Ulotka: informacje dla pacjenta

Furosemide L.F.M. 25 mg tabletki

Lek równoważny
Przeczytaj uważnie tę ulotkę przed zażyciem tego leku, ponieważ zawiera ona ważne informacje dla Ciebie.

Zachowaj tę ulotkę. Może się okazać konieczność ponownego zapoznania się z jej treścią.
W przypadku jakichkolwiek wątpliwości skontaktuj się z lekarzem lub farmaceutą.
Ten lek został przepisany wyłącznie dla Ciebie. Nie przekazuj go innym osobom, nawet jeśli ich objawy choroby są takie same jak Twoje, ponieważ może to być niebezpieczne.
Jeśli wystąpią jakieś niepożądane działania, w tym te niewymienione w tej ulotce, skontaktuj się z lekarzem lub farmaceutą. Zobacz punkt 4.

Zawartość tej ulotki:

Co to jest Furosemide L.F.M. i w jakim celu się go stosuje
Co należy wiedzieć przed zażyciem Furosemide L.F.M.
Jak stosować Furosemide L.F.M.
Możliwe działania niepożądane
Jak przechowywać Furosemide L.F.M.
Zawartość opakowania i inne informacje

1. Co to jest Furosemide L.F.M. i do czego służy

Furosemide L.F.M. zawiera furosemid, substancję należącą do grupy leków zwanych
diuretykami, które pomagają zwiększyć produkcję moczu, przyczyniając się do złagodzenia dolegliwości spowodowanych nadmiernym
nagromadzeniem płynów w organizmie ( obrzęki ).
Furosemide L.F.M. jest wskazane w leczeniu obrzęków spowodowanych chorobami serca (zatorowość lub niewydolność
serca), wątroby (wysięk wątrobowy spowodowany przez marskość), nerek (zespoł nerczyniowy; w tym przypadku
Furosemide L.F.M. może być stosowane również w połączeniu z innymi lekami, takimi jak ACTH lub kortykosteroidy)
oraz obrzęków obwodowych (np. w okolicy kostek i nóg).
Furosemide L.F.M. stosuje się również w przypadku nadciśnienia (podwyższonego ciśnienia krwi) o łagodnym lub umiarkowanym nasileniu.
W razie braku poprawy stanu zdrowia lub pogorszenia się objawów należy skonsultować się z lekarzem.

2. Co powinien wiedzieć przed zażyciem Furosemide L.F.M.

Nie przyjmuj Furosemide L.F.M.:

jeśli jest uczulony na substancję czynną, na którykolwiek z antybiotyków należących do grupy sulfonamidów (lub sulfoniliure) (może wystąpić uczulenie również na te substancje), lub na którykolwiek z pozostałych składników tego leku (wymienionych w punkcie 6);
jeśli jest odwodniony;
jeśli nie oddaje moczu lub ilość wydalanego moczu jest znacznie zmniejszona (niewydolność nerek z oligurią lub anurią) i nie odpowiada na leczenie lekami zawierającymi substancję zwaną furosemidem;
jeśli poziom potasu we krwi jest niższy niż normalnie (hipokaliemia);
jeśli poziom sodu we krwi jest niższy niż normalnie (hiponatriemia);
jeśli organizm nie jest w stanie wytwarzać odpowiedniej ilości hormonów kory nadnerczy (choroba Addisona), jeśli jesteś w pierwszym trymestrze ciąży lub karmisz piersią;
jeśli przyjąłeś zbyt dużą dawkę (przedawkowanie) digitalis.

Furosemide L.F.M. nie powinien być stosowany również w następujących przypadkach:

w stanie przedkoma (stan charakteryzujący się dezorientacją, apatią, osłabieniem mięśni);
w przypadku koma spowodowanego zaburzeniem czynności wątroby (encefalopatia wątrobowa);
w przypadku hipowolemii (silnego zmniejszenia objętości krwi).

Ostrzeżenia i środki ostrożności
Skonsultuj się z lekarzem lub farmaceutą przed zażyciem Furosemide L.F.M.
Lekarz przeprowadzi szereg badań klinicznych przed przepisaniem Furosemide L.F.M., jeśli:

jesteś pacjentem z problemami z obturacją dróg moczowych (np. problemy z opróżnianiem pęcherza spowodowane powiększeniem prostaty lub zwężeniem cewki moczowej); ponieważ Furosemide L.F.M. jest lekiem zwiększającym wydzielanie moczu, musi być zapewnione jego swobodne odpływanie;
cierpisz na niskie ciśnienie krwi (hipotensja);
cierpisz na nagłe spadki ciśnienia krwi, szczególnie jeśli jesteś pacjentem z zwężeniami (stenozami) tętnic serca (wieńcowych) lub naczyń krwionośnych zaopatrujących mózg;
jesteś osobą starszą, przyjmujesz inne leki mogące powodować obniżenie ciśnienia krwi oraz cierpisz na inne choroby wiążące się z ryzykiem obniżenia ciśnienia krwi;
cierpisz na cukrzycę;
cierpisz na podagrę;
cierpisz na poważne choroby wątroby i nerek (zespoł hepatorenalny);
cierpisz na chorobę gruczołów nadnerczy (zobacz punkt 2 „Co powinien wiedzieć przed zażyciem Furosemide L.F.M.”);
poziom białek we krwi jest niski (hipoproteinemie).

Lekarz może również zalecić regularne badania w celu sprawdzenia poziomu cukru we krwi i w moczu, poziomu kreatyniny lub kwasu moczowego we krwi, a także poziomu niektórych soli, takich jak potas i sód, co jest szczególnie ważne, jeśli cierpisz na zaburzenia regulujące sole w organizmie lub po wystąpieniu wymiotów, biegunki lub intensywnego pocenia się.
Lekarz powinien również skorygować ewentualne zmniejszenie objętości krwi krążącej, odwodnienie oraz wszelkie istotne zaburzenia równowagi mineralnej i kwasowo-zasadowej krwi.
Może to wymagać tymczasowego wstrzymania podawania leku.
W zależności od wyników badań klinicznych lekarz może zdecydować o zmianie dawki Furosemide L.F.M., którą należy przyjmować.
Jeśli cierpisz na przewlekłą chorobę autoimmunologiczną, która może dotykać różnych narządów i tkanek organizmu, zwaną tocznem rumieniowym układowym, przyjmowanie tego leku może nasilić stan choroby. W wyniku stosowania leku choroba ta może się uaktywnić u osób, u których nie była wcześniej wyraźnie rozpoznana (zobacz punkt 4 „Możliwe działania niepożądane”).
Dzieci
Podawanie u noworodków przedwczesnych będzie towarzyszone odpowiednim nadzorem medycznym w celu zapobiegania powikłaniom nerek (nefrolitioza lub nefroalkalinoza).
Inne leki i Furosemide L.F.M.
Powiadom lekarza lub farmaceutę, jeśli przyjmujesz, niedawno przyjmowałeś lub możesz przyjmować inne leki.
Szczególnie należy zachować ostrożność, jeśli Furosemide L.F.M. ma być przyjmowany razem z:

chlorek chlorynowy (lek o działaniu uspokajającym): może wystąpić zaczerwienienie skóry, nagłe pocenie się, pobudzenie, nudności, wzrost ciśnienia krwi i przyspieszenie akcji serca (tachykardia), jeśli furosemid jest przyjmowany w ciągu mniej niż 24 godziny od chlorku chlorynowego; jednoczesne przyjmowanie furosemidu z chlorkiem chlorynowym nie jest zalecane;
antybiotykami aminoglikozydowymi (np. gentamycyna, amikacyna, neomycyna, netilmicyna, tobramycyna, wancomycyna) oraz innymi lekami toksycznymi dla ucha (ototoksycznymi), takimi jak np. cisplatyna (lek przeciwnowotworowy): furosemid może nasilić działania toksyczne, również nieodwracalne, które wszystkie te leki wywierają na ucho (narząd słuchu). Stosowanie tych leków razem powinno mieć miejsce wyłącznie w przypadku rzeczywistej potrzeby;
sukralfatem (lek stosowany w leczeniu wrzodu żołądka): podawanie tego leku powinno odbywać się z odstępem co najmniej 2 godzin, ponieważ może zmniejszyć działanie furosemidu;
solanami litu (stosowanymi w leczeniu zaburzeń psychicznych): furosemid może nasilić występowanie działań toksycznych litu na serce i układ nerwowy;
inhibitorami ACE i antagonistami angiotensyny II (leki stosowane do obniżania ciśnienia krwi): ze względu na ryzyko wystąpienia ciężkiego obniżenia ciśnienia krwi i zaburzeń czynności nerek; w przypadku przyjmowania tych leków razem z furosemidem należy dokładnie przestrzegać wskazówek lekarza;
rysperydonem (lek antypsychotyczny, stosowany w leczeniu zaburzeń psychicznych): lekarz weźmie pod uwagę ryzyko i korzyści przed przepisaniem furosemidu razem z tym lekiem ze względu na zwiększone ryzyko zgonów, szczególnie u starszych pacjentów z demencją;
lewotyroksyną (lek stosowany do stymulacji tarczycy): wysokie dawki furosemidu mogą prowadzić do ogólnego obniżenia poziomu hormonu tarczycy;
lekami przeciwzapalnymi niesteroidowymi (NLPZ; w tym kwas acetylosalicylowy): mogą zmniejszyć działanie furosemidu, a furosemid może nasilić toksyczność salicylanów;
fenytoiną (lek przeciwpadaczkowy): może zmniejszyć działanie furosemidu;
kortykosteroidami, karbenzolonem, glikarzyzą oraz długotrwałym stosowaniem środków przeczyszczających: jednoczesne przyjmowanie z Furosemide L.F.M. może zwiększyć ryzyko nadmiernego obniżenia poziomu potasu we krwi (hipokaliemia);
diuretykami: przyjmowanie furosemidu razem z innymi lekami z tej samej grupy powoduje większe obniżenie ciśnienia krwi;
probencydinem (lek stosowany w leczeniu podagry) i metotreksatem (lek stosowany w leczeniu niektórych typów nowotworów i poważnych chorób zapalnych): mogą zmniejszyć działanie furosemidu i jednocześnie nasilić jego działania niepożądane;
lekami przeciwcukrzycowymi (np. biguanidami, sulfoniliureami i tiazolidynodynonami) oraz sympatykomimetykami (np. adrenalina i noradrenalina): furosemid może zmniejszyć ich działanie;
miorelaksantami obwodowymi (kurary) i teofiliną (lek stosowany w niektórych chorobach układu oddechowego): furosemid może nasilić ich działanie;
antybiotykami z grupy cefalosporyn: jednoczesne podawanie tych leków i Furosemide L.F.M. może prowadzić do zaburzeń czynności nerek;
cyklosporyną A (stosowaną w zapobieganiu odrzucania przeszczepów): przyjmowanie razem z furosemidem zwiększa ryzyko rozwoju artretyzmu goutowego (ostra choroba zapalna stawów);
środkami kontrastowymi (substancje stosowane w niektórych badaniach radiologicznych): furosemid może nasilić szkodliwe działanie tych substancji na nerkach;
aliskireny (stosowaną w leczeniu nadciśnienia tętniczego): może zmniejszyć stężenie furosemidu we krwi po podaniu doustnym.

Furosemide L.F.M. i pokarmy
Furosemide L.F.M. rzadko może prowadzić do obniżenia poziomu potasu we krwi; ważne jest jednak, aby podczas przyjmowania leku stosować dietę bogatą w ten minerał, spożywając ziemniaki, banany, pomarańcze, pomidory, szpinak i owoce suszone.
Ponadto działanie terapeutyczne Furosemide L.F.M. może się zmniejszyć, jeśli lek jest przyjmowany podczas posiłków: przyjmuj lek zawsze na pusty żołądek (zobacz również punkt „Jak przyjmować Furosemide L.F.M.”).
Ciąża i karmienie piersią
Jeśli jesteś w ciąży, podejrzewasz ciążę, planujesz ciążę lub karmisz piersią, skonsultuj się z lekarzem lub farmaceutą przed zażyciem tego leku.
Ciąża
Jeśli jesteś w pierwszych trzech miesiącach ciąży, nie wolno Ci absolutnie przyjmować tego leku, ponieważ furosemid przenika przez barierę łożyskową. Możesz przyjmować Furosemide L.F.M. w drugim i trzecim trymestrze ciąży tylko wtedy, gdy lekarz uzna to za konieczne, który będzie regularnie kontrolował rozwój dziecka.
Karmienie piersią
Jeśli karmisz piersią, nie powinnaś przyjmować Furosemide L.F.M., ponieważ furosemid przenika do mleka matki i może zmniejszyć jego produkcję.
Kierowanie pojazdami i obsługa maszyn
Furosemide L.F.M. może wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn.
Nie prowadź pojazdów i nie korzystaj z maszyn wymagających szczególnej uwagi podczas przyjmowania tego leku, ponieważ może powodować obniżenie ciśnienia krwi, co może zmniejszyć szybkość reakcji i poziom czujności.
Furosemide L.F.M. zawiera laktozę
Jeśli lekarz stwierdził u Ciebie nietolerancję niektórych cukrów, skontaktuj się z nim przed zażyciem tego leku.
Dla osób uprawiających sport: stosowanie leku bez wskazań terapeutycznych stanowi doping i może prowadzić do wykrycia w testach antydopingowych.

3. Jak stosować Furosemide L.F.M.

Stosuj ten lek ściśle według instrukcji lekarza. W razie wątpliwości skonsultuj się z lekarzem lub farmaceutą.
Ten lek należy przyjmować zawsze pod kontrolą lekarza.
Leczenie obrzęków (opuchlizny spowodowanej gromadzeniem się płynów w organizmie):
Zalecana dawka to 1–3 tabletki 25 mg jeden raz dziennie, najlepiej rano lub o wybranej porze dnia, w której chcesz uzyskać efekt leczniczy.
W zależności od uzyskanego efektu można przyjąć drugą dawkę po upływie 4 godzin. Jeśli jednak dawka nie okaże się wystarczająca, możliwy jest wzrost dawki o 1–2 tabletki co 4 godziny, aż do uzyskania pożądanego efektu terapeutycznego. W razie potrzeby lekarz może dodaćkowo zwiększyć dawkę.
Leczenie nadciśnienia tętniczego (podwyżyszonego ciśnienia krwi):
Zalecana dawka to 1–3 tabletki 25 mg przyjmowane w ciągu dnia.
Jeśli przyjmujesz inne leki na nadciśnienie tętnicze, lekarz dokładnie ustali dawkę furosemidu, aby uniknąć nadmiernego obniżenia ciśnienia krwi.
Stosowanie u pacjentów z zaburzeniami nerek lub wątroby:
W przypadku chorób nerek (obniżona filtracja kłębuszkowa), wątroby (np. marskość wątroby) lub jednoczesnego niedostatecznego funkcjonowania nerek i wątroby lekarz może dostosować dawkę.
W cięższych przypadkach lekarz może zdecydować o rozpoczęciu leczenia w szpitalu w celu odpowiedniego monitorowania ewentualnych działań niepożądanych (np. śpiączki wątrobowej).
Sposób przyjmowania:
Furosemide L.F.M. należy przyjmować na czczo.
Jeśli przyjmiesz zbyt dużą dawkę Furosemide L.F.M.:
W przypadku przyjęcia większej dawki niż zalecono, niezwłocznie powiadom lekarza lub udaj się do najbliższego szpitala. Objawy przedawkowania wynikają z nadmiernych utrat płynów z moczem, takich jak odwodnienie, nadmierne zagęszczenie krwi, zaburzenia rytmu serca (blok A–V i migotanie komór), obniżenie ciśnienia krwi, nawet ciężkie (ciężkie hipotensja aż do wstrząsu), zaburzenia czynności nerek (ostra niewydolność nerek), powstawanie skrzeplin w naczyniach krwionośnych (tromboza), stany dezorientacji, paraliż mięśni, apatia i stan zamroczenia.
Jeśli zapomnisz przyjąć Furosemide L.F.M.:
Nie przyjmuj podwójnej dawki, aby nadrobić pominiętą dawkę.
Jeśli przerwiesz leczenie Furosemide L.F.M.:
Skonsultuj się z lekarzem, jeśli zamierzasz przerwać leczenie.
W razie jakichkolwiek wątpliwości dotyczących stosowania tego leku, skonsultuj się z lekarzem lub farmaceutą.

4. Możliwe działania niepożądane

Tak jak wszystkie leki, ten lek może powodować działania niepożądane, choć nie u wszystkich osób one występują.
Przestań stosować ten lek i natychmiast skontaktuj się z lekarzem lub
pielęgniarką, jeśli wystąpią następujące objawy:
trudności w oddychaniu lub połykaniu, obrzęk twarzy, oczu, warg i/lub języka, podrażnienie skóry – mogą to być objawy ciężkiej reakcji alergicznej (szok anafilaktyczny), który występuje rzadko.

Działania niepożądane, które mogą wystąpić po zastosowaniu furozemydu, to:

Bardzo często (może dotyczyć więcej niż 1 osoby na 10):

zaburzenia elektrolitowe (zmiany równowagi soli obecnych we krwi);
odwodnienie;
zmniejszenie objętości krwi (hipowolemia), szczególnie u pacjentów starszych;
wzrost wartości niektórych badań krwi (kreatyniny i trójglicerydów).

Często (może dotyczyć do 1 osoby na 10):

zwiększenie stężenia krwi (hemokoncentracja);
zmniejszenie stężenia sodu we krwi (hiponatremia);
zmniejszenie stężenia chloru we krwi (hipochloremia);
zmniejszenie stężenia potasu we krwi (hipokaliemia);
wzrost wartości cholesterolu we krwi;
wzrost poziomu kwasu moczowego we krwi (hiperurikemia);
duchawica (zapalenie stawów powodujące ból i obrzęk);
zaburzenia mózgu jako konsekwencja chorób wątroby (encefalopatia wątrobową);
zwiększone wydzielanie moczu (poliuria).

Nieczone (może dotyczyć do 1 osoby na 100):

zmniejszenie liczby komórek krwi zwanych płytkami krwi (trombocytopenia);
cukrzyca i pogorszenie istniejącej cukrzycy (zaburzona tolerancja glukozy, kliniczne objawy cukrzycy typu 2);
senność;
ból głowy;
zawroty głowy;
stan dezorientacji;
zaburzenia widzenia;
zaburzenia słuchu, czasem nieodwracalne (głuchota);
zaburzenia rytmu serca (arytmie serca);
suchość w ustach;
nudności;
zaburzenia motoryki jelit;
świąd, pokrzywka, podrażnienie skóry, powstawanie pęcherzy na skórze i błonach śluzowych (są to objawy chorób skóry, takich jak dermatyta pęcherzowa, dermatyta odłuszczająca, rumień wielopostaciowy lub pęcherzyca);
pojawienie się drobnych czerwonych lub fioletowych plam na skórze, towarzyszone lub nie bólem stawów, mięśni, osłabieniem i gorączką (mogą to być objawy zapalenia ścian naczyń krwionośnych, tzw. purpura);
reakcja alergiczna na światło słoneczne, objawiająca się podrażnieniem skóry i świądem (reakcja fotosensybilizacji);
silne, nagłe bóle mięśni spowodowane nieprzywolnym skurczem jednego lub więcej mięśni (skurcze);
osłabienie mięśni (miastenia);
skurcze, drgawki mięśni, nieprzywolne skurcze mięśni i drżenia (są to objawy choroby zwanej tetanią);
zmęczenie.

Rzadkie (może dotyczyć do 1 osoby na 1000):

zmniejszenie liczby białych krwinek we krwi (leukopenia);
zwiększenie liczby białych krwinek we krwi (eozynofilia);
zaburzenia wrażliwości kończyn lub innych części ciała (parestezja);
zapalenie naczyń krwionośnych (waskulit);
wymioty i biegunka;
choroba nerek zwana zapaleniem nerek międzyczynnikowym (nefryt międzywątrobny);
gorączka.

Bardzo rzadkie (może dotyczyć do 1 osoby na 10 000):

niedostateczna produkcja wszystkich typów komórek krwi w szpiku kostnym (anemia aplastyczna);
ciężkie zmniejszenie liczby białych krwinek zwanych granulocytami (agranulocytoza);
nadmierne zmniejszenie stężenia hemoglobiny we krwi spowodowane nieprawidłowym niszczeniem czerwonych krwinek (anemia hemolityczna);
brzęczenie w uszach (tinnitus);
ciężkie zapalenie trzustki (ostra zapalenie trzustki);
zaburzenia prawidłowego odpływu żółci (cholestaza);
wzrost wartości niektórych enzymów wątrobowych we krwi (transaminazy).

Nieznana (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych):

zmniejszenie stężenia wapnia we krwi (hipokalcemia);
zmniejszenie stężenia magnezu we krwi (hipomagnezemia);
zaburzenia kwasowości krwi (alkalosis metaboliczna);
wzrost wartości mocznika we krwi;
zespół Barttera (rzadka choroba nerek) w przypadku nadużywania lub długotrwałego stosowania furozemydu;
powstawanie skrzepliny krwi w naczyniach krwionośnych (tromboza);
choroby skóry, takie jak pokrzywka, powstawanie czerwonych grudek lub pęcherzy oraz łuszczenie się skóry, szczególnie na nogach, rękach, dłoniach i stopach, które mogą się rozprzestrzenić na twarz i wargi, czasem towarzyszone gorączką. Mogą to być objawy ciężkich chorób skóry, takich jak zespół Stevensa-Johnsona, toksyczna martwica naskórka, ostra ogólnoustrojowa pustuloza wypryszkowa (AGEP) lub zespół DRESS;
reakcje typu likenoidalne, charakteryzujące się drobnymi swędzącymi, czerwono-fioletowymi, wielokątnymi zmianami na skórze, narządach płciowych lub w jamie ustnej;
wzrost stężenia sodu w badaniu moczu;
wzrost stężenia chloru w badaniu moczu;
trudności w opróżnianiu pęcherza moczowego (zatrzymanie moczu u pacjentów z przerostem prostaty, zwężeniem cewki moczowej lub innymi trudnościami w opróżnianiu pęcherza);
zaburzenia czynności nerek (niewydolność nerek);
pojawienie się lub nasilenie przewlekłej choroby autoimmunologicznej, która może dotknąć różne narządy i tkanki organizmu, zwanej toczeń rumieniowaty układowy;
zawroty głowy, omdlenia i utrata przytomności (spowodowane hipotensją symptomatyczną lub innymi przyczynami);
ciężkie uszkodzenie mięśni szkieletowych i uwalnianie do krwi substancji zawartych w mięśniach (rabdomioliza), zazwyczaj w kontekście ciężkiego niedoboru potasu we krwi.

Dodatkowe działania niepożądane u dzieci

kamica nerkowa (nefrolitioza) lub zwapnienia w nerkach (nefrokalcynoza) u noworodków przedwczesnych;
zwiększony ryzyko zaburzeń serca (przetrwały przewód tętniczy) u wcześniaków, którym podawano furozemyd w pierwszych tygodniach życia.

Zgłaszanie działań niepożądanych
Jeśli wystąpi jakiekolwiek działanie niepożądane, w tym te niewymienione w tej ulotce, skontaktuj się z lekarzem lub farmaceutą. Możesz również zgłosić działania niepożądane bezpośrednio za pośrednictwem krajowego systemu zgłaszania pod adresem: https://www.aifa.gov.it/content/segnalazioni-reazioni-avverse. Poprzez zgłaszanie działań niepożądanych możesz pomóc w dostarczeniu dodatkowych informacji dotyczących bezpieczeństwa tego leku.

5. Jak przechowywać Furosemide L.F.M.

Przechowuj ten lek w miejscu niedostępnym dla dzieci.
Nie stosuj tego leku po dacie wygaśnięcia ważności podanej na opakowaniu po oznaczeniu „Scad”.
Data wygaśnięcia ważności odnosi się do ostatniego dnia danego miesiąca.
Przechowuj w oryginalnym opakowaniu, aby chronić lek przed światłem.
Nie wyrzucaj leków do kanalizacji ani do śmieci domowych. Zapytaj farmaceuty, jak pozbyć się leków, których już nie używasz.
Pomoże to ochronić środowisko.

6. Skład opakowania i inne informacje

Co zawiera Furosemide L.F.M.

Substancją czynną jest furosemid. Jedna tabletka zawiera 25 mg furosemidu.
Pozostałe składniki to: laktóza, celuloza mikrokrystaliczna, skrobia kukurydziana, talk, sodowa croscarmelloza, stearynian magnezu, bezwodny krzemionka koloidalna.

Opis wyglądu Furosemide L.F.M. i zawartości opakowania
Furosemide L.F.M. dostępne jest w postaci tabletek 25 mg w opakowaniach kartonowych zawierających 30 i 60 tabletek w blistrach z folii aluminiowej/PVC.
Może się zdarzyć, że nie wszystkie opakowania są wprowadzone do obrotu.
Właściciel pozwolenia na wprowadzenie do obrotu i producent
Laboratorio Farmacologico Milanese S.r.l. – Via Monterosso, 273 -21042 Caronno Pertusella (VA) – Włochy.