca);
• jeśli cierpi na poważne problemy nerek (ciężka niewydolność nerek);
• jeśli występują obrzęki spowodowane gromadzeniem się płynów i zatrzymaniem soli (obrzęk z zatrzymaniem wody i soli);
• jeśli przyjmuje leki przeciwzapalne steroidowe (glikokortykosteroidy);
• jeśli przyjmuje niektóre leki hormonalne (kortykotropina).

Roztwór 5% jest izotoniczny z krwią.
Roztwory 10%, 20% i 33% są hipertoniczne w stosunku do krwi i należy je podawać ostrożnie, z kontrolowaną szybkością wlewu.
Jeden gram glukozy dostarcza około 3,74 kcal (około 15,6 kJ) energii.
Dzieci
U dzieci, szczególnie u noworodków i dzieci o niskiej masie ciała, podawanie glukozy może zwiększyć ryzyko podwyższenia poziomu glukozy we krwi (hiperglikemia). Ponadto u dzieci o niskiej masie ciała szybki lub nadmierny wlew może prowadzić do wzrostu osmolarności krwi oraz krwawienia do tkanki mózgowej spowodowanego pęknięciem naczynia krwionośnego (krwawienie wewnątrz mózgowe).
Inne leki i GLUCOSIO MONICO
Powiadom lekarza lub farmaceutę, jeśli aktualnie przyjmuje, niedawno przyjmował lub może potrzebować przyjmować inne leki.
GLUCOSIO MONICO należy podawać z ostrożnością, jeśli przyjmuje się leki przeciwzapalne steroidowe (glikokortykosteroidy) lub leki hormonalne (kortykotropina), ponieważ mogą one spowodować podwyższenie poziomu cukru we krwi, co może prowadzić do utajonej cukrzycy. W przypadku konieczności przyjmowania tych leków wymagana jest kontrola lekarska podczas leczenia.
Roztwory glukozy mogą być niekompatybilne z innymi roztworami do wlewów.
Ciąża i karmienie piersią
Jeśli jesteś w ciąży, podejrzewasz ciążę, planujesz zajście w ciążę lub karmisz piersią, skonsultuj się z lekarzem lub farmaceutą przed zastosowaniem tego leku.
Nie należy stosować tego leku w czasie ciąży, chyba że jest to absolutnie konieczne i pod ścisłym nadzorem lekarza.
Nie ma dostępnych danych na temat wpływu tego leku na karmienie piersią, dlatego należy zachować szczególną ostrożność, jeśli karmisz piersią.
Kierowanie pojazdami i obsługa maszyn
Nie ma dostępnych danych dotyczących wpływu leku na zdolność prowadzenia pojazdów i korzystania z maszyn.

3. Jak stosować GLUCOSIO MONICO

Lek ten będzie podawany przez lekarza lub innego wyspecjalizowanego personel medyczny.
W przypadku jakichkolwiek wątpliwości skonsultuj się z lekarzem, farmaceutą lub pielęgniarką.
GLUCOSIO MONICO 5% i 10% będą podawane ostrożnie bezpośrednio do żyły
(infuzja dożylna) lub do mięśnia (droga wewnątrzmięśniowa) w kontrolowanej szybkości infuzji, a nie podskórnie, ponieważ może to powodować podrażnienia.
GLUCOSIO MONICO 20% i 33% NIE powinny być podawane przez skórę (droga podskórna) ani do mięśnia (droga wewnątrzmięśniowa), lecz wyłącznie bezpośrednio do żyły (centralny kaniul w żyłach).
Jeśli konieczne będzie podanie roztworów przez żyły rąk (peryferyjnie), np. w leczeniu nagłych przypadków niskiego poziomu glukozy we krwi (epizody hipoglikemiczne), roztwory należy wstrzykiwać bardzo powoli do dużej żyły ręki.
Stosowanie u dorosłych
Lekarz dobierze stężenie roztworu glukozy w zależności od wieku, masy ciała, stanu zdrowia oraz poziomu elektrolitów i pH we krwi.
Stosowanie u osób starszych
Jeśli jesteś osobą starszą, lekarz dostosuje dawkę i będzie Cię kontrolować podczas leczenia tym lekiem.
Stosowanie u dzieci i nastolatków
U dzieci o niskiej masie ciała lek ten należy podawać ostrożnie i w kontrolowanej szybkości (zobacz paragraf „Dzieci”). Dawkowanie i szybkość podania należy dobrać w zależności od wieku, masy ciała i stanu klinicznego pacjenta. Ogólnie nie stosuje się roztworów o stężeniu wyższym niż 10%.
Jeśli zastosujesz więcej GLUCOSIO MONICO niż należy
Ponieważ lek ten będzie podawany przez lekarza lub wyspecjalizowany personel medyczny, mało prawdopodobne jest, że otrzymasz zbyt dużą dawkę. Jeśli jednak podejrzewasz, że została Ci podana zbyt duża dawka GLUCOSIO MONICO, natychmiast powiadom lekarza lub udać się do najbliższego szpitala.
W przypadku przypadkowego podania zbyt dużej dawki GLUCOSIO MONICO może dojść do zwiększenia ilości wody i rozpuszczonych substancji w organizmie (przehydrotanie i obciążenie organizmu rozpuszczonymi substancjami). W takiej sytuacji lekarz lub pielęgniarka muszą natychmiast przerwać podawanie leku i rozpocząć leczenie korygujące.
W przypadku jakichkolwiek wątpliwości dotyczących stosowania tego leku skonsultuj się z lekarzem, farmaceutą lub pielęgniarką.

4. Możliwe działania niepożądane

Podobnie jak wszystkie leki, ten lek może powodować działania niepożądane, choć nie u wszystkich osób one występują.
Możliwe są następujące działania niepożądane:

• wyciek leku do tkanek otaczających miejsce wstrzyknięcia (ekstrawazacja);
• infekcja w miejscu wlewu oraz ból miejscowy;
• zaburzenia krążenia spowodowane powstawaniem skrzeplin krwi oraz zapaleniem żył w miejscu wlewu (tromboza i tromboflebita);
• podwyższenie temperatury ciała (gorączka);
• zwiększenie przemiany materii;
• podwyższenie poziomu cukru we krwi (hiperglikemia);
• podwyższenie poziomu insuliny;
• podwyższenie poziomu adrenaliny;
• gromadzenie się płynów z obrzękami w stopach i kostkach (obrzęk obwodowy);
• krwawienie do tkanki mózgowej (krwotok do mózgu);
• uszkodzenia mózgu spowodowane złym ukrwieniem (iszchemia mózgu).

Zgłaszanie działań niepożądanych
Jeśli wystąpi jakiekolwiek działanie niepożądane, w tym te, które nie są wymienione w niniejszym ulotce, należy skontaktować się z lekarzem lub farmaceutą. Można również zgłaszać działania niepożądane bezpośrednio za pośrednictwem krajowego systemu zgłaszania pod adresem
http://www.agenziafarmaco.gov.it/it/responsabili. Poprzez zgłaszanie działań niepożądanych można pomóc w dostarczeniu dodatkowych informacji dotyczących bezpieczeństwa tego leku.

5. Jak przechowywać GLUCOSIO MONICO

Przechowuj ten lek w miejscu niedostępnym i niewidocznym dla dzieci.
Nie używaj tego leku po upływie daty ważności, która jest podana na opakowaniu po napisie „PRZECIEN.”.
Data ważności odnosi się do ostatniego dnia danego miesiąca.
Przechowuj w szczelnie zamkniętym pojemniku.
Trzymaj pojemnik dobrze zamknięty. Nie chłodzić ani nie zamrażać.
Nie wyrzucaj leków do kanalizacji ani do śmieci domowych. Zapytaj farmaceuty, jak pozbyć się leków, których już nie używasz.
Pomoże to chronić środowisko.

6. Zawartość opakowania i inne informacje

Co zawiera GLUCOSIO MONICO
GLUCOSIO MONICO 5% roztwór do wstrzykiwań

• Substancją czynną jest glukoza jednowodna. Każdy litr roztworu zawiera 55 g glukozy jednowodnej, co odpowiada 278 mmol/l. pH 3,5 ÷ 6,5.
• Innym składnikiem jest woda do wstrzykiwań.

GLUCOSIO MONICO 10% roztwór do wstrzykiwań

• Substancją czynną jest glukoza jednowodna. Każdy litr roztworu zawiera 110 g glukozy jednowodnej, co odpowiada 555 mmol/l. pH 3,5 ÷ 6,5.
• Innym składnikiem jest woda do wstrzykiwań.

GLUCOSIO MONICO 20% roztwór do wstrzykiwań

• Substancją czynną jest glukoza jednowodna. Każdy litr roztworu zawiera 220 g glukozy jednowodnej, co odpowiada 1110 mmol/l. pH 3,5 ÷ 6,5.
• Innym składnikiem jest woda do wstrzykiwań.

GLUCOSIO MONICO 33% roztwór do wstrzykiwań

• Substancją czynną jest glukoza jednowodna. Każdy litr roztworu zawiera 363 g glukozy jednowodnej, co odpowiada 1832 mmol/l. pH 3,5 ÷ 6,5.
• Innym składnikiem jest woda do wstrzykiwań.

Opis wyglądu GLUCOSIO MONICO i zawartość opakowania
GLUCOSIO MONICO 5% roztwór do wstrzykiwań
Pudełko zawierające 1 lub 10 fiolki szklane po 10 ml.
GLUCOSIO MONICO 10% roztwór do wstrzykiwań
Pudełko zawierające 1 lub 10 fiolki szklane po 10 ml.
GLUCOSIO MONICO 20% roztwór do wstrzykiwań
Pudełko zawierające 1 lub 10 fiolki szklane po 10 ml.
GLUCOSIO MONICO 33% roztwór do wstrzykiwań
Pudełko zawierające 1 lub 10 fiolki szklane po 10 ml.
Właściciel pozwolenia na dopuszczenie do obrotu i producent
MONICO SPA – Via Ponte di Pietra 7, 30173 – WENEZJA/MESTRE – Włochy

ULOTKA DOŁĄCZONA DO PRODUKTU: INFORMACJE DLA UŻYTKOWNIKA

GLUKOZA MONO

5%, 10%, 20%, 33%, 50%, 70% – roztwór do wlewania
Glukozamonohydrat
Lek równoważny
Przed zastosowaniem tego leku należy dokładnie przeczytać niniejszy ulotkę, ponieważ zawiera ona ważne informacje dla Ciebie.

• Zachowaj tę ulotkę. Może się okazać konieczność ponownego zapoznania się z jej treścią.
• W przypadku jakichkolwiek wątpliwości skontaktuj się z lekarzem, farmaceutą lub pielęgniarką.
• Ten lek został przepisany wyłącznie dla Ciebie. Nie przekazuj go innym osobom, nawet jeśli objawy ich choroby są takie same jak Twoje, ponieważ może to być dla nich niebezpieczne.
• W przypadku wystąpienia jakichkolwiek działań niepożądanych, w tym nie wymienionych w tej ulotce, skontaktuj się z lekarzem, farmaceutą lub pielęgniarką. Zobacz punkt 4.

Zawartość tej ulotki:

1. Co to jest GLUKOZA MONO i do czego służy
2. Co należy wiedzieć przed zastosowaniem GLUKOZA MONO
3. Jak stosować GLUKOZA MONO
4. Możliwe działania niepożądane
5. Jak przechowywać GLUKOZA MONO
6. Zawartość opakowania i inne informacje

1. Co to jest GLUCOSIO MONICO i do czego służy

GLUCOSIO MONICO to roztwór do bezpośredniego podawania do żyły (infuzja
dożylna), zawierający substancję czynną glukozę, należącą do grupy
rozwiązań dożylnych o działaniu odżywczym.
Lek ten wskazany jest do uzupełnienia organizmowi wody i cukrów w stanach nagłych,
szczególnie u pacjentów, którzy nie potrzebują soli, albo w przypadkach, gdy ich stosowanie należy unikać,
oraz do leczenia obniżenia poziomu cukru we krwi (hipoglikemia).

2. Co należy wiedzieć przed zastosowaniem GLUCOSIO MONICO

Nie stosować GLUCOSIO MONICO

• jeśli jest nadwrażliwy na glukozę lub którykolwiek z innych składników tego leku (wymienionych w punkcie 6);
• jeśli ma problemy z oddawaniem moczu (anuria);
• jeśli występują krwawienia w obrębie rdzenia kręgowego (krwawienia kręgowe) lub wewnątrz czaszki (krwawienia wewnątrzczaszkowe);
• jeśli ma halucynacje, drżenia i nadmierne poty (delirium tremens) spowodowane nadmierną utratą wody z organizmu (odwodnienie);
• jeśli ma niski poziom płynów w organizmie (odwodnienie);
• jeśli ma choroby wątroby prowadzące do utraty przytomności (śpiączka wątrobową).

Roztwory glukozy nie powinny być podawane przez ten sam kaniul infuzyjny co krew pełna ze względu na możliwe ryzyko agregacji czerwonych krwinek (pseudoaglutynacja) lub ich rozpadu (hemoliza).
Ostrzeżenia i środki ostrożności
Skonsultuj się z lekarzem, farmaceutą lub pielęgniarką przed zastosowaniem GLUCOSIO MONICO.
Stosuj ten lek z ostrożnością i powiadom lekarza w następujących przypadkach:

• jeśli choruje na cukrzycę lub ma nietolerancję glukozy. Podczas infuzji należy dokładnie monitorować poziom cukru we krwi (glikemię) i w moczu (glikozurię), aby zminimalizować ryzyko hiperglikemii i glikozurii; w razie potrzeby należy podać insulinę;
• jeśli choruje na choroby serca (niewydolność serca);
• jeśli choruje na ciężkie choroby nerek (ciężka niewydolność nerek);
• jeśli występują obrzęki spowodowane gromadzeniem się płynów i zatrzymaniem soli mineralnych (obrzęk z zatrzymaniem wodno-solnym);
• jeśli przyjmuje leki przeciwzapalne steroidowe;
• jeśli przyjmuje niektóre leki hormonalne (kortykotropinę).

Roztwór 5% jest izotoniczny z krwią.
Roztwory 10%, 20%, 33%, 50% i 70% są hipertoniczne w stosunku do krwi i należy je podawać z ostrożnością oraz w kontrolowanej szybkości przepływu.
Jeden gram glukozy dostarcza około 3,74 kcal (około 15,6 kJ) energii.
Podczas długotrwałego leczenia tym lekiem może dojść do gromadzenia się wody w organizmie (przeciążenie wodne i stan zastoinowy) oraz nadmiernej utraty soli mineralnych, takich jak potas i fosforan (deficyt elektrolitów); lekarz powinien okresowo kontrolować stężenie soli mineralnych (elektrolitów) i w razie potrzeby korygować zaburzenia równowagi wodno-elektrolitowej.
W razie potrzeby można podać witaminy i sole mineralne.
Stężonych roztworów glukozy nie należy podawać wstrzyknięciem podskórnym (drogą podskórną) ani wstrzyknięciem do mięśnia (drogą wewnątrzmięśniową).
Dzieci
U dzieci, szczególnie u noworodków i dzieci o niskiej masie ciała, podawanie glukozy może zwiększyć ryzyko podwyższenia poziomu glukozy we krwi (hiperglikemia). Ponadto u dzieci o niskiej masie ciała zbyt szybka lub nadmierna infuzja może prowadzić do wzrostu osmolarności krwi oraz krwawień w tkance mózgu spowodowanych pęknięciem naczynia krwionośnego (krwawienie wewnątrz mózgowe).
Inne leki i GLUCOSIO MONICO
Powiadom lekarza lub farmaceutę, jeśli aktualnie stosuje się inne leki, stosowało się je ostatnio lub może się je stosować.
GLUCOSIO MONICO należy podawać z ostrożnością, jeśli przyjmuje się leki przeciwzapalne steroidowe (kortykosteroidy) lub leki hormonalne (kortykotropinę), ponieważ mogą one spowodować wzrost poziomu cukru we krwi, co może prowadzić do utajonej cukrzycy.
Roztwory glukozy mogą być niekompatybilne z innymi roztworami do infuzji.
Ciąża i karmienie piersią
Jeśli kobieta jest w ciąży, podejrzewa ciążę lub planuje zajście w ciążę, albo jeśli karmi piersią, powinna skonsultować się z lekarzem lub farmaceutą przed zastosowaniem tego leku.
Nie należy stosować tego leku w czasie ciąży i karmienia piersią, chyba że w przypadkach absolutnej konieczności i zawsze pod ścisłym nadzorem lekarza.
Kierowanie pojazdami i obsługa maszyn
Nie ma dostępnych danych dotyczących wpływu leku na zdolność obsługi pojazdów i maszyn.

3. Jak stosować GLUCOSIO MONICO

Ten lek będzie podany przez lekarza lub innego wyspecjalizowanego personelu medycznego. Jeśli
masz wątpliwości, skonsultuj się z lekarzem, farmaceutą lub pielęgniarką.
Ten lek będzie Ci podany ostrożnie bezpośrednio do żyły (dożylne wlewanie) w bardzo kontrolowanej
szybkości wlewania. Skoncentrowane roztwory glukozy nie powinny być podawane przez skórę (drogą podskórną) ani do mięśnia (drogą wewnątrzmięśniową), lecz wyłącznie drogą dożylną.
Jeśli konieczne będzie podanie roztworów przez żyły kończyn górnych (obwodowo), np. w leczeniu nagłego niedoboru glukozy we krwi (kryzysy hipoglikemiczne), roztwory należy wstrzykiwać bardzo powoli do dużej żyły ramienia.
Ogólnie szybkość wlewania wynosi 0,4–0,8 g glukozy na kilogram masy ciała na godzinę.
Lekarz dobierze stężenie roztworu glukozy w zależności od wieku, masy ciała, stanu zdrowia oraz poziomu soli mineralnych i pH we krwi.
Poniżej przedstawiono ogólne wytyczne dotyczące wyboru różnych stężeń glukozy:

• roztwory 5%–10% stosuje się w celu uzupełnienia płynów i kalorii;
• roztwory 20%–33% stosuje się w celu uzupełnienia kalorii i ograniczonego uzupełnienia płynów;
• roztwory 50%–70% stosuje się w leczeniu niskiego poziomu glukozy we krwi (hipoglikemia) spowodowanej nadmierną produkcją insuliny (hiperinsulinemia) lub innymi przyczynami.

Stosowanie u dzieci i nastolatków
U dzieci o niskiej masie ciała ten lek należy podawać ostrożnie i w kontrolowanej szybkości (zobacz punkt „Dzieci”). Dawkowanie i szybkość podania należy dostosować do wieku, masy ciała i stanu klinicznego pacjenta. Ogólnie nie stosuje się roztworów o stężeniu wyższym niż 10%.
Stosowanie u osób starszych
Wygląda na to, że nie ma różnic w odpowiedzi między starszymi a młodszymi pacjentami po podaniu glukozy. Zgodnie z ogólną zasadą, należy zachować ostrożność przy podawaniu leków osobom starszym.
Zaleca się zachowanie wszelkich standardowych środków ostrożności w celu zachowania sterylności przed i podczas wlewania dożylnego. Nie należy stosować, jeśli opakowanie jest uszkodzone. Nie należy stosować roztworu glukozy, jeśli nie jest klarowny, bezbarwny lub lekko żółtawy, albo jeśli zawiera cząstki.
Jeśli zastosujesz więcej GLUCOSIO MONICO niż należy
Ponieważ ten lek będzie Ci podany przez lekarza lub wyspecjalizowany personel medyczny, mało prawdopodobne jest podanie zbyt dużej dawki. Jeśli jednak uważasz, że otrzymałeś zbyt dużą dawkę GLUCOSIO MONICO, natychmiast powiadom lekarza lub udaj się do najbliższego szpitala.
W przypadku przypadkowego przyjęcia zbyt dużej dawki GLUCOSIO MONICO może dojść do zwiększenia stężenia wody i rozpuszczonych substancji w organizmie (nadmierne nawodnienie i przeciążenie solute). W takim przypadku lekarz lub pielęgniarka muszą natychmiast przerwać podawanie leku i rozpocząć terapię korygującą.
Jeśli przerwiesz leczenie GLUCOSIO MONICO
W przypadku nagłego przerwania wlewania glukozy zaleca się stopniowe zmniejszenie dawki poprzez podanie roztworu glukozy 5% lub 10%, aby uniknąć szybkiego spadku poziomu cukru we krwi (hipoglikemia odbiciowa).
Jeśli masz jakiekolwiek wątpliwości dotyczące stosowania tego leku, skontaktuj się z lekarzem, farmaceutą lub pielęgniarką.

4. Możliwe działania niepożądane

Tak jak wszystkie leki, ten lek może powodować działania niepożądane, choć nie każda osoba je doświadcza.
Mogą wystąpić następujące działania niepożądane:

• wyciek leku do tkanek otaczających miejsce wstrzyknięcia (ekstrawazacja);
• zakażenie w miejscu infuzji i ból lokalny;
• zaburzenia krążenia spowodowane powstawaniem skrzeplin krwi i zapaleniem żył w miejscu infuzji (tromboza i tromboflebita);
• podwyższenie temperatury ciała (gorączka);
• zwiększenie ilości wody w organizmie (hiperhydratacja) oraz obniżenie stężenia potasu (hipokaliemia), magnezu (hipomagnezemia) i fosforanów (hipofosfatemii);
• zwiększenie szybkości metabolizmu;
• podwyższenie poziomu cukru we krwi (hiperglikemia);
• zwiększenie ciśnienia osmotycznego krwi (hiperozmotyczność);
• zwiększenie objętości krwi krążącej w organizmie (hiperwolemia);
• obniżenie poziomu glukozy we krwi (hipoglikemia);
• zwiększenie poziomu insuliny;
• zwiększenie poziomu adrenaliny;
• gromadzenie się płynów z obrzękami w okolicach nóg i kostek (obrzęk obwodowy);
• gromadzenie się płynów w płucach (obrzęk płuc);
• wylew krwi do tkanek mózgu (krwotok do mózgu);
• uszkodzenia mózgu spowodowane złym ukrwieniem mózgu (ischemia mózgu).

Zgłaszanie działań niepożądanych
Jeśli wystąpi u Ciebie jakiekolwiek działanie niepożądane, w tym te niewymienione w niniejszym ulotce, skontaktuj się z lekarzem lub farmaceutą. Możesz również zgłaszać działania niepożądane bezpośrednio za pośrednictwem krajowego systemu zgłaszania pod adresem
http://www.agenziafarmaco.gov.it/it/responsabili. Poprzez zgłaszanie działań niepożądanych możesz pomóc w dostarczeniu dodatkowych informacji na temat bezpieczeństwa tego leku.

5. Jak przechowywać GLUCOSIO MONICO

Przechowuj ten lek w miejscu niedostępnym i niewidocznym dla dzieci.
Nie należy stosować tego leku po dacie wygaśnięcia wskazanej na opakowaniu po napisie „WYGAŚ.”.
Data wygaśnięcia odnosi się do ostatniego dnia danego miesiąca.
Trzymać pojemnik dobrze zamknięty. Nie chłodzić ani nie zamrażać.
Po pierwszym otwarciu opakowania lek należy użyć natychmiast w jednorazowej i nieprzerwanej dawce, a ewentualne resztki należy usunąć.
Nie podawać, jeśli roztwór nie jest klarowny, bezbarwny lub lekko żółtawy, lub jeśli zawiera cząstki.
Nie wyrzucać leków do kanalizacji ani do śmieci domowych. Zapytaj farmaceuty, jak pozbyć się leków, których już nie używasz. Pomogło to ochronić środowisko.

6. Zawartość opakowania i inne informacje

Co zawiera GLUCOSIO MONICO
GLUCOSIO MONICO 5% roztwór do wlewania

• Substancją czynną jest glukoza jednowodna. 1000 ml roztworu zawiera 55 g glukozy jednowodnej. Każdy litr roztworu zawiera 278 mmol glukozy jednowodnej. pH: 3,5 - 6,5.
• Innym składnikiem jest woda do wstrzykiwań.

GLUCOSIO MONICO 10% roztwór do wlewania

• Substancją czynną jest glukoza jednowodna. 1000 ml roztworu zawiera 110 g glukozy jednowodnej. Każdy litr roztworu zawiera 555 mmol glukozy jednowodnej. pH: 3,5 - 6,5.
• Innym składnikiem jest woda do wstrzykiwań.

GLUCOSIO MONICO 20% roztwór do wlewania

• Substancją czynną jest glukoza jednowodna. 1000 ml roztworu zawiera 220 g glukozy jednowodnej. Każdy litr roztworu zawiera 1110 mmol glukozy jednowodnej. pH: 3,5 - 6,5.
• Innym składnikiem jest woda do wstrzykiwań.

GLUCOSIO MONICO 33% roztwór do wlewania

• Substancją czynną jest glukoza jednowodna. 1000 ml roztworu zawiera 363 g glukozy jednowodnej. Każdy litr roztworu zawiera 1832 mmol glukozy jednowodnej. pH: 3,5 - 6,5.
• Innym składnikiem jest woda do wstrzykiwań.

GLUCOSIO MONICO 50% roztwór do wlewania

• Substancją czynną jest glukoza jednowodna. 1000 ml roztworu zawiera 550 g glukozy jednowodnej. Każdy litr roztworu zawiera 2775 mmol glukozy jednowodnej. pH: 3,5 - 6,5.
• Innym składnikiem jest woda do wstrzykiwań.

GLUCOSIO MONICO 70% roztwór do wlewania

• Substancją czynną jest glukoza jednowodna. 1000 ml roztworu zawiera 770 g glukozy jednowodnej. Każdy litr roztworu zawiera 3885 mmol glukozy jednowodnej. pH: 3,5 - 6,5.
• Innym składnikiem jest woda do wstrzykiwań.

Opis wyglądu GLUCOSIO MONICO i zawartości opakowania
Roztwór do wlewania.
Butelki szklane o pojemności 50, 100, 250, 500, 1000 ml.
Paczki z materiału plastycznego o pojemności 50, 100, 250, 500, 1000, 2000 ml.
Właściciel Uprawnienia do Składania na Rynek oraz Producent
MONICO SPA – Via Ponte di Pietra 7, 30173 – WENEZJA/MESTRE – Włochy.
__________________________________________________________________________

Poniżej zamieszczono informacje przeznaczone wyłącznie dla personelu medycznego

Ostrzeżenia i środki ostrożności
Z uwagi na ryzyko hiponatremii konieczne jest monitorowanie bilansu elektrolitowego, glukozy we krwi, stężenia sodu we krwi i innych elektrolitów przed i podczas podawania, szczególnie u pacjentów z zespołem nieadekwatnej sekrecji hormonu antydiuretycznego (ZNSH) oraz u pacjentów leczonych lekami agonistycznymi wobec wazopresyny.
Monitorowanie stężenia sodu we krwi jest szczególnie ważne w przypadku roztworów fizjologicznie hipotonicznych. GLUCOSIO MONICO może stać się silnie hipotoniczny po podaniu z powodu metabolizmu glukozy w organizmie.
Pacjenci z nielosowym wydzielaniem wazopresyny (np. w ostrym okresie choroby, bólu, stresie pourazowym, infekcjach, oparzeniach, chorobach ośrodkowego układu nerwowego), pacjenci z chorobami serca, wątroby i nerek oraz pacjenci leczeni agonistami wazopresyny są szczególnie narażeni na ostre hiponatremię po podaniu roztworów hipotonicznych.
Ostra hiponatremia może powodować ostrą encefalopatię hiponatremiczną (obrzęk mózgu), charakteryzującą się bólem głowy, nudnościami, drgawkami, osłabieniem i wymiotami. Pacjenci z obrzękiem mózgu są szczególnie narażeni na ciężkie, nieodwracalne i zagrażające życiu uszkodzenia mózgu. Dzieci, kobiety w wieku rozrodczym oraz pacjenci z obniżoną podatnością mózgu (np. zapalenie opon mózgowych, krwawienie do mózgu, uraz mózgu) są szczególnie narażeni na ciężki i zagrażający życiu obrzęk mózgu spowodowany ostrą hiponatremią.

Interakcje
Leki, które mogą powodować zmniejszenie wydzielania wody wolnej przez nerki i zwiększać ryzyko nabytej w szpitalu hiponatremii w wyniku nieodpowiednio zbilansowanego leczenia roztworami dożylnymi, to m.in.:

• leki stymulujące wydzielanie wazopresyny; np. chlorpropamida, klofirat, karbamazepina, winykrystyna, selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny, 3,4-metylenodioksy-N-metamfetamina, ifosfamid, neuroleptyki, środki narkotyczne;
• leki nasilające działanie wazopresyny; np. chlorpropamida, leki przeciwwątrobowe (NSAID), cyklofosfamid;
• analogi wazopresyny: desmopresyna, oksytocyna, wazopresyna, terlipresyna.

Inne leki zwiększające ryzyko hiponatremii to m.in. diuretyki ogólnie oraz przeciwpadaczkowe takie jak okskarbazepina.

Ciąża
GLUCOSIO MONICO należy podawać z dużą ostrożnością kobietom w ciąży podczas porodu, szczególnie w przypadku jednoczesnego podawania z oksytocyną, ze względu na ryzyko hiponatremii.